Mooi, mooi 26

Hierdie kuns en woorde van Jan Richardson het my sprakeloos gelaat.

39118998_2105631829756185_2481404895563874304_o

If you’re betwixt, if you’re between, if you’re in the midst and the middle, if you’ve left something behind and can’t yet see the way ahead, this is for you.

BLESSING FOR THE PLACE BETWEEN

When you come
to the place between.

When you have left
what you held
most dear.

When you are traveling
toward the life
you know not.

When you arrive
at the hardest ground.

May it become
for you
a place to rest.

May it become
for you
a place to dream.

May the pain
that has pressed itself
into you
give way
to vision,
to knowing.

May the morning
make of it
an altar,
a path,
a place to begin
again.

—Jan Richardson
from The Cure for Sorrow: A Book of Blessings for Times of Grief

Image: “Between Heaven and Earth”
© Jan Richardson

[Inspired by Jacob’s dream of the ladder of angels in Genesis 28.]

Sissende seer

snake and saw

Ek raak sommer opgewonde as ek op  nuwe wyshede of stories afkom. Hierdie verhaal kry ek flussies op Vuisboek – het dit nog nooit teëgekom nie. Dis ‘n storie oor ‘n minder gunsteling ondier en ‘n saag. Dit lui so:

‘n Slang seil op soek na kos ‘n skrynwerker se werkkamer binne. Die skrynwerker was maar aan die onnet kant, en het etlike stukke toerusting op die vloer laat lê.Onder andere, ‘n saag.

Die slang seil die vertrek rond op soek na iets om sy honger te stil. Hy seil oor die saag, en die se tande sny die slang raak.

Slang is dadelik aggressief en vlieg soos blits om om sy aanvaller te byt. Die ystersaag is harder as wat die slang besef, en sy mond begin bloei. Natuurlik is die slang sissend en briesend kwaad verby.  Dis hoe woedende slange mos reageer. Hy het weer en weer gebyt. Die saag was naderhand bloedbesmeer.

Sterwend aan sy eie wonde, maar steeds by rede verby woedend, draai die slang hom om die saag en begin om die lewe uit sy vermeende aanvaller te probeer druk. Met tragiese gevolge. Die slang beswyk aan selftoegediende wonde.
Dis baie keer ook so met mensekinders in oomblikke van woede. Wanneer ons in siedende woede reageer, maak ons net onsself seer.
Die beste is om soms situasies liefs te ignoreer, om mense en hulle optrede te ignoreer. Om nie gewip op alles te reageer nie, maar om intern in beheer en kalm te bly. Die situasie goed deur te kyk en te deurdink.
Dan het jy kans om die regte opsie te kies. Weg te stap, nie ander of jouself te verwond nie.
Hoe sê die wyse Salomo in Spreuke 15:1

Wat moet ons maak?

