Sissende seer

snake and saw

Ek raak sommer opgewonde as ek op  nuwe wyshede of stories afkom. Hierdie verhaal kry ek flussies op Vuisboek – het dit nog nooit teëgekom nie. Dis ‘n storie oor ‘n minder gunsteling ondier en ‘n saag. Dit lui so:

‘n Slang seil op soek na kos ‘n skrynwerker se werkkamer binne. Die skrynwerker was maar aan die onnet kant, en het etlike stukke toerusting op die vloer laat lê.Onder andere, ‘n saag.

Die slang seil die vertrek rond op soek na iets om sy honger te stil. Hy seil oor die saag, en die se tande sny die slang raak.

Slang is dadelik aggressief en vlieg soos blits om om sy aanvaller te byt. Die ystersaag is harder as wat die slang besef, en sy mond begin bloei. Natuurlik is die slang sissend en briesend kwaad verby.  Dis hoe woedende slange mos reageer. Hy het weer en weer gebyt. Die saag was naderhand bloedbesmeer.

Sterwend aan sy eie wonde, maar steeds by rede verby woedend, draai die slang hom om die saag en begin om die lewe uit sy vermeende aanvaller te probeer druk. Met tragiese gevolge. Die slang beswyk aan selftoegediende wonde.
Dis baie keer ook so met mensekinders in oomblikke van woede. Wanneer ons in siedende woede reageer, maak ons net onsself seer.
Die beste is om soms situasies liefs te ignoreer, om mense en hulle optrede te ignoreer. Om nie gewip op alles te reageer nie, maar om intern in beheer en kalm te bly. Die situasie goed deur te kyk en te deurdink.
Dan het jy kans om die regte opsie te kies. Weg te stap, nie ander of jouself te verwond nie.
Hoe sê die wyse Salomo in Spreuke 15:1

34 Jaar

My liefste Rots

Ons is vandag 34 jaar saam. Altyd as beste maat, enigste liefde en ewemens en God se kinders. Soos Leo Marks sy liefde in woorde string, sou ek bitter graag wou. Maar digterlik is ek nie. So ek ryg maar so my woorde uit my hart:

Ek is lief vir jou, ons kind en ons lewe saam.

Dankbaar vir ons gedeelde geloof, ons beginsels.

Jy wat alles van my weet, en die kennis ten spyt vir my lief bly.

Weet dat my hart joune is.

Jou rasieleier vir tyd en ewigheid.

Ekke


The Life That I Have
The life that I have

Is all that I have

And the life that I have

Is yours

The love that I have

Of the life that I have

Is yours and yours and yours.

A sleep I shall have

A rest I shall have

Yet death will be but a pause

For the peace of my years

In the long green grass

Will be yours and yours and yours.
Leo Marks

Leef jou streep aka lewe

Dashget-a-tattoo-funeral
Ek is in die onlangse verlede aanhoorder van ‘n argument oor Jack Parow se musiek en lirieke. Een verklaar passievol dat hy die man en sy musiek glad nie laaik nie. “Ek probeer maar my streep dun hou,”  kwinkslag hy. ‘n Ander vriend sê droogweg:”Ons almal het maar strepe.”  En die terugkap: “Party s’n is net breër.” My dogter wat ook nie op haar bekkie geval is nie, raak betrokke en verklaar dat brëe strepe die nuwe swart is.
Ja, vir Jack laaik jy of jy laaik hom nie. Ek luister na die man. Daar is goed wat my nie aanstaan nie, maar kletsrym is sosiale kommentaar, en ‘n mens leer en verbreed jou eie storie deur te luister. Ek is ook gek na Fokofpolisiekar, Valiant Swart, Koos Kombuis. Ek is ook mal oor Coenie de Villiers, Jannie du Toit,  en so aan.
Is my streep nou dun maar diep of is my streep dik en vlak? Ek reken ons almal is maar  gestreep op ‘n manier. Dit maak dat ons onthou om ons nie aan te matig nie! Een streep wat ek nie van hou nie is die een van vooroordeel, van engte en klein denke. Dan gaan ek maar liefs vir kommin. Sela.
Vanmore, toegewikkel in ons sjokolademoussedeken, luister ons Brekfis met Derrich op RSG. “Luister saam na “Tema van jou lied,” nooi hy. Dis Valiant Swart en Jack Parow.
Ons luister. Ons streep vir Afrikaans en menswees  loop dik en diep deur die woorde.

