Wagtend

So skuins na 14h00, begin ons reis van Port Elizabeth na Graaff-Reinet in die gewraakte Ford. Dis Bab se eerste blik op die stad en omgewing. Sy merk tereg op dat Atholl Trollip se stadsraad dit darem mooi netjies om die lughawe en strandfront onderhou.

Ons ry slinger- slinger op die snelweg, uit na die buitewyke. Borde wink: Coega, Uitenhage. Skielik is dit huisie op huisie, en draadheinings met rommel getooi. Die vriendelike stad se wind warrel en strooi gemors hier waar swaarkry woon.

Bab se hoekom is moeilik om te antwoord. Oplossings en redes te veel en te vol politiek en geskiedenis. Ons ry stil verby. ‘n Demper op ons opgewondenheid om by ons hartsbestemming uit te kom.

Bab se hande kom van agter en sy druk ons skouers. “Ons is bevoorreg.” Voorwaar ja, ons is.

Ons laat die stad en snelweg agter, en gou is dit koedoekos, turksvye, spekbome en aalwyne wat in die veld hul plek volstaan.

Die aalwyne staan kierts vol in die blom. Wagte met bloedrooi fakkels teen die ysblou lug. Dit lyk of hulle wagstaan om beeste, angorabokke en skaap oral rondgestippel op te pas. Wagtende herders.

Rots word hier van agter gevra om tog stadiger te ry, want kyk die wolke en die windpomp aan die draai teen die blouselblou hemel. My kind kiek, en kiek en lag en sê dis mooi hier.

Ons ry en die landskap raak wyer, groter en mens sien vêr. Daar amper vir altyd vêr staan Pierneefberge in reliëf. Dit lyk of hulle uitgesny is en op die horison staangemaak is. Blou, donkerblou, diep pers, grys en swart. “Al lê die berge nog so blou,” sing ek en my liefies lag mieliepit mooi. Ons vertel vir Bab dat dit nou die vir-ewigberge is waarvan ons so baie praat.

Die son sal laer en giet goud oor die Karooveld. Sting kom melodie in my kop ‘Fields of gold.” ‘n Geluksalige vredigheid kom oor my.

“Ma, lyk so anders,” sê my kind. Hierdie geweste toor my en dop my om. Dis die reine waarheid. Ek voel hier die naaste aan my eie self. My grootste geskenk is dat dieselfde met my Rots gebeur. Sy kyk raak sag en die plooitjies om sy oë kreukel van lag.

“Ek verstaan nou,” sê Bab. “Dis so oop en gestroop. Dis hoe ons harte en lewens voor God moet wees.” Stil tuur ons drie oor die Karoolandskap.

Ons is bevoorreg, Here. Dankie vir ons lieflike kind wat ons lewe so verryk. ‘n wyse, sagte, meelewende en mooi vrou. Dankie, dankie, sing my hart.

Ons draai net na vyf Graaff-Reinet in. Rots stop by sy gunsteling slaghuis en kom minute later terug met die tradisionele karootjop en Graaff-Reinet se smullekker dun braaiwors.

Gou is ons tuis, by Stokkies se woonstel. Knus neffens Great Expectations ons eie persoonlike stukkie Camdeboo. Op die transportakte is oor meer as 130 jaar vyf vorige eienaars gelys. Nou is dit ons beurt. Ons is bevoorreg.

Ons huurhuis staan net langsaan. Longreach, sy naam. Al vir tien jaar bly ons harte hier. Outback is die woonstel se naam. Van waar die Aussie name?

Ons het lank gelede deur Australië se Outback getoer. Longreach hie hoofdorp was waar Rots en ek besluit het, dat as ons enigsins, selfs so min as 4/10 van die mooi plek se atmosfeer en netheid op enige plek in Suid- Afrika kry, ons net daar, en nêrens anders, huis sou koop. Basta met logistiek of logika. Ons woon meer as dertien uur noord van ons huisies. Al vir lank.

Outback (die woonstel) se deur is so vyf meter van Longreach se voordeur, en die tweede laaste op regs voor die Botanies. Dis die sportvelde en park waar Graaff-Reinetters rugby, krieket, rolbal, Karoolusfees en so meer pleeg.