MAdiba

malema-zapiro2-300x205

Rapport vra Sondagoggend of jy ‘n stukkie Madiba wil kultiveer of wil jy jou oorgee aan jou innerlike Malema. Over geset synde: Wil jy iets tot stand help bring of wil jy toenenmend inwaarts migreer na haat?
Die meningstuk se skrywer, sê ook ons moet onthou daar is geen navorsing wat suggereer dat die verbose haters in die meerderheid is nie, hule kry wel “meer lugtyd as gewone mense.” Dis iets om te onthou.
Neffens die Madiba of Malema artikel is ‘n berig wat my onthuts. Die Prez CR sê hy wil liewer ‘n swak president wees, eerder as die vasvatter wat die kosbare ANC geskeur het. Regtig! Bid jou aan. Die organisasie wat nie verby sy bevrydingsretoriek kan groei nie.
Afrika het ‘n lang geskiedenis van bevryding, die afwerp van die juk van kolonialisme. Hier aan die suidpunt van Afrika, verloop dinge egter bietjie anders. Kolonialisme is vervang deur apartheid. Apartheid is in sy spore gestuit deur mense – lede van bevrydingsorganisasies en ook gewone Suid-Afrikaners wat gestem het dat dinge in ons land moet verander. Gerieflikheidshalwe en omdat dit nie die rasse narratief pas nie, word die bydrae maar onder die mat ingevee.
Om alles verder te konfoes, het die bevryders en die verdrukkers om ‘n tafel gekodesa. Die saak uitgepraat, beredder, bemiddel en onderhandel. Daar is hier skietgegee, daar gelos. Daar was belydenisse, daar was kompromieë. Nie een van die manne was lus vir oorlog nie. ‘n Paar ouens het geboue bestorm, bomme geplant, maar dit het halfhartig voorgekom, en is in die kiem gesmoor. O ja, en ons einste Cyril en Roelf Meyer was die prinse van daardie Madiba droom, die reënboognasie – mooi vlag en saamgeflansde volkslied en al.
Madiba se toorkuns het wyd gestrek – almal het saamgedans. Die dansery en welwillenndheid is vergaan, vergete. Skielik voel dit al te vreeslik soos die laat 1970’s en 1980’s van noodtoestande en brandende binnebande en geskreeu oor onreg.
Bevryding van wat, vra jy. Bevryding van politieke leuens en onderhandelde skikkings? Die ontevredenes skree, vloek, stig brand, stroop, dreunising van Kleinmond na Noupoort, Centurion na Kimberly en Koster tot in Polokwane. Oral brandendende buitebande en selfs skole, hospitale en munisipale kantore wat deurloop. Die woede oor leuens, swak dienslewering, nepostisme, korrupsie, noem maar op. Ek sit verslae om die jeugdige, byna hormonale behoefte om dit wat vir jou goed is te vernietig. Hoe brand jy ‘n skool af? Hoe vernietig jy ‘n kliniek, of brand die bus uit wat jou more werk toe moet vat?
Nee wat, die ou wat vertel het ons demokrasie is besig om volwasse te raak, na die effense gegrom by die vorige stembustouery, het ‘n fout begaan. Daai een swaweltjie gaan nie ons somer van grootword bring nie, ons het verval in ons eie lente van onrus en onmin.
‘n Volwasse demokrasie sal geen steen onaangeroer laat om saam te werk om te sorg dat korrupsie geen houvas op enige noodsaaklike en kern diens van ons land het nie. Ons sal raadslede verantwoordbaar hou vir hulle politieke beloftes. By die stembus hard en duidelik politici en lamsak leiers ‘n les leer.
Maar is ons besig daarmee? O nee. Die massa by stil soos stom skape. Ons sit met ons koppe gevolstruis in die sand. Ons wil nie weet nie, ons wil nie weet nie. Iemand anders sal die gemors sorteer. Wel, daar is nie ‘n De la Rey of Madiba wat kan keer dat die wat lawaai maak agter Malema en Andile aan tros nie!
Dis nou Malema en Andile wat danksy klasse geborg deur die Guptas, mooi by Bell Pottinger geleer het om hulle sosiale media teenwoordigheid op die Vuisboek en Twitter so te tooi, dat ons dink hulle is leeus in die arena.(Geheimpie: Hulle is katjies met diep stemme – hulle raas vreeslik, maar as jy naby ondersoek doen, sal jy altyd bekende gesigte om hulle sien. Ek weet nie wie borg die saamry bussie nie, maar ek is oortuig hulle is so min soos die AWB.) Dis hulle opswepery van naiewes wat my sooibrand gee.
Ons lui media moet ook voor stok gekry word. Gaan soek vir ons nuus wat ‘n verskil gaan maak, krap die goeie storie uit, volg die moordsake op, gee terugvoer as die burgemeester nie die riool-probleem oplos nie. Los vir Malema en Andile en Kallie om mekaar op die straathoek te bliksem… help ons om ons land te red. Moenie vir die boggers lugtyd en kolom-sentimeter spasie gee nie! Kom soek gewone Suid-Afrikaners op wat alles in die stryd werp om ‘n beter Suid-Afrika vir ons almal te bou. Ons wag om ons stories te vertel.
Sien, klompe van ons wil hard vashou aan ons stukkie Madiba en staan vas in die geloof dat die Here ‘n doel met elkeen van ons hier aan die suidpunt van Afrika het, anners sou die bote mos maar destyds verbygehou het en ons storie was heeltemal iets anders.
Bêre beslis jou Malema, en kultiveer jou Madiba as jy sou wou. Onthou: Kniel elke dag langs jou bed en bid vir vrede wat in hierdie gek land jou verstand te bowe gaan, want hierdie pad sal ons moet loop. Dit gaan baie van ons vra, dit gaan ons toets.
Jesaja 58 vertel vir my onomwonde hoe ons vorentoe kan beweeg. In geloof en met ‘n oop hart en siel gaan ek een voet voor die ander sit, vir leiding en genade vir ons almal vra en in Jesus-liefde optree. My kindskap van God-drieënig, die Vader, Seun en Heilige Gees, is al konstante tot in ewigheid.
Lees hoe mooi word ons vertel wat ons moet maak:
Jesaja 58 7 Gee kos vir hulle wat niks het om te eet nie. Gee blyplek aan hulle wat nêrens het om heen te gaan nie. Gee klere vir die mense wat jy kan sien niks het om aan te trek nie. Help jou familie as hulle hulp nodig het.
Jou bevryding kom.
8Wanneer jy so maak, sal jy bevry word. Dit sal vinnig kom soos die lig wat met dagbreek die donker laat verdwyn. Jy sal oornag herstel. Die Here wat jou vrymaak, sal jou met sy krag van alle kante beskerm.
9Wanneer jy dan na die Here roep, sal Hy jou antwoord. As jy God vra om jou te help, sal Hy sê: Ek kom.
Hou op om mense onregverdig te behandel. Hou op om vir mekaar vinger te wys en mekaar vals te beskuldig.
10Gee kos vir hulle wat niks het om te eet nie. Versorg hulle wat behoeftig is. Dan sal dit vir jou word soos lig wat die donker laat verdwyn, soos die son wat in die middel van die dag skyn.
11Die Here sal dan die hele tyd saam met jou wees. Wanneer dit moeilik gaan, sal Hy vir jou gee wat jy nodig het. Hy sal jou krag gee. Jy sal wees soos ’n tuin wat goed natgemaak word. Daar sal nooit ’n tekort wees aan water in jou tuin nie.
12Jou nageslag sal die ou bouvalle weer opbou. Hulle sal op die fondamente bou wat al geslagte lank bestaan. Hulle sal julle die mense noem wat mure weer opbou, wat huise en strate weer regmaak om in te bly.
no body

