Mooi,mooi 25

Your wind blows, enlivening us.
~ animate our hearts ~
Your Spirit, as a breeze, refreshing us.
~ life flow into our veins ~
And we, the loved, move.
~ awaken us Almighty God ~
Like tender branches, we flex.
~ help us be responsive to you ~
Yet grounded. Roots planted.
~ secure us to you ~
And our lives find renewed meaning as your Spirit wind blows..

Beck Baxter

The Sanctuary Prayer Space

Seerkrygeheime maak siek

Ons kyk NCIS, met Goth Abbey en die fraaie hardgebakte, maar groothartige, Eddie Bishop. ‘n Kollega met ‘n alkoholprobleem wroeg vreeslik, en Eddie sê wys: “We are as sick as our secrets.”  Ek beleef ‘n onthou-die-woorde-oomblik, sonder skryfgoed byderhand.

Una vertel sy kry ook sulke woorde oomblikke, as sy ‘n gunsteling tv-program kyk. Ek het gewoonlik ‘n pen en notaboek naby, of my foon of tablet byderhand. Verder verpes ek notas op hande, arm en so. Toe ons nog sonder plooie was, het Rots dikwles tuisgekom met sy bobeen vol griffels. Selfone was toe nog nie slim nie. Hy moes skrop om die tydelike tatoes van hom afgeskrop te kry.

Voor ek die spoor van my relaas verloor, ek het net ‘n pen, so my handpalm is waar ek onthou skryf: “We are as sick as our secrets.”

Ek soek die aanhaling vanoggend op op en lees dat dit deel is van die sogenaamde 12-stappe van Alkoholiste Anoniem. Die bedoeling daaragter is,  dat indien jy nie die trauma wat tot die verslawing gelei het as deel van jou genesing hanteer en erken nie, met ander woorde, jy rep niks oor die kindertyd se einas nie, maar wil jou verslawing aan drank erken, dit nie sal duld nie. Die hele sweer moet oopgesteek word, die hele mens se seer moet na vore kom – net dan kan daar genesing kom.

Ek reken die waarheid is op baie meer as verslawing van toepassing. Heel dikwels steek ons die seer wat ander se woorde maak diep agter in ‘n hoekie weg. Ons wys nie hoe seer dit maak nie, en dag vir dag kry daai seer kleintjies en die bloubekruip kry die spul beet, en voor jy jou oë uitvee is jy ‘n gemoedsbekakpilletjie-op-herhaling mens. Skielik is jy nie jou beste self nie.

So, die verbaal mishandelde, die geboeliede, die vertrapte moet moed skep en sê genoeg is genoeg. Staan op en laat die persoon weet jy is nie hulle projeksie en eie issues se slaansak nie. “Push back” is vir my ‘n mooi aksie. Ek sien iemand regop staan, die boelie in die oë kyk en sê “ek is nie meer die slagoffer nie, skaam jou, jou boelie.” Dis sekerlik hoe die #MeToo – vroue hulself bemagtig het.

John-Manuel Andriote skryf so raak: “It’s a powerful move to break the silence, shatter the secrecy, and expose abusive words and behavior rather than let them fester within you and undermine your self-esteem.  It’s also powerfully healing and a mark of resilience, which after all has everything to do with which version of our story we tell ourselves. Is it the version in which we are the hero, the one who survives and thrives in spite of abuse and insult by powerfully exposing them? Or is it the version in which the victim is warped by the shameful behavior of another person who is unable to conduct him/herself in a manner befitting a functional, rational adult?”

Is ons geheime, die woorde ongesê, die stiltes die oorsaak van ons ongesteldheid. Ons depressie, aggressie, ons seer en ongeduld? Is ons wêreld en soveel mense so stukkend omdat die waarheid versteek word? Omdat ons nie die held van ons eie storie is nie?

https://www.psychologytoday.com/us/blog/stonewall-strong/201803/youre-only-sick-your-secrets

Wonder waarheid

27 Julie 2018 20h53

Ons aanskou die langste maanverduistering die afgelope eeu vanaf ons lekker kuierstoep op Waterval, Limpopo. Ons ondermaanse blyplek, daai klein blou spikkel skuif geleidelik tussen die son en volmaan in. Om 20h53 is die maan besig om so onderlangs aan die donkerkant te raak. Kompleet of die nag ‘n hap daaruit gevat het.

