Graaff-Reinet betower: Deel 1

Sept 2011 KAroo

Towerinne, ek vra vergifnis dat ek al ‘n hartuitspoel plaas oor julle volgende dorp van die Spring op die Bus toer 2018. Sien, my hart loop oor van opgwondenheid en die pad van KZN na Graaff-Reinet is ver. So ek gee solank ‘n proesel hartgoed voor ons more volstoom die Camdeboo aanvat.

Uiteindelik, na al die jare van droom en hoop, kan ek my sieleplek aan vriende voorstel. Hoe ironies. Dis ‘n  virtuele besoek, maar steeds ‘n voorreg.

Hier waar ek voorberei om die Towerinne,  aan Graaff-Reinet voor te stel, is dit of ek regtig elke oggend opstaan en op die stoep met ‘n beker koffie kyk hoe die ligte oggendbries genade deur die peperboom se takke aankondig. Genade om dit te aanskou, maar ook genade, want ‘n warm droë Karoo somerdag lê voor.

Grootkerk se klok lui. Dis nege-uur. Die klok lui ‘n tweede keer. “Bring julle pennies kerk toe,” beier dit deur die kom van die Sondagsrivier wat die dorpgrens omsoom. Randall en Koba sing so mooi:

In die hart van ons land, in die Groot Karoo
Lê Graaff-Reinet uitgeswel soos ‘n rondvet kambroo
Sondagsrivier het jou mooi omgesoom
En jy kan oor baie jare se skatte bly droom
Koor:
En daar is ghwarrie-bos, en wildepruim
Noem-noem en granaat
Tussen soetdoring en karee
Kry ‘n koedoebul sy maat                 x2
 In die hange van die Spieëlberg en Ouberg se rant
Steek die hoogmiddagson ‘n kanniedood aan die brand
Angorabokkuddes kom ook soos melk oor die hang
En die jongmense jol by Vanryneveld se plaasdam
Koor
Die noordwestewind stof Spanbou se kop af
Huil deur kokers en draf Renate net kaf
Tiekiedraai om die jare toet se ou wingerdstok
Woed deur Drostdy-Hof en Knysnaklok
Koor
Stap ons vandag verby ‘n groen museumdeur
En vee dan ‘n traan oor ‘n outydse geur
Word gister se wa-spore môre se hoop
Graaff-Reinet het ‘n pad deur ons harte kom loop

Kom reis gou in my hart saam met voor ons lekker kuier in eg-Towerinne styl.

Wanneer ons  suid op die N1 Kaap se kant toe ry, begin daar net so voor Colesberg se randjies so bruising in my opwel. Die lug is blouer, die landskap wyer. Dis of my siel vlerke kry. “Huistoe, huistoe, vermoeide rolbos.”

Oral sien jy wild en skaap en windpompe en ver staan ‘n plaashuis alleen. Net buite Colesberg, draai jy links. Nee, nie Port Elizabeth toe nie. Jy vat die pad wat wys Middelburg. Eers kry jy hartseer, verlate Noupoort, jy ry verby rye en rye grafte, en die dorp se onthou is vir my aan dwelmverslaafdes wat hier hulle waarheid moet kom uitwerk.

Gou slinger mens verby en al teen die begin van die karoo rante reis jy na oopte en skoon blouselblou lug. Jou oë kyk wyehoeklens. Dis asof God so oor jou hare vryf en die swaar en seer kyk uit jou oë vryf.

Kyk die blou. Kyk hoe seilskip die wolke witter as wit bo-oor berge wat vir ewig strek. Die vir-altyd Pierneefberge. Vaal, blou, pers, swart agter mekaar in reliëf. Dis of my hele wese ‘n vastrapplek kry. Dat in my gene of oer-onthou ek eens hier vry en ongebonde geleef het. Dis hoe dit is met my en die Camdeboo, die groen Karoo.

Verby Middelburg,  oor Lootsbergpas, Nieu-Bethesda se afdraai verby en dan deur Naude se nek, daar daar ver staan Spandaukop en glimmer Nqweba Dam.

Ek sit sommer so vorentoe op my sitplek en kyk en kyk. My hart klop tjoklits want aans ry ons die dorp binne. Ag ek gee nie eens om dat dit straatsmouse en ‘n roesemoes van mense en karre is nie. Ons draai af en die gewels en stoepe groet en Grootkerk se toring loer oor die dakke, so al asof hy seker maak almal is hier. Oorkant die pad in die park loer die oorlog-engel, arm omhoog. Wie sal nou die reuse Statue of Liberty wil hê?

Die karwagte hop al voor die kruiende motors rond. Jy leer om hulle te vermy. Gou draai ons in Stöckenstroomstraat op.

Die kafee op die hoek in die ou gebou, is nie meer nie Dis nou ‘n eiendomsagent se spasie. Ons ry tot die laaste blok, en daar, net voor Botanies se hoek staan ons hartplek. Nommer 10 en 12 Stokkies. Die huurders bly alte lekker en tussen die huis en Great Expectations se motorhuis loer die woonstel se voordeur. Daar, agter daardie deur kom trek ons ten minste twee keer per jaar in, om weer mens te word.

Gewoonlik storm ons om die agterdeur oop te maak. ‘n Lekker stoep staan oopbek en wag en ons droom se tuin groet ons. Ons eie kaktusse en suurlemoene en die granaatboom sê welkom tuis.

Afpak is vinnig en dan gaan maak ons ons museum-huisie, Great Expectations oop.  Sedert die Victoriaanse huisie in 1869 gebou is, is ons die sesde eienaars. Die restourasie is ‘n slakkegang proses, want ons wil nie skuld maak om die droom te verwesenlik nie. Maar dis ons s’n, en elke keer as iets voltooi word, is dit net vir onsself.  (lees hier oor ons droom:  https://wordpress.com/post/lekkervurigeaffere.blog/725 en  https://wordpress.com/post/lekkervurigeaffere.blog/739

Daar word ‘n lysie gemaak, en nou na al die jare kan ons kies uit vier supermarkte om aankope te gaan doen. Ons juweel is besig om met rasse skrede uit te brei en te groei, waar soveel ander plattelandse oorde verval. Geseënde Graaff-Reinet.