‘n Braaivuurtjie knetter gou, en ons drie is gejas en gekombers teen die koue. Ons harte se bly en warm ons verweer teen die koue wat reën en sneeu voorspel. Natuurlik help die glasie wyn en sjerrie ook. Hoe dan anders. Ons kwetter soos vinke en die buurmense bid sekerlik vir die gekke op die stoep. Inkommers, wie anders sal buite wees, is sekerlik wat gedink word. Hehe. Ons het lekker geslaap.

Vroegoggend, toe die sonnetjie die koue onsuksesvol probeer verjaag, is ons buitentoe. Stap deur ons tuin waar lieflike kaktusse en bome vir ons deur Obesa Kwekery aangeplant is. Die begin van ons Frida Kahlo-visie.

Ag, ontsteltenis, die een hekkie is oopgebreek, die veiligheidsdeur befoes. Kwajongens wat loop en bespied en weet, die huisie se aanbou loop stadig. Maar breek moet hulle breek. Ons bel maar ‘n sekerheidsmaatskappy en gou is daar met tegnologie ‘n alarmstelsel wat uit die woonstel werk, installeer.

Ek is natuurlik briesend. So moeg dat niks wat mens hard voor werk en swoeg, kan ontsnap aan skade van een of ander aard nie. C’est la vie, lewe in Mzanzi, né.

Ons eet laat ontbyt. Ons lees ons Bybeldagstukkie. Kapow.

Psalm 130:6: “Ek wag op die Here, meer as wagte op die môre wag, wagte op die môre.”

Stephan Joubert skryf in die dagstuk dat ons op God moet wag. Dat ons nie moet wag vir die Herder se sorg nie, maar op die Herder self.

Dit tref my dat ons meer soos die aalwyne in lof met hulle vlammende fakkelblomme op die Skepper wag, deur seisoene en groei. Rustig en nie vol verwagting op Sy plan vir ons nie. Nee, daai plan moet jy in vertroue self maak, en biddend vir leiding natuurlik.

Terwyl ons daardie lewensplan uitleef, moet ons wag vir Hom, die Skepper, die Herder, die Lewende Water, die Brood van die Lewe, die Plan self!

Ons is bevoorreg. Sela.

Wonder waarheid

27 Julie 2018 20h53

Ons aanskou die langste maanverduistering die afgelope eeu vanaf ons lekker kuierstoep op Waterval, Limpopo. Ons ondermaanse blyplek, daai klein blou spikkel skuif geleidelik tussen die son en volmaan in. Om 20h53 is die maan besig om so onderlangs aan die donkerkant te raak. Kompleet of die nag ‘n hap daaruit gevat het.

Neffens my brand hout vlammend en knetterend, my skouers toegewikkel in my troostrui, daai ene met die moue wat al ‘n kilometer uitgerek is, met die groot kraag wat so lekker om die nek en ore snoes. Op die braai spat en sis ‘n lekker stuk boerewors. Dis net Rots en ek en die brakke-bende. Die IPod het op die dorp agtergebly, en dis net ons, die maan en naggeluide – jakkalse, naguile, ‘n opvlieënde kiewit se gedreig.

Ewe simpel neem ek foto’s met die slimfoon, daar is effek en kaatsings, maar die maan bly ‘n blink blob in die kiekies. Die ou kameratjie kan nie vertel wat met on kleine ogies gesien word nie.

20180727_1846506838475526781787182.jpg20180727_2209442241715527440355.jpg20180727_1958212372277884158842292.jpg

Ek stuur boodskappe en foto’s aan naastes en hulle vertel terug:

“Ons kyk,”

“Dankie, ons het vergeet.”

“Dis mooier by jou.”

“Dis daglig by ons in Duitsland…”

Ek is oorweldig. Die maan is in perfekte rooi-oranje 3D en Mars flonker in die donkerte. ‘n Jakkals gaan aan die jil, en toe nog een en nog een. Asof hulle ook in verwondering na die vreemde hemelverskynsel kyk. Huilend soos hulle wolf-familie. Howhooooohh! Ek kry hoendervleis. “Hoe groot is U, hoe groot is U…” sing my hart stil.

Die asembenewende maan hou my ver verby slaaptyd nog wakker. My rug kla, my hare ruik pure houtvuur.  Toe ons uiteindelik aan Klaasvakie se eise toegee, oorval ‘n soete slaap, diep en  ver, vir my. Saterdagoggend word ek met ‘n lieflike rustigheid wakker. Die siniese mense kan maar dink wat hulle wil. Ek is heilig oortuig dat daai maan my siel gesalf het.