Neffens my brand hout vlammend en knetterend, my skouers toegewikkel in my troostrui, daai ene met die moue wat al ‘n kilometer uitgerek is, met die groot kraag wat so lekker om die nek en ore snoes. Op die braai spat en sis ‘n lekker stuk boerewors. Dis net Rots en ek en die brakke-bende. Die IPod het op die dorp agtergebly, en dis net ons, die maan en naggeluide – jakkalse, naguile, ‘n opvlieënde kiewit se gedreig.

Ewe simpel neem ek foto’s met die slimfoon, daar is effek en kaatsings, maar die maan bly ‘n blink blob in die kiekies. Die ou kameratjie kan nie vertel wat met on kleine ogies gesien word nie.

20180727_1846506838475526781787182.jpg20180727_2209442241715527440355.jpg20180727_1958212372277884158842292.jpg

Ek stuur boodskappe en foto’s aan naastes en hulle vertel terug:

“Ons kyk,”

“Dankie, ons het vergeet.”

“Dis mooier by jou.”

“Dis daglig by ons in Duitsland…”

Ek is oorweldig. Die maan is in perfekte rooi-oranje 3D en Mars flonker in die donkerte. ‘n Jakkals gaan aan die jil, en toe nog een en nog een. Asof hulle ook in verwondering na die vreemde hemelverskynsel kyk. Huilend soos hulle wolf-familie. Howhooooohh! Ek kry hoendervleis. “Hoe groot is U, hoe groot is U…” sing my hart stil.

Die asembenewende maan hou my ver verby slaaptyd nog wakker. My rug kla, my hare ruik pure houtvuur.  Toe ons uiteindelik aan Klaasvakie se eise toegee, oorval ‘n soete slaap, diep en  ver, vir my. Saterdagoggend word ek met ‘n lieflike rustigheid wakker. Die siniese mense kan maar dink wat hulle wil. Ek is heilig oortuig dat daai maan my siel gesalf het.

Vir meer as ‘n jaar lees ek proe-proe aan ‘Die Storie’  – ‘n aaneenlopende verhaal van God en Sy mense. Die boek bevat uittreksels van die Nuwe Lewende Vertaling (NLV) van die Bybel.  My boekwurmboekmerk lê al lank vasgehaak by Hoofstuk28 , getiteld ‘n Nuwe Begin. Saterdagoogend lees ek verder.

“My liefste Theofilus,” skrywe Paulus en vertel van Jesus se opstanding, hemelvaart, pinkster en die uitstorting van die Heilige Gees. Ook hoe die spotters vertel het die bekeerlinge is dronk. Nee, vermaan Paulus. Hy herinner hulle aan Joël se profesie:

(Joël 2 :28-32)

Die Here beloof sy Gees

28“Daarna sal Ek my Gees op alle mense uitstort. Julle seuns en julle dogters sal profeteer. Julle oumense sal drome droom. Julle jongmense sal visioene sien. 29In dié tyd sal Ek my Gees selfs op slawe en slavinne uitstort.30“Ek sal wonders in die hemel en op die aarde laat plaasvind: bloed, vuur en rookkolomme. 31Die son sal donker word en die maan bloedrooi. Dit sal gebeur voor die groot en verskriklike dag van die Here aanbreek.32“Enige persoon wat tot die Here bid, sal gered word. Die mense wat ontsnap, sal op die Sionsberg en in Jerusalem wees, net soos die Here gesê het. Hulle sal tussen die oorlewendes wees wat die Here geroep het.”