jack-parow-en-valiant-swart-watkykjy

Lees net:

Tema van jou lied

Kom wonder
Kom werklik

Kom sterre verskiet

Kom glimlag

Begin weer jou lewe geniet

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Maak geluk weer die tema van jou lied

Kom moeg,

kom met my,

kom misverstaan

Kom huistoe,

kom alleen,

kom vinnig,

kom saam

Kom happy,

kom hartseer,

kom smile,

kom traan

Kom winter,

kom somer,

kom sonskyn,

kom maan

Kom met my,

kom sonder,

kom sober,

kom klaar

Kom donker,

kom skemer,

kom daglig,

kom vaak

Kom moeder,

kom vader,

kom suster,

kom kind

Kom honger,

kom huilend,

kom verloor,

kom gevind

 

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Kom glimlag

Begin weer jou lewe geniet

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Maak geluk weer die tema van jou lied

Kom binne,

kom buite,

kom plaas toe,

kom stad

Kom hardloop,

kom le rond,

kom hou vas my hand

Kom warm,

kom koud,

kom eensaam,

kom vas

Kom bakhand,

kom vraend,

kom tasse gepak

Kom heemwee,

kom denkend,

kom ouers verras

Kom leeg,

kom volop,

kom geraamtes in die kas

Kom hier,

kom net vinnig,

kom een stuk,

kom as

Kom deur,

kom hientoe,

kom hou vas my hand

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Kom glimlag

Begin weer jou lewe geniet

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Maak geluk weer die tema van jou lied

(Skrywers:  Zander Tyler, Pierre Andre Nolte, Fred den Hartog, Justin de Nobrega)

Ek is dadelik op die tablet en ek google die musiekvideo raak. Dis fantasties! Die video van die twee kunstenaars se optrede is in 2014 opgeneem in die Malmesbury-omgewing, en die res vertel die verhaal van ongewone Weskaapse mense, wat hulle lewenstema uit dans, speel, spring en leef!  Albino’s met mieliepitglimlagte, ‘n seun manalleen in ‘n balletklas, ‘n verlamde valskermspringer, die hulpeloses, haweloses, ‘n vroulike Elvis-nabootser – aan die leef!

Om terug te keer na die streep argument. Ek wil sê maak nie saak of hy dun is nie, hy is daar, maak nie saak of hy breed is nie, hy is daar, maak nie saak of die vlak of diep is nie, ons streep maak deel van ons uniekhied. Ek is so bly liefde vir woorde, liefde vir alleman se storie maak dat my streep inpas by ‘n ander se vlak, diep, smal of breed. Dit maak my ore oop en my oë se uitkyk wyd.

O ja! Onthou: Tussen jou geboortedatum en jou sterfdatum is ook ‘n streep. Dit dui op jou lewe. Ek reken hy moet dik en diep geleef word, want dis jou storie.

Groete van ‘n gesonder lekkervurige ekke, so flikkerig soos ‘n vuurvliegie, maar gesonder.

 

Klein dingetjies met groot liefde

‘n Vrou moet doen wat ‘n vrou moet doen. Feëland se feng shui werk nie, iets makeer. Rots is ongelukkig, ek is seer van nerf. Bab en Mielie wil gillend die winkel uit,  en die vlaktes inhol oor hulle grootmense se iesegrimmigheid .

Na aanleiding van my hoogs emosionele reaksie gister op drukkies en liefde teenoor my betoon, besluit ek, hierdie monsters in my en my geliefde se binnestes gaan met klein-dingetjies-gedoen-met-groot-liefde, beveg word.

Ek begin sommer al gisteraand met die hernude fokus. Rots voel knieserig en snotterig, ek dokter met Corenza C en Norflex vir sy nek pyn. Sien, die koue weer laat die nek met die fusieprostese knies. Ag, ek is simpel om nie te onthou nie, my rug maak al vir twee jaar dieselfde.