Wanneer die son sak en die stoute kinders en jongmense en rondlopers die parkie agter die huis verlaat, en aktiwiteite by Botanies tot rus kom, steek ons ‘n vuurtjie aan. Laat die lang reis agter ons en lag en kwetter en mymer. Laataand gaan kruip ons in. More vroeg maak die duiwe en ‘n verbygaande motor ons wakker. Die Limpopo uit ons gestelle.

Ons ry na ontbyt uit dam en berg se kant toe.  Berg of wildtuin is altyd die vraag as ons al  langs die dam ry.  Kom ons gaan berg op, dis so mooi oop dag. Ag, hier kry jy ‘n koedoe wat so ewe lyk of sy vra, nou kom jy eers hier aan, ons het gewag vir jou.  So met die op ry, maak die landskap oop. Daar onder knus lê die dorp en doer kan jy die omlyning van die Groot Vlag sien. ‘n Valk swiep bokant jou kop verby en daar neffens die parkeerplek skuifel ‘n skilpad aan.

Op ‘n helder sonskyndag speel die son met die rooibruin en geel van die Vallei van Verlatenheid se klipkranse. Soos Rots mooi sê, hier kyk mens wyehoeklens!

Mens stap rustig terug motor toe. Ry in dorp toe om by ons, en ek reken die hele omgewing se gunsteling kafee heerlike vis en skyfies te gaan koop.

As ons nie met restoureer aksies en huisgoed besig is nie, ry ons uit Murrayburg toe, of Cradock of nog lekkerder die slingerpad berg deur om by Nieu Bethesda te gaan mymer.

Of drentel deur die Drostdy, of die kunsmuseum of jou verwonder aan die meer as 200 geboue wat bewaar word. Of sommer by ‘n koffiekroeg te sit en luister hoe almal kuier en groet en lag.

Alles sulke vroegoggend uitstappies sodat jy vanmiddag ‘n Karoo siesta kan geniet. Heerlik om die luilekker lang dae te beleef, die son sak nie so vroeg nie.

Ag, en om vanaand op te kyk. Die speldeprik oordaad van ‘n Karoo nag se sterreprag maak my hart tot oorlopens toe vol.

Sondagoggend beier die kerkklok en mens sit stil soos duisende mense oor 230 jaar in die Grootkerk se houtbanke, en sien die duiwe op die gallery en hoor in die voor-preek stilte God se hart.

In Graaff-Reinet leer ek weer op kyk, haal ek rustiger asem, kyk my oë wyd en kry my siel vlerke.

Welkom in die Camdeboo. Eendag kom kuier julle regtig by my.

Hasta la vista, sien julle more!

WORD VERVOLG……

#NaNoWriMo Dag 13

Kyk, kyk!

 

NaNoWriMoYou have reached the 25,000-word mark, the halfway point, the word-domination, creation application, epic celebration station!

You heeded author Malinda Lo’s declaration: “The only thing that needs to show up every day is yourself—and your determination...”

Ek sweef op die wolke – halfpad merk van die uitdaging is oorgesteek, en ek is eintlik vooruit geskryf! Dis lekker verby om so uitdaging aan sy ore te vat en mens self te verras!

 

 

 

Poppy Day remembrance

All over the world Remembrance Day was commemorated on November 11. Lest we forget the horrors of the world a war.

As November rolls around, I remember a special woman. Feisty, fearless and a force to be reckoned with. Corrie van Rhyn was her name. In my younger days she was a legend in our community.

She was nurse during WWII, served in Egypt and Italy as part of the war effort. She came back after the war and continued her nursing career.

I met her in the 1990’s at the local cancer society where I was appointed manager.

The strict big-bosomed widow served on the volunteer committee. When she started crunching her dentures, trouble was brewing. But for all her harshness, there was a philanthropic heart hidden deep inside. She worked tirelessly to support every project to raise funds and awareness for our cause. She was active with the St John’s Ambulance service and upon retirement was working at the local air force base. Story was, they had to close down the base to make her retire!

She would walk into my office when I was down, and command me not to give up, never.

Every year in early October, all of us were roped in to make crepe paper poppies for Remembrance Day. She lived in the MOTH flats. MOTH stands for the Memorable Order of the Tin Hats. Hats worn by soldiers in the World Wars.

I parted way with the cancer society at the end of 1999. I heard from Tannie Corrie from time to time. Mostly admonishing me for leaving.

In 2005 I received a call. Tannie Corrie was very ill, and was a patient in the very facility she worked so hard to raise funds for. I went to visit one afternoon. Strange walking into a place where so much of your blood, sweat and tears was put into. As I turned the corner into her room, a face from way back, 1977 to be exact, jumped at me.

Coming from the bathroom, was my senior at university. We forgot where we were in that moment. Of all places to see each other after all these years. Tannie Corrie was awakened by our loud yelps of utter joy. Grumpy she asked what we were on about.

“It’s Wenda,” I stuttered.

“It’s Erna,” Wenda said.

“So, what. People are here for peace and quiet,” says our favourite grumpy person.

What a joyous serendipitous moment. There I was in 1977, and Tannie Corrie was already casting her influence on my life. Wenda was her beloved niece. Wenda, my senior.

I had many precious experiences with Tannie Corrie. Three highlights stand out.

In my early days as professional beggar for charity, she accompanied me to many teas. One day, we were invited by the Pietersburg Ladies Club. The club, a bastion of the stiff-upper lipped of our community. So here Afrikaans speaking us walk into the tea and cucumber sandwich do. Ladies in hats and thin red lips. I do my very best to promote our cause, get smiles and tears, as that is what I am good at. After formalities, we sit and chit chat.

Two ladies at our table, not particularly impressed with the two Boertjies in their midst, where going on about their latest European tour. I glance to Tannie Corrie, and she is rolling those dentures. Trouble. She clatters down her cup and saucer, and leans in towards the two women. “My dears, it all good an well to go overseas, but tell me, have you ever been to Pofadder,” she quipped. Oh my word, I had to excuse myself quickly. The astounded looks and silence was priceless. Tannie Corrie did not suffer fools lightly.