Here, U praat met my. U leer my verstaan hoe ontsaglik groot U liefde vir elkeen van U skepsels is. U sorg elke dag vir elkeen van ons individueel. In die gang van die tyd, die kom en gaan van seisoene, in oorvloed en armoede, in vrede en oorlog, in die ritme van die natuur – reëntyd, droogte, hooggety, ebgety,  vol- en  donkermaan en ook nou in die maanverduistering.

U sorg dat iedereen van ons, in ons strepie uitleef van geboorte tot sterfte, genoegsaam kere die oorvloed van U grootheid en liefde kan beleef. Ons kindwees, veilig in die arms van ons ma. Ons grootword en verbreding van kennis en insig. Ons vermoë on te kan sien, proe, voel, hoor – dis alles U.

Die voorreg om U naam aan te roep daar waar ons in ontreddering op die rotse by die see staan en skuimspatsels van brekende golwe op ons neerreën. Om U te loof as spierwit wolke op wieke van die wind deur die blouselblou Karoolug seil en ‘n arend wys hoe om ver en wyd te kyk.

Ag, Here, om U te hoor en te voel in die stil ritsel van blare, en as die sonstrale stofmyte in spikkels goud verander wanneer die son deur die venster skyn, dit verwonder en oorweldig my.

En dan, sorg U dat Joël se profesie vir elkeen van ons waar word. Dankie dat ons U beloftes weer Vrydagnag as volkome waar kon beleef. Dat ons op die klein blou ghoen, deur U geskape, tussen U Son en Maan kon inbeweeg, sodat ons stil verwonderd kon opkyk en sing: “Hoe groot is U, hoe groot is U!”

Here dankie dat U belowe dat ons verlos en gered is as ons U seun, Jesus, as ons Verlosser aanvaar en weet dat ons alleen deur Hom by U kan tuiskom. Dankie vir U Gees wat binne elkeen van ons woon, sodat ons U waarheid kan beleef. 

Dankie vir hoe U almal wondere laat sien in elkeen se leeftyd oor geslagte heen. Dankie dat U wil geskied omdat dit U is wat elkeen van ons se tuiskoms reeds bepaal het.

Here, leer ons om teenwoordig te leef, om omsigtig met ons medemens saam te leef. Elkeen van ons op ons eie ontdekkingsreis om U liefde en genade te beleef, maar ook saam toegevou in U liefde vir ons elkeen. Amen.

Toevallig dat ek Saterdagoggend na die maanverduistering juis daar verder lees? Nee. TOE val LIG, soos Amore van RSG sê.

Neil Bennet se saamgestelde foto van Vrydagnag se wonder is vir my van die mooiste. Omdat dit uitbeeld wat ons op die plaas ervaar het.

timelapse-lunar-eclipse-joburg-696x382

Labrabull of pittador?

 

ilovedog

Koda-koos is ons meer as 50kg gitswart hondekind, wat vir ons baie plesier gee, maar ook laat les opsê. ‘n Liefdevolle hond, wat soos julle kan sien, hom verbeel dat hy ook soos sy Schnauzer nefies, Milo en Ringo, sommer op Bab en meubels en beddens kan klouter.

Koda kan speel, is mal oor toutrek en sy bende aan te stig en te terg wat skewe matte en ander ongelukke tot gevolg het.  ‘n Gillende ek is ook kort agter die gespeel en geskaats deur my huis.

‘n Probleem in ons lewe saam met Koda is dat hy ‘n baie slegte ervaring met ‘n susmiddel gehad het. Die veearts het sy gewig onderskat, en te min moetie gegee sodat hy aan die slaap kon raak en ons sy toonnaels kon sny. Die gevolg, ‘n bedonderde slaperige hond. Dis so erg, hy het nou die dag langs Rots op die bed gelê toe ek met die naelknipper naderstaan om Rots te help met ‘n ingroei nael. Heita, ek het vinnig omgedraai. Koos hou ook nie van bad nie, dis ‘n oorlog van my wil teen syne. ‘n Strategiese spel epies van aard. Ek wen meestal en hy kom met ‘n helse gesukkel skoon so al om die drie weke.