Vir meer as ‘n jaar lees ek proe-proe aan ‘Die Storie’  – ‘n aaneenlopende verhaal van God en Sy mense. Die boek bevat uittreksels van die Nuwe Lewende Vertaling (NLV) van die Bybel.  My boekwurmboekmerk lê al lank vasgehaak by Hoofstuk28 , getiteld ‘n Nuwe Begin. Saterdagoogend lees ek verder.

“My liefste Theofilus,” skrywe Paulus en vertel van Jesus se opstanding, hemelvaart, pinkster en die uitstorting van die Heilige Gees. Ook hoe die spotters vertel het die bekeerlinge is dronk. Nee, vermaan Paulus. Hy herinner hulle aan Joël se profesie:

(Joël 2 :28-32)

Die Here beloof sy Gees

28“Daarna sal Ek my Gees op alle mense uitstort. Julle seuns en julle dogters sal profeteer. Julle oumense sal drome droom. Julle jongmense sal visioene sien. 29In dié tyd sal Ek my Gees selfs op slawe en slavinne uitstort.30“Ek sal wonders in die hemel en op die aarde laat plaasvind: bloed, vuur en rookkolomme. 31Die son sal donker word en die maan bloedrooi. Dit sal gebeur voor die groot en verskriklike dag van die Here aanbreek.32“Enige persoon wat tot die Here bid, sal gered word. Die mense wat ontsnap, sal op die Sionsberg en in Jerusalem wees, net soos die Here gesê het. Hulle sal tussen die oorlewendes wees wat die Here geroep het.”

Here, U praat met my. U leer my verstaan hoe ontsaglik groot U liefde vir elkeen van U skepsels is. U sorg elke dag vir elkeen van ons individueel. In die gang van die tyd, die kom en gaan van seisoene, in oorvloed en armoede, in vrede en oorlog, in die ritme van die natuur – reëntyd, droogte, hooggety, ebgety,  vol- en  donkermaan en ook nou in die maanverduistering.

U sorg dat iedereen van ons, in ons strepie uitleef van geboorte tot sterfte, genoegsaam kere die oorvloed van U grootheid en liefde kan beleef. Ons kindwees, veilig in die arms van ons ma. Ons grootword en verbreding van kennis en insig. Ons vermoë on te kan sien, proe, voel, hoor – dis alles U.

Die voorreg om U naam aan te roep daar waar ons in ontreddering op die rotse by die see staan en skuimspatsels van brekende golwe op ons neerreën. Om U te loof as spierwit wolke op wieke van die wind deur die blouselblou Karoolug seil en ‘n arend wys hoe om ver en wyd te kyk.

Ag, Here, om U te hoor en te voel in die stil ritsel van blare, en as die sonstrale stofmyte in spikkels goud verander wanneer die son deur die venster skyn, dit verwonder en oorweldig my.

En dan, sorg U dat Joël se profesie vir elkeen van ons waar word. Dankie dat ons U beloftes weer Vrydagnag as volkome waar kon beleef. Dat ons op die klein blou ghoen, deur U geskape, tussen U Son en Maan kon inbeweeg, sodat ons stil verwonderd kon opkyk en sing: “Hoe groot is U, hoe groot is U!”

Here dankie dat U belowe dat ons verlos en gered is as ons U seun, Jesus, as ons Verlosser aanvaar en weet dat ons alleen deur Hom by U kan tuiskom. Dankie vir U Gees wat binne elkeen van ons woon, sodat ons U waarheid kan beleef. 

Dankie vir hoe U almal wondere laat sien in elkeen se leeftyd oor geslagte heen. Dankie dat U wil geskied omdat dit U is wat elkeen van ons se tuiskoms reeds bepaal het.

Here, leer ons om teenwoordig te leef, om omsigtig met ons medemens saam te leef. Elkeen van ons op ons eie ontdekkingsreis om U liefde en genade te beleef, maar ook saam toegevou in U liefde vir ons elkeen. Amen.

Toevallig dat ek Saterdagoggend na die maanverduistering juis daar verder lees? Nee. TOE val LIG, soos Amore van RSG sê.

