Skryf safari: Kom ons speel…

20170428_200313Abrie vra in vandeesweek se skryf safari uitdaging of daar nog bordspeletjies gespeel word en dat ons vertel van speletjies wat ons speel of gespeel het.

Rots en ekke is al jare in ‘n woordestryd betrokke. Nee, man, nie rusiemaaksoort nie. ‘n Scrabbletoernooi wat al oor ‘n dekade strek. Ons speel ten minste twee keer per maand. Meestal op ‘n Vrydag- of Saterdagaand.  Beste uit drie, by die braaivleisvuur met ‘n lekker koue wyntjie in ‘n skottel en die HAT byderhand – net ingeval iemand ‘n nuwe woord probeer skep.  Dit gebeur soms.

Ook geliefd is Thirty Seconds,  Trivial Pursuit en Rummikub.

monopoly

My Bab is lief vir Monopoly speel – sy en vriende hou Monopoly-aande of ander speletjies-aande en kuier so saam.My een swaer het met sy super-Monopoly streke het my totentaal van die spel afgesit. Dit was beter om toeskouer te wees as hy saamspeel. Die blerrie dobbelsteentjies val ook permanent in sy guns! Pfft!

vingerbakatel

Vingerbakatel of vingerbord – was as kind groot pret saam met niggies en nefies en ooms en tantes as ons by Oupa en Ouma gaan kuier het.  Slanngetjies en leertjies en “Pick-up-Sticks is uit die speletjie-compendium houer opgediep. Soms het kullery oorloë tot gevolg gehad en die uitende siepsom-braaiboud en stil sit in hoekies.

My pa, soos ek met die pasafgelope kinder-onthou uitdaging vertel het, was lief om skaak te speel.  Hy het met groot geduld vir my geleer. Ek het nie briljant leer speel nie, maar kan ‘n goeie skuif of twee maak. Jare laas gespeel. Die samesyn, lag en geskerts om so bordspeletjie is sekerlik die grootste aantrekking.

 

cluedo

Ons het ook baie Cluedo gespeel. “It was Colonel Mustard in the Library with a knife” – hehe. As die kinders in die familie bymekaarkom, kan jy ook weet die Uno kaarte sal iewers opduik. Dis ‘n gekwetter en gejil van formaat as daar gespeel word.

 

yunomi

‘n Speletjie wat ons graag saam met vriendinne en niggies speel is Yunomi. Dis vet pret. Spelers kry kans om op lukrake vrae te antwoord oor ‘n mede-speler. Mens is verbaas oor wat ‘n mens weet en nie weet van dierbares! Uiteraard is daar ook dan verkskeie gesprekke wat uit die nuutgevonde kennis ontstaan, en ek kan vertel dat ‘n Yunomi-rondte ure kan neem!

Ai, hoe besef ek skielik dat soveel speletjies oor die jare die gouedraad is waaraan kosbare saamwees en onthou soos juwele skitter.

_________________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel.

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=784470.

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

 

 

Tot wedersiens Trix

trix kotze

“Trixie is gisteroggend dood,” My oud-kollega Lynne se oproep ruk jare se onthou oop.

My hart pyn, dis nie net sommer iemand wat ons vooruit is nie. Dit is ‘n aardse engel, ‘n verpleegster in murg en been, ‘n gelowige mens, onse Trix.

Ons paaie kruis in die middel 1990’s, toe die hospitium wat ek vir Kansa bestuur het, nie permanente personeel kon beskostig nie, en ons met ‘n oorlewingsplan om ‘n span ad hoc verpleegsters op die dienssrooster te plaas. ‘n Klomp formidabele pas-afgetrede verpleegsters het hulle by ons liefdestaak kom aansluit.