Nou Koda het ‘n ekseem-probleem, wat van tyd tot tyd opvlam. Hy het ‘n besondere reuksin, of is geweldig slim. Waag om daai pil uit die pakkie te haal, yskas toe te loop en die moetie in ‘n stukkie vleis weg te steek. Weet maar die vleis sal afgekou word en die pil eenkant gespoeg word. Ag, my geduld verdwyn en my bloeddruk styg. Tot Bab agterkom, dis nie die pil nie, dis die handeling wat bepaal of Koda sluk of spoeg.

As jou hand met die vleis gebal lyk, vergeet maar. Sit die vleis in jou oop palm, eet hy dit sonder skroom. Dis vir ons ‘n raaisel. Want hy ken geen gebalde vuiste of geweld nie.

Ek het al gewonder of hy geneties uit sy voorsate, ‘n slegte ervaring onthou. Ek lees juis  net nou dat honde se geskrop en in die rondte tol met hulle oer voorsate te make het. Wie sê hy kan dan nie sleg van geslagte voor hom onthou nie? Want hoe anders kan ek sy nukke verduidelik?  Of, hy onthou toe ek laas vir hom die susmiddel ingegee het, en die gevolge daarvan!

Ek is dankbaar hy is ten spyte daarvan lief vir my geselskap. Kom lê by my voete, kom vra ‘n wyn-ys, klouter op die bed as ek lê en lees. Die oomblikke is duisend keer meer as die nukkerigheid.

Ons hondekind is ‘n kruising. Dit werk so: Wat liefde, energie en speel aanbetref is hy beslis ‘n Labrabull. Wanneer hy kortgebonde en kwaai is, is hy ‘n Pittador. As hy stout is is hy Koos, as hy oulik is Koda. Meestal is hy sommer Koda-Koos.

Vreeslik baie soos ek.

Net vanoggend sal Rots my so ewe vertel dat ek ‘n moer klein bietjie (en hy beduie hoe klein die moer se gaatjie is) geduld het, en my humeur ook vinnig is. Net voor my brein links fok, kom sy maar. “Maar jou hart, die is baie groot, en dis hoekom ek vir jou so lief is.” Dit het hom gered. Die Pittador het gatomswaai gemaak en Labrabul van vreugde en wederkerige liefhê gebokspring.

Koda-koos en ek verdien mekaar, nukke en grille en groot harte en al.

 

 

Menopouselappie. Die volle verhaal.

Om perspektief te bied op my lukrake verwysings na my menopouselappie, moet ek eers ‘n voorstorie vertel.

Rots het, toe ons besluit om vir botter of vir wors voor kerk en kring trou aan mekaar te beloof, hardop gewens vir ‘n dogtertjie, want sien hy kom uit ‘n huis van vier orrelpypie boeties. Twee jaar na ons troue kom die Bab ons lewe binne. Ek was baie bly vir die fraaie, nuuskierige en bekkige mensie, en het so eenkant gehoop om ‘n ou seuntjie ook in hierdie kring in te bring. Die hoop het beskaam.

Laat 1990’s beleef ek fisiese trauma.Endometriose is gediagnoseer, en die ginekeloog verduidelik die gevolge. Daar word besluit op ‘n historektomie, gedeeltelik. Want ek is pas veertig, te vroeg vir hittegloede en snorbaarde… Een ou eierstokkie sal hormone ter wille daar iewers in my binneste gelos word. Ag siestog. Ek het nogal jammer vir die halfmas in my lyf gevoel. So eenkant en net vir my oorlewing vorentoe.

Ek was op ‘n besige plek in my lewe. My werk as ‘n NRO bestuurder en amptelike bedelaar vir ‘n goeie saak amper meer as ‘n kind in my lewe. Ek onthou hoe, tydens my herstel, toe ek opdrag gege is om lam in my elmboë te bly, die telefoon nooit ophou lui het nie, en ek by die rekenaar gesit het om begrotings te laat klop, tot my gesin se ontsteltenis. My kollegas het ook nie ‘n ruiker gestuur nie, maar sulke gevogeltes in keramiek… gelukkig was dit nie kaktusse nie. Hehe. Die goete sit op die uitstalkas in my eetkamer. Ek is maar so onthouerig.

