#SoCS Digest

So Linda wants us to digest digest

Digestion of words.


A dictionary I find difficult to digest.


A thesaurus with it’s world of possible words opening at every turn, a little easier on my cerebral palate.

Words strung together wonderfully in prose, I’ll have lot’s of those.

Indigestible, although many fib about their love for it, is a diet of the Russian classics. Dostoyevsky and his tumultuous 19th century Russia mixed with a dose of philosophy and religion. Hard to stomach for even the most avid reader.

Hard fibre would be Shakespeare, not the sonnets though. You have to chew and chew, but you get there in the end.

The more balanced high fibre blend and easier to digest are the classics by the Bröntes, Jane Austin, Dickens and the like. 

Then don’t forget Paton, Salinger, Platt, Tolkien, Heller…..oh my what a varied diet. So many words to digest, so many great stories to mull over.

My adult diet is filled with Pat Conroy, Sebastian Faulks, Wally Lamb, Paulo Coehlo, Joanne Harris, and so on and so on, the list is endless. 

And my favourite literary diet is the sweetest to digest. The beautiful stories in Afrikaans, my mother tongue. Deon Meyer, Antjie Krog, Elsa Joubert, Dot Serfontein, Dalene Matthee and many more.

Last but not least, the words I love to digest, are from God.  I love my Bible. The more of this I digest, the greater my understanding of life on this earth.

If you want to participate, join in  #SoCS fun:

https://wordpress.com/read/feeds/24840312/posts/2076716329

Kafka and the doll

The ManKind Project · pos die op Vuisboek: 

“Franz Kafka, the story goes, encountered a little girl in the park where he went walking daily. She was crying. She had lost her doll and was desolate.

Kafka offered to help her look for the doll and arranged to meet her the next day at the same spot.

Unable to find the doll he composed a letter from the doll and read it to her when they met.

‘Please do not mourn me, I have gone on a trip to see the world. I will write you of my adventures.’

This was the beginning of many letters. When he and the little girl met he read her from these carefully composed letters the imagined adventures of the beloved doll. The little girl was comforted.

When the meetings came to an end Kafka presented her with a doll. She obviously looked different from the original doll. An attached letter explained ‘My travels have changed me.’

Many years later, the now grown girl found a letter stuffed into an unnoticed crevice in the cherished replacement doll.

In summary it said:
‘Every thing that you love, you will eventually lose, but in the end, love will return in a different form.’


Kafka and the Doll, The Pervasiveness of Loss

Wonderwerk werk

Tien jaar na ek my beste jare daar geslyt het, keer ek in 2007 terug om die Kankervereniging in ons streek weer te help.  Om die eerste Relay for Life in ons stad te te vestig. 

Kom ons tree eers so paar jaar terug.

As skakelbeampte vir ‘n groot supermarkgroep in die groeiende dorp onderweg na stad word toe, was ek ‘n ‘celebrity’ vir die media. Die bedel ooms en tannies van die dorp het my ook soos  ‘n koninklike behandel.

Ek het ‘n begroting vir professionele bedelaars gehad en by heel party projekte betrokke geraak. Hoogtepunte was ‘n trollie marathon tussen Louis Trichardt en Polokwane en tussen Warmbad en Polokwane. ‘n Checkers trollie se wiele kan meer as 200 km hanteer, met my eie oë gesien.

Dan ons kamma-hofsaak, toe ek provinsiale nuus chaos veroorsaak het deur aan te kondig dat die grootbaas van Checkers in die hof sou verskyn! Ons het klomp geld vir padveiligheid ingesamel en dit was die eerste keer dat meer as R 100 000 in een oggend ingesamel is. Die geld het later twee ambulanse vir die N1-roete aangekoop. Dit was toe al ‘n vreeslike pad, net soos vandag se snelweg.

Die sukesvolle projekte en my publiek beeld veroorsaak dat die kankervereniging my teiken toe hulle hoofbedelaar na Pretoria verhuis. Ja, wat sal ek sê.

Ek kry die werk binne 20 minute. Skrik my mislik toe ek besef dat die wonderlike R 1,2 miljoen hospitium nie soos hulle beduie het, ‘n geldboompie het wat jy net skud en dan klop die begroting.

O, hoe ongewild was ek. Die stuk papier onder die ‘runner’ by my nuwe lessenaar wat sê: “Hierdie skoene moet jy volstaan.” Hoe ek met swart koki my eie groot voete bo-oor omlyn, en op die kennisgewingbord gaan plak met die boodskap:”Toemaar  ek dra No.8’s.” Dis in my hart tattoeër. Daai vergelyking. Ek het gelukkig dit oorleef, en my strepe een vir een verdien.

Ek het verpes om met ‘n span mense te werk. Die bytery, die agterbaksheid, die valsheid. Ek was gewoond om die enigste besluitnemer te wees en ook dikwels die enigste vrou in ‘n span. Onwillige leier van ‘n span vroue word ek. Chaos vir hulle. Ek het dikwels ver vooruit geloop, die lê van die land bekyk, strategiese besluite geneem en dan die koers waarin ons moes gaan aangepas. Die arme verpleegsters en ander personeel moes wikkel om by te bly. Maar, hulle het metterwyl besef dat ek vertrou kan word. Die gevegte vir billike salarisse en pensioenvoordele met die nasionale raad was die moeite werd. Die mense het begeesterd gewerk toe waardering in rande uitgedruk is.

Die ses-bed hospitium was ‘n besondere plek. Uniek en enig. Groot toffieappel vir die organisasie, want ons het nie in hulle boksies gepas nie.  Ek was kronies in die kak. Gevegte, rusies, dreigemente. Ek het ons direksie grys hare besorg, maar ons het ons missie volvoer: “Jy het die reg om met waardigheid te leef tot die laaste oomblik van jou lewe, tot die laaste asem.” Ons het soveel wonders beleef.

Die hospitium is in 1990 gebou en vernoem na ‘n onkoloog van Pretoria, wat die nood van kankerpasiënte en hulle families raak gesien het en saam met die kankervereniging hom beywer het om ‘n versorgingsoord spesifiek vir kanker pasiënte te vestig. Die tragiek is dat hy letterlik op straat en alleen gesterf het. Daar was niemand om hom by te staan nie.

So, die Theunis Fichardt Hospitium en die kankervereninging van Suid-Afrika was die wenners van my beste jare. My kind het ‘n baie veeleisende sib bygekry. Die plek het my alle ure van die dag, heeljaar besig gehou. Fondse insamel, verpleegsters dissiplineer, families troos. Dit was soos ‘n marmotwielrit, aanhoudend om en om.

