Hou links verby

Ek lees flussies die volgende raak:”Min mense gee werklik om, die res is net agies.” Dis harde, waar woorde. Die geveinsde belangstelling as daar ‘n storie is, ken baie  van ons alte goed.

Egskeiding, dood, siekte, skade, affairs, geweld, ongelukke, jou lotto meevaller en veral Ta Rapie se erfgeld laat vergete mense blitsig jou nommer onthou en skielik weer in jou handel en wandel belangstel.  Langverlore kennise is skielik in kontak. Familie met wie jy ‘n eon gelede laas gesels het, onthou skielik hoe om jou in die hande te kry.

Ek het ook al  self aan eie bas ervaar hoe, as jy met ‘n projek of in ‘n beroep presteer, daar twee goed gebeur en agies van verskillende foramaat tree na vore.

  • Eerstens is daar mense wat soos ‘n mot na ‘n kers, jou naby wil wees. Jou sukses laat hulle goed voel. Jaag enigsins aan of tree uit die kollig, dan is die mense ook terug in die skadus. Weg. Jy dink jy kan op mense reken, dan staan jy maar bedremmeld eenkant op jou eie. Vra maar die beroemdes wat soos Icarus neergeslaan het…
  • Tweede ding wat gebeur is die besef dat hoë bome lekker koel wind kan vang. Dis lekker daar bo, maar ai toggie net jammer van die aanhoudende, brandende, louwarm gepie grondlangs. Rerig irriterend, daais wat net misgun, wat nie self die moed het om voor te loop en te lei nie. Hulle wat jou nie rerig eers ken nie, maar beter weet. Pffft.

In alle geval, mens word gelukkig met tyd wys en versigtig.  Die min mense wat werklik tel is immers kwaliteitmense en lief vir jou al weet hulle alles van jou. Vrinne en familie met wie jy soos ‘n klein Gideonsbende die lewe op die ondermaanse deurtrap.

Agies hou links verby.

Vir my handvol liefiemense – ek laaik julle kwaai, dankie. Julle is pasgemaak vir my.

27173975_1659769564045736_6310413155767720424_o

 

 

 

Storieklong antwoord al ons vrae

goodbye.gif
Ons moet nou maar aanvaar Storieklong se kop is nie mee te smokkel nie. Hier is sy antwoord op ons pleit/raas/vloermoer oor sy blog se verdwyning. Sela.
“Baie dankie vir die aanpraat, ek hoor daar was selfs sprake dat Tannie Una Bali ‘n blog petisie wou loods, maar ek sal nie Die man met die Hoed, Korrelkop Kahuna, Plaasjuppie en Storieklong wees indien ek nie ‘n verweer (lees teëpraat) loods nie.
Ek werk al van die huis af sedert 2001 en is al offisieël op my eie sedert Junie 2015. Sosiale media, waarby ek blogs insluit, is dikwels vir dae en selfs weke my enigste kontak met die buitewêreld en soos dit maar is met sosiale media is ‘n mens geneig om slegs jou goeie kant af te neem. DIe Storieklong van die blogs is ‘n nar, aweregs en spaar nie juis die heilige koeie nie. Die regte man met die hoed is pragmaties, ernstig, rigied, buierig en oor die algemeen ‘n kak mens.
Storieklong is nie my eerste blog nie, trouens het ek al telling verloor met al die blogs wat ek oor ‘n tien en ‘n half jaar gebou en uitgevee het. Meeste daarvan in ‘n vloermoer van selfbejammering, minderwaardigheid of sommer plein bedonnerdgeit. Storieklong mag bes moontlik my laaste blog wees, want hy is geskep met die uitsluitlike doel om ‘n vertoonkas te wees van my “greatest hits” versameling. Dit is gewoonlik ‘n teken dat ‘n “kunstenaar”, en ek gebruik die woord losweg, aan die einde van sy/haar loopbaan kom wanneer die “greatest hits” albums hulle verskyning begin maak. Die saadjie is eintlik met die skep van Storieklong al geplant, ek het slegs besluit om die proses wat nog ongeveer 3 maande sou duur, te bespoedig deur die laaste 67 storietjies alles in een slag te publiseer.
In die kunsmatige wêreld van Blog is jy slegs so goed soos jou laaste inskrywing, en vergete sodra jou laaste inskrywing onder van die leeslys/bladsy afskuif. Slegs die regtig goeie skrywers word aktief besoek en opgesoek, en ek tel myself nie onder daardie groepie nie, hoewel daar ‘n handvol van my stories is waarvan ek meer hou as die res. Toevallig is dit ook die stories wat die minste reaksie van ander bloggers gekry het.
Terug by die besluit om uit te tree as Afrikaanse Woordstoot se hoof Hofnar. In ‘n wêreld kronies kort aan tyd is die enigste manier om iets te wen dat jy iets anders moet prysgee. Selfs met verdere opleiding is dit heel onwaarskynlik dat ek myself sal vestig as bogemiddelde skrywer, en daarom wil ek meer van my aandag wy aan my funksionele kuns (lees waddehel is daai ding!?) sowel as die boek wat ek in my professionele kapasiteit wil/moet skryf omdat dié dinge meer in lyn met my persoonlikheid is, en die kanse vir sukses dus groter is. Hierdie besluit is nie soos die voriges in ‘n fit van selfbejammering of enige ander rede gemaak nie. Dit is ook teen die advies van die sielkundige wat my hand vashou in hierdie vreemde nuwe tyd, maar daar is ‘n brawe nuwe wêreld wat wag.
Indien iemand werklik my griffels sou wou bêre vir welke onverklaarbare rede ookal, sal ek dit met graagte in PDF formaat aanstuur. Dalk sal iemand gaaf genoeg wees om my toe te laat as gasskrywer indien ek wel iets skriftelik wou pleeg, maar tot dan: Onthou die Man met die Hoed sien alles, ook wanneer jy jouself nie soos ‘n gentleperson gedra nie.
Ek hoop dat hierdie saak nou as afgehandel beskou kan word. Ek hou nie daarvan dat soveel aandag op my gevestig is nie.
Mooi loop julle mal b(l)oggers”