Another fond memory was a fundraiser for our charity organised by our local radio station, RMFM. A train more than one kilometer long started off in Pretoria and stopped in the major Northern Transvaal towns all the way north. We boarded in Pietersburg. Next stop Louis Trichardt then Beit Bridge. We were going to Victoria Falls in Zimbabwe.

There were more than 900 people on board. One restaurant to serve us all. Needless to say, we survived on beer, whiskey and biltong for three days. Now Tannie Corrie and our chairman at the time, Bain Lavers, were berthed in the first cars. My husband and I right at the back. It was chaos when Tannie Corrie, her knitting bag with her whiskey and wool, ample bosom had to make her way to us. The four of us played cards, laughed and watched the countryside shift by. Oh,what memories. When we arrived at Victoria Falls our adventures did not stop. A sunset cruise with elephants and hippos all around us, it was magical.

Later I nominated Tannie Corrie for the Cancer Association of South Africa’s prestigious Mariette Loots Award, which was duly awarded.

Fond memories of this formidable woman.

Back to her last days. We spent hours with her at her bedside. One morning she asks me to get the poppies. Where are they. In the cupboard. I find her sewing bag, blue file and rolls of mainly red crepe paper. We must make poppies, time is running out.

We had to say goodbye a few days later. Poppy day months away. I could not leave her final project undone. So we soldiered on like she taught us. Tearful but determined.

We made and sold 2000 poppies on 11 November 2005. For Tannie Corrie and the brave people like her.

I still have her blue folder, notes and patterns for the crepe poppies. Cannot for the life of me cast it aside. A piece of her always with me. A fingerprint indelibly printed on my heart.

Her belongings were packed, and Wenda had what she wanted shipped off to Cape Town. A rocking chair and some other pieces of furniture remained. I asked what was to become of it. It was to be sold. There and then I made an offer. Today, it has pride of place in a corner of my house. I often see her sitting there. My favourite grumpy person of all time!

I am blessed to have had someone like her to walk the walk before me! Blessed by her example.

Tannie Corrie, I salute you. Your folder is in my memory box. Your ashes, at your beloved MOTH memorial. It was a sunny day! Love always.

#SoCS: Mean

stream-of-consciousness-saturday-2018-19

Meaningless meander

It is mean not to say what you mean.

How can you say it is mean

I mean what I say

What does it mean

What does what mean

You know what I mean

I do not have the means to understand what you mean by this

Do you mean you can’t answer my question

You mean you want an answer

You are mean again

 

What is this the meaning of this rambling you ask.

Why, it is Linda’s  Friday prompt for Stream of Consciousness Saturday!

The prompt is is “mean(s).” Use it with or without the “s,” any way you’d like. Have fun! Participate.Visit:

The Friday Reminder and Prompt for #SoCS Nov. 10/18

 

In die middel Cyril

512px-Bellcurve.svg__0

Toortsie, se liggie skyn skerp en sy skryf vanoggend waar in haar blog: “Die Joker. Daar is gewoonlik twee Jokers in ‘n pak kaarte. Ek weet nou nie wat die Afrikaans daarvoor is nie. Skoppensboer? Daardie lekker kaart om in jou hand te hê en te gooi en almal te ontwapen. Die kaart met die mag, ‘n kaart wat almal graag wil hê.”

Ek is self gister weer met so kaart soos Toortsie van vertel, gegooi.  Dis maar die lewe. Lekkervurig warm onder die kraag, hartjiekots vies voel ek weer vanmore oor ‘n ander ding.

Stuck in the middle with you, die liedjie van Stealers Wheel maal n my kop, na gebeure in onse parlement vroeër die week.

Clowns to the left of me,

Jokers to the right, here I am,

Stuck in the middle with you.”

Die links en regs en middel laat my aan daardie kurwe van gemiddeldes wat soos ‘n kerkklok lyk, dink.  Dis van pas op meeste van ons hier in Suid-Afrika.

Regs en links op die politieke spektrum is narre,om die minste te sê. Daar is nie ‘n leier wie ek passievol sal navolg nie. Ons sit vas in die middel, Cyril. Ja, jy Meneer die President wat soos ‘n kat op ‘n warm dak moet dans om jou party aan bewind te hou.

Jou party wat die massa in middel aansien vir skape wat maar om die bos gelei kan word. Ek bid dat die gesiglose massa in die middel sal besef dat die vloekende, kwetsende verkose verteenwoordigers in ons parlement nie ons stem verdien nie. Ai, mens het darem weer die week skaam gekry.

 

Cyril, ons verdien ‘n demokrasie ontrimpeling.  Huis skoonmaak tyd is waaroor die komende verkiesing moet gaan.  Oor begin is al wat ons gaan red. Rêrig. Hoe kan stemgeregtiges net meer as 400 sulke twakke met ons land en vryheid in die hand gee om te besluit oor ons mooie land?

Dis tyd Suid-Afrika in die middel. Dis tyd.  Thuma mina was so goeie afskop, maar to gaan gee onse Cyril dit vir die ANC. Stil dood gaan dit sterf soos Batho Pele en al daai slagspreuke. Slagspreuke bou nie struktuur nie. Voorsien nie menslike gesondheidsorg nie. Ruk nie onderwys reg nie. Slagspreuke verdeel. Dit sit nie geld in die bank of kos op die tafel nie.

Ek bid dat die mense in die middel van slegsê regse en slinkse linkse politiekery vasgevang, ruk hulle op en thuma mina stembus toe. Stuur jouself na die stembus.  Daar mag in gewone mense se hande in Mei 2109.  Ons moet dit reg gebruik, anders is dit weer net omdat die lied nie verder gaan, begin ons weer van voor af aan!

 

Foto krediet:

#NaNOWriMo Dag Sewe

fb_img_15412192969986403829876649488359.jpg

Hierdie skildery is vir my tiperend van waar ek my tans in my gedagtewêreld bevind. Dis deur Walter MacEwen (1860–1943), ‘n Amerikaanse skilder. Mooi né!

Dit is dag sewe van die NaNoWriMo 2018 skryf uitdaging wat ek saam ment Scrapy en Cecelia aangepak het.