Neil Bennet se saamgestelde foto van Vrydagnag se wonder is vir my van die mooiste. Omdat dit uitbeeld wat ons op die plaas ervaar het.

timelapse-lunar-eclipse-joburg-696x382

Kosmos II

318419_10151358011392905_1979968606_nEk is kosmos betotterd op die oomblik. Weet nie of koning van kosmos denke, Stephen Hawking, se vertrek die ewige heelal in my weemoedig maak, of wat nie. Of dat die kosmosse hulle wit en pienk gesiggies so sku deur die grasse langs die pad wys nie. Hulle is vir my yl. Ek deel net flussies met ‘n mede-blogger dat hulle yl is omdat die mensdom so met die kosmos (heelal) mors!

Ek lees dat kosmosse (die blomme) familie van sonneblomme is. Dis goed so. Ek laaik sonneblomme ook kwaai. Daar is 36 spesies kosmos vertel slim Wikepedia vir my.

Ek lees met verstomming dat daar geen kosmos in ons mooi land was, tot na die anglo boere oorlog nie. Kan jy nou meer. As die Ingelse ons land nie kom verwoes het nie, was ons sans kosmosse.

Die saad is in besmette perdevoer al die pad van Argentinië tydens die oorlog land in gebring. Maar nog is dit nie die einde nie. Die blommetjies se land van herkoms is Meksiko. Regte ou swerwertjies – die wêreld vol.

Die woord kosmos is van Griekse oorsprong en beteken gebalanseerde heelal. Nou pieker ek lekkervurig vanoggend. Is die kosmosblomme langs ons paaie en oor ons velde maar nie balansering van die heelal om die seer verlies aan onse mense – mans, vroue en kinders van soveel rasse,  in die Ingelse se spervuur nie? Soos die papawers in die plek van die WOII slagvelde oral in Europa nie?

Ek ry betraand en groet al die kindertjies en vroue en mans wat nie die oorloë oorleef het nie. Ek verbeel my hulle waai almal oor tye heen vanoggend in pienk en wit getooi! Ek hoor hulle: “Ons het jou vooruit die heelal ingeloop. Alles wel.”

Ter ere aan verlore siele en kosmosse oral deel ek van my kiekies. Want dit gaan my beter laat voel.

Baai!

 

Oppie stoep en innie tuin hoor ek Carpe Manana

Swallows 2108

My stoep is die afgelope paar jaar die broei adres van twee streepkransswaeltjie-gesinne. Hulle het elkeen ‘n nes, een al jare oud, die ander nou twee jaar. Die neste weerskante van waar ek graag sit en lees en mymer.

angry baby

Die outjies is al gewoond aan my en vlieg so laag oor my kop dat ek dit kan voel. Elke paartjie kom ingevlieg, die een paar land op die latwerk wat die hondehok en braaigoed uit my sig hou, en en die ander paar op die kerskandelare. So ewe kontant sit hulle en kwetter en kweel te mooi.

feeder

Die seisoen se kleintjies is gister die eerste keer uit die neste om te gaan vlieg. Ag watter asemsknakkende oomblikke het ek beleef toe die babas terug in die nes moes kom!

Daar is ‘n spesiale aanloop om by die neste in te kom en twee babas, moeg gevlieg en met veels te min spoed het op die keiserskroon geland,  dan teen die tuinhekkie. Hulle het so laag kom sit dat ek net kon bid het dat die hondekinders wegbly (wat darem gebeur het) Ag, julle moes hoor en sien hoe pa en ma Swawel praat en wys wat die kleintjies moet doen!

Ek het na binne gebid en gejuig en aangemoedig vir ‘n vale. Met groot geduld het die rakkers dit darem reggekry. Weet nie wie was meer verlig, ek of die ouers, nie!

landed.JPG

Dan is daar die kwikkies. Hulle domein is die palm by die swembad en daar is niks wat hulle daaglikse roetine vresteur nie. Heeldag marsjeer die twee om die swembad, dan op die plaveisel, ander kere op die grasperk.

kwik

Namiddag as die Kreepy sy kruip doen, sal hulle om die beurt so ewe op die bewende pyp klim. Laat my dink aan daai oefeninge wat jou so laat rittel en beef en skud. Sal nie weet wat vir die kleine lyfies so lekker is om die ritueel daagliks te voltooi nie!

021

Dan is daar die krans- en ander tuinduiwe en die mossies en die vinke en die wewers. Moenie vergeet van die juweelmooi suikerbekkies nie! Ag ek verkyk en verluister my.

O ja daar is ook tiptolle, glasogies, muisvoëls, kwêvoëls, patryse, hadida, uile snags en partye dae ‘n opportunistiese arend.