Hoogtepunte was daar gelukkig meer as laagtepunte. Hoogtepunt een het gekom net na ek die bestuurspos aanvaar het. Ek moes die plek toemaak en oor registreer as privaat hospital. Dit het ekonomiese oorlewing beteken. Ek kon personeel net deeltyds aanstel – ad hoc. Dit het eers chaos veroorsaak, tot almal ingesien het dat die plan die plek en die personeel tot voordeel strek.

Die beste grap was toe die destydse stadsklerk van Pietersburg, bouer van die dorp, my ontbied pas na ek die pos gekry het. Ek onthou hoe ek met my rooi lipstiek en hofskoene die donker kantoor met die reuse lessenaar instap. Ek sit so oorkant die besnorde oom, hy het my nogal aan my pa laat dink.

“Waar kom jy vandaan, wie is jy?” Net so reguit. Ek sê so ewe gewip vir hom, dit maak nie saak wie ek is nie, wat ek kan doen is wat tel, dis hoekom ek die pos gekry het. Fokken nasionalistiese chauvinisme maak vir my tot vandag toe so kwaad dat ek nie reguit kan dink nie.

Hy was so ietwat oorbluf. My so gekyk en gesê hy en die res van die dorp hou my dop, ek beter nie aanjaag nie. Ek het so ewe terug gesê hulle moet maar net hulle beursies oophou, ek sal die projek se wiele glad laat loop.

Ek werk amper tien jaar daar. Ek is daar toe die Nuwe Suid-Afrika provinsies se grense verander en die politiek van regstelling sy eerste pynlike gevolge laat voel. Ek was bitter ongewild met aanstellings, onder andere was elkeen van die eerste om ‘n swartvrou aan te stel as my assistent.

Nou die druk om geld in te samel en die onwilligheid van mense om by nie-rassigheid aan te pas was soos ‘n kanker binne-in my.

Een oggend vroeg sit ek en werk in my kantoor. Ek was lief om soggens vroeg so uur of twee voor gewone werksdae begin, reeds daar te wees. Dit was stil. Geen onderbrekings nie. Ek onthou die ou tuinier wat aanklop. “Mies, daardie wit vrou sy wil nie vir my kakpapier gee nie.” Net dit.

Ek onthou hoe ek my pen teen die plafon vasgegooi het, en in my kar gaan klim het. Volgende wat ek onthou is by my dokter se spreekkamer en die salige inspuiting. Vandaar is ek hospitaal toe. Vir drie dae aanmekaar geslaap. Ek is nooit weer terug werk toe nie. Geen koebaai, geen niks.

Ek het met my gemoedsbekakking by die huis gesit, geslaap en gehuil en kwaad gewees. Ek het selfs een oggend in die stort gestaan en my mond oopgehou. Gereken ek kan myself so versuip. Genade, ek lag nou soos vir Griet in die sprokie wat haar kop in die oond druk en die kakkerlak raaksien. Selfmoord vergete en ek het stelselmatig herstel en weer mens geword.

Ek het eers my man gehelp met sy kunsmis depot, dis nou toe die depressie miswolke lig en Bloubekruip toe in sy hoekie gaan lê.

Dit lei tot ‘n kantoor pos vir ‘n koöperasie wat lenings aan boere toestaan. Ek het hulle gehelp met lening aansoeke en dan hulle gehelp om die geld te spandeer. Ek kan darem sê ek weet watter materiale nodig is om ‘n pakstoor te bou, en hoe om diesel betyds op ‘n plaas te kry!

Het ek dit geniet? Nee. So uit my geaardheid het ek laas beleef toe ek een halwe oggend in die sentrale op Barberton gewerk het! Dit was na my ma se dood, daai episode. Kort op die hakke is die werk in Sasol Secunda se salariskantoor.

Jinne, wat mens nie vir oorlewing doen nie.

Nietemin. Ek slaan ‘n pos by ‘n skinnerblaadjie los as sub-redakteur. Lekker met woorde gewerk, maar andersins hel op aarde. Kan nie sonder ‘n prokureur verder vertel nie. Ek sit een oggend dik die blou bliksem in na ‘n woord tirade wat weer oor my uitgespoeg is.

Die telefoon lui. Dis my oud-kollega wat toe baas oor die plaaslike kankerverening streek ook is.

“Het jy werk vir my,” blerts die sin uit my mond.

Sy is oorbluf. “Hoe het jy geweet?”

Nodeloos om te sê, ‘n maand later val ek in om die twee jaar projek te bestuur. Ek stap in die ou bekende kantoor in. Maak liasseer kabinette oop. Kry my eie leêrs net so daar – soveel jare later.

Toeval? Nee! Ek was goed in my werk, die plek is intussen in die grond in. Ek gaan weer opbou. Projekbestuur by uitstek wat ek nog altyd die beste in is.

Ek sit een oggend stil en bid saam met my Ina Pfeiffer engel.

“Here, hierdie kan ek nie alleen doen nie. Lei, ek sal volg.”

Net so bid ek.

Wat volg is een groot loflied vir God. Geloof en genade met groot resultate.

Ek leer die Relay reëls uit my kop. Ek skrywe name neer.

Wie sal ek eerste vra-vertel-opdrag gee? Ek bel ‘n vrou vir wie ek baie respek het, en jare vantevore so lekker mee saam gewerk het. Sy is verheug om van my te hoor, maar kwaad vir die jare wat verloop het en hoe die plek bedryf is. Ek troos, en gesels en nooi haar om tee te kom drink.

Later daardie week kom kuier sy, en sy koop in! Wat volg is kort van ‘n wonderwerk. Ons stel ‘n formidabele span saam. Onthou ook liewe leser, hierdie wat ek nou vertel was spanwerk soos min. Ons was ‘n perfekte groep mense saam, met een doel – sukses.

Ons kry die spogskool op die dorp se sportvelde as venue.  Een goeie middag gaan doen ons terrein inspeksie en beplanning. Ons stap so oor die veld en op die middelyn, tjorts  ‘n voël op my kop. Ek jok nie.

Ons klomp skree vandie lag, en ons oud-burgemeesteres staan so met haar ronde lyfie en skater.

“Dit is uiters goeie geluk, die skytery op jou kop. Kom ons vat dit as ‘n goeie teken.”

Agtien maande later is daar meer as 5000 mense wat heelnag om die baan stap. Ons gedenk 2000 mense wat aan kanker dood is, ons huldig oorlewendes en hoop is die groot tema van die aand.

Sesuur die volgende oggend laat ons 200 duiwe los oor die veld in die lig van die opkomende son. Ek staan langs my huisdokter. Ek huil snot en trane. Hy kyk my so, en sê ek moet bly wees.

Ek kyk hom so en sê: “Nee, ek moet nou my baba laat gaan. Ek is nou klaar hier.” 