Groet die Kersfees almal

 

gcx-africa-christmas-tree01

Hoe maak ons met soveel tale in #Lekker SA. Ons leer woord vir woord om in elf tale en vingertaal iets te sê.

So, in die gees van die tyd, kom ons leer twee frases: Seisoengroete en Geseënde Kersfees. Dan kan jy polities korrek of jouself wees. (Grappie)

--languages-south-africa

Watter is jou tale? Ons hier in die Limpopo moet ses van die elf onder die knie kry! (Ek het hulle in rooi gemerk)

English: Season’s Greetings     

IsiXhosa: Imibuliso Yelixesha Lonyaka

Afrikaans: Seisoengroete 

IsiNdebele: Izilokotho Ezihle Zamaholdeni

Sesotho: Ditakaletso tse Molemo

Northern Sotho: Ditumedišo tša Sehla sa Maikhutšo

Setswana: Ditumediso tsa setlha

Siswati: Tilokotfo letinhle kulesikhatsi semnyaka

Xitsonga: Mikateko ya Masiku yo Wisa                                

Tshivenda: Ni vhe na nwaha wavhu’di

 

Hier is Geseënde Kersfees:

English: Merry Christmas

Afrikaans: Gesëende Kersfees

IsiNdebele: Ukresimusi omnandi

Sesotho: Keresemese e monate

Northern Sotho: Mahlogonolo a Keresemose

Setswana: Masego a Keresemose

SiSwati: Khisimusi lomuhle

Xitsonga: A ku ve Khisimusi lerinene

Tshivenda: D’uvha la mabebo a Murena l’avhudi

IsiXhosa: Krisimesi emnandi

 

En hier is die vingertaal

sign language

Oor te veel koek en tinktuur…

Baldessari_Tincture2

In die land Misgund gaan dit maar rof. Almal sukkel om kop bo water te hou. Daar is maar soveel koek om te eet, en die bakker se standaarde het so gedaal dat die koek maar al hoe skrapser raak.

Daar bly ‘n gawe man in die land. Hy is so bietjie anders as die deursnit Misgunner. Hy glo dat as jy die hele koek vir jouself hou, gaan een van twee dinge gebeur:

  • Jy gaan te veel koek vreet en dan braak jy as gevolg van jou vraatsug
  • Die koek gaan sleg word omdat jy te lank neem om die koek op te eet

Die man, genaamd Mededeelsaam, het nie omgegee dat klomp Misgunners van die koek waarvan hy die meeste gehou het, ook wou eet nie. Elkeen sou darem nog ‘n billike snytjie eet.