Onder hulle: Suster Trix Kotze.  Nie ‘n haar uit sy plek, silwergrys en statig stileer en die mond altyd ‘n sagte pienk gekleur en kyk, daardie epoulette op haar skouers het jy respek voor gehad. Haar kollegas, Srs Anntejie Nel, Yvonne Terreblanche, Peet Minnaar het saam met Trix gesorg dat die hospitium soos ‘n goed geoliede masjien loop. En die dissipline ten spyt, is  liefde en meeleweing en emaptie vir kankerpasiënte en hulle families in oordosis uitgedeel.

Nooit  was ek as bestuurder ooit bekommerd oor die Departement van Gesondheid se jaarlikse inspeksie vir ons privaathospitaallisensie nie. Met Trix en span aan roer van sake is hospitaal administrasie en daaglikse take van die hoogstaande gehalte uitgevoer.

Trix het alles voluit gedoen. Van verpleeg, tot ma- en oumawees vir haar kroos. Ek onthou hoe liefdevol sy haar eggenoot Boet destyds deur die trauma van diabetes en amputasie onderskraag het.

My werk om die rande te laat klop om ons projek staande te laat bly, was nie moeilik nie. Dit was danksy Trix en die uithaler verpleegsters maklik om vir mense te kon vertel, nee ek kon dit met openheid bely, dat daar by onse hospitium, alle mense saak maak tot hulle heel laaste asemteug.

Om daagliks asseblief en dankie te se as professionele bedelaar was ‘n plesier. Ek het dit vir aardse engele gedoen. Saam het ons vir honderde kankerpasiënte en hulle families dit moontlik gemaak om laaste dae met waardigheid en omgewe van opregte omgee, saam te spandeer.

Dis lank gelede en jare later, maar die tye saam met hierdie spesiale vrou en haar kollegas sal altyd my beste jare bly. Ons was vreesloos, begeesterd en geseën om saam by die trappies na die Hemel te werk.  Ons het ook soms verskil, maar altyd was ons groter doel die wenner bo ons eie egos!

Trix, ek weet ‘n engelskare het gejuig toe ons Jesus Sy arms vir jou oopgegooi het om jou styf teen Sy hart te druk. Jy was Sy hande en hart hier tussen ons. Tot wedersiens.

Klein dingetjies met groot liefde

‘n Vrou moet doen wat ‘n vrou moet doen. Feëland se feng shui werk nie, iets makeer. Rots is ongelukkig, ek is seer van nerf. Bab en Mielie wil gillend die winkel uit,  en die vlaktes inhol oor hulle grootmense se iesegrimmigheid .

Na aanleiding van my hoogs emosionele reaksie gister op drukkies en liefde teenoor my betoon, besluit ek, hierdie monsters in my en my geliefde se binnestes gaan met klein-dingetjies-gedoen-met-groot-liefde, beveg word.

Ek begin sommer al gisteraand met die hernude fokus. Rots voel knieserig en snotterig, ek dokter met Corenza C en Norflex vir sy nek pyn. Sien, die koue weer laat die nek met die fusieprostese knies. Ag, ek is simpel om nie te onthou nie, my rug maak al vir twee jaar dieselfde.

Rots het blykbaar toe ook sy eie strategie. Knies en al word ons bederf met boontjiekoekies en picana steak in die gietysterpan.  Die vrede sprei saam met die Goya kaggel se hitte deur die huis. Die honde hou op grom, ons ook.

Nogal ‘n kouewater op die gevreet oomblik, né. Klein jakkalsies moet altyd dopgehou en verjaag word, anders verander hulle gou in monsters wat alles om hulle verwoes.

Vanoggend moet Rots en ons kaggelmanne vroeg en ver ry om ‘n kaggel te gaan diens en ook by ‘n oord waar ons kaggels installeer het, die personeel gaan touwys maak om die eenhede ordentlik te gebruik. (Julle kan nie glo wat mense met ‘n kaggel kan aanvang nie!)

Terwyl hy gaan stort, hol ek kombuis toe. Rots vrek oor padkosbroodjies – katjiebotter met stroop en Bovril. Ek staan en smeer die margarien op die snytjies brood, rustig tot elke hoekie ook ‘n smeersel het.

