Mymeringe oor ‘n Camdeboo naweek, heuningbostee, vol blase en so aan

 

39140663_1778389135589617_823693964807766016_oFoto: Louis Zikmann (11 Augustus 2018)

‘n Luidsprekerstem ruk my Saterdagoggend uit ‘n diep-diep slaap. Vervaard vlieg ek  uit die bed. My Rots en Bab bly onverstoord onder hope komberse. Dit was bitter koud na die vorige dag se heeldag reën en sneeu op die hoogliggende berge rondom Graaff-Reinet.

Ons huisie is reg langs die Botanies – die sport hart van Graaff-Reinet. Hierdie juiste naweek is dit die groot interskole sportdag. Union HIgh versus Volkskool – rugby, netbal, hokkie en reünies. Die Angloboereoorlog word van voor op die sportveld besleg.

Half in die war van die vinnig wakkerskrik, is al wat ek raaksien, modderspore op die vloerteëls. Voor jy kan sê mymalantiesesiekhond is die skroplappe, besem en stofsuier uit die kas.

Die slapendes in my huis mor, want die woonstel is nie groot nie. Skoonmaak is tjoef-tjaf, maar die geraas ook oral hoorbaar.

“Ma, jy lyk nes Marlena van ‘Days of our lives’ toe die demoon haar getakel het,” sal my kind so half onder die komberse tjirp. Sy en haar pa skater oor die skerp grappie en my skoonmaak-manie. Ek kan maar nie wen nie, en lag maar saam.

Die Union outjies trap vir Volkskool. Die gepor en gejil van skoliere en ouers kompeteer oor die lug heen met ‘Footloose’ en ‘Spirit in the Sky.’ Die musiek laat die venters tril. Vir die oomblik draagbaar.

So teen 11h00 het ons genoeg gehad, en besluit om uit te wyk op die Middelburgpad. Daar is die oulikste padstal met sakke vol heuningbostee en die lekkerste biltong. ‘n Mens moet Naudesnek en Lootsbergpas uit om daar te kom. Ons word buite die dorp gegroet met spierwit gesneeude vir-ewig berge. Wat ‘n prentjie!

20180811_135932

By Jachtpoort Padstal aangekom storm ek op die mandjie met die sakkies heunigbostee. Die vriendelike vrou agter die toonbank lag te lekker. Rots moet net keer of ek koop al die voorraad. “Onthou ons gaan per vliegtuig huistoe,”maan hy.

teekoppie

Ken jy heuningbostee? Dis die lekkerste lekker – rooibos kan gaan slaap. Die tee trek lekker sterk en het so pienkerige kleur. Die smaak – ek reken dis engeltjiepiepie hemels. Uit drie opgehoopte eetlepels en ‘n bekwame stoofketeltjie, kan jy  heeldag water bykook en vanaand nog ‘n lekker sterk koppie tee drink. Daar is mense wat reken dit ruik soos gestoofde perskes, ander weer moskonfyt.

Ek weet net ‘n geluksaligheid oorspoel my waaneer die tee kook op die stoof, in my koppie gegooi word en ek behaaglik terugsit en daai eerste slukkie vat. ‘n Oomblik waar jy die veld se goedheid, die sonskyn proe en ervaar.

Heuningbostee word ook heuningtee, boertee, spelde- of naaldetee, blommetjiestee, vleitee of bergtee genoem. My Elisa sê sy dink Modimo, die Here, laat ons Sy liefde en goedheid voel met die tee uit die veld, ons noem die die hemelse tee.

Heuningbostee word in die veld gevind van Piketberg tot Port Elizabeth en word nou ook kommersieël verbou. Wikipedia vertel “die blare, blomme en stingels word op ‘n hoop gegooi en toegelaat om te fermenteer of “sweet”. Die blare word donker en rooierig. Nadat die vergistingsproses ver genoeg gevorder het, word die tee oopgehark om droog te word. As dit daarna in water gekook word, gee dit ‘n kruieagtige tee.”

Heuningbostee bevat min of amper geen tannine of kafeïene nie. Dis ‘n antioksidant, is ryk aan minerale en help vir menoupouse gloede, is ‘n tonikum teen verkoue, griep, artiritus, klaar infeksies van die slymvlies van die neus, ore, en maag op. Dit verbeter die eetlus, verlaag jou bloeddruk, cholesterolvlakke,help met ‘n elle-langelys van skete en kwale.

Hoeveel waar is die weet ek nie, ek weet net dat jy baie lekkerte ervaar as jy die hemelse tee proe-proe teugie vir teugie drink. Ek is dankbaar dat onse voorsate gesukkel het om koffie en tee in die hande te kry en toe na alternatiewe in die veld gesoek het en gevind het! Anders was ons sans heuningbos- en rooibostee!

Ons is via Nieu-Bethesda. Dis grafstil en baie eensaam – ek dink die 1570 inwoners het vir die koue weggekruip of hulle was agter my Stokkieshuis by die Botanies aan die skreeu by die Interskole!

Nou hierdie moet sensitiewe lesers en gemoedere maar oorslaan.