Grom, al wil jy brul

36882346_2232934596739974_7257631892785070080_n

Nee kyk, my bid en geduld word beproef. Ek werk so hard om my bekkie mooi rooibostee geverf toe te hou, maar fokkit tog! Ek wil nie onderlangs grom nie, ek wil brul!

Dit begin gister. ‘n Asseblief-ek-is-in-nood-oproep. Die vreeslikste storie van kinders en opleiding en unforms en werk wat gaan verloor word. Ek ruik vis, maar vra so ewe vir al die papierwerk, dat ek die situasie kan takseer. Die ondersoekende joernalis in my slaap nooit regtig nie. Of miskien is dit dat te veel mense my al soos ‘n toffie gekou het, en dat ek moeg vir natlekspoeg is…

Ek bel die potensiële werkgewer anoniem, en warimpel, die vreeslike storie aan my opgedis, is net dit, ‘n storie. My bloed borrel so effens – ek is nog te lamboudia na die varkgriep om in volbloed woede uit te tier. Ek bel die pleiter terug.  My leeuin stert swiep so heen en weer terwyl ek met afgemete woorde laat weet ek kan ongelukkig nie R10 000 uitleen nie. Vir niemand nie. Punt.

Vroegoggend kry ek ‘n oproep van ‘n persoon wat met ‘n moeilike installasie sukkel, kan ek help raad gee. Natuurlik, ek gee nie om om my kennis te deel nie, ek gee nie om dat jy werk wat ons toe oë kan doen, self mee sukkel nie. Kom gerus en kry gratis les. Dis tog net my tyd, en my winkel het nie inkmoste nodig nie.

Die persoon arriveer ‘n ruk later. Ek maak die deur oop, en wragtig, sy selfoon lui. Ek moet vir tien minute aanhoor hoe vies hy vir so en so se @@(#(A$(%+% en @@##&&$&$&$***)$$# is. Ek stap kantoor toe, want my bloed borrel weer. Hy kom soek  my na sy gesprek klaar is.

Man, ek het net daar vir hom vertel hoe ongeskik hy is om my om hulp te vra en dan my tyd ook nog te kom mors. Nodeloos om te sê, my kind kruip agter ‘n deur weg, my personeel verdwyn om hoeke en die man staan bloedrooi van skaamte en gaap soos ‘n barber uit die modder. Die askies tuimel uit sy droë mond

Ek aanvaar sy verskoning, gee raad, en toe hy uitstap groet ek so vriendelik soos altyd. “Jammer Tannie” was toe genoeg om my stert se swiep tot bedaring te bring.

Sal maar sien wat die res van die dag inhou.

 

 

Sprakeloos

En

Markus Jooste se perde mag nie July nie, maar hy loop steeds skotvry rond.

En

Duduzane Zuma gaan vir bedrog moet pa staan. Wat van die kinders wat dood is oor hy nie sy Porsche kon beheer nie?