‘n Ander wonderwerk wat ek in die tyd ervaar het, was in my liasseer kabinet vir my gebêre. In ‘n boedelbemaking leêr kry ek ‘n brief. Twee jaar oud. Daar is R 450 000 aan die hospitium bemaak! Waar is die geld?

Ek bel die prokureursfirma, maak ‘n afspraak, en die prokureur kry baie skaam.  Ons kry die bedrag met twee jaar se rente opbrengs.

Die erfenis bemaak aan die hospitium uitsluitlik. Werk wat die hospitium verpleegsters jare vantevore vir ‘n eensame Skot gedoen het. Hy was alleen, ‘n dokter by een van die landelike hospitale. Met niemand, en op sterwe is hy soos duisende ander liefdevol by ons opgepas tot sy afsterwe. Hy het op sy sterfbed sy testament verander om die hospitium die begunstigde te maak.

Ek en my spannetjie het soos Koning Midas en kie gelyk. Asof die engele saamgewerk het. Ons kon die gebou restoureer, nuwe linne en toerusting koop en uiteindelik die kombuis in ‘n droom plek omskep. Ag, dit was ongelooflik om te beleef.

Gelukkig was ek nie elke dag nie, maar ek was uit my vel oor die resultate van alles wat daardie twee jaar aangepak is. Ek is weer onder ‘n wolk daar weg, omdat die organisasie nie vir my verder in fleksietyd wou laat werk nie, toe bedank ek maar.

So, dis die storie van my wonderwerk, my vennootskap met God vir twee jaar. Hy het gelei, ek het gevolg. My behoorlike afsluit met die projek wat ek met my lewe versorg het. Die resultaat laat my vandag nog na my asem snak. In die onthouboks van my hart gebêre.

Sela.

Kyk self wat ons reggekry het.

https://lekkervurigeaffereblog.files.wordpress.com/2018/11/cansa-relay-20091.wmv

50 000 woorde later

En daar haal ek op 22 November 2018 my skryf doelwit. Dankie Scrapy en Cecelia en die #NaNoWriMo2018 uitdaging. Ek het ‘n daaglikse skryf gewoonte aangeleer binne 22 dae! Hier waar ek sit is 100 bladsye van wedervaringe, belewenisse en onthou. Soet en suur. Blydskap en seer. 

Ek beloof vandag myself, dit gaan nie verander nie. Terwyl ek tyd vir myself en my woord passie gemaak het, het ek steeds ekonomie bedryf, self met my liefies by die Lekkerwinkel vooruit beplan, steeds my gesin lief gehad en alles is wel. Die wêreld draai nog rustig op sy as, die son kom op en gaan onder. Ek mag maar.

My geloof -sterker, my droom – meer werklik as ooit. Ek sien genade in my skryfsels, wonderwerke in my eie lewe beleef. My hart bruis hier binne my. 

My Bybelversie vir die dag biep op my foon toe ek die doelpaal bereik. Rêrig. Ek lag en bid: “Dankie, Vader! Ek kan vertel van U grootheid en goedheid en liefde.”

Jesaja 12:4 – 2 Kyk, God het ons kom red. Ons stel ons vertroue in Hom, ons is nie meer bang vir Hom nie. Die Here ons God maak ons sterk en beskerm ons. Hy is ons verlosser.” 3 Soos ’n fontein met vars, helder water ’n dors mens laat jubel van vreugde, so sal julle jubel oor die verlossing wat kom. 4 Dan sal julle sing: “Loof die Here en eer sy Naam. Vertel vir die volke van alles wat Hy gedoen het. Vertel vir hulle hoe wonderlik Hy is. 5 Sing tot eer van die Here, want Hy het verstommende dinge gedoen. Gaan vertel dit vir die hele wêreld.”

Amen.

#ToeValLig Toestemming

Ek moet hierdie deel. Die weke sedert ek besluit het dat ek fisies my gaan onttrek aan elke dag se gaan ekonomie pleeg, en dae aan skryf toewy, het interessant verloop.

Ek het soos ‘n ter dood veroordeelde begin regpak en skoonmaak. Elke kas in die huis is uitgepak, reg gepak, matte is gewas, vloere geskrop, tuinwerk is gedoen.

Dit was asof ek nes skrop. Of regmaak om die ou ek weg te werk, of om die onvermydelike oomblik wat ek voor die rekenaar in die skryfkamer moet sit en skryf wou uitskuif, wegskuif. Skuldig omdat ek vir myself iets toe-eien.

So pliggie lysie opgestel om my broeiende gewete te sus. Hoe kan jy, mag jy, jy gaan nie regtig nie gaan jy?

Dank die hemele ToeValLig. Ek lees die raak:

“I’ve seen women insist on cleaning everything in the house before they could sit down to write… and you know it’s a funny thing about housecleaning… it never comes to an end. Perfect way to stop a woman. A woman must be careful to not allow over-responsibility (or over-respectabilty) to steal her necessary creative rests, riffs, and raptures. She simply must put her foot down and say no to half of what she believes she “should” be doing. Art is not meant to be created in stolen moments only.” – Clarissa Pinkola Estés (sy van “Women who run with wolves” -respek)

Dankie tog vir die wyse woorde, en daar kom die volgende twee affirmasies kort daarna:

45499188_2285341881749836_1044328822805102592_o45510974_2480450745321690_2105505054260723712_n

Dis nou middel November verby. Ek is steeds besig met die #NaNoWriMo uitdaging en minder as 6000 woorde tussen my en die 50 000 doelwit, met dae om te spaar. Dit reggekry omdat ek uit my eie pad gee pad het! Omdat ek die vreugde van skryf ten volle omhels en plig so aks minder bedryf. Niemand is dood nie, die wêreld het nie gaan staan nie!  Raai nou net.

Dis bewolk hier in die Limpopo maar nog geen reën in sig vir die dorre, droë aarde hier nie.  Die suikerbekkies sit hulle drink beurt en afwag in my vensterraam, my brakke stoei en speel hier agter my stoel, en ek gaan nou woorde string. O, ja, dis my 399e bloginskrywing. Ek onthou hoe beangs was daai eerste publiseer oomblik net so jaar of wat gelede. Dankie vir elkeen wat kom inloer en lees aan my rygsels.

#NaNoWriMo nuus

NaNoWriMo

You’ve written 40,735 words of your novel—congratulations! You’re in the home stretch.

Wat ‘n uitdaging en ervaring.

So op die herdenking van my ma se selfmoord op  Maandag 19 November 1979 bereik ek vandag op 19 November 2018 ‘n besondere persoonlike doelwit deur die 40 000 woord grens oor te steek in die #NaNoWriMo 1028 uitdaging, en daar is nog etlike dae in November oor om by die 50 000 perk uit te kom! 