Ons kom terug by Stokkies, en ongeskiktes het ons toeparkeer, ons kan nie eens op ons huis se staning parkeer nie! Dis nou maar so as daar iets by Botanies aan die gang is…gelukkig net so vier of so kere dat dit so gaan.

Maar dis nie my byltjie te kap nie. Ek het ‘n broetjie dood aan die openbare pisters. Daai wat nie omgee waar, hoe en wanneer hulle water afslaan nie. Glo my, die heelal weet hoe ek dit haat, en ek sal immer die een wees wat die straal sien loop. Blegh!

So sit ons op die agterstoep en luister na die wedstryd wat luidkeels ondersteun word. So mannetjie wat al ‘n effe systappie het, stap na die groot palm wat soldaat op ons erf se hoek aan Botanies se kant.

Daar is so gapingtjie waar hy reken hy uit die publiek se oog agter die boom, kan afrits en uithaal om verligting te kry. Hy wis nie ons sit daar nie, en ons kug maar om hom te waarsku. Hy het hom boeglam geskrik en baie regop en vinnig die hasepad gekies.

Kort daarna, kondig een vir die drinkende skoliere in die speelparkie net so agter ons huis aan dat hy eers moet pis, dan sa hy kom gesels. Hy stap ook dapper na die palm, ek sê kliphard;”A,nee,a.”  Ons het gelê van die lag, julle het nog nie sulke systappie treë en skaamte gesien nie.

Rerig – ek weet nie waar mannetjiesmense aan die openbare water afslanery kom nie, dis vir my ‘n onding. Om die kroon te span, sit ons in die sitkamer na die wedstryd om is, en luister hoe die voertuie oral om ons wegtrek. Daar is ‘n harde singery by die sitkamervenster. Ek waag om uit te kyk, en ‘n outjie met ‘n rooi baadjie staan wragtig teen ons motorhuismuur en pie! Die oë smeek en verleë is hy beslis. Hy stotter hoe jammer hy is. “Tannie, ek kon nie meer nie.”  Die mense op die sypaadjie het geskreeu van die lag, ek was verslae.

Genoeg daarvan.

Related image

Ons eet Sondag by Pioneers – die lekkerste kos. Rots vaar ‘n bord afval in en Bab eb ekke proe aan Volstruis en Springbok carpaccio! Dis ‘n heerlike, stadige middagete en ons kuier amper onder ons middagslapie uit!

Maandagoggend moet ons vertrek – dis swaar, die kar baie stil.

20180813_053842

Ons siele word gesalf met die wonderlikste nuwe dag, ons kry ons glimlag terug. Baai tot anderdag my liewe Camdeboo!

 

 

 

 

 

Wagtend

So skuins na 14h00, begin ons reis van Port Elizabeth na Graaff-Reinet in die gewraakte Ford. Dis Bab se eerste blik op die stad en omgewing. Sy merk tereg op dat Atholl Trollip se stadsraad dit darem mooi netjies om die lughawe en strandfront onderhou.

Ons ry slinger- slinger op die snelweg, uit na die buitewyke. Borde wink: Coega, Uitenhage. Skielik is dit huisie op huisie, en draadheinings met rommel getooi. Die vriendelike stad se wind warrel en strooi gemors hier waar swaarkry woon.

Bab se hoekom is moeilik om te antwoord. Oplossings en redes te veel en te vol politiek en geskiedenis. Ons ry stil verby. ‘n Demper op ons opgewondenheid om by ons hartsbestemming uit te kom.

Bab se hande kom van agter en sy druk ons skouers. “Ons is bevoorreg.” Voorwaar ja, ons is.

Ons laat die stad en snelweg agter, en gou is dit koedoekos, turksvye, spekbome en aalwyne wat in die veld hul plek volstaan.

Die aalwyne staan kierts vol in die blom. Wagte met bloedrooi fakkels teen die ysblou lug. Dit lyk of hulle wagstaan om beeste, angorabokke en skaap oral rondgestippel op te pas. Wagtende herders.

Rots word hier van agter gevra om tog stadiger te ry, want kyk die wolke en die windpomp aan die draai teen die blouselblou hemel. My kind kiek, en kiek en lag en sê dis mooi hier.

Ons ry en die landskap raak wyer, groter en mens sien vêr. Daar amper vir altyd vêr staan Pierneefberge in reliëf. Dit lyk of hulle uitgesny is en op die horison staangemaak is. Blou, donkerblou, diep pers, grys en swart. “Al lê die berge nog so blou,” sing ek en my liefies lag mieliepit mooi. Ons vertel vir Bab dat dit nou die vir-ewigberge is waarvan ons so baie praat.

Die son sal laer en giet goud oor die Karooveld. Sting kom melodie in my kop ‘Fields of gold.” ‘n Geluksalige vredigheid kom oor my.

“Ma, lyk so anders,” sê my kind. Hierdie geweste toor my en dop my om. Dis die reine waarheid. Ek voel hier die naaste aan my eie self. My grootste geskenk is dat dieselfde met my Rots gebeur. Sy kyk raak sag en die plooitjies om sy oë kreukel van lag.

“Ek verstaan nou,” sê Bab. “Dis so oop en gestroop. Dis hoe ons harte en lewens voor God moet wees.” Stil tuur ons drie oor die Karoolandskap.