Na ses weke, gaan ek vir die opvolg ondersoek. Die dokter kyk en um en ah. Hy praat nie baie nie. Ek ook nie. Hy skryf so op die voorskrifpapier en stoot sy resep so oor die lessenaar. Premarin, hormoonaanvulling.

Ek sit so stil verstom vir ‘n eeulange sekonde. “Wanneer is daar toetse gedoen vir die nodigheid vir die aanvulling,” vra ek.

“Wat bedoel jy,” sê die arts.

“Weet jy hoe word die pille gemaak,” vra ek vererg. Net die vorige week het ek op die Teevee gesien hoe perdmerries in state van aborsie gehou word om die perfekte hormoonvervanging te maak.

“Nee dokter, ek het dan ‘n eierstok om die goed aan die gang te hou…”

Dit is soos daai oomblik in die Wilde Weste wanneer die twee ouens so na hulle gewere reik. Hy jaag my uit die spreekkamer en vertel my of ek weet hoe lank hy studeer het.

Ek, ek vra hom of hy baas van my lyf en gewete is. “En dokter, jy lyk vreeslik soos jou werk,” snou ek hom toe met die uitstap. Die voorskrif bly lê op die lessenaar.

Ek neem ‘n wilsbesluit dat as my kaalvoet oor die Drakensberge voorsate sonder hulp deur oorgsngsjare kon oorleef, ek geneties ook toegerus is om die pad te loop.

Vir ‘n aantal jare leef ek skotvry. Verander van werk, terug joernalistiek toe. En toe. Ek word gekontrakteer om vir die einste organisasie van die gevogeltes, ‘n reuse projek te loods. Ek spring oop bek en handvry in die uitdaging. Die swetery slaan net daar toe. En die gloede.

Praktiese ek koop by Mr. Price gesighanddoekies. Dit word my handelsmerk. Daar waar ek 300 ouditere toespreek en die gloede my nek laat rooipienk uitslaan en koue sweet my kuif aftap en langs my slape afloop, druk ek met ‘n glimlag die waterse af en praat aan. My kollegas en teikengehore raak my en die handdoekies gewoond. My handelsmerk. Ek grap maar oor my verleentheid, en niemand gaan dood nie.

Buiten my eie sweet afvee, werk my handdoekies hard. Dep bloed na ‘n kind val, vee trane af. Red die dominee tydens ‘n nagmerrie bye aanval. Soms pas die lappie by my klerestyl. 😉 Ek verloor my cerise lappie by Innibos, 2017. Wie ookal haar gekry het, mag sy vreugde en troos gee.

Die swetery bedaar, en my lappies word stil in die kas gebere. Tot ek so paar weke gelede met die varkweergawe van 2018 se griep platgetrek word. Ek het sedertdien nagswete soos nog nooit nie. My lappie ‘n skrale troos terwyl A.A. Vogel se nagsweetkruieraat inskop.

Dis die dat ek gister met boekvat so vinnig my lappie byderhand gehad het om my mond toe te stop sodat ek kan luister.

Soos ek hier sit en griffel, hang my lappie oor my skouer.

Fluit, fluit my storie is uit.

Belydenis

towel1

Ek het al sedert kleintyd Sondagaandonrus. Reken dit het maar met koshuisdae se groet van ma, pa, sus, die hond en huis en haard om op ‘n te hoë bed in ‘n slaapsaal met oop gange, kil koue en blinkgladde vloere te gaan oorleef en skool toe te gaan.

Ek kan onthou hoe ek in my koshuisbed gelê en verlang het na ma se middernag inloer om my snoes toe te trek en die kombers om my vas te druk. Ek onthou my verlang na my Teddy en my flits en storieboeke by die huis.