Net soos my pa my soveel jare gelede geleer het: “Botter al vier hoeke van die snytjie brood, my kind. Dis hoe jy liefde wys.” Dis al meer as veertig jaar, maar ek onthou daardie oomblik saam met my pa in die kombuis soos gister. Die grootheid en die eenvoud het my bygebly. Dit glip net so partykeer terug in die onthouboks pleks om op my hart se elke-dag-nodig rak te bly!

Behalwe die liedfebroodjie, skryf ek vir hom ‘n liefienota. Dis tradisie wat onderbreek is sedert Oktober verlede jaar. Sy stywenekkie-episode en daaropvolgende operasie en lang herstel, die onderbreking. Sjoe, ek sal mal word as bykans ‘n halwe jaar nie my elke dag soos ek daarvan hou kan bedryf nie!

Lekker val die skille van my oë af, en besef ek hoekom ek so kort-kort soos die dinges in die drinkwater voel nie. Waar sal my man dan nou heen met sy frustrasie en seer?

Hoe lekker toe hy my netnou bel en sê die broodjies was lekker en die briefie, dankie vir die briefie.

 

As-jy lesse op ‘n Maandag

 

14433174_10154541449277905_8192391096028952651_n

Dit was een van daardie chaotiese dae, nee wag , dis Maandag van ‘n vol week.  Blogger Una het haar dag gekanselleer. Ek kon nie. Tussen die hoelaboela en wikkel kom die vier interessante goete hieronder so oor my rekenaarskerm aangesweef.

Nogal motiverend. Ek laaik. En toe dink ek “there, but for the grace of God, go I.”  Nie meer nie, beslis nie meer nie.

Die foto hierbo is myne – my pols met die komma-punt, omdat my lewe vol tweede kanse uit genade is. Goed het gebeur, maar my nie uitgewis of tot stilstand soos ‘n punt gebring nie. Nee, meer dikwels laat asemhaal, soos ‘n kommapunt, want nog meer volg.

Die woorde:”Chariti de theo eimi ho eimi – by the undeserving grace of God, I am what I am.”  – Paulus se wyse woorde. (Oor die armband sal ek annerdag vertel)

Kyk nou die lesse oor die eter gekomen:

  1. As jy weer dink jy het ‘n gemors van jou lewe gemaak….

31948089_10160159242400447_8264073460452425728_n

2. As jy dink jou lewensstorie in nikswerd….

wp-1525623035408461099103.jpg

3. As jy wil inpas/aanpas/skik/minder outentiek as jouself probeer wees…..

31947668_10156258512207567_8572152035825156096_o

4. As jy onpas/uitpas/mispas voel….

31960708_1727353524013396_3896718115630743552_n

 

 

Besnor om ‘n verskil te maak.

IMG-20180505-WA0047.jpg

Wiele 500, Grincourt, The Grind, Koffie Zero, Men-o-pause Mafia, Meelbestrooide Sjefs, Romeine in togas, Martelize Brink, Jak de Priester en sy hoenderboer klavier- begeleier, ‘n horde elegant geklede vroue, gegeurde jenewer, lekker kos en heerlike roomys.

Hiedie ry woorde met ek snoer om te vertel van ‘n heerlike herfsoggend ‘n baie goeie saak terwille. Die Wiele 500 projek het gister hulle sesde Dames Tee by Grincourt, buite Polokwane aangebied.

Onder ‘n Reuse markiestent se dak, tussen bosvelddoringbone op ‘n grastapyt het hordes vriendinne om keurig gedekte tafels saamgetrek. Soos alle ander jare is daar ‘n tema. Vanjaar Suurlemoene en Olywe, eg Italiaans.

Die spyskaart reflekteer die tema van geurige filet, slaai, tuisgebakte rolletjies, geurige hoender. Die dekor op elke tafel ‘n houtkratjie met suurlemoene, loof en Sally Williams Nougat. Want saam met die lewe se suur, ook iets soet. Rina en Andre van Grincourt en hulle span, is ‘n skat hier in ons Polokwane. Lieflike plek, oulike mense wat hulle passie uitleef en hulle liefhê wys in elke detail.