Rots het blykbaar toe ook sy eie strategie. Knies en al word ons bederf met boontjiekoekies en picana steak in die gietysterpan.  Die vrede sprei saam met die Goya kaggel se hitte deur die huis. Die honde hou op grom, ons ook.

Nogal ‘n kouewater op die gevreet oomblik, né. Klein jakkalsies moet altyd dopgehou en verjaag word, anders verander hulle gou in monsters wat alles om hulle verwoes.

Vanoggend moet Rots en ons kaggelmanne vroeg en ver ry om ‘n kaggel te gaan diens en ook by ‘n oord waar ons kaggels installeer het, die personeel gaan touwys maak om die eenhede ordentlik te gebruik. (Julle kan nie glo wat mense met ‘n kaggel kan aanvang nie!)

Terwyl hy gaan stort, hol ek kombuis toe. Rots vrek oor padkosbroodjies – katjiebotter met stroop en Bovril. Ek staan en smeer die margarien op die snytjies brood, rustig tot elke hoekie ook ‘n smeersel het.

Net soos my pa my soveel jare gelede geleer het: “Botter al vier hoeke van die snytjie brood, my kind. Dis hoe jy liefde wys.” Dis al meer as veertig jaar, maar ek onthou daardie oomblik saam met my pa in die kombuis soos gister. Die grootheid en die eenvoud het my bygebly. Dit glip net so partykeer terug in die onthouboks pleks om op my hart se elke-dag-nodig rak te bly!

Behalwe die liedfebroodjie, skryf ek vir hom ‘n liefienota. Dis tradisie wat onderbreek is sedert Oktober verlede jaar. Sy stywenekkie-episode en daaropvolgende operasie en lang herstel, die onderbreking. Sjoe, ek sal mal word as bykans ‘n halwe jaar nie my elke dag soos ek daarvan hou kan bedryf nie!

Lekker val die skille van my oë af, en besef ek hoekom ek so kort-kort soos die dinges in die drinkwater voel nie. Waar sal my man dan nou heen met sy frustrasie en seer?

Hoe lekker toe hy my netnou bel en sê die broodjies was lekker en die briefie, dankie vir die briefie.

 

Hemelse drukkies en ‘n mandjie

20180516_081413Die atmosfeer in my feëverhaal is ietwat bewolk en mistig sedert gisteroggend. Soveel so, dat Rots en Bab en ek so bietjie stywenekkie met mekaar is. Tot die honde grom vir mekaar.

Ja, die dinges spat en breek soms in sprokiesland los, glo my. Dis maar net ‘n adres van gewone mense hier op die ondermaanse en net die stukkie van die spieël wat dikwels gewys word.

Ek is besonder sensitief omdat ek nie kan glo dat die geliefde vrou van Sondag wat troetelbederf pedi en voetgemaseer die naweek in is en sulke wollerige pantoffels vir ma-dag uit haar pakkie gehaal het, Dinsdag die drol in die paleis se drinkwater is nie. Maar nou ja, ons bly nie in die hemel nie, ons reis soontoe.

Met ‘n nerfdungeit nog in die lug, na daar weer onder gebed ons swak voorbeeld, sonder bespreking van wat die swak voorbeeld veroorsaak het, vergifnis voor gevra is, begin hierdie Woensdag. Ek kan nie. Vergewe my. Wat ek die graagste sal wil hê is dat ons uitpraat sodat ons nooit weer hierdie “underlying issue” hoef te sorteer nie. So die rit per Legend om ekonomie te gaan pleeg is maar stil.

So kom ons by die Lekkerwinkel aan, ek druk die paniekknoppie in plaas van die alarm. Ons is skaars oop, of die eerste vrag kunsmis word gelewer, daar is vragte te laai, kaggels om te gaan herstel (onthou laat ek eendag vir julle wys hoe om nie met ‘n kaggel te werk nie). Dis bedrywig.

Op die kamera-monitor sien ek vir Regina, ons straatkioskvrou van oorkant die pad, by die hek. Vetkoek-Regina wat haar Checkerstrollie, met haar potte en panne en gasbottel en skottels en meel, by ons bêre en water by ons tap. Regina wat die ontvanger is van al ons “ek-is-klaar-met-die” klere en skoene kry. Wat vir die eerste keer ‘n bra dra, omdat sy kom vra het. Sy het ‘n plastieksak in haar hand.