Ek is erg rou aan my binnekant en die aura bietjie swart hierdie jaar, want sien, die skryf uitdaging is nie sommer net nie. Dit is om baie persoonlike redes aangepak. Dit is aangepak om my eie onthalwe, om na my lewe te kyk en goed ongedaan en ongesê ten minste vir myself af te handel en uit te skryf. So het ek einas en twyfel en drome een woord op ‘n slag uit geskrywe, bekyk en bedink.

Ek besef so met die uitskrywery dat eina sal altyd eina wees, maar met die jare leer mens beter daarmee saamleef. Mens kan dit so kies. Drome is nooit te versaak nie en die hoop beskaam nooit.

Dis waar ek nou trek. Nog 9 265 woord oor tot 30 November 2018. Wat ek wel weet is daar is nog woorde om te string, nuwe stringe, nuwe stories, droom stories, verbeel stories wat ek miskien eendag sal deel.

Oor en uit.

Towerin Spekboom

Lees die op die Vuisboek raak. Dis nou hoekom Towerinne nou 28 spekboompies in die Giant Flag, verteenwoordig. Formidabele plant, formidabele vroue.

ABOUT THE SPEKBOOM
The Wonder Plant of the 21st Century. By Stef Delport

The Spekboom (Portulacaria afra) is truly the miracle plant of the Eastern Cape and the Sundays River Valley. The Addo Elephant National Park is privileged to be the centre of the Spekboom region. The Valley Bushveld Biome (Xerix Succulent Thicket), of which The Spekboom certainly forms the main part, occurs mainly in the Eastern Cape’s river valleys of the Gamtoos, Sundays, Fish and their surrounding areas.

The Xhosa name for the Spekboom is iGwanitsha and in English, it is known by the descriptive name of Elephant’s Food (and not as the Pork Bush according to the wrong direct translation from Afrikaans) as it forms up to 80% of the diet of elephants. An elephant eats up to 200kg of Spekboom leaves per day.

During this process, they can strip almost all the leaves off the tree, but the tree very soon sprouts new growth. The broken or down-trodden branches also develop new roots and grow again as part of the thicket. Thus Spekboom flourishes if it is grazed upon, trodden and fertilized from the top. The destruction of large areas of Spekboom in the Eastern Cape was actually the result of over-grazing these bushes by grass and bush herbivores such as goats and sheep, which stripped them from the bottom and, in this doing, destroyed the Spekboom and the micro-climate under their protective thickets. The eyesore this resulted in is clearly visible for all to see on many farms. The Spekboom is a herbaceous shrub and the only species in its genus and restricted to the south-eastern regions of South Africa.

The Spekboom prefers Summer rainfall with warm Summers and a temperate winter climate. The occurrence of large numbers of Africa’s big game in this area can be mainly attributed to the presence of the Spekboom. An interesting fact is that in the Spekboom regions of the Eastern Cape, virtually no large anthills of termites are found. North of the Kei River the tropical termites occur, while the temperate region termites are found south of the Eastern Cape Spekboom region.

The first Europeans to penetrate this part of the Eastern Cape were hunters who came to the Sundays River Valley as early as 1702. Thus, fifty years after the arrival of Jan van Riebeeck in the Cape, this Valley was already known for its elephants, thanks to the abundance of the Spekboom. The Spekboom was known in Europe at an early stage.

In 1771 the well-known botanist, Linnaus, reported that one was flowering in Italy and when the French Revolution started in 1786, another was flowering in Vienna. Early travellers through Southern Africa noted the occurrence of Spekboom. In 1834 Thomas Pringle wrote in his African Sketches: “The Spekboom, with its light green leaves and lilac blossoms” ….. and later he refers to…” browsing on the succulent Spekboom, which clothed the skirts of the hills.”

In the Cape of Good Hope Almanac of 1843, we find: “One of the most valuable shrubs … is the Spekboom (Portulacaria afra). It is found in great abundance on the stony ridges and affords excellent food for those large flocks of sheep and goats… In a severe drought, the bush is truly invaluable.”

Today the Spekboom supports the tourism industry of the Eastern Cape with its many game farms, nature parks and the Big Five which are being reintroduced to their old natural habitat everywhere. Today, an ever-increasing number of farmers are moving away from veld-destroying goat and sheep farming to sustainable game farming.

The Spekboom flourishes in areas with an annual rainfall of 250 to 375 mm and warm summers. It reaches heights of 2,5m to 4,5m with a trunk which averages 20cm in diameter and can live up to 200 years. It has succulent green leaves of 1,3 to 2mm long. These are stubby or rounded and are joined by a small stem. It flowers in spring or early summer after good rains and has pink or light purple hermaphroditic flowers which produce good honey.

The fruit is small, berry-like, pink and transparent with 3 small wings and needs follow-up rain soon after the fruit drop to germinate.

The Spekboom is exceptional as it uses 2 two methods of photosynthesis:

1. During the Winter months when it is cool and damp, ordinary photosynthesis and better growth occur.

2. In dry conditions, winter or summer, a process is activated whereby the plant opens its stomata and ‘inhales’ carbon dioxide and builds up acid inside the plant. During the night the stomata are closed and the acids are broken down to release carbon dioxide inside the plant without losing moisture through its stomata. The available moisture is then stored by means of these carbon compounds in the leaves, stems and roots of the Spekboom.

Thus the Spekboom is an exceptional plant as it can utilize both these processes. These facts have been established thanks to the physiological studies by scientists in, especially America and Japan.

In the 1960’s and 1970’s scientists realized that the Spekboom functions differently to other plants.

The Spekboom is even more special as its humus cannot burn. Thus a fire cannot destroy it and its organic material, as well as the carbon dioxide taken from the air, is finally stored in the ground. Studies were done in the veld show that an average patch of Spekboom can capture up to 4 tons of carbon per year.

Global warming will eventually have catastrophic consequences for mankind.

One of the reasons is that carbon dioxide is building up in the atmosphere and this causes global warming. The Kyoto Protocol endeavours to halt this process by, among others, creating Carbon Sinks which will remove large quantities of carbon from the atmosphere in a natural way. Research has proved a Xerix Succelent Thicket and especially Spekboom in the Valley Bushveld to be one of the most successful Carbon Sinks in the world. A Spekboom can remove up to 100 times more carbon from the atmosphere than a pine tree of similar size can do. This type of Bushveld only occurs in South Africa, Mexico and Spain, but has been virtually destroyed in the latter countries. The Spekboom is thus going to cause a mind-boggling revolution in farming in the Eastern Cape. Millions should eventually be available to pay farmers to have the Spekboom veld restored by decreasing their livestock or planting Spekboom. At present projects are afoot to replant hectares in the vicinity of the Sundays River and Baviaanskloof with Spekboom. So, perhaps, in future, farmers will use the Spekboom to farm with carbon.