Vanmiddag het ek 13780 woorde sedert 1 November uit my onthou getik. Teen die tempo sal ek 25 November die 50 000 woorde merk haal. Nou ja toe!

Elke dag tyd vir onthou-skryf opsygesit. Soos wat ek sit en skrywe, leef ek weer my lewe. Dis verstommend wat mens onthou, en dan die bonus van vergete onthou.

Dis of my ouma, oupa, pa, ma en mense van lank terug soos in die skildery by my sit….en my onthou aanhoor.

Dis lekker koud hier by ons. Het myself netnou onderbreek en lekker kerrie en rys vir my liefies aan die gang gesit en die kaggel aangesteek.

Ek gaan nou eers met die Towerinne by Hester kuier en begin om voorbereidings vir hulle kuier aanstons by my op Graaff-Reinet, te finaliseer.

Dan is daar nog my Janieskryf storielyn wat ek teen die einde van die week wil ingee.

Die skryfsluise is oop, want die woordedam loop oor.

 

 

#SoCS: Point

 

Dash

“Your Friday prompt for Stream of Consciousness Saturday is “point.” Open a book on your lap, close your eyes, and put your finger on the page. Whatever you land on, whether it be a word, a phrase, or a sentence, write about it. Enjoy!”

 

With my eyes closed, I reach for the bookshelf. Grab a book and open it. I point at the unknown page before me. The left hand side, as I am left-handed. I open my eyes.

The book is Broken Open by Elizabeth Lesser.  The chapter: Practising Death, page 224. My finger is on the following sentence:“It is helpful for all of us to understand that one’s point of view about death is only that – a point of view – and that the truth is much larger than anything we can conceive.”

Kapow! The sentence has our prompt word.  Twice!

What memories bubble up from a place I keep locked away.

No, not fear of death. Not at all.

Death introduced himself to me at home, sitting  on the floor leaning against the ottoman where my dad rested his smelly feet. We were watching Nadia Comaneci of Romania score a perfect ten. The 1976 Olympics.

He suffers a heart attack while she somersaulted her way into history. Gone. He was laughing when he died. Deaths’ visit was sudden, life-changing. It was my last year in high school, final exams looming ahead. I recall numbness and a robotic one foot before the other daze.

Three years later Death came calling again. This time it was a bloody affair. My mother shot herself. I had just completed my degree and was home for the holidays.  Numbness was replaced by a devastating anger which would define me for many years. It took a future I was excited about away from me. It took my carefree youth with my mother.

Years later I work as manager for the local cancer society. Unique to the position was to also manage a six-bed hospitium or hospice as it is generally known. Death walked the passages every day. Our constant companion. Our motto: You have the right to live until the moment you die. The nurses and staff the only constant. Every room occupied by patients and distraught families, coming and going once Death had his way.

We experienced many things. The anxiety, the anger, the calmness of people at peace,. We experienced grace. We experienced life in the shadow of death.

Death soon became as commonplace as drinking coffee. We were numb. I realised we were so busy taking care of the dying and supporting the bereaved, that we burnt out any personal emotion or feeling about our own mortality. People treated us as if we were angels. We gladly accepted the role. It was the only way to survive to be able to do it again and again.

With this realisation, the  head nurse and I decided that we needed to confront the numbness which comes with keeping constant company with Death. We were not immortal and this was not normal living. We had to claim back our lives and focus on living. This is how I came upon this gem of a book by Elizabeth lesser. Broken Open is subtitled “How difficult times help us grow.

What we learnt is to acknowledge death as part of living, that each person will experience death uniquely, individually. We were not there to change the outcome, we were there to walk someone home, and to be there for those left behind. We all walk this road, it is not negotiable. So we might as well live full out whilst on this journey!

The hospitium changed into a place of living for more than 25 years. It to came to its end. The angels who worked there are old, some have had their date with Death. Their lives testimony of grace and kindness. I salute them all.

The chapter our #SoCS prompt made me point to, opens with these wise words of Michel de Montaigne:”We do not  know where death awaits us: so let us wait for it everywhere. To practice death is to practice freedom. A man who has learned how to die has unlearned how to be a slave.”

So what is my point of view on Death?

We die from the moment we are born, better make every moment count. As to when Death comes calling I do not know, and I fear not.  I believe fear is an acronym for False Evidence Appearing Real. Cannot be afraid of things I do not know.

I have seen Death, experienced his presence intimately.  His personal date with me is a blind date. I do not know when or how, but until then I have been set free to live my dash.

THE DASH

by Linda Ellis

I read of a man who stood to speak at a funeral of a friend. He referred to the dates on the tombstone from the beginning… to the end.

He noted that first came the date of birth and spoke of the following date with tears, but said what mattered most of all was the dash between those years.

For that dash represents all the time they spent alive on earth and now only those who loved them know what that little line is worth.

For it matters not, how much we own, the cars… the house… the cash. What matters is how we lived and loved and how we spend our dash.

So think about this long and hard; are there things you’d like to change? For you never know how much time is left that still can be rearranged.

To be less quick to anger and show appreciation more and love the people in our lives like we’ve never loved before.

If we treat each other with respect and more often wear a smile… remembering that this special dash might only last a little while.

So when your eulogy is being read, with your life’s actions to rehash, would you be proud of the things they say about how you lived your dash?

 

PS. To learn more about #SoCS and to participate visit

https://wordpress.com/read/feeds/24840312/posts/2053178172

#NaNoWriMo Dag 1

NaNo-2018-Writer-Facebook-CoverSo val ek vanoggend in, saam met Scrapy en Cecelia om deel te neem aan ‘n wêreldwye skryf uitdaging. NaNoWriMo – Amerikaans in oorsprong en ‘n afkorting vir National Novel Writing Month.

Jy registreer en gee jou boek ‘n naam. Die uitdaging om elke dag van 1 November tot 30 Jovember ‘n minimum van 1600 of so woorde te skryf. Siedaar, as jy volhou het jy in ‘n maand 50 000 woorde geskryf.

Nou ek het hierdie dissipline broodnodig want die stories in my kop maak my mal. Ek het besluit om eers te begin met my eie onthou stories. Of dit ooit publiek sal word, dis nou nie die kwessie nie.