Ons is bevoorreg, Here. Dankie vir ons lieflike kind wat ons lewe so verryk. ‘n wyse, sagte, meelewende en mooi vrou. Dankie, dankie, sing my hart.

Ons draai net na vyf Graaff-Reinet in. Rots stop by sy gunsteling slaghuis en kom minute later terug met die tradisionele karootjop en Graaff-Reinet se smullekker dun braaiwors.

Gou is ons tuis, by Stokkies se woonstel. Knus neffens Great Expectations ons eie persoonlike stukkie Camdeboo. Op die transportakte is oor meer as 130 jaar vyf vorige eienaars gelys. Nou is dit ons beurt. Ons is bevoorreg.

Ons huurhuis staan net langsaan. Longreach, sy naam. Al vir tien jaar bly ons harte hier. Outback is die woonstel se naam. Van waar die Aussie name?

Ons het lank gelede deur Australië se Outback getoer. Longreach hie hoofdorp was waar Rots en ek besluit het, dat as ons enigsins, selfs so min as 4/10 van die mooi plek se atmosfeer en netheid op enige plek in Suid- Afrika kry, ons net daar, en nêrens anders, huis sou koop. Basta met logistiek of logika. Ons woon meer as dertien uur noord van ons huisies. Al vir lank.

Outback (die woonstel) se deur is so vyf meter van Longreach se voordeur, en die tweede laaste op regs voor die Botanies. Dis die sportvelde en park waar Graaff-Reinetters rugby, krieket, rolbal, Karoolusfees en so meer pleeg.

‘n Braaivuurtjie knetter gou, en ons drie is gejas en gekombers teen die koue. Ons harte se bly en warm ons verweer teen die koue wat reën en sneeu voorspel. Natuurlik help die glasie wyn en sjerrie ook. Hoe dan anders. Ons kwetter soos vinke en die buurmense bid sekerlik vir die gekke op die stoep. Inkommers, wie anders sal buite wees, is sekerlik wat gedink word. Hehe. Ons het lekker geslaap.

Vroegoggend, toe die sonnetjie die koue onsuksesvol probeer verjaag, is ons buitentoe. Stap deur ons tuin waar lieflike kaktusse en bome vir ons deur Obesa Kwekery aangeplant is. Die begin van ons Frida Kahlo-visie.

Ag, ontsteltenis, die een hekkie is oopgebreek, die veiligheidsdeur befoes. Kwajongens wat loop en bespied en weet, die huisie se aanbou loop stadig. Maar breek moet hulle breek. Ons bel maar ‘n sekerheidsmaatskappy en gou is daar met tegnologie ‘n alarmstelsel wat uit die woonstel werk, installeer.

Ek is natuurlik briesend. So moeg dat niks wat mens hard voor werk en swoeg, kan ontsnap aan skade van een of ander aard nie. C’est la vie, lewe in Mzanzi, né.

Ons eet laat ontbyt. Ons lees ons Bybeldagstukkie. Kapow.

Psalm 130:6: “Ek wag op die Here, meer as wagte op die môre wag, wagte op die môre.”

Stephan Joubert skryf in die dagstuk dat ons op God moet wag. Dat ons nie moet wag vir die Herder se sorg nie, maar op die Herder self.

Dit tref my dat ons meer soos die aalwyne in lof met hulle vlammende fakkelblomme op die Skepper wag, deur seisoene en groei. Rustig en nie vol verwagting op Sy plan vir ons nie. Nee, daai plan moet jy in vertroue self maak, en biddend vir leiding natuurlik.

Terwyl ons daardie lewensplan uitleef, moet ons wag vir Hom, die Skepper, die Herder, die Lewende Water, die Brood van die Lewe, die Plan self!

Ons is bevoorreg. Sela.

Mango Vlug J529 belewenis

Ons vertrek douvoordag om ons langverwagte en welverdiende gesinswegbreek na ons geliefde Graaff-Reinet te begin.

Drie van ons brakke sit bedremmeld teen die binnetuin se draad, soos ‘n treugwag. Ore hang sommer so. Hulle weet wat tasse op wiele beteken. Niks slapery op beddens en banke nie. Hondwees hulle voorland. My hart pyn om hulle te los, maar ek weet Jonas en Elisa is goeie versorgers.

Toe die laaste veiligheidshek toeskuif en ons by die teerpad links draai lag Bab eb Rots en ek. Hier gaan ons.

Ons reis voorspoedig, en kom veilig by OR Tambo, parkeer die kar en gaan bespreek in. Terwyl ons wag dat ons kaartjies nagegaan word, roep iemand my naam. ‘n Kollega uit vergange tye. Ons vorige sien nie te aangenaam nie. Dis nogal erg as daai onlekker se proppie sommer so afskiet en hier staan julle nou met bekke vol tande en nie regtig lus vir die weersien nie.

Die tou deur die kontrolepunt verbreek die onemaklike ontmoeting. My geliefdes stem saam, dis beter dat ek daar weg is, “die vrou lyk so moeg.” Ek loop met ‘n wip in my stap verder, my rasieleiers is tog te lief.