Ons het met groot lawaai die indringers mynas tot in die veld verjaag. My potdeksels is behoorlik geduikklop met staallepels, maar dis die moeite werd. Die ander tuinvoëls vlieg nie eens weg as ons raas nie! Ek sweer hulle weet dis hulle ter wille van dat ons so tekere gaan.

neshuismoles

Die bosveldvisvanger en sy maat regeer op die oomblik die agtertuin en wee jou as jy hulle terrein betree. Erger as die kiewtmammas in die veld gaan hulle tekere!

bird5

O en die lysters – gelvektes en die oranjebekke, hulle hop ook hier rond en sing darem ook alte mooi.

lyster2

Die voëls in ons tuine, singend uit volle bors en niks gekommer oor wat hule sal eet of drink nie, ek dink hulle vertel elke dag ons moet nie net Carpe Diem (Gryp vandag) nie , ons moet Carpe Manana(gryp more)!

carpe manana

 

 

Lekker met ‘n plank geslaan

ride thermals

Die pers stasie kuier vanoggend met ‘n motiveerder, Kate Emmerson. Sy reken klein treetjies is ook ‘n begin. Al pak jy net jou bedkassie reg, dis ‘n begin om van bagasie en apies en al daai kakkies ontslae te raak.  Sy haal ook ‘n ander motiveerder aan, en ek het blonder as blonde oomblik.

Het nie met volle aandag geluister nie. Ek kyk innie spieël en ek sien net ‘n raaisel. “Stop flapping and ride your thermals. Flip, ek kan nie kop of stert uitmaak wat sy bedoel nie. Ek is redelik ingelig…en heeldag mor ek met myself oor hoekom ek dan nou nie verstaan wat sy bedoel het nie.

Ek sien net hierdie ou wat sy warm onnies moet uitry…maar hoe? Bloots op ‘n perd?  En hy maak soos daai outydse dansers (Flappers) uit die Gatsby tyd? Nee,genade – wat het Martin en Tumi verstaan – of het hulle ooit?  Hulle het dit so agterna gesê…

onnies

Wel nuuskierige ek besluit om te soek wat bedoel word met “Stop flapping and ride your thermals.”  Dis toe nou heel voëls van anner vere wat dié mee te make het, nie onderklere nie….Bwahahaha!

Dis die lug se “thermals” en die voëls wat so sonder vlerkklap daar kansweef – vry en hoog!

thermal

 

Ek kan nie ophou lag nie….

flappingeagle

 

 

 

 

Jy plas nie soos ‘n pikkewyn rond nie, nee, jy vang die bries en vlieg soos ‘n arend…

Die vrou het die wyse woorde geleen by De Witt Jones.  Hy verduidelik dat mens soms op die rand van die afgrond jou sprong moet waag, al kan jy nie die wind lees nie. Jy moet glo en vertrou en dan alleen kom daai vry sweef van sukses en die wete dat jy presies doen wat jy moet.

Ag, “Sweef soos ‘n arend” sou dadelik vir my die regte beeld voor oë gebring het, nou sit ek met die ou in sy warm onnies bloots op ‘n perd of esel….hehe.

Leer hoe om jou “thermals” te ry:

http://dewittjones.com/resources/stop_flapping.htm

Mooi sweef! Goofy gaan my lank by bly as ek die arend sien sweef. Eish. Plat met ‘n plank geslaan. Konteks is belangrik, né.

 

 

Lê-Jou-Eier: Soetwoordjie-wraak

Onse Hester laat ons hier in Blogland deur hoepels spring. So verskyn haar Lê-Jou-Eier opdrag hierdie week: Kyk mooi na die foto hieronder van die hottentotsgot (bidsprinkaan) genaamd Hot Lady wat aan ‘n soetigheidjie sit en suie. Daar is ‘n ernstige gesprek aan die gang wat ek nou hier gaan aanhaal

Praying Mantis

Mens (selfvoldaan): “Hot Lady, jy het ‘n lekker soettand, nè? Dis ook die enigste rede waarom jy hier by my kom kuier, net agter die jêm aan.”

Hot Lady: “Ja, so ‘n ou jêmpie is lekker, maar dit gee my ook krag vir wat voorlê.”

Mens (bekommerd): “Watter swarigheid voorsien jy dan nou in jou toekoms?”