En

CR vertel swart tradisionele grond is nie in gedrang nie, en besighede moet deur swart mense bestuur word. As ek aanmeld vir Thuma Mina meneer prez, waarnatoe gaan jy my stuur?

‘n Toebek is ‘n heelbek.

Antwoorde op Eina

Windpomp was jou hart

Goeiemore, dis die “rubbish racist” hier. Ek het toe gisteraand gaan slaap en die eina van my kliënt en my self by God se voete gaan bêre, en so paar keer teruggegryp toe ek dink Hy hoor en sien nie….

Vanoggend is Rots donkervroeg in die ysige koue uit per Legend om sy laaste besoek aan die stywenekkie spesialiste te gaan bring. Hy laat so ewe netnou weet hy is van die kritieke lys af…ek vra hy moet dan nou ook begin om sy kritiek vir homself te hou!

Ek lees toe uiteraard vroegdag, met lekker boeretroos in die hand en knus in my bed toegewikkel teen die vriespuntkoue, die Beeld op die tablet. Met gister se eina so skimmerig, want ek het dit mos nie rerig vir God gegee nie… lees ek twee goed raak.

Eerstens skrywe André van Niekerk in ‘n rubriek onder die hoof “Kies eerder om te vergewe en te vergeet,” dat “dit wysheid en moed verg om die vuurtjie van vergifnis en vergeet in ons verdeelde land aan te blaas terwyl die stormwinde van onthou en vergelding al in die voorverkiesingsjaar, versoening wil doodwaai.”

KAPOW. Hard hoor ek God met my praat. “Waar is daai pakkie seer, Ek sal jou sterk en moedig maak!”

Benoud lees ek verder: “Vergifnis is nie ‘n hofuitspraak nie, dit is eerder ‘n diepgaande verandering binne jou diepste self.” Daar waar jy en God saam is.

Van Niekerk skryf seer raak: “Om te kan ophou vaskyk teen ander se oortredinge, moet jy insien dat jy ander se motiewe nie kan peil nie. Jy moet selfs kan besef dat jy met ‘n balk in jou eie oog, ander se splinters raak sien.”

Jesus self het nie weerwraak uit die Ou Testament gekies nie, van sy eerste openbare woorde in Lukas 4, kies hy om “heilsgeluk” uit Jesaja aan te haal, nie vergeding nie. Gaan lees self.

Ek neem Van Niekerk se uitnodiging om “met geluk eerder as met reg (in eie oë) te leef.”

En nog is het einde niet van my KAPOW-ervaring. Net onder die rubriek is Stephan Joubert se Goeie Nuus vir die dag. Die opskrif: Plaas ‘n wag voor jou emosies. 

Né! Hard en duidelik kom die boodskap:

Fil4:4-7 Wees altyd bly in die Here. Ek herhaal: Wees bly! Wees inskiklik teenoor alle mense. Die Here is naby. Wees oor niks besorg nie, maar maak in alles julle begeertes deur gebed en smeking en met danksegging aan God bekend. En die vrede van God wat alle verstand te bowe gaan, sal oor julle harte en gedagtes die wag hou in Christus Jesus.

Stephan Joubert sê ons moet gereeld met al ons negatiewe en seer emosies, na God kom om dit “in die hemel se wasmasjien te sit.”

Hy stel dit so mooi “net soos ons moet onthou om nie te hoes of nies sonder om ons hand  voor ons mond te sit nie, moet ons onthou  om die HEre daagliks te vra om ‘n wag voor al ons emosies te sit. Anders vergiftig ons onsself van binne af. Anders steek ons ander mense aan wanneer ons sulke goor emosies kliphard uithoes en uitnies.”

Netnou is daar ‘n klop aan die winkeldeur.

“Nee, ons het nie werk nie,” sê ek vir die man met die wringende hande.

“Sal jy vir my bid. My naam is Daniël. Ek is afgelê en die geld is een van die dae op. Ek is nie op ‘n lekker plek nie.”

Ons bid net daar in die voordeur saam. Ek bid vir uitkoms vir al die Daniëls in leeukuile van ons seer land, ek bid ook weer vir vir die vrou wat so kwaadseer geskreeu het. Daniël sê: “God is good, He will prevail.” Ek sê amen daarop, en net daar, tussen my en Daniël is daardie beloofde vrede wat alle verstand te bowe gaan!

Sien – nuwe dag, nuwe moontlikhede. Kies om te sonneblom. Kies om in alle waarheid elke dag as ‘n nuwe dag te begin, want sien die mooi sonsopkoms wat my al gisteroggend begroet het en my seer dag my skoon daarvan laat vergeet het! Sien vie Daniël en sien God se liefdevolle genade. Nuut, elke dag!