Die sameroeper Michelle Engelbrecht,vertel dat mense graag sê:”If life hands you lemons, make lemonade.” Sy reken dat die mense wat baat by die Wiele 500, die wat deur siekte of ongeluk verlam gelaat is, haar anders geleer het:”If life hands you lemons, throw it back and say: ” I don’t want this, and if I find the manager, I”ll burn his house down.” Ons gee luide applous.

Die lieflike, talentvolle Martelize Brink – joernalis, radio omroeper, sjef en resepteboekskrywer, en Mathys Roets, supersanger, is van die gesigte van Wiele 500. Hulle maak seker rolstoelgebonde mense van alle ouderdomme ‘n stoel na behoefte ontvang. Gister is ‘n jong man toegerus met ‘n wedloopfiets.

Ek sit met ‘n knop in my keel toe Martelize sê dat ons so maklik kla. Sy haat haar sterk bo arms. Die jong vrou wat as kind net een oggend wakker geword het en nooit weer kon loop nie. Ek bly oortuig dat hierdie mense, groter lewe as ons wat regop rondloop. Volronde groot lewens.

Dis hoekom ek hierdie projek saam met vriendinne ondersteun. Elke jaar. Die projek bied ons geleentheid om ‘n oggend saam met die mense wat baat by die projek te spandeer. Ons sien en beleef wat ons skenking en etekaartjie vermag. Ons word bedank en kan elke keer verryk en dankbaar daar weggaan.

Maar ons gaan traag weg, want dis lekker onder daardie markiestent. Martelize leer ons pasta maak, ons drink Turkish Delight jenewer, lag vir mekaar se kostuums, sing saam net Jak de Priester en sy hoenderboer klavierspeler.

Kyk hier:

https://mobile.twitter.com/MartelizeBrink/status/992775304740470786

Wat sal ‘n mens sê van hom. ‘n Talentvolle sanger en woordkunstenaar. Ons jil vir Sally Williams, hy lag en vermaak ons met Reenboog oor Suid-Afrika, en ‘n lied wat menige pa vir sy dogter se vryer sal wil speel. ‘n Veelsydige, talentvolle, spontane mens

Ag, wat ‘n lieflike onthou was dit vir my en nege liefiemense. Ons bende was daar as die Men-O-Pause Mafia. Gestreep en met swart pette, rooi serpe, swart oë en bloedrooi lipstiek en snorre. Neffens ons tafel was die oggend se besgekleede tafel. Tien sjefs, met meelbestrooide gesigte en al. Bravo!

Daar is baie gelag, en geskerts, maar elke vrou het elke keer as ons met mekaar oogkontak gehad het, een groot porsie medemenslike omgee gestraal. Ons was hier saam om ‘n verskil te maak. Jy kon dit voel. Die liefde en omgee by elke tafel van tien.

NS. Het koffie zero by The Grinder bestel. Dis my weergawe van swart en bitter koffie. Die barista met sy lang hare en snor lag. “Dis nou oorspronklik.” So flirterig terg middeljarige ek: “Mens is nooit te oud om iets nuut te leer nie.” Klink amper hygromanerig. Ek wens so in my enigheid die Towerinne van blogland kon saam met my om die tafel kom sit. Miskien volgende keer.

Kosmos I

I

Die gedroogte pienkpers kosmos, versigtig op ‘n velletjie papier en agter sellofaan verskuil, val uit my studentebybel.

Die onthouboks gly oop. Dit was van K, my studenteliefde. Die April toe ons  gekys het, het hy my uitgeneem na ‘n omie se plaas, waar die kosmos hemelhoog in plate gestaan het. Hy het met sy Volla tot sover hy kon, die veld ingery, en daar onder die blou Hoëveldlug, omring deur wit, pienk en donkerpienk kosmosse, my gevra om sy nooi te wees.