Hot Lady: “Maar jy weet mos dis hierdie tyd van die jaar wat ek ‘n mannetjie moet aankeer om my eiers te bevrug! Vanaand is die aand wat ek moet sterk wees en al my oorredingskrag moet inspan om ‘n mannetjie te laat sterf tot voordeel van ons nageslag.”

Mens (ongelowig): “Nou hoe op aarde ‘oorreed’ jy ‘n man om te sterf vir ‘n nageslag wat hy nooit eens gaan ken nie?”

Hot Lady: “Maklik. Jy hou hom teer vas en net voordat jy sy koppie begin afkou, fluister jy soetjies in sy oor: Liefling,

(Hier volg my vurige affere verder en onthou om na die video klaar te lees….)

…jy is so sterk en so slim. Jy is my tien-uit-tien. Liefie, kan jy ons toekoms sien. Klomp klein goggabies net soos jy…”

Mens (giggel): Genade, dit klink alte bekend. Smaak my die manlike geslag oor alle spesies heen word maklik verlei!”

Hot Lady (draai haar kop so skuins en kyk Mens aan met haar groot oge): Hierdie een keer per jaar moet ‘n meisie alles uithaal om haar sin te kry, maar vanjaar was ‘n wraaktog op die koop toe. Sien verlede jaar het ek vir my so ‘n spiertier bygehaal. Jong, hy was flink en vurig. Wou net vry en vry. Ek het nie baie truuks nodig gehad nie. Hy was passievol en het soet woorde in my nek gefluister. Ek het gesug en net sag agtertoe gereik en met my voeler so om sy kop gekielie. “A, liefie, jy maak my mal”, het hy uitasem geroep. “Moenie stop nie”.

Mens: Hot Lady jy maak  my bloos…

Hot Lady: Sjuut, moenie onderbreek nie. Die beste kom nog. Sien jy die hakies aan my voelers… dis nie vir die mooi nie. O, nee, dis om beter te kan vasvat. En het ek nie vasgevat nie. Haak, knars, girts. Af is sy kop. Hy het dit nie sien kom nie. Wat ‘n heerlike versnapering, want na die liefdesdaad, het ek nog baie werk om te doen. Soms is daar tot 70 goggabies wat gevoed moet word. ‘n Meisie moet beplan, jy weet.

Maar, ek wil jou eers van die onderbreking vertel, wag, hier is die video…kyk self wat my nuutste eks, Sticks aangevang het. Dit was ‘n lang jaar….

 

Mens: Jinne Hot Lady, so ‘n karnallie, ‘n man pla nie ‘n vrou in kraam nie!

Hot Lady: Glo my Sticks gaan op die ou einde die hoogste prys betaal. Ek moet gaan….

Hot Lady vlieg weg. Die volgende aand kom kuier sy weer oudergewoonte by Mens. Mens is verheug.

Mens: En toe. Was jy suksesvol? Vertel, vertel toe!

Hot Lady: So het ek maar na die misgeboorte heel jaar my plan agtermekaar gekry en vir Sticks op my radar gehou. Toe dit gisteraand daai tyd word, het ek hom nadergelok. Glimlaggies, fladderende oge, jy weet. Man, hy het geval vir die soete stroop in sy ore. Hy kon omtrent nie wag nie. Hy was nie ‘n sleg vryer nie. Lekker fris. Oe, en hy was praterig: “Jy is wonderlik, beeldskoon, jy maak die gogga in my wakker,” het hy aangehou en aangehou. Dan kielie hy so oor my rug. Ek moet bely, dit het warm rillings deur my lyf gestuur. Saamkoer was nie moeilik nie.

Mens (bloos): En toe?

Hot Lady: Man so op die kort draai, toe fluister ek met my voeler so agter sy kop: “Skatlam, onthou jy my? Laas jaar, op die stoep?”

Ek hou so bietjie stywer vas.

Al wat hy kon uitkry was:”O bliksem, dis jy….”

Toe is dit verby… hy het dit nie sien kom nie. Ek het hom goed terug gekry. Wraak kan lekker smaak.

 

 

 

 

         

 

 

 

Foto deur “Jasari”, wat dit in die Wikipedia-ensiklopedie op die wêreldwye web tot openbare besit verklaar het (“released to the public domain”)

 


Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Al is dit swaar, juig oorwinning

‘n Mens hoor die soldate nie aankom nie. Skielik een oggend is hulle net daar, spiese kordaat in die lug.