Die telefoon lui, en ek gaan met my werk aan. Regina oombliklik uit my kop. My ander kind, Bessie wat vir ons kantoor skoonhou en sorg dat ek nie mal word van koffiekoppies in kantore en leë toiletrolle in die badkamers nie, kom sê om die kantoordeur se hoek, iemand wil my sien.

Ek kyk op. Regina, met haar blink gesig, met rook van vanoggend se opstaanvuur soos parfuum wat kleef, staan met die einste plastieksak voor my.

“Happy mother’s day,” en haal die handgemaakte mandjie uit die sak.  Ek gaan aan die snik, en sy kom gee my die grootste liefhê druk. Ek sit in trane lank na sy weg is, sit en kyk hoe sy die trollie hek uit, oor die pad stoot om in die koue onder haar handgemaakte kiosk loop vetkoek bak om te sorg vir kos op haar tafel.

20180516_081407

Bessie kom kantoor in. “Jy is mooi, moenie huil nie,” en sy hou my styf vas. Jinne, kyk net hoe word ek met liefhê omvou.

My selfoon biep, ‘n Whatsapp bid-vriendin stuur ‘n video. Luister gerus. Hy is onderaan die inskrywing.

My bekaf Rots kom in en sien die mandjie. “‘n Moedersdag persent,” sê ek. Hy kyk my so skuins aan en buk af en gee my die drukkie wat ek al gisteroggend wou gehad het.

‘n Aangetroude tante met wie ek nie baie kontak het nie, maar van die min mense is wat my kleintyd saam met my beleef het, en weet dat my bynaam Rina is, stuur ‘n omgee SMS.

Soos Amore van Tjailatyd so gereeld sê: “Toe-val-Lig.”

Die son breek deur die mis wat Poloniekwane en my hart omweef het.

Die warmte klop kleinbekeer hier in my binneste. Ons Here se liefde leef in en deur mense. Dis daar, en al sien mense om jou nie al jou seer en versugtinge raak nie, Hy hoor die onhoorbare en sien die onsienbare. Sy liefde ken geen perke nie.

Here, dankie, dat U liefde in Regina en my heen en weer vloei. Dankie dat U liefde tussen my en Bessie vloei. Dankie dat hulle my ma noem. En dankie dat U liefde vir Rots en Bab en my ook ewig hou, selfs wanneeer ons nie baie van mekaar hou nie.  Dankie dat U my kom wys ons dun jammer-vir-myselfgeite moet wyk, daar is net tyd en plek vir oopbek-en loshande liefde.  Dankie vir whatsapp en smse waar ek besef, dis U, dis U!

My Bybelvers van die dag het nou net op die selfoon arriveer:

15“En dan die saad wat in die goeie grond geval het … Dit is daardie mense wat die boodskap van God gehoor het en diep daardeur geraak is. Hulle begin dadelik leef soos God dit wil hê. In alles wat hulle sê of doen, borrel hulle geloof eenvoudig uit. Hulle geloof lewer van dan af heeltyd vrugte op.”

Meer as net ‘n treffer

Ek is mal oor die groep Imagine Dragons. Hulle nuwe treffer Next to me is soos baie vorige treffers in die kol. Maar die video vir Next to me is kapow. Dis ‘n mini fliek oor die lewe: foute, vergifnis, woede, haat, moord, liefde, die hele kaboedel.

Maak tee of koffie of vat net 12 minute en kyk saam…..

 

Moderne maagdelikheid

29214113_1468889953221259_7268448158034690048_o

Vir alle  jong vroue en mans wat vir hulle huweliksnag wag. Julle is yl gesaai.  Ja, vir jou wat na jouself kyk en weet jou waarde is onskatbaar. Ek skryf die sprokie vir ieder en elk van julle. Jy is bestem om ‘n koningin of koning  van ‘n wonderlike mens se hart te wees.

Die sprokie lui so:

Eendag was daar ‘n dogtertjie. Sy was haar pappa se oogappel en haar mamma se hele hart. Sy was oulik en geliefd oral  – by haar pappa en mamma se familie, by die skool, oral. Altyd oopmond laggend en slim ook.

Toe gebeur grootword.