Nowadays trading is already taking place with Carbon Debits and Carbon Credits. Countries such as Germany and others which signed the Kyoto Protocol, are assessed and penalized with Carbon Debits because of their excessive pollution of the atmosphere as a result of the high

CO2 emissions of their vehicles and factories. They then have to buy Carbon Credits to neutralize their outstanding debits.

Farmers in the Eastern Cape who participate in this system and who have their carbon deposit evaluated by German certifiers will be able to trade their carbon credits on the open market. Sums of anything from $1 to

$600 per hectare, depending on the density of the Spekboom area, have been mentioned. So farmers will be able to sit on the stoep having coffee, while their Spekboom brings in the money.

Another fact contributing to the Spekbooms reputation is its ability to stimulate milk production. The traditional Xhosas believed that the grandmother should start eating lots of Spekboom leaves a month before her first daughter would give birth. A few days after the birth of a daughter, the baby was handed to the grandmother to suckle so that the young mother would be available to fetch wood and water as the grandmother aged. I mentioned this once to experts on grazing of the University of the Free State and they could confirm that research showed that the milk production increased considerably when cows grazed on Spekboom.

Spekboom is the staple diet of bush grazers such as kudu and other big game.

It is also digestible by herbivores like cattle, providing it is consumed with other available plants suitable for fodder. Thus it is an exceptional habitat for game as it not only provides food when grass and smaller bushes are no longer edible in the dry winters but also serves as shelter during bitterly cold weather because of the moisture in the Spekboom which maintains some of its heat at night and thus acts as a good insulator.

Spekboom also differs from other bush shrubs as it is edible for people. The leaves, which have a slight lemony taste, are suitable to use in salads.

The Spekboom is rich in manganese, cobalt and especially magnesium. It also contains large quantities of the micro elements, iodine and selenium.

Millipedes use concentrated iodine as a defensive mechanism and this explains the presence of large numbers of these in the Eastern Cape Valley bush. This also sheds light on the movement of thousands of millipedes across the tar road near Uitenhage, where dense areas of Spekboom occur next to the road.

People have been planting Spekboom as hedges over hundreds of years.

Spekboom branches take root quickly and start growing when put into the ground. By merely planting branches in the ground close to one another, one can create a living hedge which is ideal to enclose one’s property. Black stock farmers have used these over centuries as fences for a kraal. The stock could then maintain the inside of the kraal by grazing on the leaves and protruding growths, while the outside could grow freely.

We hope the symbiosis of people, big game and the Spekboom will lead to fruitful ecological and economic co-existence in the Eastern Cape in future.

Spekboom, the miracle plant of the Eastern Cape, may eventually be known as the saviour plant of the Eastern Cape.

Bibliografie:
Anthony J. Mills + Richard M.Cowling: Rate of C 1. arbon Sequestration at Two Thicket Restoration Sites in the Eastern Cape, South Africa – 2006
2. Antoni V. Milewsky: Spekboom – The wonderplant of the Eastern Cape. African Wildlife Vol. 58 – 2004
3. Richard Cowling + Shirley Pierce: East Of The Cape – Conserving Eden Fernwood Press, Simon’s Town, R.S.A. – 2009
Copyright 2014 THE SPEKBOOM FOUNDATION OF SOUTH AFRICA

http://www.spekboomfoundation.co.za/
https://www.facebook.com/spekboomsa/

#SoCS: To roll with the role or not

In the game of life, various roles are set out for each of us to play. It starts in childhood, where good behaviour and achievements are rewarded.  This  escalates in school and escalates even more once you reach adulthood.

Perfection, prestige, fame, fortune, the list of starring roles is endless. In each role, the message is clear:”This is how we roll.” This is what a good student looks like, the perfect mother, the successful businessman, the beauty queen.

Heaven forbid if you interpret, approach and play your role out of the norm. You find that that is not how it rolls. Like Jill you will be sent rolling down a steep hill, get admonished, ostracised. The only way to survive the set roles life demands from us is to roll with the flow or roll with the punches.

If you insist playing your role in your own unique, out of the norm way, learn to live with a thick skin and know how to roll up like a pangolin.  It is a hard role to roll out, but the reward huge.  Withstand rolling punches, slants, sleights and disapproval. Roll out of those ordained, boxed roles. Roll on, Ramblin’ Rose.  So what is the answer to the question? Play the role like only you can! The is only one you!

That is the end of that. Say a prayer for the pangolin while you are here. They are being poached to extinction. Not able to play their roll up role in nature! So sad.

If you want to participate, here is how: https://lindaghill.com/2018/11/16/the-friday-reminder-and-prompt-for-socs-nov-17-18/

SoCS badge by Pamela, at https://achronicalofhope.com/

Karoo oorwurms

Komaan Towerinne, sing ons dan nou nooit meer op die bus nie……

Graaff-Reinet Betower-Deel 3

Dag twee in die Camdeboo. Ons is vroeg uit die vere en gou is die giggelgroenbus op pad. ‘n besoek aan Graaff-Reinet se kleinsus, Nieu-Bethesda is ‘n moet. Wees geduldig liewe leser, die skyfe vertoning laai stadig af. Dis die kyk werd, dan reis jy sommer saam die rustige Karoo-geheimenis binne.

This slideshow requires JavaScript.

Die Uilhuis van Helen Martins is so reg in die Towerinne se fantasie-kraal. Die tragiese vrou wat as jong onderwyseres haar lewensdrome opsy geskuif het om na haar bejaarde ouers te gaan versorg, is ‘n fliekstorie werd.

Sy het haar ma se afsterwe al hoe meer vereensaam, en haar pa was ‘n moeilike pasiënt. Soos haar wêreld verkein het, het sy ‘n plek van haar eie vir haar gedagtes en kreatiwiteit. Vandag staan die UIlhuis as monument van haar vreemde lewe.

Die sementbeelde en spreuke in die draad ingestrengel is verstommend. Hier hou ‘n vrou ‘n skinkbord vir ‘n ou man – is die Helen wat haar pa bedien? Daar loer ‘n meermin deur die riete.

Twee kinders hou vir lewe en dood tyd vas. Daar blink uiloë in die son. Ons staan stil by ‘n Jesus geboorte toneel. Ons kyk hoe die kamele en knielende mense na Helen se oos kyk. Sy het aspris alles in haar wêreld omgekeer. ‘n Klein rebellie in kuns uitgedruk. Die klein kapel met die mooi woorde is aangrypend.

Daar teen die draad sien ek my gunsteling spreuk: “The moving finger writes….” Ek wil nog vir my vriendinne vertel, toe Trommeltjies en Seegogga vervaard uit die huis gestorm kom.

“Ek sweer daar is ‘n spook,” sê Trommels benoud.