291709_10151323074517905_1674725165_n

(My eie foto in 2012 gekiek)

 

EINA

Statistiek. Jy het ‘n kans om iets oor te kom. ‘n Motorkaping, huisbraak, ‘n ingroeitoonnael, gemoedsbekakking, egskeiding, etikettering, kompartementalisering, en so aan en so aan.

Ek disrespekteer niemand. Doelbewus. Die werklose, die ryke, die geleerde, die andermens wat voor my staan. There for the grace of God….

Meelewing, die anderkant van die spieël is iets wat deel van my elke dag is. Doen wat jy kan met wat jy het. Plaas jou in die ander ou se skoene.

Vandag, so effe voor my sestigste bestaansjaar word ek deel van die politieke, rasgedrewe narratief aan die seëvier in ons land. Dankie Bell Pottinger en die Guptas. Niemand laat my fisiese bloei nie, daar was geen geweer teen my kop nie. Maar ek was daar saam met die verfoeides, die vernederdes, die veragtes.

Die banneling, die gevangene, die Jood met sy ster op sy mou.

‘n Stortvloed van woorde uit ‘n ongelukkige, nuwe bevoorregte vrou se mond het my naak gelaat.

“You rubbish, you racist.”

Ongevraag spoel die woorde soos sout op oop seer. My denke verstar. My woorde Goddank op.

Jy ken my nie, en ek hie vir jou nie.

Ek bid vir jou seer en jou woede. Ek hoop jy voel beter. Ons sal more weer praat.

Vanaand sal ek slaap en vir jou en al die mense van ons seer land en myself bid.

Uitryg gedagtes

 

33040853_2113470922228992_3217013414752681984_n

Die skets het my aan die pieker oor al die nare en seer goed in soveel Suid-Afrikaners se binneste. Ons  nodig almal ‘n goeie uitryg.

Dis nie net hartseer en verdriet wat ons uit ons gestelle moet kry nie. Dis rassisme na alle kante toe, dis onvergewenisgesindheid, haat, seer, woede, vooroordeel en aannames.

Ek lees onlangs ook die brief op die Vuisboek raak:  “We must go back to the basics of humanity that demand that we do not hurt others. And that is what we must inculcate in our children.We must teach them love, compassion, empathy and respect. The last thing we need is polarisation. We have a moral obligation to fix all this by getting together as humans.”    – Mpho Mabala by e-mail Sowetan 17 May 2018

Mpho se stem is ook my stem. Maar ek dink dit is nie net  kinders wat liefde, empatie en respek moet aanller nie. Die jeug, die middeljariges, die mense van Suid-Afrika deur die bank het kopskuiwe nodig.

Hoe verskriklik die arrogansie van die studentemoordenaar wat obsene tekens in die hof gooi nie -gevoelloos vir die lewe wat hy geneem het en argeloos jeens die mense wat ‘n geliefde verloor het. Dat daai Griek in Port Elizabeth en die Indiër hier in Poloniekwane nie eens besorg lyk en nie skroom om letterlik met moord te probeer wegkom nie. Hulle is seker net soos die monster van Mooinooi oortuig dat daar vanweë onkapabelheid ‘n fout deir die polisie gemaak sal word en dat die deur na vryheid nie agter hulle sal toeklap nie.

Ek het verlede week oopbek gekyk na ‘n selfoonopname van ‘n dubbele transitoroooftog aan die Rand. Flippit, so ewe hurk van die diewens op straathoeke om die vasgekeerde geldwaens. Motoriste draai vervaard weg, die waens ontplof en metaal skiet deur die lug. Gou is ‘n span besog om geld in wegkommotors te laai. Die uitkyk met hulle groot gewere drentel na ‘n silwer sportmotor, oor en uit.

Respek en agting vir die gereg, die verkeersman, die hof, die vlag van ons land, vir mekaar. Dit ontbreek geheel en al.

Omkopery vier hoogty. Jy word gestop en as jy nie wil omkoop nie, kan jy perdalks gefoeter word tot jy van plan verander.

Ontevrede oor ander werk het en jy nie – ag gaan blokkeer ‘n hoofweg en steek vragmotors aan die brand. Dreig die bestuurder mer die dood. Dra die inhoud van die lorrie weg voor jy brandstig.

Hou nie van die politiek wat ‘n ander ou bedryf nie. Brand sy huis af, skiet hom dood. Geen probleem.