Op universiteit was Sondae terug na Pretoria met die melktrein, Maandag voordag na sleg slaap voordag soek na ‘n taxi om betyds by die koshuis uit te kom.

Die reste van seer en alleen Sondagaande lê soos koffiemoer onder in my siel. Dis daar en iewers op ‘n Sondag aand tussen wakker en slaap word dit steeds omgeroer. Ek trag gereeld met gemengde sukses om die gevoel en rusteloosheid te besweer. Lees, bid, blokraai, fliek, warm melk….soms werk dit ander kere nie.

Gisteroggend se Maandag begin helaas met daai ‘ek het tot 04h00 geswot en gou vir ‘n uur geslaap, maar ek moes liewer wakkerbly’ watte op die brein gevoel. Rots en Bab troos en voer vars boeretroos en bly onder die radar. Ek is opgetrek oor onnadenkende mense,selfsug, en sommer oor die nuus ook.

Sotlike mense met gelukpakkie lisensies in luukse motors wat nie ‘n snars omgee dat ons 15km per uur ry want daar is moerse goed in ‘n konvooi voor, laat my moer oorloop. Ek raas en wys vinger, tourette my gewipgeit verbaal uit.

“Ma, haal asem. Jy gaan tekere soos ‘n chiauau! Wag nee, ma is ‘n miniatuur Doberman,” lag Bab. Rots loer so skuins na my.

“Ja, en my naampie sal seker Adolfie wees,” kap ek terug.

Ons almal lag en ek wens vir oulaas die ou in die Ford wat links op die skouer van die pad klippers laat spat om net vorentoe in te druk ‘n spyker in sy wiele. Bab raas en sê mens wens nie ander ongeluk toe nie.

Ek byt op my tande en lees maar op die tablet wat my blogmaats skrywe. Gister was lank, en ons is sommer vroegaand soos soet kinners in die bed. Lekker geslaap.

Vanoggend met boekevat leer ons van stilbly en luister en ek word vreeslik hard met die blindesambok gewiks. Ek kry skaam en besluit befoeterde, blaffende Adolfie moet rerig waai.

Sal opreg my bes probeer om stiller te raak en te luister, want met al my raas en blaas en skel loop ek skatte mis. Ek druk toe summier my menoupause lappie in my mond. Rots het gesukkel om te bid met die groot glimlag op sy gesig.

In my soeke na leiding om Adolfie straat af te jaag. vind ek twintig redes tot stilte.

Ek het werk om te doen en vergifnis om af te bid.

 

Foto van NANCY DOUTHEY 

Sy het werklik ‘n handoek in haar mond gestop om te ervaar wat dit is om stil gemaak te wees… interessant. Lees self.

http://recreationdocumentation.blogspot.com/2008/04/catalysis-iv.html

 

 

Kyk hoe glimlag sy vir my

Toe ons nog min jare getroud is, moes ek weg vir drie dae om ‘n kursus by te woon. Rots moet vir Bab versorg. Regmaak vir dagmamma en self by die werk kom. Die kursus is vroeër klaar en ek kan ‘n aand vroeër huistoe kom. Dit was ‘n Vrydag. Angstig om weer by my gesin te wees en ook oor my kind se oorlewing. Rots kon toe nog soms vergeet hy is nie meer oujongkêrel nie. (Grappie)

Ek stop by die huis in Springbokstraat, Bethal. Dis doodstil, en die heerlikste reuk omgewe my toe ek die agterdeur oopmaak. Ek hallo maar niks behalwe die malse reuk van skaap wat bak groet my.

Ek sit my bagasie neer en trek die oonddeur oop. ‘n Ry tande en teruggetrekte lippe begroet my. ‘n Skaapkop in die oond. My gesin nêrens te bespeur nie. Daai dae het jy nog kon oorstap bure toe om te gesels en kuier.