Ons het tyd en doen ons Wimpy-brekfis ding. Die heel kersietamatie spat sap die tafel oor toe ek met die ou plastiekmessie hom deursny. Bab loer vies en Rots sê: “Ek het mos gesê jy moet hom heel in jou mond sit.”

F…it, weet hy nie my plastiek tande werk nie soos sy egtes nie, dink ek en sny rustig, rustig verder. My wipgeit getemper deur die doel van ons uittog. Rustyd, saamtyd, en bowe-al sieltyd in ons geliefde Stokkies huis, waar ons drome geduldig wag.

Ons is trommeldik en gaan sit en wag by hek D6. Kyk vir vliegtuie en mense. Neffens my sit ‘n vrou en haar seuntjie. Sy is op haar foon, klink Xhosa. Op hoge Britse Engels trek die seuntjie los. “But I need another toy. I only have two cars and two trucks. I need five toys.” Ek glimlag. Warempel, klein prokureur in wording. Ek vang sy ma se oog. Hy is volstoom aan die gang om haar van sy speelgoedkrisis te oortuig. Nie lank daarna is hulle weg in Exclusive Books se rigting.

Tyd vir aan boord gaan breek aan en ons word in voorste en agterste nommers verdeel. Oulik, die stampery om by jou sitplek uit te kom, word vermy. Mango kry punte en nog meer toe die personeel summier selfsugtige mense met groot handbagasie vriendelik vra om die bagasie te oorhandig. Altesaam nege mense is skaam-skaam om reggehelp te word ten aanskoue van die ander passasiers. Een ou dreig en wil die kaptein sien. Hy is ferm vertel aikona, geen gunste. Hy het moerig die aftog geblaas. Hehe. Mooi Mango.

Voor my staan ‘n netjies versorgde vrou. Sy bewe soos ‘n riet. ‘n Middelarige vrou voor haar vang my oog. “Is alles reg,” vra ek die bewende mens en ek druk aan haar skouer.

Die angs borrel by haar mond uit. Dis haar eerste vliegtuigrit. Alleen ook nog. Ons troos en gesels en terg. Sy het begin bedaar. Toe ons groep aan boord stap, dis ‘n geval van die wat eerste is sal laaste wees, hou sy my hand vas.

Ek vang ‘n vriendelike lugwaardin se oog en sy lees goed lippe. Ek beduie na die vrou en sê woordeloos “first flight”en sy riemtelegram na twee kollegas wat in die gangetjie staan. ‘n Pragtige jong vlugkelner haak by die beangste vrou in en help haar na haar sitplek. Die lugwaardin vra of dit familie is. Nee, net ‘n mens in nood. Sy glimlag vir my.

Ons land in ry 13 by die nooduitgange. Kry ons noodopleiding omdat ons beenspasie versoek het. Dis die ruil vir gerief. Bab kyk op die vlerk uit. Die vliegtuig is gelap sê sy, en kyk waar sit ons. Ons giggel, en die vliegtuig word Frankenstein gedoop.

Oorkant ons sit ‘n jong paartjie en ‘n gesofistikeerde swartvrou. Die man is skouers omlaag met sy selfoon besig, net na daar uitdruklik versoek is dat ons al ons elektronika moet afsit en bêre. ‘n Gemanikuurde hand tik hom op die skouer. Die lugwaardin is streng deur haar glimlag. Rooi in die gesig word die selfoon gebêre.

Ag, jinne, ons is skaars in die lug toe begin die tweetjies. Sy het ‘n kort broek aan, die meisie. Dan is haar voete onder haar ingevou, dan draai sy dwars in haar sitplek, en aldeur is dit ‘n vattery aan mekaar. Die arme vrou langs haar duik kort kort agter haar koerant in of staar deur die venster.

Arme Rots sit in die gangetjiesitplek. Die sjoebroekie vlieg uit haar stoel en klouter oor haar kêrel. Wil iets uit die oorhoofse bagasieruim haal. Haar broekie pla boudlangs en so ewe ten aanskoue van almal trek sy watookal pla hier teen Rots se oor reg, so op ooghoogte….ek en Bab duik agter ons tablette in, my man loer net so skalks na ons en fluister: “Min respek vir haarself.”

Gou is ons vlug bo-op en deur spierewit wolke verby. Ons land en die winderige stad groet ons oudergewoonte. Ons kry bagasie en Rots gaan haal ons huurkar.

Bab en ek staan buite en wag toe ‘n modieuse jongman op die mooiste Ducati motorfiets ingebrul kom. Hy wys vir ‘n vrou in ‘n motor om te parkeer. Haal ‘n tweede helm agter uit die motor se kattebak. Dit begin skielik reën en ons klompie vreemdelinge begin saam skaterlag. Om ‘n kar te kom bêre en in die reën verder met ‘n motorfiets te ry! Kostelike oomblik.

Nou julle kon seker al aflei dat ons Toyota bakkie mense is. Ironie. Daar is ene bespreek, maar hulle het nie in PE ene beskibaar nie. Ons is die wenners van ‘n Ford. Summier stuur Bab vir al wat leef en beef die foto van haar pappa agter die Ford se stuur. Ek is seker julle kon ons familie en vriende se gelag hoor.