En dan is daar Ashwin.

Dié storm dun van nerf van die Supersportstel af, in die middel van ‘n lewende uitsending. Ek verstom my dat ‘n handvol  Twitter gebruikers in Suid-Afrika die juts, jurie en laksman is, alvorens daar ordentlik ondersoek ingestel is. Tot die Minister van Sport en die DA leier het reeds besluit hulle ken alle kante van die saak. Ek is so verbaas soos die Supersportvrou, Motshidisi Mohono! Ek lees oral rond, en die een storie wat net een keer geopper is,van binnebronne wat vertel dat agbare Ashwin ook maar geraamtetjies in die kas het as dit by sy professionele gedrag kom…

‘n Mede-blogger, Chantelle het vir die man ‘n brief geskryf. Ek dink ons almal kan dit ter harte neem. Gaan lees:

https://wordpress.com/read/feeds/21765254/posts/1863485129

Ek bid ons almal leer om reg te kies en in my hart hou ek  styf vas an Harry en Meghan se vurige predikant se boodskap, want ek wil doelbewus en feitelik lewe en die hoop beskaam nooit.

 

 

 

 

Bromme-ry

32169681_2107997605894216_2519142294997696512_n

Soggens voor Boekevat, lees Rots en ek albei die Beeld-oppie-tablette met brakke wat stoei vir aandag en hulle happie beskuit.  Dan reis ons soggens en saans so halfuur te Legend werk toe en terug. Ons is plaaspendelaars, as jy wil.

Hierdie saamweestyd gee ons kans om saam te pieker oor die nuus van die dag.  Ons noem ons rit in die Legend ons bromme-ry, ons “growlery.”

So bromme-ry ons vanoggend:

 Twee kante van die munt – Interessant dat in die VSA meestal swart minderhede verdruk, gemarginaliseer deur die lewe gaan.  Hier aan die Suidpunt van Afrika is dit toenemend ‘n wit minderheid wat voos verskreeu en verguis en verdag gemaak word.  Ironies is dat die meerderheid in Suid-Afrika identifiseer met hulle Amerikaanse eweknieë. Oi, die struggle is verby! Tyd om die bogger-ops te erken en brue te bou. Max du Preez sien dit ook so, uiteindelik is ons en hy op een bladsy. Hy kan partykeer mens vies maak, maar nie die keer nie. Kom ons maak paaie en damme reg, kom ons verbeter gesondheidsorg en opvoeding, doen iets omttrent werkloosheid.

 Padlangs- Kan ons met Outsurance reël dat elke dorp puntsmanne kry? Ons spietkops is nêrens te sien nie, onlangs is dertien van hulle arresteer. Korrupsie, jy weet. Die wetteloosheid moet einde kry. Hier in Poloniekwane mag jy selfs uit die derde baan regs of links deur ‘n kruising bliksem, jy sit net jou flikkerlig aan en dan mag jy.  En slegs draai bane, wtf…defensief bestuur is al raad. Groen ligte beteken tel eers tot tien, want iemand met meer ryregte as jy gaan nog eers deur die kruising teen die rooi jy moet stop se vermaning oor gejaag kom. Die duiwel jaag mense hier in ons geweste iets vreeslik.

Nuussoekerig – Afriforum, hou op om soos die Kardashians nuusopskrifte van spookasem te skep! Flippit man. Los Grace en Dudu en kom ons maak kleuterskole oop, skep werk.  Of los dit en word ‘n politieke party sodat julle saam met die slapers kan kef in die komedie wat ons parlement is

Sjarrap – Mooi so Prez C! Sjarrup was nou miskien bietjie kras, maar jy het gewys jy is nie JZ wat maar gaan sit het tot Steenhuysen en Juju en kie klaar geskreeu het nie. Jy het goed om te sê en daar is goed aan die verander – Krygkor en Eskom en so aan. Dit voel soos die lig  van jou “New Dawn” en nie die soustrein se naderende lig aan die einde van ons donkertydtonnel. Skaam die boelies om nie hulle gedrag te verander nie.  Nadat jy jou sê gesê het, en jintelman wat jy is – het jy later aksies gesê.

Rugbytrots – Wat van ons het ‘n trotse Afrikaner rugbyspan soos Nieu-Seeland ‘n trots Maorispan het? Dit sal dan ons rugbypassie tot erfenisaardigheid verhef en dan kan die kwota issue tog assefokkiblieftog begrawe word en al die kindertjies saamspeel soos hulle wil of nie. En flippit, waar is die Indiëroutjie in ons Bafana span – ek vra net?