Maar hy het hom misgis met die etos van Misgund. Iemand wil altyd meer as die ander ou hê, maak nie saak wat of wie in die slag bly nie. Maak nie saak dat Mededeelsaam met sy omgee hart menige Misgunner in nood bygestaan het nie. Dit beteken net mooi niks.

Die rasegte Misgunner kan net oor homself kommer. Die Midas apteek was permanent uitverkoop aan “Ek wil allles hê-tinktuur.” Die tinktuur het mense nogal grootkop gemaak. Prins Misgun die Derde was verslaaf hieraan. Hy het vinnig vergeet hoe Mededeelsaam sy snytjie koek met hom gedeel het toe die nood hoog was. Bogger gevolge, te duiwel met die hemp, baadjie, toekomsdrome wat hy  metterwyl ook Mededeelsaam ontneem, wil hy sommer toe op ‘n dag Mededeelsaam se stoel ook hê. **

Mededeelsaam se hart is gebreek, en hy het maar emigreer na binne. So eenkant die vegtery van die mense in sy land gadegeslaan. Eendag sal niks hiervan saak maak nie, het hy homself getroos. Maar sy gesin se honger oë en vrae was bitter wonde om te dra.

Moedeloos sit Mededeelsaam een goeie dag onder ‘n boom en ‘n man kom verby.

“Mededeelsaam, wat sit jy so, het jy nie werk nie?”

“Nee, ek het nie meer werk nie. Prins Misgund die derde het alles by my weggevat. Ek het nie eers meer ‘n stoel nie,” antwoord Mededeelsaam mismoedig.

“Kom ek vertel jou ‘n geheim. Daar is ‘n nuwe land, jy is ‘n geskite kandidaat. Bring jou geliefdes en kom saam met my,” nooi die vreemdeling.

“Moet ek iets pak, daar is nie veel nie?”

“Nee wat, los alles net so hier. Daar is oorvloed van alles wat jy en jou geliefdes nodig sal hê,” vertel die man vir Mededeelsaam.

Tipies, vra Mededeelsaam:”Kyk, hoe gaan dit hier in Misgund, moet ons hulle nie ook vertel nie? Miskien sal die vegtery ophou.”

“Nee wat, hulle is lankal ingelig, maar weier om sonder al hulle besittings saam te kom, los hulle maar,” sê die man met ‘n hartseer trek.

Mededeelsaam en sy gesin vetrek die nag sommer al na die nuwe land.

Gou is hulle gevestig en gelukkig.

Een goeie dag is daar ‘n geraas by die hekke van die nuwe land. Dis Prins Misgund die derde. Hy is verheug om Mededeelsaam te sien: “Mededeelsaam, maak vir my oop! Kyk ek het al jou goed saam met myne gebring, ek wil dit terug gee. Ek wil saam met julle kom bly…”

Mededeelsaam trek sy skouers op: “Ek het nie die heksleutel nie…”

**Dr. Elsje Buchner van die NG Kerk La Rochelle, Oakglen, Belville het raakgepiets met die oordenking en my op die storie se spoor gesit. Vroegoggendgedagte 16 Oktober 2017

 

Kunswerk op die foto: John Baldessari, “Tincture of a Person Who Wants Everything,” Mixed Media, 1996. Courtesy Jancar Gallery.

 

 

 

 

 

 

 

Lê-jou-eier: Ek kan nie rerig nie

 

Hester se lê-jou-eier uitdaging pak ek met ‘n ompad aan.

Ek het as kind van ‘n Ramblin’ man, wie elke twee jaar ‘n kriewel gekry het, gou geleer dat groot tjommies maak lei net tot seer, tranerige vaarwel wanneer ons vir die hoeveelste keer moet trek. Ook is baie skooljare in die koshuis of buite die dorp saam met Oupa en Ouma spandeer. My kringe het altyd klein gebly. As ek die dag vriende maak – dan is dit soos met my brakke – vir laaaank!