Vanoggend om 08h30 gesit en skryf. Om 10h23 was saar meer as 2000 woorde in onthousnoere. Dag een gedoen.

Dankie Scrapy en Cecelia – as julle nie gepor het nie, het ek nie begin nie. Voorspoed vir ons al drie.

Skryf, gaan ek skryf, hulle sê mos na drie dae is iets gewoonte.  Ek gaan nou my Janieskryfgeheime huiswerk doen

O, ja dis lekker vandag op Watervalplaas. Gisteraand het die hemele gepraat en vir ons 9mm reën geskenk. Die wêreld om my se dors vir eers geles, ek dink ek hoor gras groei..

Lekker….vlamvatvurig.

 

 

Vir botter of vir wors

mending_a_broken_heart__psd_file_sjpg2493

Trou is toe perdekoop en skei is te maklik vir woorde.

Ek was verstom toe the pers radiostasie nou die oggend so ewe oor brekfis gesprekke aan die gang het, dat huwelike hernubaar of kansellerbaar moet wees. So kontrakkie wat elke nou en dan hersien word soos jou huurooreenkoms. As dinge dan nie vlot nie, nou ja, dan gee jy kennis.

Nou kyk, voor ek uitgekryt word as ‘n fariseër, ek het die skeipad al geloop. Harde les. Want sien, trou is nie perdekoop  nie. Flippit. Ek, weet,ek weet. In die verwarring na my ma se selfmoord, en tederheid teenoor my skoolgaande sussie, wie ons stiefpa voogskap oor haar soos slegte skuld afgeskryf het, en my eie chaos –  my ‘n gruwelike misstap laat begaan.

Iemand wat soos ‘n omgee-ou gekamoefleer was, en ekonomie wat ek as oorlewing beskou het, sonder konsultasie met God, op wie ek my rug gekeer het uit woeste hormonale woede, laat my besluit trou is ‘n opsie. Ons het weer ‘n huis. Bokker wat huwelik betken. Ons trou sommer in die dominee se sitkamer. Ouma en Oupa het daarop aangedring. Daai ou fototjie met ons in werksklere en Oupa met sy arms so gevou en Ouma en my sus en ek se seer oor my ma so duidelik onder ons oë te sien is een wat ek ver weg gebêre het.

Die besef een oggend, drie jaar later dat dit nie is wat my lewe moet wees nie, sal ek ook nie vergeet nie. Die man het skofte gewerk. Ons was verskillend soos dag en nag. Soos skepe in die nag by mekaar verby geleef. Ek het die oggend opgestaan, sy koffie gemaak en sy kos vir die dag gepak. Toe ek hom wakker maak, het ek kalm hom inlig dat ek maar vandag die prokureur gaan sien, en dat ek vanmiddag uit die huis sal wees. Net so.

Wat hierop gevolg het, sien ek  God wat vir my telkemale letterlik die weg gebaan het om oor myself te kom. Dat Hy in Sy genade met my geduldig gebly het, dit is my grootse asemsnak dankie tot vandag toe.

Moenie dink dit was maklik nie. Ek het wel ‘n woonstel gekry, bokant ‘n drankwinkel, nogal. Daar het ‘n tyd van niks omgee aan gebreek, myself behoorlik in die sloot in geleef. Ek wil nie meer daaroor uitwy nie, myself en hom al lankal vergewe.

God weet die pad wat ek geloop het, dat my en Rots se lewe saam ‘n geskenk uit die Vader se hand is, dit glo ek met my hele hart. Hy het gesorg dat ons paaie kruis.

Rots was my stoere eik, waar ek veilig, geborge toegelaat is om my kwaad behoorlik deur te werk. Ons het baie dikwels byna die krans afgebliksem, glo my. Want ek was nie ‘n maklike merrie wat opgesaal is nie.  Ons is  deur dalle van doodskaduwee, omdat ek hiper-soekend was, om die hol gat in my binneste, my seer soos spoelklippe in ‘n maalgat laat kalwe en kalwe en kalwe het.

Rots moes my meer as een keer die deur gewys het, maar hy het nie. Hy was kwaad, seer, maar altyd, altyd het hy my met geduld en liefde na rustigheid en aanvaarding van myself help lei. Hy, en my kind en my liefste skoonma, Biebs. En God. Dankie Vader, dat U altyd daar waar ek nie wou sien of weet of hoor nie.

Ook, was daar meer as een keer in ons lewe saam, tye wat Rots se asem op geraak het. Werkdruk, finansies het hom soms tot stilstand gebring. Dan het ek weer aangepor, gekoester, geraas en so het ons begin leer hoe ons saam ‘n sterk span is.

‘n Span wat saam loop, opdraand en afdraand. Wanneer een moeg voorgeloop is, neem die ander een oor.

Met die jare se gang het ons geleer wat goeie kompromieë beteken. Ek het saam kerk toe gegaan, want dis wat vir hom belangrik is. So het ek oor tyd weer begin Bybel lees.

Ek kon nie mooi verstaan hoe ons Sondae vir God nadersleep en dan Maandag tot Saterdag op ons eie aanpiekel nie. Ek het begin om elke dag Bybe te lees en bid. Tot eendag, vra my man dat ek hardop lees, die Bybel en die dagstuk. Ek sê so ewe, as ek lees, dan bid jy.

Ag, God is goed. Ons saamwees met God aan die begin van elke dag is ‘n kosbare, groot geskenk. Vandag, met ons liefkind wat by ons woon, is dit hoe elke dag met die opkomende son begin. By ons Here se voete. ‘n Vierdubbele sterk tou sal nie breek nie.

Moet nou nie verkeerd verstaan nie. Daar is dae, gisteroggend weer, dat ek wragtig moet bely dat ek nie baie van Rots hou nie, maar dit maak my nie minder lief vir hom nie.

Want sien, ons word ouer. Ons gaan elkeen deur die nuwe belewenis van onse lywe wat vertel van kleintyd se foute en nou presenteer as pyne en skete. Ons leef in ‘n land waar ons met ons bleek velletjies maar self moet sorg vir oorleweing. Belas tot by ons vermoëns verby, mense wat met gesplete tonge praat, en so aan.