Jy hoef nie saam te stem nie, dis maar net ons bromme-ry gedagtes.
Groetnis tot later liewe b(l)oggers.Hehe.

 

Lê-Jou-Eier: Skryf-Safari Skryf die storie klaar

WomanAloneWithSuitcase1

Betyds

Saar Minnaar kners op haar tande. Braam se vrolike gefluit irriteer haar. Waar sy kalmte geanker is, sal sy nie weet nie. Die droogte is allesverterend – veld, vee, water, selfs menswees verskrompel tot niks.

“Ons het ‘n wonderwerk nodig,” sê Saar mistroostig.

“Nee, my lief, ons het geloof en vasbyt nodig, en miskien ‘n bietjie toevallige geluk,” sê Braam terwyl hy die possleutels en sy loterykaartjie in sy hempsak druk. Hy sluk sy koffie en soen haar voorkop.

“Ek gaan gou dorp toe. Daar kom vandag lusern van die Hoëveld. Ons sal maar swaar trek as die land se mense nie so hulpvaardig is nie.”

“Gmmf, gekkebelasting. Dis al wat daai loterykaartjie van jou is. Die kanse dat die hemel val en ons blou mussies gaan dra is meer waarskynlik. So van hulpvaardig gepraat. Hier is my dorpslysie. Asseblief, moenie vergeet om by Tannie Malie by Dokter Soois aan te gaan nie. Sy het laat weet ons moet daar draai,” vra Saar.

Braam kla: “Ag Saar, Tant Malie praat so baie, kom saam.”

“Ek het goed wat ek moet doen, en ek sien nie kans vir die rit in die lorrie nie. Wie is nou hulpvaardig?” kom dit snipperig.

Braam haal sy skouers op en glimlag skeef.

Gou is die lorrie se gedreun ‘n herinnering, en die stilte sak soos die versengende hitte op die werf neer. Saar begin met haar dag se sleurwerk.

Die hoenders kry kos, eiers word uitgehaal. Die stoof voel koud, en sy gooi hout op die vuur. Saar pieker oor aandete, Braam gaan rasend wees van die honger na die dag op die dorp.

Sy begin water tap om wasgoed te was. Die kraan drup enkele druppels water in die wasbak.

Die tenk is leeg. Saar stap uit na die windpomp by die sementdam. Sy trek die handpomphefboom op en af sodat die watertenk kan vol word. Die boorgatpomp het die gees gegee en daar is nie geld vir herstel nie.

Die waterpomp se handvatsel hang opeens swaar in haar hand. Morsaf gebreek. Daar is geen manier om water te pomp nie. Moedeloosheid stroop haar van alle rede.

“Nou is ek klaar,” snik Saar en storm die huis in. Sy haal haar kerkpakkie en hakskoene uit die hangkas en verklee. Sy smyt haar tandeborsel, pajamas, smuktas, ‘n skoon stel klere en haar handsak in ‘n tas.

Met ferm tred stap sy eetkamer toe en haal die Familiebybel uit die buffet en haak die trouportret van die muur af. Braam glimlag uit die foto asof hy net goeie dinge in hulle toekoms sien.

Sy draai die kleinnode in ‘n blou kombersie toe. Die kombers wat bedoel was vir die seuntjie wat hulle nie het nie.

Sonder om terug te kyk, stap sy, tas in die hand en kosbaarhede styf teen haar bors geklem, by die plaashek uit.

“Klaar,klaar, klaar,” knars die klippers onder haar sole in ‘n koor.

Dit gaan sukkel op die hoë hakke, en gou loop sweet in riviere teen haar slape af. Sy sit een voet voor die ander. Omdraai is nie ‘n opsie nie. Genoeg is genoeg.

Die plaashuis word al hoe kleiner tussen die verskrompelde mielielande – soos ‘n bedremmelde geliefde in onvermoë om Saar tot inkeer te roep.

Skielik, asof in ‘n droom, voel Saar hoe die horison kantel toe haar voet swik en die tas uit haar hand vlieg. Sy klou verbete aan die kombers met sy kosbare inhoud. Glas splinter en haar arms en knieë brand soos vuur. Sy bly in die rooi stof lê.

“Ek gaan nou net hier bly lê. Iemand kan oor my ry, of die aasvoëls kan maar my kom oë uit pik. Ek verstaan nou vir Job wat sommer so in sak en as kon sit en sy sere krap!”