“Nee man, dis seker net skaduwees,”  sê Una.

“Nee, rerig,” koor die twee benoud.

Ons gaan saam die vreemde huis binne. Daar is ‘n meermin in die bad. Ons bewonder die kookplek en verstom ons aan die bottels vol glas in die spens. Die glassplinters wat Helen op die plafonne in die huis aangebring het, het in haar oë beland, en sy het blindheid in die oë gestaar. Dit is ook wat tot haar selfdood gelei het.

Ons staan in haar slaapkamer, en wrintie, daar in die hoek beweeg die beddeken. Ons is stil, en Hester besluit dis ‘n nadere kyk werd. Sy lig die deken se punt en wie lê onder die bed. Broodina.

“Waddehel maak jy hier,” vra Hester.

“Julle het soveel pret, ek kan nie help om julle te volg nie,” se Broodina.

Wratig, het ons dan nie net nou die dag met haar afgereken by Oribi Gorge nie?

Hester, Kameel, Una en ek stap eenkant toe. Wat nou?

“Ag siestog,” haak Una af. “Die arme vrou. Sy is seker maar alleen en verstote. Ons manewales het gesorg dat sy werkloos is.”

“Mmm,” brom Hester. Ek rol my oë.

Vrede ter wille, laai ons haar op die bus. Ons kan nie ‘n woord verder uit haar kry nie.

Terug op Graaff-Reinet bel Una die Kromkoerant van haar tuisdorp. Daar waar Broodina vandaan kom.

Ons skrik ons oor ‘n mik. Broodina het uit ‘n senukliniek verdwyn!

Die hele wêreld soek na haar. Haar familie het to ‘n R50 000 beloning uitgeloof!

Nou ja, die Towerinne seëvier weer. Broodina is kom haal en in ‘n witbaadjie vasgemaak.

Met groot lof is verskyn ons op die Graaff-Reinet Advertiser se voorblad:

“Vermiste vrou deur die Towerinne gevind!”

In dieselfde koerant verskyn ‘n berig:

“Oudste koek in die land verdwyn.” 

Ek loer vir Frannie, wat het sy in daai mandjie?

Ons was juis gister by die antieke winkel waar die oudste troukoek in die land, of wêreld, circa 1907, op uitstalling is. Ons het almal ge-oe en -ah en meestal gegril. Dis vir my en my maats so effe makaber. Maar nou is die koek weg? Gatta-patata…is ons alweer in die moeilikheid?

Hierdie is voorwaar ‘n toer soos min! Dankie vir die lekker saamkuier in my geliefde Camdeboo juweel, Graaff-Reinet en omstreke. Ons reis aanstons verder na Positie  se geliefde Calitzdorp, weet nie watter pret of moeilikheid saamkom of voorlê nie. Met die Towerinne weet jy nooit!

_____________________________________________________________________________

Hierdie bloguitdaging is aanvaar deur 14 Afrikaanse bloggers wat ñ virtuele toer deur Suid-Afrika gaan onderneem. Die gasblogger van die week moet op ñ Donderdag, op die datum wat toegewys is, ñ blog publiseer oor hulle tuisdorp/streek, asook ñ fiktiewe weergawe van die ander 13 bloggers se kuier by sy/haar tuisdorp.

Klik op hierdie skakel om die lys van deelnemende gasbloggers te sien, asook die datums waarop hulle blogposse gepubliseer gaan word.

Die 13 kuiergasbloggers vir die week (en hul lesers) kan dan vir die res van die week ook blogposse bylas waarin hulle beskryf hoe hulle die kuier geniet het, of hulle kan ñ blog skryf oor die streek waarin die gasblogger van die week die kuiergaste onthaal het – vertel van ñ eie ondervinding in daardie provinsie/streek/dorp, deel herinneringe of plaas fotos wat daar geneem is. Enige lekker storie sal doen solank dit in die gasblogger se streek/provinsie afspeel. Kuiergasbloggers en hulle lesers moet asseblief ook hulle skakels byvoeg op InLinkz sodat ons almal kan saamlees. Sien: Dis Ekke vir die reëls.

Om jou blogpos by te voeg of om die ander bloggers te lees, kliek op die volgende: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=797928

Graaff-Reinet betower: Deel 2

Toe breek die dag aan. Die giggelgroenbus kom vroegoggend Graaff-Reinet binne.

Graaff-Reinet, fossielle bewys dit, was eens onder die see!

Graaff-Reinet maker van Trekker siele – Andries Pretorius, Hendrik Potgieter en en wie weet nog.

Geboortedorp van groot Suid-Afrikaners. Beyers Naudé, Anton Rupert, Robert Sobukwe, Matthew Goniwe en DF Malan is hier gebore en getoë.

Graaff-Reinet, tuiste van  Anna Neethling Pohl. Daleen Matthee, Etienne van Heerden en Maya Fowler het hier hulle eerste ABC geskryf!

Lees op oor die mense van Graaff-Reinet en daar is Thomas Bain, beroemde padmaker. Botaniste, sportsterre, geleerdes en leiers is daar. ‘n Mossad spioen en raai, die mede-ontwerper van die mooie Ducati motorfiets is ook Graaff-Reinetters!

Veertien reismoeg Towerinne strompel die trappe af. Rek en strek. Die oornagreis het Hester se lekker Suidkus-kuier laat vervaag.

“Kom, kom. Welkom,” sê die vriendelike vrou by die Coldstream etery. Hulle is so gaaf om spesiaal vroeg oop te maak om die Towerinne innerlik te versterk vir die dag se pret wat voorlê. Tot vir Toorstie ‘n banting brekfis uit die boeke voorberei.

fb_img_15416501597782047370893285520068.jpg

Daar word lekker gelag en gesels, en gewonder of Broodina, ons agtervolger en hater, nou haar les geleer het en ons sal uitlos. Ons sit nog so lekker en kuier en ‘n mooi jong vrou met ‘n kamera om die nek kom ingestap.

Die redakteur van die Graaff-Reinet Advertiser , Mariette, het van ons besoek te hore gekom en ons kom verwelkom. Die koerant is een van die oudstes in die land. Soos baie dinge in Graaff-Reinet. Oud, maar nie koud nie.

Ons staan by die giggelgroenbus en foto’s word geneem en vriendelik word ons welkom geheet. Hierdie gaan lekker kuier wees.

Ons stap oor die straat om die trots van Graaff-Reinet, Grootkerk  wat in die middel van die dorp trots sy loflied-hoë toring hemelwaarts reik, van nader te beskou. Asemrowend mooi, ontroerend om binne te tree. Die mooi kansel, die  handgeverfde orrelpype, die duiwe op die gallery, die mooi kerkvensters.