Ons is veilig by Stokkies 10, Graaff-Reinet. Gisteraand toegekombers op die agterstoep vuur gemaak en tjoppie, wors, heerlike dun karoowors en braaibroodjies gemaak en lekker gelag en gebibber. Die OBS het darem ons binnevuurtjie aan die gang gehou. Dit was -5 grade in die nanag en ons het laat oggend eers onder die komberse uitgewaag.

Ek sit hier in die sonnetjie en relaas. Rustig, rustig.

34 Jaar

My liefste Rots

Ons is vandag 34 jaar saam. Altyd as beste maat, enigste liefde en ewemens en God se kinders. Soos Leo Marks sy liefde in woorde string, sou ek bitter graag wou. Maar digterlik is ek nie. So ek ryg maar so my woorde uit my hart:

Ek is lief vir jou, ons kind en ons lewe saam.

Dankbaar vir ons gedeelde geloof, ons beginsels.

Jy wat alles van my weet, en die kennis ten spyt vir my lief bly.

Weet dat my hart joune is.

Jou rasieleier vir tyd en ewigheid.

Ekke


The Life That I Have
The life that I have

Is all that I have

And the life that I have

Is yours

The love that I have

Of the life that I have

Is yours and yours and yours.

A sleep I shall have

A rest I shall have

Yet death will be but a pause

For the peace of my years

In the long green grass

Will be yours and yours and yours.
Leo Marks

Kyk hoe glimlag sy vir my

Toe ons nog min jare getroud is, moes ek weg vir drie dae om ‘n kursus by te woon. Rots moet vir Bab versorg. Regmaak vir dagmamma en self by die werk kom. Die kursus is vroeër klaar en ek kan ‘n aand vroeër huistoe kom. Dit was ‘n Vrydag. Angstig om weer by my gesin te wees en ook oor my kind se oorlewing. Rots kon toe nog soms vergeet hy is nie meer oujongkêrel nie. (Grappie)

Ek stop by die huis in Springbokstraat, Bethal. Dis doodstil, en die heerlikste reuk omgewe my toe ek die agterdeur oopmaak. Ek hallo maar niks behalwe die malse reuk van skaap wat bak groet my.

Ek sit my bagasie neer en trek die oonddeur oop. ‘n Ry tande en teruggetrekte lippe begroet my. ‘n Skaapkop in die oond. My gesin nêrens te bespeur nie. Daai dae het jy nog kon oorstap bure toe om te gesels en kuier.

Ek vlieg om uit die huis met die grynsslagskaap onuitwisbaar in my denke graveer. Straat af hoek toe, by ons Pikkie-vriende se huis in. Ek hoor hoe lag en gesels almal. “Jy’s vroeg,” is hoe Rots my groet. Hy kyk my so. “Jy het in die oond gekyk.”

Ek het daai aand eenkant ‘n sagte kaasbroodjie geëet.

Lang storie kort, dis 33 jaar later, en sowaar, hy het lank en geduldig gewag. Gister kom Saartjie skaapkop skoongeskrop saam huistoe.

Ek is nog net so grillerig, maar na al die jare, as jy nie kan wen nie, stap jy maar vir liefde saam. Rots se skaapkopgilde het vanaand twee ietwat gereserveerde lede, synde Bab en die uwe.

Saartjie is in sout water gebad, gespoel en met groot liefde in die buiteoond gebak. Hef aan lê voor.

Daar is soos dit in my huis gaan, opgelees oor skaapkop. Dine van Zyl se skaapkop relaas, die gewildste. Haar Boerekos kookboek is soveel meer as net resepte. Bab en ek vind haar instruksies en leiding erg vermaaklik.

Veral die gesegde “‘n ding smaak agter die oor,” het ‘n hele skaterlag relaas ontketen. Onder andere of Bab dan nou uiteindelik ‘n sib gaan kry. Ja né, daai weerlig is deur Maria en Josef gesteel. Ons lag en terg en Rots versorg geduldig vir ‘n klomp ure die buitevuur. Saartjie se glimlag al breër met elke uur wat verby gaan.

“Kyk hoe glimlag sy vir my,” kondig Rots aan die einde van die bakslag aan.

Nou ja, my oumas is saam met ander kaalvoet oor die Drakensberge en ek moet vir Bab tot voorbeeld wees. Ons sit aan met glimlaggende Saartjie so naby aan Rots se plek as wat ons kon. Jammerlappie en skerp messe getrou gedek soos Dine aanbeveel. Ek kies ‘n stukkie wang en natuurlik daai sappige agter die oor lekkerte. Mens moet mos ervaar en beleef. Bab hou ook by lappies wang.

Rots is soos ‘n kleuter met Kersfees. Dis stukkie wang, happie oor, en o vrek, daar gaan Saar se oog. Hy haal ewe respekvol die tongetjie uit, skil dit af en gee die lappies vel vir die vier honde wat soos “His masters Voice” tjoepstil sit en wag het vir hulle skaapkoplekkerte.

Bab het nie vreeslik van haar bord opgekyk tydens Rots se smulsessie nie. Net bedees dankie gesê haar steakie is amper lewendig perfek.

Saartjie wen vir Rots, die smullekkerte binne die kopbeen, moes oorstaan. Ek dink dit sal met roosterbrood bedien word, of mieliepap. Ek ssl liewer Post Toasties eet.