Saar hoor nie die donkiekar nader kom nie. Moos, haar skoonpa se bejaarde regterhand, kry haar plat op die grond, trane in leivore oor haar stofbesmeerde gesig, onbedaarlik aan die snik.

“En as Saar nou hier in die middel van die pad sit en grens?” vra Moos besorg.

“Ek wil hier weg, Moos. Ek kan nie meer nie.”

“Kom ek help jou op. Bella en Koos sal ons gou daar onder daai doringboom se koelte staanmaak. Kry nou al jou seer bymekaar en vee af die huil. Mens is nie sommer net so klaar nie. Almal kry swaar. Dit is nou tyd om geduldig te wees. Net soos Vader Abram in die Bybel. Hy was oud voor die Jirre se woord waar geword het en daar ‘n kjênd vir hom en Sara gebore is. En later toe hy Isak moes gaan offer, het hy bly glo, en die Jirre se voorsienigheid het hom gespaar. Die Jirre se tyd is Sy tyd,” raas Moos.

Saar sit kop onderstebo. Moos is reg. Wat is anders op ‘n ander plek. Stadig kom sy tot haar sinne. Sy kyk af na haar verkreukelde romp, nerfaf knieë en haar hakskoene. Wat het sy gedink?

“Ag, Moos, ek is sommer simpel. Dis net alles te veel…”

Sy kry nie kans om klaar te praat nie. Rooi stof slaan om hulle op. Dis Braam. Hy slaan remme aan toe hy hulle sien…

****

Mevrou Minnaar. Saar, Saar!”

Iemand roep na haar, sy hoor ‘n aanhoudende gebiep . Wat gaan aan? Skielik skyn ‘n lig in haar oë.

“Waar is ek? My kop is seer. Braam?”

Stadig lig newels om haar, en sy sien Braampie en Dr Hans hier by haar. Braampie hou haar hande in syne vas.

“Mamma is terug”, sy stem skor en oë vol trane.

“Moos, waar is Moos?” Saar se oë flits deur die vertrek.

Braampie klem haar hande stywer vas.

“Ma, onthou jy nie? Moos is al jare oorlede.”

“Nee man, ek en Moos was op die donkie kar onder die doringboom. Toe kom jou pa….”

Sy raak vir ‘n oomblik stil en skielik kom die nagmerrie herinneringe terug. Sy en Braam was in die groentetuin toe drie jong seuns uit die veld aangestap kom.

“Ons soek werk,” vra hulle.

Toe Braam verduidelik daar is niks, stamp die een met die krapmerke oor sy wange hom ru teen die grond.

Braam gil: “Saartjie hardloop!”

Saar vlieg om en so vinnig as wat haar middeljarige knieë kan, hardloop sy kombuisdeur toe. “Here, is dit hoe die laaste oomblikke voel?”

Sy hoor twee skote klap. Angs stoot in haar keel op. Hulle vang haar net voor die veiligheidshek.

“Waar is die geld!” Houe reën op haar neer. Haar kop stamp hard teen die gangmuur. ‘n Yster kloof haar voorkop oop. Sy kry nie asem nie. Iemand wurg haar. Hulle skop en skel. “Praat, jou teef. Vandag vrek jy!” Saar voel die bloed in haar ore pols. “Here, laat dit net stop.”

Sy onthou van die paniekknoppie in haar broeksak. Net voor die swart newels haar toevou, kry sy die knoppie gedruk.

Die onthou maak haar beangs, sy kry skaars die woorde uit:”Waar is jou pa, waar is my man? Hulle het hom geskiet. Ek onthou,” Saar se mond is kurkdroog en haar oë is vraend op haar seun gerig.

“Hy lê in intensief, Mamma, ons was net betyds. Een skoot is deur sy skouer en die ander het sy bo-been getref. Hy het baie bloed verloor. As Ma nie daai panieknoppie gedruk het nie….ek wil nie eens dink nie. Ek was by die boonste dam toe die selfoon lui. Die sekerheidsmaatskappy kon Ma nie in die hande kry na hulle die panieksein ontvang het nie. Dit was die langste rit in my lewe. Om julle so stukkend en seergemaak daar op die werf te kry. Ek gaan lank sukkel om dit uit my kop te kry. Die belhamels is net buite die buurplaas se ingang aangekeer. Het so ewe die pad afgedrentel om nie aandag te trek nie, een het pa se leerbaadjie aangehad…Ma, jy was vir drie dae weg.”

Saar maak hom stil. “Ek was nie weg nie, my kind. Ek was op pad weg, toe keer Moos vir my. Net betyds.”

 

______________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=777222

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).