Ek vlieg om uit die huis met die grynsslagskaap onuitwisbaar in my denke graveer. Straat af hoek toe, by ons Pikkie-vriende se huis in. Ek hoor hoe lag en gesels almal. “Jy’s vroeg,” is hoe Rots my groet. Hy kyk my so. “Jy het in die oond gekyk.”

Ek het daai aand eenkant ‘n sagte kaasbroodjie geëet.

Lang storie kort, dis 33 jaar later, en sowaar, hy het lank en geduldig gewag. Gister kom Saartjie skaapkop skoongeskrop saam huistoe.

Ek is nog net so grillerig, maar na al die jare, as jy nie kan wen nie, stap jy maar vir liefde saam. Rots se skaapkopgilde het vanaand twee ietwat gereserveerde lede, synde Bab en die uwe.

Saartjie is in sout water gebad, gespoel en met groot liefde in die buiteoond gebak. Hef aan lê voor.

Daar is soos dit in my huis gaan, opgelees oor skaapkop. Dine van Zyl se skaapkop relaas, die gewildste. Haar Boerekos kookboek is soveel meer as net resepte. Bab en ek vind haar instruksies en leiding erg vermaaklik.

Veral die gesegde “‘n ding smaak agter die oor,” het ‘n hele skaterlag relaas ontketen. Onder andere of Bab dan nou uiteindelik ‘n sib gaan kry. Ja né, daai weerlig is deur Maria en Josef gesteel. Ons lag en terg en Rots versorg geduldig vir ‘n klomp ure die buitevuur. Saartjie se glimlag al breër met elke uur wat verby gaan.

“Kyk hoe glimlag sy vir my,” kondig Rots aan die einde van die bakslag aan.

Nou ja, my oumas is saam met ander kaalvoet oor die Drakensberge en ek moet vir Bab tot voorbeeld wees. Ons sit aan met glimlaggende Saartjie so naby aan Rots se plek as wat ons kon. Jammerlappie en skerp messe getrou gedek soos Dine aanbeveel. Ek kies ‘n stukkie wang en natuurlik daai sappige agter die oor lekkerte. Mens moet mos ervaar en beleef. Bab hou ook by lappies wang.

Rots is soos ‘n kleuter met Kersfees. Dis stukkie wang, happie oor, en o vrek, daar gaan Saar se oog. Hy haal ewe respekvol die tongetjie uit, skil dit af en gee die lappies vel vir die vier honde wat soos “His masters Voice” tjoepstil sit en wag het vir hulle skaapkoplekkerte.

Bab het nie vreeslik van haar bord opgekyk tydens Rots se smulsessie nie. Net bedees dankie gesê haar steakie is amper lewendig perfek.

Saartjie wen vir Rots, die smullekkerte binne die kopbeen, moes oorstaan. Ek dink dit sal met roosterbrood bedien word, of mieliepap. Ek ssl liewer Post Toasties eet.

O ja, daai agterdie oor vleisies wat tot stoutigheid en gekriewel lei. Dis ‘n wolhaarstorie. Dis eerder ‘n susmiddel. Ons het netnou net wakker geword, tien ure se rus agter die blad.

Goeiemore!

Anti Antie – ala Lidi

Lidi de Waal reguitskiet woordkuns. Ek lief en stem vurig saam

“ek raak met die jare
al hoe meer van ń anti-antie
anti-stywelip
anti-besemstok in die hol
anti-suurknol
anti-daar’s net een ware way en dis jou way
anti-oogklappe aan….
ag nee wat die wêreld is te kleurvol
te reënboog
om nie te wil kyk wat daar te siene is en
om nie te wil luister wat daar te hore is nie
so ek is
anti-holier than thou
anti-moesiemond pruimgevreet
anti-soetjiespoep
anti-drol in die drinkwater
anti-bullshit
maar by dit als sal ek nou ook nie meer juis
gaan tyers brand in die hoofstraat
oor enige iemand anders
anders voel of is of doen as ek nie
dis maar net tough shit
en ek’s nie anti-tough shit nie”