O ja, daai agterdie oor vleisies wat tot stoutigheid en gekriewel lei. Dis ‘n wolhaarstorie. Dis eerder ‘n susmiddel. Ons het netnou net wakker geword, tien ure se rus agter die blad.

Goeiemore!

Skryf safari: Kom ons speel…

20170428_200313Abrie vra in vandeesweek se skryf safari uitdaging of daar nog bordspeletjies gespeel word en dat ons vertel van speletjies wat ons speel of gespeel het.

Rots en ekke is al jare in ‘n woordestryd betrokke. Nee, man, nie rusiemaaksoort nie. ‘n Scrabbletoernooi wat al oor ‘n dekade strek. Ons speel ten minste twee keer per maand. Meestal op ‘n Vrydag- of Saterdagaand.  Beste uit drie, by die braaivleisvuur met ‘n lekker koue wyntjie in ‘n skottel en die HAT byderhand – net ingeval iemand ‘n nuwe woord probeer skep.  Dit gebeur soms.

Ook geliefd is Thirty Seconds,  Trivial Pursuit en Rummikub.

monopoly

My Bab is lief vir Monopoly speel – sy en vriende hou Monopoly-aande of ander speletjies-aande en kuier so saam.My een swaer het met sy super-Monopoly streke het my totentaal van die spel afgesit. Dit was beter om toeskouer te wees as hy saamspeel. Die blerrie dobbelsteentjies val ook permanent in sy guns! Pfft!

vingerbakatel

Vingerbakatel of vingerbord – was as kind groot pret saam met niggies en nefies en ooms en tantes as ons by Oupa en Ouma gaan kuier het.  Slanngetjies en leertjies en “Pick-up-Sticks is uit die speletjie-compendium houer opgediep. Soms het kullery oorloë tot gevolg gehad en die uitende siepsom-braaiboud en stil sit in hoekies.

My pa, soos ek met die pasafgelope kinder-onthou uitdaging vertel het, was lief om skaak te speel.  Hy het met groot geduld vir my geleer. Ek het nie briljant leer speel nie, maar kan ‘n goeie skuif of twee maak. Jare laas gespeel. Die samesyn, lag en geskerts om so bordspeletjie is sekerlik die grootste aantrekking.

 

cluedo

Ons het ook baie Cluedo gespeel. “It was Colonel Mustard in the Library with a knife” – hehe. As die kinders in die familie bymekaarkom, kan jy ook weet die Uno kaarte sal iewers opduik. Dis ‘n gekwetter en gejil van formaat as daar gespeel word.

 

yunomi

‘n Speletjie wat ons graag saam met vriendinne en niggies speel is Yunomi. Dis vet pret. Spelers kry kans om op lukrake vrae te antwoord oor ‘n mede-speler. Mens is verbaas oor wat ‘n mens weet en nie weet van dierbares! Uiteraard is daar ook dan verkskeie gesprekke wat uit die nuutgevonde kennis ontstaan, en ek kan vertel dat ‘n Yunomi-rondte ure kan neem!

Ai, hoe besef ek skielik dat soveel speletjies oor die jare die gouedraad is waaraan kosbare saamwees en onthou soos juwele skitter.

_________________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel.

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=784470.

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

 

 

Tot wedersiens Trix

trix kotze

“Trixie is gisteroggend dood,” My oud-kollega Lynne se oproep ruk jare se onthou oop.

My hart pyn, dis nie net sommer iemand wat ons vooruit is nie. Dit is ‘n aardse engel, ‘n verpleegster in murg en been, ‘n gelowige mens, onse Trix.

Ons paaie kruis in die middel 1990’s, toe die hospitium wat ek vir Kansa bestuur het, nie permanente personeel kon beskostig nie, en ons met ‘n oorlewingsplan om ‘n span ad hoc verpleegsters op die dienssrooster te plaas. ‘n Klomp formidabele pas-afgetrede verpleegsters het hulle by ons liefdestaak kom aansluit.

Onder hulle: Suster Trix Kotze.  Nie ‘n haar uit sy plek, silwergrys en statig stileer en die mond altyd ‘n sagte pienk gekleur en kyk, daardie epoulette op haar skouers het jy respek voor gehad. Haar kollegas, Srs Anntejie Nel, Yvonne Terreblanche, Peet Minnaar het saam met Trix gesorg dat die hospitium soos ‘n goed geoliede masjien loop. En die dissipline ten spyt, is  liefde en meeleweing en emaptie vir kankerpasiënte en hulle families in oordosis uitgedeel.

Nooit  was ek as bestuurder ooit bekommerd oor die Departement van Gesondheid se jaarlikse inspeksie vir ons privaathospitaallisensie nie. Met Trix en span aan roer van sake is hospitaal administrasie en daaglikse take van die hoogstaande gehalte uitgevoer.

Trix het alles voluit gedoen. Van verpleeg, tot ma- en oumawees vir haar kroos. Ek onthou hoe liefdevol sy haar eggenoot Boet destyds deur die trauma van diabetes en amputasie onderskraag het.