PSX_20180819_083559

My dogter het met ‘n onlangse kuier die mooi foto geneem. Die kerk het op 11 November sy 226e verjaardag gevier. Lees hie mooi dig die dominee en mevrou.

Ons gaan gou aan by die mooie Camdeboo Cottages en pak gou af, en vars op.

“Onthou om gemaklik aan te trek – dis warm en ons gaan stap en besig wees,” waarsku ek die klomp.

Buite word die Towerinne verras met mooi ou karre wat buite op hulle wag. Graaff-Reinet se nuutste museum, ReCollection Rides het dit moontlik gemaak.

Hannes van Jaarsveld het die museum gestig met sy eie versameling van 43 motors. Die enigste 1940 Buick 41C Convertible in Suid-Afrika is hier te sien. Die oudste voertuig is ‘n 1922 Wolseley E3 Doctor’s Coupé. ‘n Mustang 351 Mach 1, 1963 Volkswagen ‘Split-Window’ en  BMW R69S motorfiets is ook te sien.

So teen 11h00 stop ons spoggerig by die Botanies. Ek is opgewonde, want die terrein waar Graaff-Reinet sport en ontspanning bedryf, is reg langs my hartshuise, Stokkies 10 en 12.

040

Die huisies op hierdie foto is nou my se Longreach (links), Outback(woonstel in die middel en Great Expectations(ons museumhuisie). Julle sal nie glo nie! Hierdie foto met die ballon wat opstyg, is gisteroggend varsgebak uit Graaff-Reinet, aan my gestuur! Is dit nie lieflike ToeValLig nie! Halleluja perfek!

Op die veld staan vier lugballonne in die somerson. Rooi en geel en blou gestreep. Ons gaan die omgewing vanuit die lug aanskou en bo-op die berg sjampanje drink. Karoo Ballooning se Stefan en span sorg mooi vir ons.

Gou is Hester, Kameel, Una, Perdebytjie, Toortsie, Seegogga, VirgoC, Bondels, Woordnoot, Trommeltjies, Tannie Frannie, Scrapy, Positief en ek veilig in die mandjies en daar trek ons.

Dis stil terwyl die mandjies die grond groet en styg en styg. Kyk, kyk hoe mooi, en in die vier ballonne klink lag en verwondering op. Dis ‘n skoon blousel blou dag, asof Graaff-Reinet en die natuur saamgesweer het om net die beste vir die vroue voor te hou. ‘n Arend vlieg hoog bo in die lug.

Die Vallei van Verlatenheid, wat alreeds op grondvlak asembenemend is, troon om die dorp en daar sien ons waar die die beplande Groot Vlag projek gevestig word.

Ek is opgewonde om my vriendinne te vertel van die spesiale geskenk wat daaronder in hulle name lê.

Sien die Vlag sal eendag van die buitenste ruim gesien kan word. Daar is inheemse plante en sonpanele en paadjies wat in die vorm van Suid-Afrika se vlag uitgelê word. Dis ‘n groot projek en ook werkskepping en ‘n waardetoevoeging toeriste aantreklikheid. Nog ‘n veer in die reeds prentjiemooi dorp se hoed.

Die Moedervlag  (op die kunstenaarsvoorstelling hierbo, is dit die kleiner vlag) wat een tiende van die grootte van die ware vlag is, word op 15 Desember 2018 vir die publiek oopgestel.

So proetjie hoe die vlag met voltooiing sal lyk! Opwindend. ‘n Mens kan bydra deur plante of ‘n sonpaneel of stukkie voetpad te borg. Ek het vir elkeen van die Towerinne hulle eie plant geborg. ‘n Stukkie van ons prettige saamwees in die Karoo geplant. Klik hier om te sien!

Giant Flag Certificate for Die Towerinne klim op die bus toer 2018 (1)

Die 14 groen spekboompies verteenwoordig nou vir altyd die Towerinne en hule giggelgroenbus. Die koördinate dui aan waar. Gaan google of jy ons kan kry!

Die reuse kruis op die randjie buite die dorp lyk klein. In werklikheid is dit 24 meter hoog, net 6 meter korter as die Christusbeeld wat oor Rio de Janeiro troon. Dis in 2010 opgerig.

GR10Desember2010 115

Hoog bo-op die mooi berge sak die ballonne neer. Die mooiste gedekte langtafel en sambrele begroet ons. Ons word verras met heerlike vingerkos en yskoue sjampanje. Dit was ‘n lui klomp wat kort na 14h00 weer by die Botanies aankom.

Terug op die bus, begin die groot kyk. Ons ry deur die woonbuurte en die Towerinne verkyk hulle aan die mooi Karoohuise se stoepe en gewels. Gou stop ons voor Reinethuis, buiten die Grootkerk, die juweel in Graaff-Reinet se onthoukroon. Dis in 1812 in eg Kaaps-hollandse H-vorm opgerig. Die uurglas met vlerke op die gewel herinner ons aan vervlietende tyd.

PSX_20180819_110505

Eerwaarde Andrew Murray het tot 1904 dit huis genoem. Die museum is tjok en blok vol oudhede en die keisteen agterwerf spog met een van die oudste druiwestokke in die land. Charles Murray het dit in 1870 geplant. Die plant oorleef ten spyte van ‘n fungusvrot. Soos die stok, het Reinethuis dit amper nie oorleef nie. Die huis is in 1956 tot sy eertydse glorie herstel. In 1980 oorleef die huis ‘n vuur aan die agterkant van die gebou.

Ons dwaal ook na die Ou Residensie, Urquhart Huis en Militêre Museum. By die Ou Biblioteek was ons verwonderd oor die Lex Bremner fossiel versameling en Steentydperk versameling. Die mooie Drostdy Hotel en Stretch’s Court het ons na vervloë tye laat verlang. Ons moet ook net beursies vasknyp want oral is mooi winkels met mooi en ougoed te koop.

Pootuit keer ons na Camdeboo Cottages terug om te rus en reg te maak om by  Pioneer’s Restaurant te gaan eet en kuier. Want dis wat mens daar doen. Die restaurant het pas nege jaar in besigheid gevier. Die heerlikste kos soos springbok carpaccio, afval en bobotie word bedien. ‘n Ervaring van gasvrye, lekker Karoo kuier!

Daar is jare gelede legendariese Withond Mampoer by Reinethuis te koop aangebied. Ons kon danksy Pioneers darem die Towerinne ‘n proppie laat proe. Ons is ook vermaak met geselsies in Graaffrikaans, “you maar groet everyone, even those you know so padlangs” – aldus Nancy Kingwill.

Ons het trommeldik bedwaarts gekeer. More gaan kuier ons in Nieu-Bethesda.