My koshuis kamermaat en ek het vir die eerste ses weke op universiteit nie ‘n woord met mekaar gepraat nie. Ek was obsessief kompulsief netjies; sy het ‘n veer gevoel oor bed opmaak. Ek het wasgoedwas gehaat en het elke ses weke met tasse vuil klere trein gevat huistoe. Tot een naweek, toe maak ek kamer skoon en sy was en stryk.

Ons vriendskap is vandag steeds eerlik en opreg en dikker as bloed. Ons weet alles van mekaar en hou nog steeds van mekaar. Daar is ook oral in die land wonderlike vroue wat ek bevoorreg is om te kan sê dat, al sien ons mekaar nie elke dag nie, is elke wedersiens soomloos, asof ons nooit oor tyd en afstand geskei is nie. Ek tel hulle op my een hand.

My  Rots het oor jare  gesorg dat die verhuis uit bekende omgewings darem stop. Ons woon al meer as dertig jaar in die Noorde van ons land. Ons verhuis nogal so nou en dan in die omgewing – dit hou my treklus, wat ek van my pa geërf het, in toom. Hy het egter ook swaar, want as die onrus groot raak , skuif ek meubels.

Maar terug by die eier-lê.

Vir baie jare was ons ‘n deel van ‘n speelgroepie. My man die nar en baasbraaier. Ekke – was die ensiklopedie vir die kinders en te ernstig vir die vroue. Ons was die ouer mense in die groepie. Toe ons eie kind nog skoolgaande was, was die verskille nie so ooglopend nie. Ons is maar gewone mense. Genoeg is ons mee tevrede. Te veel oorweldig ons.

Die speelgroepie se krose raak groot, hulle besighede ook. Ons behoeftes het net te veel begin verskil.  Metterwyl kom jy agter dat jy so liggies na die kant toe geskuif word. Dan skielik kom jy agter die vriendskap is ‘n eenrigtingstraat en net jou spore is daar getrap.

As die pennie val en  jy kliek hier hoort ek nie meer nie, dan is dit nou maar so. Jy laat los. Jy bel minder, jy wys op die nippertjie afsprake af. Tot alles net op ‘n dag verby is. Dis ‘n seer rouproses, en mens kyk maar hard in jou binneste en probeer voor jou eie deur vee. Tot jy eendag besef dis verskille aan waardes en lewensuitkyk wat die einde van jarelange vriendskap meegebring het. Dit was tyd.

Ek persoonlik hou van die seisoene allegorie – daar is vriende vir sekere seisoene, party lank, party kort, party vlak, party sielsgenote. Sommige vreeslike lesse. Rod McKuen skryf en sing so mooi: We had joy we had fun……

Die volgende eier wil ek lê oor die uitsuigers van jou emosies, jou tyd, jou goedheid. Die laat los ek soos ‘n warm patat. Die suurstofdiewe, jammergatte en projekteerders – dieselle. Mense, van familie tot kennisse, met issues en bagasie maak my baie bang.  Ek bly net weg.

Hoekom?  Want my eie goete en goggas het my moeilike geselskap gemaak vir baie jare. Maar ek het my strooi  hanteer en verwerk. Askies gesê waar ek moes. As ek kan, kan ander ook. So my nonsensmeter is gebreek – ek kan nie. Een kans het jy, dan is dit kismet.

Ons is besonder bevoorreg om kinners van ander ouers ook intiem in ons lewe betrokke te hê, en lief te kan hê. Vir hulle leef ons ten voorbeeld en is rasieleiers op elke tree van hulle lewenspad. Ek skryf hier vir elkeen van julle, leer uit my foute.

My honde is die enigste lojale wesens wat ek ken. Ek het ‘n beste vriend in my Rots en ook my eie kind. Dis ‘n voorreg om so spesiale verhouuding met jou eie kind op gelyke vlak en as ewe-mens te kan hê. Luuks.

Kapow! Ek kan nie verder eier-lê nie!

Want vanoggend….

Ons liewe Vader het deur Stephan Joubert se Bybeldagboek vanoggend my lekker geblindesambok oor hoe met suurstofdiewe gemaak moet word.