My werk om die rande te laat klop om ons projek staande te laat bly, was nie moeilik nie. Dit was danksy Trix en die uithaler verpleegsters maklik om vir mense te kon vertel, nee ek kon dit met openheid bely, dat daar by onse hospitium, alle mense saak maak tot hulle heel laaste asemteug.

Om daagliks asseblief en dankie te se as professionele bedelaar was ‘n plesier. Ek het dit vir aardse engele gedoen. Saam het ons vir honderde kankerpasiënte en hulle families dit moontlik gemaak om laaste dae met waardigheid en omgewe van opregte omgee, saam te spandeer.

Dis lank gelede en jare later, maar die tye saam met hierdie spesiale vrou en haar kollegas sal altyd my beste jare bly. Ons was vreesloos, begeesterd en geseën om saam by die trappies na die Hemel te werk.  Ons het ook soms verskil, maar altyd was ons groter doel die wenner bo ons eie egos!

Trix, ek weet ‘n engelskare het gejuig toe ons Jesus Sy arms vir jou oopgegooi het om jou styf teen Sy hart te druk. Jy was Sy hande en hart hier tussen ons. Tot wedersiens.

Klein dingetjies met groot liefde

‘n Vrou moet doen wat ‘n vrou moet doen. Feëland se feng shui werk nie, iets makeer. Rots is ongelukkig, ek is seer van nerf. Bab en Mielie wil gillend die winkel uit,  en die vlaktes inhol oor hulle grootmense se iesegrimmigheid .

Na aanleiding van my hoogs emosionele reaksie gister op drukkies en liefde teenoor my betoon, besluit ek, hierdie monsters in my en my geliefde se binnestes gaan met klein-dingetjies-gedoen-met-groot-liefde, beveg word.

Ek begin sommer al gisteraand met die hernude fokus. Rots voel knieserig en snotterig, ek dokter met Corenza C en Norflex vir sy nek pyn. Sien, die koue weer laat die nek met die fusieprostese knies. Ag, ek is simpel om nie te onthou nie, my rug maak al vir twee jaar dieselfde.

Rots het blykbaar toe ook sy eie strategie. Knies en al word ons bederf met boontjiekoekies en picana steak in die gietysterpan.  Die vrede sprei saam met die Goya kaggel se hitte deur die huis. Die honde hou op grom, ons ook.

Nogal ‘n kouewater op die gevreet oomblik, né. Klein jakkalsies moet altyd dopgehou en verjaag word, anders verander hulle gou in monsters wat alles om hulle verwoes.

Vanoggend moet Rots en ons kaggelmanne vroeg en ver ry om ‘n kaggel te gaan diens en ook by ‘n oord waar ons kaggels installeer het, die personeel gaan touwys maak om die eenhede ordentlik te gebruik. (Julle kan nie glo wat mense met ‘n kaggel kan aanvang nie!)

Terwyl hy gaan stort, hol ek kombuis toe. Rots vrek oor padkosbroodjies – katjiebotter met stroop en Bovril. Ek staan en smeer die margarien op die snytjies brood, rustig tot elke hoekie ook ‘n smeersel het.

Net soos my pa my soveel jare gelede geleer het: “Botter al vier hoeke van die snytjie brood, my kind. Dis hoe jy liefde wys.” Dis al meer as veertig jaar, maar ek onthou daardie oomblik saam met my pa in die kombuis soos gister. Die grootheid en die eenvoud het my bygebly. Dit glip net so partykeer terug in die onthouboks pleks om op my hart se elke-dag-nodig rak te bly!

Behalwe die liedfebroodjie, skryf ek vir hom ‘n liefienota. Dis tradisie wat onderbreek is sedert Oktober verlede jaar. Sy stywenekkie-episode en daaropvolgende operasie en lang herstel, die onderbreking. Sjoe, ek sal mal word as bykans ‘n halwe jaar nie my elke dag soos ek daarvan hou kan bedryf nie!

Lekker val die skille van my oë af, en besef ek hoekom ek so kort-kort soos die dinges in die drinkwater voel nie. Waar sal my man dan nou heen met sy frustrasie en seer?

Hoe lekker toe hy my netnou bel en sê die broodjies was lekker en die briefie, dankie vir die briefie.

 

As-jy lesse op ‘n Maandag

 

14433174_10154541449277905_8192391096028952651_n

Dit was een van daardie chaotiese dae, nee wag , dis Maandag van ‘n vol week.  Blogger Una het haar dag gekanselleer. Ek kon nie. Tussen die hoelaboela en wikkel kom die vier interessante goete hieronder so oor my rekenaarskerm aangesweef.

Nogal motiverend. Ek laaik. En toe dink ek “there, but for the grace of God, go I.”  Nie meer nie, beslis nie meer nie.

Die foto hierbo is myne – my pols met die komma-punt, omdat my lewe vol tweede kanse uit genade is. Goed het gebeur, maar my nie uitgewis of tot stilstand soos ‘n punt gebring nie. Nee, meer dikwels laat asemhaal, soos ‘n kommapunt, want nog meer volg.