So paar weke later maak die klank van klippies teen my koshuiskamerruit my wakker. Die Kollegemanne het kom sêr, en my outjie staan buite met die hele hoëveld se kosmosse in sy arms, net vir my.

Ag, ja…soete herinneringe.

II

Wille KJare gelede stap ek skoorvoetend en dikbek, ‘n groentjie gemeenskapskoerant joernalis,  ‘n kunsuitstalling in Bethal Stadsaal binne. Vies, want iemand anders kan nie hulle verpligtinge nakom nie, en nou moes ek alweer instaan om die dorp se BBP’s te kiek.

In die foyer staan hy. ‘n Asembenemende mooi paletwerk van kosmos. Nie die koperpotjie tipe prentjie nie, nee, woes en wild met blertse wit, pienk oranje en skelrooi. My hart klop in my keel. Ek is pas-geskei, arm soos ‘n kerkmuis, maar hy lok vir my nader. R999. Bliksem, dit was ‘n fortuin in 1982!

Die skildery, vertel die kunssmous my is George Boys. Bekend vir paletwerk van die moderne soort. Gesog by die BBP maatskappy en individue van sy tyd. Ek weet net, hy het die ene net vir my geskilder. Buite sy gewone werk. Wille Kosmos word myne na ek huistoe jaag om my tjekboek te gaan haal. Ek skryf ses vooruitgedateerde tjeks uit en weet ek drink water en eet droë brood vir die afsienbare tyd, ten minste kan ek na die verruklike Wille Kosmos kyk terwyl ek hongerte beveg! Dis soveel jare gelede, maar nog nooit het die wilde, passievolle skildery my hartklop laat taan nie. “What you seek, is seeking you.” Rumi het waar gepraat.

III

troukosmosEk ontmoet vir Rots. Ons troudag breek aan en 15 minute voor ek in die troukar klim, daag ‘n reuse ruiker op. “Sien jou in die kerk,” in my geliefde se skuins handskrif.

“Ah, my man is romanties, ek gaan gereeld blomme kry”, bêre ek in my ampermevrou hart. Bwahaha, dink weer. As die matrone in die hospitaal hom nie betrek het nie, was ek die enigste ruikerlose nuwe mamma in die kraamsaal.

Ons is so vier jaar getroud en pas op Pietersburg (nou Poloniekwane) geanker, toe ons die jaarlikse skou bywoon. Dis koud en winderig en ons soek so in al die sale skuiling.  In ‘n klein kiosk sien Pieter die kosmos op klei raak. “Daar, dis sommer vir al die blomme wat jy nooit kry nie,” en hy koop summier die twee kleiborde wat nou al jare mense by ons woonplekke se voordeur groet.

En sedertdien, is ek met kosmos in waterverf  en  op sy verras.

IV

My liefste Skoonma-Ma, Biebs, het ook nie van koperpotjie kosmos gehou nie. Toe sy 75 jare vier, het ons klomp kinners vir haar vuilpienk kosmos mooi geraam bokant haar bed gehang. Toe Biebs self die kosmos in is, en ons haar aardse huis moet pak, toe gee my boeties en sussies haar skildery vir my.

biebskosmos

Nou maak al die onthougoed so oral in my huis ‘n klein kosmos van my eie skepping. Geseënd voel ek, want ek lees kosmos is van die Grieks en beteken ‘n gebalanseerde heelal!

Musikale onthou

20170803_122846

Kosbare herinneringe het onlangs so woerts by die onthouboks uitgeglip toe Bab vra of sy die blou bliktrommel vol langspeelplate mag kry. Toe ons die trommel oopmaak lê baie Sondae se onthou heel bo – Reader’s Digest “Music for you.” Ek maak die blou houer oop en heel bo lê die omslag met die Russiese skilpoppe.

My pa was passievol lief vir klassieke musiek. Hy het die versameling van Reader’s Digest in 1968 aangekoop. Tien albums met die mooiste omslae in ‘n koningsblou boks. Eric Robinson was die versameling se samesteller.