Dit krap soms so seer, dat ons nie anders kan as om vir mekaar te grom nie. Want binne ons spasie is dit waar ons mag. Maar skei, aikona. Moord ook nie ‘n opsie nie. Dan wag jy maar dat die ander een opkyk en die dag se seëning raaksien, en weldra sal die oproep of whatsapp GIF kom, en jy weet, ons is mekaar se wederhelftes vir botter of vir wors.

‘n Huwelik is ‘n Godgegewe geskenk waarbinne ‘n egpaar een sterk span kan word. Ons is almal  individue, elkeen uniek. Kalhil Gibran beduie so mooi: “Laat daar ruimtes wees in julle samesyn.  En laat die winde van die hemele tussen julle dans.  Min mekaar, maar moenie van die liefde boeie maak nie.  Laat dit eerder soos ‘n beweeglike see wees tussen die oewers van julle siele.”

So staan Rots, die eik en ek, die woelige wilger vas in ons lewe saam. Elk met ons uniekheid langs mekaar voor God en die wêreld. Saam, maar nog steeds ons eie mens, vir die tyd wat ons saam gegun is.

Die egskeidinggogga kap oral in ons omgewing. Jongmense wat nog paaie moet loop, gooi hande in die lug. Ons kan nie hulle keer nie. Ons staan verslae, want besluite word so vinnig geneem.

Ou koeie word so uit die sloot gegrou, dat alles stink. Die wolk van alles wat onding is maak die plek waar hulle staan so donker dat hulle nie lig kan sien nie. Ag, ons bid vir elkeen wie se paaie skeefloop.

Ek pieker al die afgelope maand oor hoe en wat kan mens doen om die pyn en selfverwyt en haat wat noodwendig in sulke situasies hoogty vier, te kan keer.

Vanoggend kom ‘n boodskap nogal via Jamie Lee Curtis, ja sy van die skreeu-gril flieks. Sy en haar man vier vanjaar , nes Rots en ekke, hul 34ste huweliksherdenking. Wat sy oor ‘n huwelik te sê het, stem ek volmondig mee saam.

Skei is nie ‘n opsie nie. Bly op die bus. Al is die omgewing waardeur jy tans reis nie mooi nie, die pad klipperig en opdraand en die petrol amper klaar, bly op die bus. Moenie afklim nie, want net om die draai is die mooiste plek, ‘n stilhou plek war jy kan hervul, die brandstoftenk volmaak en dan is daar skielik as jy verder ry ‘n lang afdraend en gelykte. Die omgewing groen, die vlaktes wyd en die hemel blousel blou. Vir jou en jou lewensmaat albei.

ToeValLig, dat ek die raaklees. Dankie Here, dat ek hier kan sit en skrywe. Laat my woorde rigting wys, laat my woorde iemand tot seën wees.

Ek sit en dink oor die impak van egskeiding. Daar waar huwelikke nog nie by sewe sakke sout verby is nie. Daar waar een maat besluit die kanker is nie vir hom nie, daar waar die tweetjies die opbrengs van hulle lewe saam voortydig verdeel, en die kindertjies in die slag bly. Daar waar ‘n vrou, op haar laaste swanger, gelos word met ‘n kroos, want die man het nog avonture wat hy wil beleef, daar waar ‘n  mideljarige vrou deur ‘n jong bokkie vervang word, of andersom.

As dinge dan nou nie 70 maal sewe keer vergeefbaar is nie, as jy in jou siel oortuig is skei is die enigste opsie, hier is toffies om aan te kou:

As julle skei, moenie van mense verwag om kant te kies nie. Want daar is jou kant jou eggenoot se kant, die kant van julle families en kinders. Niemand weet behalwe julle en God wat die reine waarheid is nie.

Moenie jouself of jou eggenoot die vark in die storie maak nie. Twee mens doen die tango. Jy het saam by hierdie punt gestap. Julle twee.

Sorg dat julle, julle regmaak vir een van die seerste prosesse in julle lewens.  Naas sterfte, is ‘n egskeiding se rouproses fel.

In hemelsnaam, hoe sleg dit ookal was, spaar jouself en die volgende persoon van belang eeue se pyn. Rou vir tot 24 maande. Spandeer tyd met jouself, alleen. ‘n Nuwe persoon in jou lewe wanneer jy nog seer en kwaad is word aan jou pyn en woede en leed blootgestel.

Die nuwe persoon kan hoegenaamd nie die hele jy kry nie, want jy is verwond, verander, verneder, kwaad. Soveel emosies. Hoe kan ‘n nuwe heel verhouding mank-mank gebou word? Hoe kan ‘n nuwe verhouding op iemand anders se leed gebou word? Onmoontlik.

Pasop wie en wat jy by jou kinders toelaat. Net omdat jy nie alleen jou selfgemaakte krisis alleen wil deurwerk nie, moenie jou kinders in die middel van jou modderpoel sit nie.

Al is jy blou geslaan, al is jy misbruik, beroof van jou menswees. Hou jou kinders veilig. Hulle wêreld, hoe krom en skeef ookal, is nou versplinter. Daardie krose wie se behoefte is om veilig en geborge te voel, hulle voel verwerp, dink hulle is die oorsaak, maak nie saak hoe julle beduie nie. Dit geld vir albei van julle.

Hanteer mekaar, en jouself met respek. Hou aan beginsels vas. Tree eerbaar op, al wil jy jou wange deurbyt. Julle is grootmense. Hierdie is nie die skoolgrond nie.

Maak seker jy is seker dat jy vlekkeloos staan voor jy blaam uitdeel en verwyt. Nog nooit een fout gemaak nie, nog nooit teleurgestel nie? Is jy seker?

Hoe wis jy goeie tye uit, en glo my, soos tyd verby gaan en die seer genees, sal jy jou vang wonder wat was so erg dat ons liefhê in haat verander het, ons beloftes nie meer saak gemaak het nie.

Daar is altyd omdraai, tot voor die regter in die skeihof, is daar omdraai kans.

Ek gaan nie vir julle vra hoe gaan dit nie. Ek gaan nie net na jou kant van die storie luister nie. Ek kan nie tussen julle kies nie, want in my lewe is julle ‘n gesin. Moenie dit van my verwag nie. Weet net, my huis bid vir julle, elke dag. Mag die Here julle lei en rig en sterk maak.