WORD VERVOLG

_____________________________________________________________________________

Hierdie bloguitdaging is aanvaar deur 14 Afrikaanse bloggers wat ñ virtuele toer deur Suid-Afrika gaan onderneem. Die gasblogger van die week moet op ñ Donderdag, op die datum wat toegewys is, ñ blog publiseer oor hulle tuisdorp/streek, asook ñ fiktiewe weergawe van die ander 13 bloggers se kuier by sy/haar tuisdorp.

Klik op hierdie skakel om die lys van deelnemende gasbloggers te sien, asook die datums waarop hulle blogposse gepubliseer gaan word.

Die 13 kuiergasbloggers vir die week (en hul lesers) kan dan vir die res van die week ook blogposse bylas waarin hulle beskryf hoe hulle die kuier geniet het, of hulle kan ñ blog skryf oor die streek waarin die gasblogger van die week die kuiergaste onthaal het – vertel van ñ eie ondervinding in daardie provinsie/streek/dorp, deel herinneringe of plaas fotos wat daar geneem is. Enige lekker storie sal doen solank dit in die gasblogger se streek/provinsie afspeel. Kuiergasbloggers en hulle lesers moet asseblief ook hulle skakels byvoeg op InLinkz sodat ons almal kan saamlees. Sien: Dis Ekke vir die reëls.

Om jou blogpos by te voeg of om die ander bloggers te lees, kliek op die volgende: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=797928

Genade asseblief

Ag,hemel. Die arme bye. Daar is nie bloeisels vir heuning nie. Nou bevlieg hulle maar uit nood die voëltjiekos.

Die suikerbekkie bevolking van ons tuin, veg hier waar ek sit en skryf om die suikerwater wat ek uitsit, te drink. Saam met hulle ook die glasogies en besige goudgeel wewers wat by die swembad in die palms nes moet bou. Die son is sonder genade. Die honde lusteloos van die hitte.

Die grasperk is branddroog, die agapante kry nie hulle lanse opgestoot nie. Hier en daar ‘n flou pers kroon wat vooroorgebuig staan. Amper skaam lyk hulle oor die skamele lof wat hulle blom.

Dis ‘n ander jaar die. 2018. Ons wroeg, die land is deurmekaar, besigheid is stil. Tot die ontvanger is suinig om dit wat ons toekom te oorhandig. Bose kringlope.

Asof al hierdie dinge nie genoeg is nie, kom my Eli vanoggend by die tuinhekkie ingestap.

Kop vooroor gebuig. Sommer aan die lyftaal besef ek daar is iets fout. Sy was ‘n week weg, kliniek toe, toetse. Haar vriendin het my laat weet sy sal eers vandag terugkeer.

Sy kom groet nie. Ek stap maar uit. Sy kom na my aangestap. Trane in haar oë. Al wat sy fluister is HIV.

Ons val in mekaar se arms en huil. Huil oor dit nie regverdig is dat die vrou wat soveel opoffer vir haar kinders, wat getrou aan ‘n man was soiets moet oorkom nie.

“Moet ek loop,” vra sy my?

“Wat jy waar kry. Ons loop saam ek en jy.”

Sy kyk my in ongeloof aan. 

Ons gaan sit en praat die saak mooi  uit. Hoe keer ek nou my rug op haar wat al soveel jare my lewe, my huis vir my bedryf sodat ek ekonomie kan pleeg? My vriendin, my vertroueling. Nee, hierdie harde pad sal ons twee enduit loop.

Ons bid vir genade, Heer. Genade vir haar om die gevolge te kan hanteer. Genade om een dag op ‘n slag aan te pak. Dankie dat ons mekaar het om swaar en bang saam aan te pak. 

Ons bid vir genade vir Eli, vir ons almal, die bye en die voëltjies en die dorre aarde ook. 

Dis Ekke

My vreugdes en frustrasies

toortsie.com

Skyn, liggie, skyn!

Life according to C

To become remarkable, hold yourself accountable

Holladriehoe

Hier gesels ek oor alles wat my bly maak: my taal, die natuur, kuns, die lewe.

Top40Weekly.com

The Weekly Top 40 1955-2017

No Facilities

Random thoughts, life lessons, hopes and dreams

Leeskring met een lid

Waar ons boeke saam met die seelug inasem

The Bee Writes...

oder auch "Die Bea schreibt" *** expect nothing... not even the unexpected *** erwartet nichts... noch nicht mal das unerwartete

Gedigte wat jou laat dink.

Sien die groot prentjie.

Tokeloshe

I♥2CR8

Kluisenaarsklaviere

Denke oor die wêreld, sy plekke en sy mense

Kameel se gebabbel

Waar die hart van vol is, loop die mond van oor

Kruger Theron

Stories met Siel

Daily Manna

By Heart of Worship

Justice's Blog

The fear of the LORD is the beginning of wisdom...The contents of blog ranges from Christian knowledge to my own 'nerdy' posts.

The Depth of Now

Exploring Istanbul Through Storytelling & Photography

Discover

A daily selection of the best content published on WordPress, collected for you by humans who love to read.

Wag 'n Bietjie

Welcome! Come linger a while..

The Sanity Rules

Uncommon common sense

Tannie Frannie

My terapie vir oudword

Ouch!! My back hurts!!

Life according to one of life’s truly gifted naturally born wafflers… an open diary of a Saffer in a different land... life in the greater Dublin & Leinster area. (Since 2011) My quests fuel my dreams… my dreams fuel my quests!!

Liewe Persoon

Ons het almal iemand nodig om na ons te luister

Bondels Gedagtes

Lesse geleer, en stories uit my lewensreis

penpunt

Waar die hart van vol is …

Country Living in Southern Africa

Sharing my life in Mozambique and all things country in Southern Africa

Dream Desire Achieve

The dreams you desire can be achieved, for with God nothing is impossible.

KAITLIN B. CURTICE

Kaitlin B. Curtice

de Wets Wild

Disappearing into South Africa's wild places... Again!

heart prints

live the story you want to tell

filosopete

blessedbeyondrecognition 🇿🇦

WoordNoot

Waar ek my woorde en note kombineer om my storie te vertel

Die Bordkryt

Studentekoerant

Positief

Wat jy in jou gedagtes toelaat, dit word jou lewe

Ekmyselff

dit is wat dit is, ek is ook wat ek is

'n Skrywer se blok

Kortverhale, gedigte en sommer enigiets met die lewe te doen.

Thulana

Almal om my is gek...

Vinke en Verse

Spraak-, taal- en gehoorterapeut. Kamma-digter. Lewenslange student. Reisiger. Liefhebber van woorde, musiek en Afrika. Deur Genade gered en deur Liefde vrygespreek.

Tapestry of Thought

Cilnette Pienaar weaves and unravels

bitterbossie

Die groenspreeu is 'n kunstenaar ...

Born in Providence

finding our way back to love