Rots lees uit Galasiërs 6 DB:

Help mekaar
1My broers en susters, as ander gelowiges aan die een of ander sonde toegee, moet julle wat julle deur die Gees laat lei, hulle dadelik reghelp. Bring hulle terug op die regte pad sonder om hulle te veroordeel. Tree vol deernis op. Maar pas op sodat julle self nie voor die sonde swig nie.
2Sien raak wanneer ander gelowiges swaarkry en help hulle. Tel hulle probleme op julle skouers en dra dit vir hulle. So doen julle presies wat Christus van julle verwag. Dit is immers sy wet dat julle mekaar moet liefhê.
3As julle dink dat julle te belangrik is om vir ander mense om te gee, begryp julle net mooi niks van die evangelie nie4Gaan kyk ’n slag goed na julle eie lewe. Wees tevrede met die goeie dinge wat God in julle lewe tot stand gebring het sonder om julle gedurig met ander gelowiges te vergelyk5Op die ou end sal julle slegs oor julle eie lewe aan God moet rekenskap gee.
6Julle moenie daardie mense afskeep wat julle leer waaroor dit in God se Woord gaan nie. Nee, wees goed vir hulle en sorg vir hulle.
7Moenie julleself bedrieg nie. God laat nie toe dat iemand met Hom spot nie. Dit wat jy plant, sal jy ook oes. 8As jy jou lewe gaan inplant op die terrein van die sonde, sal jy die dood as oes ontvang. Aan die ander kant, as jy jou lewe inplant op die terrein van die Heilige Gees, sal jy die ewige lewe as oes van Hom ontvang.
9Kom ons hou aan om goed te doen. Dit is presies wat die Here wil hê. Dan sal ons op die regte tyd ons oes van Hom ontvang. 10Terwyl ons nog tyd oorhet, moet ons elke geleentheid benut om goed te doen aan almal wat op ons pad kom, maar veral aan ons broers en susters in die Here. Hulle is ons bloedfamilie.

 

Sela.

Gaan heen en wees ‘n goeie rasieleier vir die eendjies in jou dam!

Ns. Behalwe dat die Gees ons lei, het jy ook gesonde verstand gekry om te weet wanneer iets vir jou sleg is, selfs vriendskappe. Hier is sobere raad:

https://www.rd.com/advice/relationships/toxic-friends-signs/1/

 


Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

…omdat Hy lief is vir jou.

IMG-20171024-WA0003.jpg Baie keer lees ek iets raak in die Bybel, en deel dit met so klompie mense via Whatsapp. Ek deel omdat ek opgewonde voel, geseënd is en begeesterd voel. Ek verwag nie dat mense my moet antwoord nie. Kry so nou en dan ‘n dankie, moet asseblief nie stop nie. Dis vir my voldoende.

My Rots reken ek moet nie dit te gereeld doen nie “dis nie almal se kopie tee nie.” Jammer om te hoor, ek reken as die Gees jou noop om so te deel, dan luister jy.

Vanoggend stuur ek die verse uit Deutronomium 7 (Die Boodskap) en ek skrywe daarby: “Die Here het jou gekies bloot omdat Hy lief is vir jou”…sjoe. Wat ‘n lieflike wete. Dankie Vader, gee dat my menshart U liefde waardig is. Vergewe my kleingeloof. Amen.”

Ek kry die normale emojicons terug: hartjie, blommetjie, engeltjie, namaste…en so aan. So net na 06h00 bel een van die jongmense in ons lewe – daai kinders van anner ouers. “Tannie, ek is lief vir Tannie en Oom. Dis al.” My keel knop sommer weer van vooraf.

Die oproep is skaars klaar, en die Whatsapp biep. “Weet jy hoe jou boodksappe my help?” Van oor die water doer uit die Ooste kom ‘n vriendin se boodskap.

Dankie Here dat U my gebruik om vir ander van U liefde te vertel en dan U liefhê van oral terug ontvang, spesiaal soos die lieveheerbesie in die son

lucky

 

 

Foonjakkery- dis ‘n (on)ding

 

 

Foonjakkery – die praktyk om jou metgesel of metgeselle te ignoreer om aandag te gee aan jou selfoon of ander mobiele toestel.

(Tele)FOON  + (af)JAKKERY

 

Oukei – dis ‘n eiewoord, kry julle ‘n beter een of vertel my wat is die Afrikaans hiervoor:

 

Image result for phubbing meaning
phubbing  – the practice of ignoring one’s companion or companions in order to pay attention to one’s phone or other mobile device.
  1. “phubbing is just one symptom of our increasing reliance on mobile phones and the Internet.”