Onthou wat sê 1 Korinthiërs 13 oor liefde. Onthou hoe vriende met mekaar maak. Lees dit saam, praat en vergewe. Klim in hemelsnaam terug op die bus, julle maak ‘n fout.

En as julle my kwalik neem oor hierdie woorde, dis oukei. Ek sal nie ophou bid dat dit met julle gesin sal goed gaan nie, dat Lig sal val waar dit nou baie donker lyk nie.

Een laaste koutoffie:

Vir botter of vir wors facebook

Ek het geleer ‘n goeie huwelik is wanneer wederkerige vergifnis voor loop…

SELA.

Foto bron:   ‘n Vuisboek blad: https://www.facebook.com/botterofwors

#SoCS Bone….bad to the bone

stream-of-consciousness-saturday-2018-19

 

So, bone is the word.

I hear a guitar and a sax in the back of my mind…words to write escape me.

Classic rock with killer bass guitar and saxophone ….”bbbadddd to the bbone….”

I can write nothing, I am rocking.

Feeding my teenage soul.

Listen…

 

You can participate in this fun #SoCS too!

To read more go to:

The Friday Reminder and Prompt for #SoCS Oct. 27/18

 

 

Daar vlieg ons weer noord

Jinne, sowat van ‘n gekerm en skimp het ek lanklaas gehoor. Toorts, Bondels en Trommeltjies was omtrent in sak en as omdat ek saam met Una, Kameel, Positief en Seegogga met Scrapy se elonmuskvlieger gou by Eersteling gaan draai het.

Ek het toe maar met Hester en Scrapy ‘n lang gesels gehad, en met hulle seën nog ‘n blitsbesoek in die Limpopo bewimpel. Omdat Toortsie ons uber-veeldoener (multi-tasker) is, het ek besluit om haar die stuurstang van die vlieger te laat hanteer. Ag nou ja, wat kan ek sê.

Hier is wat gebeur het:

Douvoordag en met ‘n gefluister en rondtas om nie ons slapende maats wakker te maak nie, sluip Hester, ekke, Toorts, Bondeltjies en Trommeltjies uit die gastehuis.

Dis ‘n gegiggel en lag toe Toorts so ewe agter die gekompliseerde dêsh van die elonmusk vlieger inskuif. Soos ‘n wafferse loods skuif sy haar brille reg. Ek klim langs haar in, want ek is die toerleier.

“Toorts, haal af daai sonbril, dis nog nag,” brom Hester.

Bondels baklei om by ‘n venster te sit. Weet nie wat sy gaan sien as ons topspoed in die skemerte vlieg nie. Trommeltjies pak net eers haar alewige bagasie in die ruim en gou sit sy knus tussen Hester en Bondels.

“Op julle merke gereed,” haak Toorts af.

Rêrig Toorts, jy maak my benoud.

“Waar gaan ons heen… wat gaan ons doen…is daar spoke…hoekom so vroeg,” rat-a-tat Bondels en Toorts en Trommels die vrae af.

“Kalmeer, julle is nes kleuters,” maan Hester, “Lekkervurig gaan beduie.”

“Wel Towerinne, ons gaan ‘n draai ry! Dink heilig en wild,” antwoord ek kripties.

“WAT! Lekkervurig wat begewe jy ons nou weer in,” koor die drie.

“Julle het gesê julle word uitgesluit, teen diskrimineer. Ek gaan julle nou goed wys en vertel en laat beleef wat min mense doen. Pasop waarvoor jy wens,” is al wat ek hulle vertel.

“Toorts vlieg Noordoos. Ons gaan eerste na die Jane Furse omgewing vn Sekhukhuneland,” en daar trek ons.

Gou vlieg ons oor ‘n vreemde landskap.

“Kyk julle, lyk dit nie ook vir julle of God self hier rotstuine gebou het nie?” Oral, in die mooi lig van die opkomende son op die plat landskap gestippel is klipstapels met aalwyne en bome getooi.

“Dit is mooi, vreemd mooi. Waar gaan ons heen,” vra Hester.

Ons nader ‘n groterige klipkoppie.

“Toorts, laat die vlieger land. Stadig.Saggies!:

Toorts laat die vlieger van MachII tot stilstand kom. Ons koppe draai. Gelukkig dink die masjien vir homslef. Toorts bestand….

Ons klim uit en  sien voor ons ‘n gedenksteen. Die Towerinne is stil terwyl hulle lees:

Manche

 

Vader Augustine Moeka het die Anglikaanse kerk in 1929 in die GaMarishane distrik van Sekhukhuneland gevestig. Die sestienjarige Manche Masemola en haar niggie Lucia is bekeer en het gou twee maal per week klasse by die kerk bygewoon om later gedoop te kan word.

Hierdie kultuurvreemde gedrag van hulle kind het Masemola se erg tradisionele Pedi-ouers ontstel. As sy nie saam die lande bewerk nie, verloor hulle inkomste en as sy nie trou nie, kan hulle nie lobola kry nie. Hulle status sal verlaag en die familie verder veram.

Manche is slae gegee, haar klere is weggesteek. Niks kon haar keer nie. Kerk toe wou sy. Die situasie het eskaleer en op 4 Februarie 1928 het sy naked weggehardloop en weegekruip. Toe sy gevind is, is sy doodgeslaan.

Westminster statues

Die kerk het haar kanoniseer, (op die foto hierbo is haar standbeeld tweede van links)  en is sy verewig in een van die aansienlike beelde by Westminister Abdy in Engeland.

Die beelde verteenwoordig moderne martelaars. Daar is ook ‘n gemeente in Alexandria na haar vernoem. Ten spyte van die eerbetoon van die kerk, is haar graf in Suid-Afrika nog nie erken as ‘n erfenis nie.

“Manche het vertel dat sy met haar eie bloed gedoop sou word, en so het dit ook gebeur,” sê Trommeltjie sag…ons is harsteer stil. Manche is dood voor sy gedoop is. Ironies genoeg is haar eie ma op 69 jarige ouderdom gedoop, waarna die Anglikaanse Kerk Manche kanoniseer het.