Sy was te nuuskierig vir die juffrou in die gradeklas, en Mamma en die skoolhoof het amper vuisgeslaan omdat hy haar kind op Ritalin wou sit en hy is nie eers ‘n dokter nie.

Haar nuwe skoolhoof  en sy span se rasielei laat die dogtertjie blom – sy het tot ‘n leier geword.

Tot almal se verbasing, het die dogtertjie sonder invloed gekies om na die Ingelse hoërskool toe te gaan. Haar ouers was trots op haar, en hulle het ook geweet sy sal ‘n sukses maak, want sy is met jy-het-net-een-kans-gebruik-dit grootgemaak.

Sy neem vroeg in haar lewe ‘n besluit om vir haar trouman te wag – nie op soek na gewildheid omdat sy gewillig is om iets wat net eenkeer weg te gee is, sommer so weg te gee nie.

Sy het al seergekry, uitgevind haar pad is nie maklik nie. Vertel haar Mamma so ewe:”Ek kon seker al lekker gevry het, maar weet Ma, as ek dan nou met die man klaar is, dan moet ek hom huistoe vat, want hy bly by sy Mamma en kan nie eens motor bestuur nie!”

Sy is onafhanklik, het haar eie besigheid en sy loop op die maat van haar eie drom.

Laat mens dink dat haar waardes te hoog is. Of is dit?

Hier is wat ek weet:

Daar is iewers ‘n man wat na ‘n koningin van sy hart soek. Sy sit geduldig en wag.

Roer jou litte. Jy hoef nie ‘n witperd of miljoene te hê nie.

Sy wil jou hele hart hê en in ruil kry jy haar alles!

Sy het julle verhouding reeds voor God se voete neergesit.

‘n Sprokie wat wag dat jy opdaag.

Hou links verby

Ek lees flussies die volgende raak:”Min mense gee werklik om, die res is net agies.” Dis harde, waar woorde. Die geveinsde belangstelling as daar ‘n storie is, ken baie  van ons alte goed.

Egskeiding, dood, siekte, skade, affairs, geweld, ongelukke, jou lotto meevaller en veral Ta Rapie se erfgeld laat vergete mense blitsig jou nommer onthou en skielik weer in jou handel en wandel belangstel.  Langverlore kennise is skielik in kontak. Familie met wie jy ‘n eon gelede laas gesels het, onthou skielik hoe om jou in die hande te kry.

Ek het ook al  self aan eie bas ervaar hoe, as jy met ‘n projek of in ‘n beroep presteer, daar twee goed gebeur en agies van verskillende foramaat tree na vore.

  • Eerstens is daar mense wat soos ‘n mot na ‘n kers, jou naby wil wees. Jou sukses laat hulle goed voel. Jaag enigsins aan of tree uit die kollig, dan is die mense ook terug in die skadus. Weg. Jy dink jy kan op mense reken, dan staan jy maar bedremmeld eenkant op jou eie. Vra maar die beroemdes wat soos Icarus neergeslaan het…
  • Tweede ding wat gebeur is die besef dat hoë bome lekker koel wind kan vang. Dis lekker daar bo, maar ai toggie net jammer van die aanhoudende, brandende, louwarm gepie grondlangs. Rerig irriterend, daais wat net misgun, wat nie self die moed het om voor te loop en te lei nie. Hulle wat jou nie rerig eers ken nie, maar beter weet. Pffft.

In alle geval, mens word gelukkig met tyd wys en versigtig.  Die min mense wat werklik tel is immers kwaliteitmense en lief vir jou al weet hulle alles van jou. Vrinne en familie met wie jy soos ‘n klein Gideonsbende die lewe op die ondermaanse deurtrap.

Agies hou links verby.

Vir my handvol liefiemense – ek laaik julle kwaai, dankie. Julle is pasgemaak vir my.

27173975_1659769564045736_6310413155767720424_o

 

 

 

Bogger die brug

26907123_10156279225881165_4570918290025142762_n

“Bou ‘n brug. Kom daar oor.”

Van die kakste raad wat ek al gekry het. Ek stem volmondig saam met Brené Brown. Ons is wat ons oorkom en ervaar. Daai ewige verwerk van die of daai slegte ervaring, en dan die vergeet daarvan, maak mens net meer broos en breekbaar. Nee man, al ons ervaringe – goed of sleg is deel van ons mondering. Dis die nerfaf dele op die knieg en geskifte kraag wat wys ons het gewaag om te lewe.