Die woorde:”Chariti de theo eimi ho eimi – by the undeserving grace of God, I am what I am.”  – Paulus se wyse woorde. (Oor die armband sal ek annerdag vertel)

Kyk nou die lesse oor die eter gekomen:

  1. As jy weer dink jy het ‘n gemors van jou lewe gemaak….

31948089_10160159242400447_8264073460452425728_n

2. As jy dink jou lewensstorie in nikswerd….

wp-1525623035408461099103.jpg

3. As jy wil inpas/aanpas/skik/minder outentiek as jouself probeer wees…..

31947668_10156258512207567_8572152035825156096_o

4. As jy onpas/uitpas/mispas voel….

31960708_1727353524013396_3896718115630743552_n

 

 

Besnor om ‘n verskil te maak.

IMG-20180505-WA0047.jpg

Wiele 500, Grincourt, The Grind, Koffie Zero, Men-o-pause Mafia, Meelbestrooide Sjefs, Romeine in togas, Martelize Brink, Jak de Priester en sy hoenderboer klavier- begeleier, ‘n horde elegant geklede vroue, gegeurde jenewer, lekker kos en heerlike roomys.

Hiedie ry woorde met ek snoer om te vertel van ‘n heerlike herfsoggend ‘n baie goeie saak terwille. Die Wiele 500 projek het gister hulle sesde Dames Tee by Grincourt, buite Polokwane aangebied.

Onder ‘n Reuse markiestent se dak, tussen bosvelddoringbone op ‘n grastapyt het hordes vriendinne om keurig gedekte tafels saamgetrek. Soos alle ander jare is daar ‘n tema. Vanjaar Suurlemoene en Olywe, eg Italiaans.

Die spyskaart reflekteer die tema van geurige filet, slaai, tuisgebakte rolletjies, geurige hoender. Die dekor op elke tafel ‘n houtkratjie met suurlemoene, loof en Sally Williams Nougat. Want saam met die lewe se suur, ook iets soet. Rina en Andre van Grincourt en hulle span, is ‘n skat hier in ons Polokwane. Lieflike plek, oulike mense wat hulle passie uitleef en hulle liefhê wys in elke detail.

Die sameroeper Michelle Engelbrecht,vertel dat mense graag sê:”If life hands you lemons, make lemonade.” Sy reken dat die mense wat baat by die Wiele 500, die wat deur siekte of ongeluk verlam gelaat is, haar anders geleer het:”If life hands you lemons, throw it back and say: ” I don’t want this, and if I find the manager, I”ll burn his house down.” Ons gee luide applous.

Die lieflike, talentvolle Martelize Brink – joernalis, radio omroeper, sjef en resepteboekskrywer, en Mathys Roets, supersanger, is van die gesigte van Wiele 500. Hulle maak seker rolstoelgebonde mense van alle ouderdomme ‘n stoel na behoefte ontvang. Gister is ‘n jong man toegerus met ‘n wedloopfiets.

Ek sit met ‘n knop in my keel toe Martelize sê dat ons so maklik kla. Sy haat haar sterk bo arms. Die jong vrou wat as kind net een oggend wakker geword het en nooit weer kon loop nie. Ek bly oortuig dat hierdie mense, groter lewe as ons wat regop rondloop. Volronde groot lewens.

Dis hoekom ek hierdie projek saam met vriendinne ondersteun. Elke jaar. Die projek bied ons geleentheid om ‘n oggend saam met die mense wat baat by die projek te spandeer. Ons sien en beleef wat ons skenking en etekaartjie vermag. Ons word bedank en kan elke keer verryk en dankbaar daar weggaan.

Maar ons gaan traag weg, want dis lekker onder daardie markiestent. Martelize leer ons pasta maak, ons drink Turkish Delight jenewer, lag vir mekaar se kostuums, sing saam net Jak de Priester en sy hoenderboer klavierspeler.

Kyk hier:

https://mobile.twitter.com/MartelizeBrink/status/992775304740470786

Wat sal ‘n mens sê van hom. ‘n Talentvolle sanger en woordkunstenaar. Ons jil vir Sally Williams, hy lag en vermaak ons met Reenboog oor Suid-Afrika, en ‘n lied wat menige pa vir sy dogter se vryer sal wil speel. ‘n Veelsydige, talentvolle, spontane mens

Ag, wat ‘n lieflike onthou was dit vir my en nege liefiemense. Ons bende was daar as die Men-O-Pause Mafia. Gestreep en met swart pette, rooi serpe, swart oë en bloedrooi lipstiek en snorre. Neffens ons tafel was die oggend se besgekleede tafel. Tien sjefs, met meelbestrooide gesigte en al. Bravo!

Daar is baie gelag, en geskerts, maar elke vrou het elke keer as ons met mekaar oogkontak gehad het, een groot porsie medemenslike omgee gestraal. Ons was hier saam om ‘n verskil te maak. Jy kon dit voel. Die liefde en omgee by elke tafel van tien.

NS. Het koffie zero by The Grinder bestel. Dis my weergawe van swart en bitter koffie. Die barista met sy lang hare en snor lag. “Dis nou oorspronklik.” So flirterig terg middeljarige ek: “Mens is nooit te oud om iets nuut te leer nie.” Klink amper hygromanerig. Ek wens so in my enigheid die Towerinne van blogland kon saam met my om die tafel kom sit. Miskien volgende keer.