Wat ek geniet het is die verduideliking agterop elke album van die snitte se komponiste en so bietjie agtergrond. Die ballet album en die Russiese komponiste se album het my gunstelinge.

Sondag namiddag was die ritueel dat my pa op die poef, waarop sy stinkkaas voete altyd gerus het, die skaakbord opgestel het. Hy het ons geleer skaak speel. Die album van sy keuse is op die draaitafel geplaas en met sorg is die naald op die plaat neergesit.

Ons het nooit dadelik begin met die skaakles nie, hy het altyd eers so terug in sy leunstoel gesak en met toe oë gewag dat die musiek begin. Ademloos het ek by sy voete ook gesit en wag.

20170803_122906

“Hoor jy hoe skilder hulle met note, kan jy die sonstrale sien, kan jy die kerklokke hoor? En die skadu van die blare…” Dan bly Pa stil, en hy begin dirigeer, op die maat van die musiek.

Ek besluit na die onthou-oomblik, om op te lees oor die komponis en die musiek “The Great Gate of Kiev.” Dis nogal interressant.

Mussorgsky se Pictures at an Exibition is ‘n versameling musiek geïnspireer deur skilderye van sy geliefde vriend Victor Hartmann. Die komponis was hartverskeur na die skielike dood van sy vriend in 1873. Hartmann was maar 39. Ironies genoeg is Mussorgsky in 1881 ook op die ouderdom oorlede.

Na Hartmann se dood het die Russe ‘n uitstalling van Hartman se werk in sy nagedagtenis gereël. Mussorgsky het ook binne ses weke ‘Pictures at an Exibition’ gekomponeer. Elke stuk is op Hartmann se skilderye, sketse en kostuum ontwerpe geskoei. “The Great Gate of Kiev” het as inspirasie ‘n ontwerp van Hartmann vir ‘n groot goue hek vir Kiev, die hoofstad van Oekraïne. Hy het die ontwerp aanvanklik ingeskryf vir ‘n kompetisie na die Tsar ‘n sluipmoordpoging vrygespring het. Die kompetisie se tema was te makaber en is later gekanselleer.

Mussorgsky se komposisie wat blitsig in 1874 neergepen is, is eers vyf jaar na sy afsterwe in 1881 gepubliseer. Sy vriend en kollega Nikolai Rimsky-Korsakov het in 1886 ‘n bundel die lig laat sien.

Kom luister saam. Ek sit elke keer weer by my pa se voete.

Sinchronistiese seëninge

 

20171015_104029

Ek is besig om my hordes flenters skryfsels te orden. Ek het Meimaand laas aan Janie Skryf se werkstukke geraak, so half die spoor byster geraak. Aandagafleibaar, moedswillig oor die storie in my kop.

Ek skaam my vir die uitstel-afstellerigheid. Swak voorbeeld vir mense wat inspirasie by my soek. Gits, ek skryf dan nou so maklik oor wat ek nie regkry nie, hoe moeilik kan dit nou wees om weer die dissipline van 1000 woorde elke dag te bedryf.. Maar genoeg daaroor. Dis my probleem.

Wil eers van vanoggend vertel. Lekker vroeg die braaivuur geblus en ‘n vroeë Saterdagaand in die kooi met ‘n heerlike skryfsel van Weg se Erns Grundlingh – Elders. Sy memoir en reisrelaas is besonders. Ek het die Camino gestap saam met hom. Baie wysheid in daardie ontdekkingsreis. Voel geseënd dat die boek my gekry het.

Image result for Ernst Grundlingh - Elders

Ek glo vas dat alles wat jy moet beleef op sinchronistiese manier wel by jou uitkom. Boeke maak so met my, al vir baie jare. Ek het nie voorkeure nie, dis ‘n gedagtegang wat iewers in die eter by ‘n plek verbyflits, en haaits, op ‘n dag lees jy daardie gedagte weer raak. In boeke reis jy ver en loop lieflike reisgenote raak.