Psalm 84:1-4 troos ons. Soos die swaeltjie haar huis by God kry, het Manche ook deur haar geloof ‘n ewige tuiste:

“Hoe lief het ek u woning, Here, Almagtige!
3Ek versmag van verlange na die tempel van die Here;
met alles wat ek is, wil ek jubel oor die lewende God.
4Selfs ‘n mossie het ‘n nes
en ‘n swaeltjie ‘n plek vir haar kleintjies
daar by u altare, Here, Almagtige,
my Koning en my God!”

(gaan lees gerus hierdie tragiese,  verhaal van ons eie Saint Manche Masemola wat in verre Engeland vereer is. )

“Kom, julle, ons gaan smelt van al trane,” sê Hester met ‘n dik stem.

Gou vlieg ons wes, Polokwane se kant toe.

“Waarheen nou,” kwetter my maars.

Ek knipoog vir Hester en tik koördinate weswaarts in. Minute later  land ons op ‘n vliegveld so 30km van die stad. ‘n Lenige jong man in khaki kom laai ons op in ‘n veldry-jeep.

“Oe, ons gaan wild kyk,” lag Toorts opgewonde.

“Nee, Dames. Ons gaan wild beleef,” lag die mooie mannetjie.

Ons ry nog so om ‘n draai…en daar is hulle. Die konings van die diere. Leeus.

“O aarde, die lorretjie is te oop,” gil Trommeltjies.  Bondels en Tootrts klou mekaar benoud vas.

“Kalm, dames. Die leeus is rustig, dik gevreet en reg vir ‘n oggend uitstappie. Ons gaan saam stap,” kalmeer die man ons.

O, julle moes daai benoude snakke hoor.

“Toemaar Towerinne, ons sal die agterhoede dek. Die mense ken hulle leeus en dis nie aldag wat jy vroegoggend so gaan wandel nie. Kom,” por ek hulle aan.

Die bendetjie van my klim versigtig uit die voertuig en sluit benoud by die groep toeriste wat reeds daar wag vir die oggend avontuur.

Kyk self. Die bendetjie kan maar self vir julle van hulle oggend met die leeus verder vertel. Ek gan ook nie uitvertel van klere wat geruil moes word nie. Praat van benoud…

 

NS. Vir my maats se brawe benoude avontuur het ek vir hulle elkeen ‘n persent, eg-Sepedi gegee. Omdat ons towerinne is, het elkeen ‘n lefielo gegee. Dis ons streek se gunsteling grasbesem.  Vir Toorts wat so musikaal is het ek ‘n lekope (trompie) en dipela (marimba) gegee. As sy baie raas op die toer verder, jammer, hoor!

Vir die wat nou weer voel hulle het uitgemis, julle het elkeen ‘n lefielo, al dertien van julle! En vat tog ‘n slukkie mampoer!

NS. Om ons virtuele reis deur Suid-Afrika te volg en ons avonture as die Towerinne mee te maak of om saam te blog, klik op die volgende: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=797928

 

 

Dis Ekke

My vreugdes en frustrasies

toortsie.com

Skyn, liggie, skyn!

Life according to C

To become remarkable, hold yourself accountable

Holladriehoe

Hier gesels ek oor alles wat my bly maak: my taal, die natuur, kuns, die lewe.

Top40Weekly.com

The Weekly Top 40 1955-2017

No Facilities

Random thoughts, life lessons, hopes and dreams

Leeskring met een lid

Waar ons boeke saam met die seelug inasem

The Bee Writes...

oder auch "Die Bea schreibt" *** expect nothing... not even the unexpected *** erwartet nichts... noch nicht mal das unerwartete

Gedigte wat jou laat dink.

Sien die groot prentjie.

Tokeloshe

I♥2CR8

Kluisenaarsklaviere

Denke oor die wêreld, sy plekke en sy mense

Kameel se gebabbel

Waar die hart van vol is, loop die mond van oor

Kruger Theron

Stories met Siel

Daily Manna

By Heart of Worship

Justice's Blog

The fear of the LORD is the beginning of wisdom...The contents of blog ranges from Christian knowledge to my own 'nerdy' posts.

The Depth of Now

Exploring Istanbul Through Storytelling & Photography

Discover

A daily selection of the best content published on WordPress, collected for you by humans who love to read.

Wag 'n Bietjie

Welcome! Come linger a while..

The Sanity Rules

Uncommon common sense

Tannie Frannie

My terapie vir oudword

Ouch!! My back hurts!!

Life according to one of life’s truly gifted naturally born wafflers… an open diary of a Saffer in a different land... life in the greater Dublin & Leinster area. (Since 2011) My quests fuel my dreams… my dreams fuel my quests!!

Liewe Persoon

Ons het almal iemand nodig om na ons te luister

Bondels Gedagtes

Lesse geleer, en stories uit my lewensreis

penpunt

Waar die hart van vol is …

Country Living in Southern Africa

Sharing my life in Mozambique and all things country in Southern Africa

Dream Desire Achieve

The dreams you desire can be achieved, for with God nothing is impossible.

KAITLIN B. CURTICE

Kaitlin B. Curtice

de Wets Wild

Disappearing into South Africa's wild places... Again!

heart prints

live the story you want to tell

filosopete

blessedbeyondrecognition 🇿🇦

WoordNoot

Waar ek my woorde en note kombineer om my storie te vertel

Die Bordkryt

Studentekoerant

Positief

Wat jy in jou gedagtes toelaat, dit word jou lewe

Ekmyselff

dit is wat dit is, ek is ook wat ek is

'n Skrywer se blok

Kortverhale, gedigte en sommer enigiets met die lewe te doen.

Thulana

Almal om my is gek...

Vinke en Verse

Spraak-, taal- en gehoorterapeut. Kamma-digter. Lewenslange student. Reisiger. Liefhebber van woorde, musiek en Afrika. Deur Genade gered en deur Liefde vrygespreek.

Tapestry of Thought

Cilnette Pienaar weaves and unravels

bitterbossie

Die groenspreeu is 'n kunstenaar ...

Born in Providence

finding our way back to love