 

My Rots en ekke en Bab

Vroeg in Maart 1984, lekker bruingebrand en uitgerus na ‘n vakansie op Plettenbergbaai,  gaan help ek my in-die-diepsee-ingegooi maats om te keer dat gholfdagspelers se dors in ‘n muitery ontaard. Bethal se Gholfklub se Woensdae-wedstryde is altyd goed bygewoon.

Dis al skemer to die noodoproep kom. Die plek is vol parkeer, en nodeloos moet ek op ‘n donkerige plek naby die begraafplaasmuur stop. My twak is geboek toe so olierige omie ook daar parkeer. Van daai wie se woorde so taai stroperig is, dat jy wil dettolbad. Ek stryk aan en gaan vinnig binne. Die kroeg is kant to wal vol gesels en kuier.

Ek word dadelik op kroegdiens geplaas. Ag toggie, waar ek ‘n bestelling neem, glip Oom Olie in, ek raak maar lekker geirriteerd met sy aandag. Op die ingewing van die oomblik betrek ek ‘n bebaarde outjie wat heel rustig in ‘n hoek by die toonbank sit en kuier met ‘n ewe-kakiegeklede vriend. Ek buk so oor die toonbank en sê vir hom ons twee is ‘n item, en hy moet ‘seblief Oom Olie op sy plek sit. Hy is verstom, maar maak toe soos ek vra.

Lang storie se kort weergawe ons is 4 Augustus 1984 op ‘n koel winterdsdag getroud. Arm soos kerkmuise – ons moes sy Cortina Big Six verkoop om die troue te bekostig – ek wees en hy met ‘n weduwee-ma. Sy eerste probeerslag en my tweede aan getroud wees.

Hier op die vooraand van ons drie-en-dertigste herdenking is ek dankbaar vir daardie oomblik, maar ook die laaste keer, dat Rots vir my geluister het!(Grappie)

Daar was maer jare, daar was vet jare. Daar is soms swaar aan die sewe sakke sout geëet, en vandag pluk ons die vrugte van die jare saam!

Ons blokraai en legkaart, hou epiese Scrabble toernooie. Ons bid saam, ons huil saam oor programme op die TV wat ns ontroer – Amazing Spaces, Blue Bloods, het ons net verlede week aan die grens gehad. Ons droom van ons dag wanneer ons die Karoohuisie meer permanent sal betrek, daar ver in Graaff-Reinet.

Ons kamer ruik saans na Vicks en Moov – sy skouer, my rug. Ons hare is witter, daar is plooie waar ons nie plekke het nie, maar ai, as daai oge so oor die bril vir my kyk en hy vertel my dat ek mooi lyk, of lekker ruik…

Mekaar se beste maats, enigste geliefdes en met die bordjie by die agterdeur wat sê ons is die honde ter wille nog saam, hehe. Ons huwelik se grootste seën is ons pragtige dogter. ‘n Besondere jong vrou wat maak dat ons gereeld hemde se knope moet vervang, want ons harte bars van trots. ‘n Geskenk uit die hemel. Sy dra ons en verryk ons lewe op soveel maniere. Ons Bab. (Die skoonseun moet nou maar asseblief begin aankom, dan is ons prentjie voltooi. Hy is klaarblyklik iewers elders besig, ‘n tydsame ou lyk dit vir my.)

19221795_10154692580448339_5490299014399012965_o

Ons lewe saam is goed. Ons is twee helftes van daardie een wat God belowe jy sal word, plus een. Rots en Ekke en Bab.

Ek bid so:

Dankie Here, dat U my tweede kans op ‘n lewensmaat in my beste omvorm het. Dankie vir die man wat die pa van my pragtige kind is. Dankie dat ons twee saam met U ‘n drie-dubbele tou geweef het wat net U sal skei. Dankie dat ons saam U kan dien, dat ons saam vir die in ons onmiddelike kring – ons kind, ons kinners van ander mammas, ons personeel, en ook die wat dit soveel swaarder as ons het – kan steun en help met dit wat U vir ons bestem het om te bestuur in hierdie lewe. Dankie dat ons elke dag saam kan leef en ‘n bestaan kan maak. Ons is dankbaar vir U teenwoordigheid in ons lewe. Amen.