Maar terug by die hede, Bab kom brekfis by ons. Hoewel ons elke dag dieselfde werkspasie deel, is daar min gesintyd. Ons drie maak werk om mekaar, al is dit vir ‘n paar uur, saamtyd te gee. Ons het dit broodnodig. Ons is lief so.

Rots het al gisteraand die Brazilan-steak vooraf berei – ingelê en daai korsie om gebraai. Oornag het die lekkerny in die yskas gerus. Ons is papliefhebbers. Rots spesialiseer in ‘n geduldige mengsel van growwe semelmeel en gewone meel. Hy gooi net genoeg sout in, die brandsel trek so mooi los – nooit aangebrand. Smulpaap papvreters- ons is bederf en rond en semi-gesond. Daarby moet sheba gemaak word – uitjie so deurskynend gebraai, bietjie knoffel en tamatie sonder skil. Die prut so stadig, dan bietjie sout, peper, ‘n knypie gemenge kruie en ‘n titsel bruinskuiker. Die karring so op hitte een…lekker.

Ek hoor die omproeper vertel dis Tuindag. Summier besluit ek Ouma se erdebeker moet blomme kry. Tuin toe met die skêr. Hier ‘n lelietjie, daar sweet basil in die blom, laventel en nog laventel. Ag, malse reuke omgewe my. Die voëls sing uit volle bors, en die dounat gras kielie my voete. Ek dink so by myself, God loop so elke oggend saam, ons moet net tuin toe kom.

Blomme in die pot, tafel gedek. Ons vat Boek. Ons is steeds met Galasiërs 5 besig, Stephan Joubert dril vir ons. Ek lees ook  raak in Mattheus 5 oor die saligspreuke uit Die Boodskap. Ek besef ons is gelukkig en geseënd om God se kinders te wees.

Soos julle kan sien, was brekfis ‘n fleurige affêre en ons drie het heerlik gekuier. Bab is al vergete terug dorp toe, Rots kyk krieket en dut tussendeur. Vrek, ek weet nie hoe hy so skewenek kan sitslaap nie. Ek het klaar ge-Camino. Julle moet Elders lees!

So met die son wat water trek en die Sondagaand rustigheid wat alles toedek, kom sit ek om aan my skryfselsorteerdery te werk. Onthou van sinchronisme wat ek hierbo van vertel het.

‘n Blou PostIt val uit ‘n joernaal hier neffens my:

“Gentle, gentle is the wind

That whispers in the trees:

Welcome, welcome Lord Jesus,

To the dawn this new day.

As with hearts filled with exaltation

Singing glory, glory to the King,

As the Spirit leads in worship:

Oh, what peace salvation brings.

Mooi, bekeer warmte spoel oor my as ek dit oor en oor lees, bêre, uithaal, en weer  hier op rekenaar vaslê.  ‘n Hele tyd gelede het die skrywer van die mooi gedig, Vincent Riddle by die winkel aangekom. Ons het gesels oor geloof en uit die bloute skryf hy op ‘n postit die besieling vir my neer.

Dat ek nou, na so geseënde dag dit weer moes kry.

My Skepper leef waarlik, Hy praat so met my.

Dankie Abba.

 

‘n Relaas oor my Ingelse onnie

 

Nevil ShuteSomerset MMy pa-hulle ontwortel ons aan die einde van 1974, my standerd agt jaar. My sus en ek bly op daardie stadium te lekker by Ouma Stomp en Oupa Faan en word bederf uit ons sokkies uit.

Die aankondiging dat ons Kokstad toe verhuis sodat my pa die saagmeul-bestuurder by Singisi Sawmills in die destydse Transkei kan word, is met snot en trane begroet. Wie hou nou van verandering?

Ek het toe reeds vakkeuses gemaak – Afrikaans, Engels (albei eerstetaal vlak), Duits (standaardgraad), Aardrykskunde, Geskiedenis en Biologie (al drie hoërgraad). So arriveer ek die eerste dag by Hoërskool Grenswag, Kokstad. Dis eintlik ‘n hoër- en laerskool. Daar is 275 kinders in totaal.