Ek hanteer enigeiets wat soos verwerping lyk of voel baie sleg. As Rots afkeurend begin moet en moenie, dan fok my brein links. Ek verloor my dun lagie opgevoede vernis soos blits. Kry so skaam oor die foutlyn.

Nou hy wat my Rots is is so rukkie gelede gesteel deur ‘n pyn in die nek. Die aanhoudende seer het hom van sy persoonlikheid – wat nogal sag van geaardheid is – beroof. In sy plek is ‘n bytende, redelose, vies ou. Ek weet nou hoe mense na 33 jaar hulle paai vat en waai. Die man wat ek liefhet is weg, en die nuwe ou en ek byt en blaf en knor. Tot die honde gee pad. Ons hantering van sy herstelproses is om die minste te sê ‘n fiasko, ‘n weghol bogger-op.  Daar is min medisyne wat help. Eetlepels geduld is nêrens te kry nie. Die apteker skud net sy kop. Dis nie in pille te kry nie.

Dis toe die bou ‘n brug raad weer oor my pad kom. Pffft.

Dank genade ek lees wonderlike goed raak. Onder andere dat al die mooiste tapiserieë maar oes lyk as jy hulle omdraai. Die afwerk en knope die is vernuftig aan die keersy weggebêre.  Ook is die treffendste weefsels, die met swart omlyning en skaduwee. As jy naby staan – sien jy die swart en gebrokenheid so maklik raak. Staan bietjie terug – dan sien jy hoe vol kleur en aksent jou prent goddelik geweef is.

Huidiglik is daar ‘n groot stuk skadu in my prentjie. Dis nie lekker nie, maar ek weet: weldra kom daar vrolike helder kleure aan die beurt. Sonskyn en skadu – dis die lewe. Ek gaan soos die laksman se prooi, my mooiste lied bly sing, al is dit eina.  Liewer soos die sonneblom my kop na die son draai en soos die Eet, Bid en Liefhê vrou, die uitnodiging aanvaar om uit die skadu te stap, na die vol sonskyn. As ek nie so maak nie, wen die skadu, en dis heeltemal ononderhandelbaar. Skadu en seer en skaafsels, die maak die sonskyn en goeie in my lewe net beter.

Ek gaan nie ‘n brug bou nie – ek gaan inspring en swem. Kom wat wil. En een van die dae is my eie manlief terug. Die stywenekgeit net ‘n proses wat ook sal verby.

Sela.

Ek huil vandag oor jou Biebs

Nokia Erna 142

Dis vandag ses jaar Biebs. Ses jaar gelede het ek jou by jou mooi huisie in Bosveldpark kom oplaai. Viets uitgevat in jou mooi ligpienk langbroekpak en pêrels om die nek en aan die ore, jou lippe ligpienk en die grys haredos mooi en blink. Jy het self jou huis gesluit, rustig in ons vuurwa geklim, kierie opgevou en ons pepermente en kaasstrooitjies vir my, het jy tussen die sitplekke uitgepak. Selfvoldaan jou hande op jou skoot gevou en vir my so skuins gekyk. “Kom ons ry.”

Ai my liefste Biebs, ek wens ons het die rit nie gemaak nie. Dit was 28 November 2011. Ons het gery dat die slim dokters wat jou met jou slukprobleme gehelp het, ‘n eksperimentele stent kon verwyder. Min het ons geweet dat alles, van die sekonde dat jy uit jou huis gestap het, die laaste van ‘n string dinge sou wees.

Jy sou nooit weer huistoe kom nie, jy sou nie Kersfees en Nuwejaar saam met ons wees nie.  Dis miskien goed so, want ons het alles voluit gedoen, ek en jy. Half het nie gewerk nie. Dit sou jou ondergang beteken het om ‘n halwe lewe te lei.