 

 

 

 

‘n Bang boervrou storie

84884

Ek kry ‘n missed-call uit Graaff-Reinet. My minister van huishoudings wat my Karoohuis se tuin en die woonstel weekliks versorg.

Met ‘n  swaar hart bel ek terug. Het die stoute kinders alweer by die pallisade skade gemaak en my mooi kaktusse verwoes, of venters gebreek?  Ons hartshuisie staan juis so halfmas klaar gebou. Die rondloper karnallies is altyd op die stoutwees uit, en gee nie ‘n snars om vir skade maak nie. Of het die woonstel se geyser gebars of ‘n waterpyp…of…of?

Ek is verras toe my Karoo-konneksie vrolik more sê. Ons gaan deur die ‘hoe gaan dit’ ritueel, en ek kan hoor Ness het iets mee te deel. Sy werk by mense wat ons ken so drie dae per week.

“Mevrou onthou vir Boeboe die klein hondjie van R,” vra Ness.

Ek onthou.

Met smaak trek Ness los: “Nou R het vir Boeboe toe ‘n maat gekry – so groot mannetjieshond. Mevrou, hy wil toe mos nou die dag vir Boeboe bykom, en R wil nie dat dit gebeur nie. Die brak is tien keer groter as Boeboe. Joe, ons kry toe Boeboe by hom weg en smyt haar deur die venster die huis in. Jo, Mevrou, maar is daai hond vir ons kwaad. Hy het ons in ‘n hoek vasgekeer, en wil niks weet dat ons die huis kan binnegaan nie. My foun het in sy waterbak beland, en as ek probeer nader gaan, grom hy en wys tande. Ek het naderhand vir R tussen my en die hond gedruk. Mevrou, ek het nog nooi gewiet ‘n boervrou kan so bang vir haar eie hond wees nie! Ons moes twintig minute so staan voor iemand ons kom help het.”

Ek lag dat die trane rol. Net die prentjie – Ness,kort maar lywig, en R – lank en skralerig, ‘n skild tussen Ness en die bronstige hond. Die trane rol soos ek lag.

“Het jy net gebel om my dag op te vrolik Ness?”

“Nee mevrou, met die dat my foun in die waterbak bly lê het terwyl die hond ons aanhou, is dié foun nou heen. R het vir my ‘n Blackburry geleen tot sy die foun kan vervang op die maandeinde. En die goete Whatsapp mos nie, en ek is bang Mevrou dink ek het jou geblok.”

Dierbare Ness, sy sê elke oggend more en elke aan goeienag, daar uit  Graaff-Reinet. Sy is op my “Ons glo saam”-deel groepie. Ek sou rerig sleg gevoel het om nie van haar te hoor nie. My oog en my hande daar by my hartsplek. My vriendin.

So lekker dat sy vir my lief is en haar elke dag ook met my deel. Ek klim sommer in die kar en gaan drink tee in die sonnetjie saam met haar en oopbek skaterlag oor haar en R se ekskapades.

Ek wens.

Die voordeurklokkie lui. Terug soutmyn toe met my. Daar is mense wat kaggels soek! Besigheid is besigheid! Tot later!

Vryheid in genade en vergifnis

mercygrace

Die ou wêreld is ‘n harde plek met ‘n baie slegte CV.  Die mensdom se rekord in genade , barmhartigheid en vergifnis is maar skraps.

Die tref my weer hard gisteraand toe ‘n advertensie vir die DSTV-History-kanaal oor die skerm flits. Oorloë, gierigheid, slawerny, korrpupsie, maglus is deel van die gebreekte mensdom se storie sedert Abel en Kain. Ja, Adam en Eva en Abel en Kain was die oorspronklike disfunksionele gesin as jy mooi daarna kyk.

Ek is besig met oplees oor genade, barmhartigheid en vergifnis, want ek sukkel met mense in my lewe wat, al het ek my bes gegee, nie gelukkig is met my nie.

Dis swaar om goed toegedig te word en vermy te word, as jy voor jou siel weet die aannames oor jou is nie waar nie. Seerder nog is wanneer jy besef, die situasie gaan eintlik nie oor jou nie, maar eerder werk wat ander aan hulself moet doen.