Boekhou is ‘n verpligte vak in die Kaapse skole. Die skoolhoof, Meneer Bouwer bulder: “Duits! As jy Duits wil neem, moet jy maar pouses na die Roomse Kloosterskool met jou fiets trap. Hier word nie Duits aangebied nie!”

Misrabel is al hoe ek my tienergemoed onthou. Sommer die plek en my pa gepes. Ek moes, nodeloos om te sê, Standerd 7 en 8 boekhou binne drie weke deurwerk, en tred hou met die standerd nege sillabus. Debiet, krediet, balansstaat. Ek het deurgeskuur. Niks daarvan gehou nie. Die onnie moes maar saam met my tande kners.

Maar o, lekkerte! Die Engelse klas. Mrs Iris M. St John Landmark. Sy is middeljarig, blonde Marilyn Monroe haardos, bloedrooi lippe en lang goedversorgde naels in dieselfde skakering. Blou stilleto hofskoene en ‘n sonbril waarvan die raam by die skoenkleur pas. Og, en sy ruik lekker en sy lag uit haar maag. Sy het Ingels ‘n uiterse plesier gemaak. Self Wimpie en Varkie het “how do you do – I do my best” – uitgehaal op hulle gebroke manier. Nooit, ooit is iemand verkleineer omdat die woorde skeef en krom uitgekom het nie.

Ag, en as Mevrou die gang afswaai, hoe die Calvinistiese stywenekkies geruk het…hehe! Hoera vir jouself wees, het ek altyd haar in my anderste gemoed toegejuig.

Ons is verbied om met ons matriekafskeid te dans. Mev. Landmark het ons kort na die geleentheid na haar huis genooi, ons ouers en skoolhoof is vertel dat dit ‘n speletjiesaand is. Ons het nie vingerbakatel gespeel nie. O, nee. Ons het biljart gespeel, en poker. En ons het sjampanje gekry om ons nuwe toekoms te vier. Sy het musiek aangesit en ons kon skoffel, en twist en later darem so een keer close-dans. Sy het ons soos jong grootmense behandel.

Elkeen ‘n geskenk gekry. My geskenk was ‘n versamelboek met vier Nevil Shute boeke, waaronder “A town like Alice.” Sy het as prys vir my goeie Ingels reeds vroeër vir my Somerset Maugham se versameling kortverhale gegee. Ek was in die wolke.

Haar afskeidsboodskap aan ons was ook besonders: “Fear is not a word. It is an acronym for:

False

Evidence

Appearing

Real.”

So, vir Mrs Iris M St John Landmark wat via Kenya “very colonial,” in my lewe ingeswaai gekom het, is ek ewig dankbaar. Ek skrik, maar bly nie lank bang nie. Hoe kan jy nou bang wees vir goed wat meeste van die tyd nie waar blyk te wees nie!

Danksy haar, hou ek van my aweregse self, het ek my eie styl en ook my eie stem. Nou besef ek waarom Karen Blixen se Out of Africa by my resoneer, en ander groot epiese stories – Mrs Iris M St John Landmark het lewensgroot haar stempel afgedruk, en dit het nooit vervaag nie!

Thank you Ma’am. Jy en styl-ikoon Iris Apfel, val nie ver van die uniekwees boom nie!

Iris Apfel

“There are no rules or regulations. “It’s instinct and gut feeling. I don’t do these things intellectually; if you do, they’re always very stiff. I don’t have rules because I’d only break them. When I used to wear things that were a bit offbeat, people used to always say, ‘Oh, my goodness! Don’t you worry about what people will think?’ and I would say, ‘No, I don’t care at all.’ That’s not my problem. I dress for myself and I hope other people will like it, but if they don’t, it’s their problem, not mine.” – Iris Apfel

Ek kan Mrs Iris M St John Landmark hoor lag, uit haar maag.