Ek onthou soos gister hoe jy moedig probeer eet het. Hoe jy rustig verklee het in die dagsaal, want ons is mos nou-nou klaar. Ek onthou die verslaenheid en seer toe die dokters kom sê hulle kan die stent nie verwyder nie, hy is vasgegroei. Onverklaarbaar. (Maar Biebs, jy het miskien vermoed…daar was verdunde peroksied in jou yskas, maar ek kan nie bewys dat dit die vinnige vergroeiing en verstrengel van jou slukdermwandvlies in die stent in veroorsaak het nie.)

Die vriendelike dokter het sy chirurgvriend aan ons voorgestel. “Tannie, ons sal moet opereer. Ek kan nie sê dit gaan ‘n sukses wees nie. Daar kan drastiese gevolge wees.” Biebs, jy het kalm vir hom gekyk, en toestemming gegee om te probeer red wat te redde is. Kersfees lê voor en daar is planne.

Ek is ewig dankbaar dat ek jou in die rolstoel vir jou laaste koppie tee geneem het, dat jy die Beeld rustig geblaai het en dat ons om die hospitaal gaan stap het, en jy vir oulaas my plantkennis probeer uitbrei het.

Ag Biebs, al die laastes tablo gereeld as ek so na jou verlang.

Toe die gordelroos jou daardie Februarie van 2011 platslaan en jy ylend van die koors nie weet wie ek is nie, en my met jou ma verwar, het ek jou belowe ek sal jou nie versaak nie. Naomi en Rut het Rots vir ons gespot. Skoonma en skoondogter was ons lankal nie meer nie. Jy het my langer geken as my geboortema!

Daar het die laastes begin – Ma-dag, verjaardag saam met jou kroos, jou suster se verjaardag. Ag sal ek daardie rit vergeet. Ons is skaars op die pad toe jy so naar word, en ek baklei en wil omdraai. Hoe koppig jy was en hoe ons ‘n halfuur langs die pad gesit het, albei gewip en jy my dreig dat jy een van die seuns sal bel om jou te vat as ek nie gaan nie. Hoe ons maar net voor Pretoria-Noord lipstiek opgekikker het en met stywenekkies die kuier gaan kuier of niks makeer.

Ek mis jou spesiale liefde – oral in die koskaste en yskaste was daar lekkerte vir al jou seuns, kleinkinders en jou skoondogters. Jy het geweet wat elkeen se kinderhart verbly. Ek sal nooit die tuppertjie met die gestoofde perskes voor regs in die yskas vergeet nie. Jy het so goed geweet ek skaai so in die verbygaan ene!

Ek mis om saam met jou op die stoep tee te drink, om saam met jou oor ‘n boek te gesels. Deksels, ek mis tot ons koppe stamp.

Ek luister musiek en sweer jy en Maxie sit op die dak en saam luister. Dit maak my hart warm.

Dis vandag wat die engele jou kom haal het. Ek onthou toe jy my die aand voor jy weg is gevra het om Psalm 23 vir jou te lees, hoe jy jou wang vir my gehou het en toe vir my gewys het ek moet gaan slaap.

Vanoggend sesuur is dit ses jaar gelede en hoor ek weer die selfoon lui, hoor hoe die suster sê ek moet gou maak. Maar jy was reeds weg Biebs. Hulle het my vertel jy wou nie dat ons in die nag gepla word nie.

Immer met jou kinders se beste belange besig, self na jou dood:

“Liewe kinders en kleinkinders. Die heel belangrikste ek kan julle almal nie genoeg bedank vir julle liefde, hulp, bedagsaamheid en ondersteuning na Pappa se dood nie. Sonder julle kinders se by-stand sou ek nie kon staande bly en aangaan nie. Ek sê net elke dag dankie vir ons Hemelse Vader vir al die onverdiende gunste en gawes wat ek kan geniet. Baie liefde Mamma, Ouma Biebs.”

(Brief aan haar testament vasgeheg en reeds in 2004 geskryf.)

Met al jou kinders gaan dit goed. Ouboet het amper by jou uitgekom, ‘n dom bestuurder het ‘n u-draai gemaak…maar jy weet hy herstel goed. Jou kleinkinders is almal hard aan die woeker en werk, jou agterkleinkinders is die fraaiste en ek reken ons het ‘n sportster in ons midde.

Ek mis jou vreeslik vandag. My oë se krane is gebreek.

Nokia Erna 161.jpg