Maar hierdie is ook gevaarlike grond om op te beweeg, want nie een van ons is volmaak en sonder foute nie. Ons is maar almal mens en vol swakheid en tekortkominge en skiet ver te kort as ons voor God kom staan met ons leë hande en harde harte.

Lee-genade-hande

So lees ek dat, as jy jou bes probeer het om askies te sê as iemand geaffronteerd voel, hetsy jy nou skuldig is of nie, en die persoon klou aan die gewaande oortreding en wil nie aanbeweeg nie, mag jy maar aanbeweeg. Of die persoon bloedfamilie, ‘n goeie vriend of kennis is. Laat los, loop weg, stel grense. Jy het genoeg om aan te werk vir jou eie sieleheil.

Dit tref my dat tensy jy voor God ware berou het, geen skuld van jou afgeskryf sal word nie. Maar as jy eers God se vergifnis aanneem, niks, nie eens ander se mening, verder teen jou gehou sal kan word nie.

Ek lees ook toevallig oor iemand wat nie meer glo nie. Dat die persoon dink die Bybel is mensgemaak. Ek huil vir soveel seer en aspris verarming van siel.

Die televisiereeks The Good Wife is ‘n gunsteling van my. Alicia wat in ‘n politieke huwelik sit en die trofeevrou is, haar lyf en hart behorende aan ‘n man wat nie betyds besef dat sy is die liefde van sy lewe nie, sy dood het hom eerste gekry.

Alicia se dogter is Christengelowig. In die harwar van Alicia se lewe is Grace ‘n baken van sekerheid en steun. Selfs haar naam, Grace beteken genade. ‘n Hawe van rustigheid en wysheid vir die klaarblyklike sterk vrou teen wie die lewe alles gooi.

My gunsteling episode is seisoen 6 episode 3 – Julie 2015. Grace en Alicia het ‘n gesprek oor God en die skepping. Alicia vra vir Grace of sy alles glo die skepping in sewe dae, Noag, die toring van Babel, die hele kaboedel.

En Grace met haar bruin bokkie-oë sê rustig dat sy nie weet of dit alles histories korrek en bewysbaar is nie, maar dat sy oortuig is dit kan op ‘n ander manier die reine waarheid wees.

Alicia se wenkbroue spring verbaas teen haar voorkop op. Watter ander manier vra sy?

“Wel, poëties kan dit waar wees, al is dit nie akkuraat nie. As ek jou wou laat onthou dat God alles geskape het, sou ek waarskynlik vir jou ‘n storie vertel van hoe alles in sewe dae gebeur het. Dit beteken nie noodwendig dat dit werklik in sewe dae gebeur het nie, dit betekn net dat ek wil hê dat jy moet onthou dat God alles geskape het.”

Nou ek trek hierdie woorde  deur my hele belewenis van die Bybel. Dit is stories vir my en jou, deur eeue bymekaar gemaak om ons die maatstaf te gee om reg voor God en regverdig teenoor mekaar te lewe. Verhale Goddelik geïnspireer om ons te lei om die beste selwe moontlik te wees.

So vir die mens wat niks meer glo nie – ek bid vir jou. Jy ken my nie, ek gaan beslis nie dat jou woede my laat wegkyk van die een vastigheid in my lewe nie. Want kyk hoe oordeel jy ander, wie sê jy is reg? Sê dan liewer niks oor ander mense nie, en leef jou eie heil uit. Vat jou ewige kanse met jouself, hou op om ander te oortuig jou idees is reg.

Vir eie-mense wat my in oordeel hou, wie deur my bestaan geaffronteerd bly voel, vir die wat reken ek bly die sondaar:  Ek is vergewe vir die goed wat ek in my lewe verkeerd gedoen het, ook vir dit wat julle reken ek so vreeslik gesondig het.

Jou vermyding van my en my gesin, jou stilswye, jou skimpe op sosiale media – dis jou aksies. Ek is lief vir jou. Ek respekteer jou besluit om my beste pogings tot ‘n goeie suster/niggie/vriendin te wees, as nie goed genoeg te ag nie. Ek het in my vergifnis die reg gekry om aan te beweeg, in liefde.

Visje_poster_173NS. As jy sou wou – maak kontak, my nommer het in vyftien jaar nie verander nie en my meubels staan steeds by ‘n bekende adres.