20171027_180235216112416.jpg

Ek verbeel my dat hulle op ‘n koue wintersoggend wakker gemaak word. “Kom manne, as ons nie vandag die mars boontoe begin nie, gaan ons nie die feesvieringe betyds haal nie.So begin die honderde haaklelies in my tuin deur die donkerte beur. Ek hoor hulle sing:

Ek is nie ‘n stap soldaatjie nie, ‘n ry soldaatjie nie, ‘n vlieg soldaatjie nie.

Ek is nie ‘n skiet soldaatjie nie, maar ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer.

Ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer Ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer

Ek is nie ‘n stap soldaatjie nie, ‘n ry soldaatjie nie, ‘n vlieg soldaatjie nie.

Ek is nie ‘n skiet soldaatjie nie, maar ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer.

20171027_1801371289571713.jpg

So langsamerhand begin die donkerte wyk. Op ‘n dag in Oktober bars hulle deur. Voëltjies se gekwetter, die blou lug dui aan die reis is verby en ek hoor hoe mooi sing hulle met spiese omhoog: “Ek sien ‘n nuwe hemel kom….”

20171027_180720642999249.jpg

Die fees is naby. Tyd om klere reg te skud en uit te pak. En so kry elke spies ‘n kans om homself keiserlik in pers te tooi. Die fees is asembenemend. Dis oral. Die hoogtepunt as keiserskroon skouer teen skouer staan en ek hoor die lofsang:

Ek sien in my gees die glorie

En die almag van die Heer

Die Allerhoogste wat in liefde

Oor sy Koninkryk regeer

Hy’t belowe aan die einde

Op die wolke kom Hy weer

Hy’s Koning

Hy regeer Loof Hom, prys Hom, halleluja (3x)

Hy’s Koning Hy regeer

Die Here is ons vesting

Wat vir altyd sal bly staan

Hy beskerm elke mens

Wat in geloof na Hom toe gaan

Hy’s ons skuiling,

Hy’s ons wapen,

Hy’t die vyand reeds verslaan

Hy’s die rots wat ewig staan

Loof Hom, prys Hom, halleluja (3x)

Hy’s die rots wat ewig staan

Kom deel nou in ons loflied

Hef jou hande op na bo

Blaas basuine, slaan op dromme

En kom dans voor God se oë

Kom leef in die oorwinning

Van sy Woord waarin ons glo want

Sy Woord sal ewig staan

Loof Hom, prys Hom, halleluja (3x)

Sy Woord sal ewig staan

Maar hierdie jaar is dit al amper November en die soldaatjies het nou eers te voorskyn gekom. Dis droog. Ons land word geruk met ‘n gemiddeld van 52 moorde elke dag en plase is ‘n slagveld. Daar is woede, daar is trane.

Gisteraand het ek op die stoep uitgeloop, en die nuwe laat agapante het saam met my ademloos op die reën gewag. Oornag het dit 10mm gereën. Die veld en diere juig. Ek bid:

Here, dankie dat oorwinningstyd altyd en ewig  met U is. Al het ons seer, en is ons bang en kwaad, U bly ons Koning en U regeer. Saam met die haaklelies/keiserskrone gooi ek my hande op na bo en juig: U is ons Rots en Veilige Plek, U Woord en Liefde is ewig. Wees ons almal genadig Heer. Lei ons na samehorigheid en vrede vir almal in ons land. Amen.

Deurmekaar geverander

Die verspieder kransswawel kom ‘n maand te vroeg by die somertuiste aan. Toe hy in die voorjaar weggevlieg het, was die stoep sy familie se heiligdom. Die honde was bejaard en die nuwe swart brak ‘n peuter wat net wil balspeel en toutrek.

Nou is die weer verkeerd. Die nuwe nessie se bodem het uitgeval, die hoofhuisnes staan vas en knus, soos die afgelope vier jaar.  Die twee bejaarde honde is heen en Koda is ‘n swart reus van oor die veertig kilogram. Vreemder egter, is dat daar reeds oral tekens van nuwe groei is, maar dis nog winter. Die Augustuswinde moet nog kom en al die spinnerakke weg- en die lentereëns inwaai.

Oral in ons tuin is botsels – die jasmyn is oortrek met ligpienk geurige blomknoppies, die boslelies se helder oranje spat deur die vaalgroen blare, die vinke wil begin nes bou.

Moeder Natuur is menoupouse deurmekaar. Dis al verklaring wat ek het. Ek dink sy voel benoud, verward.

Ek kan nog self onthou hoe ek gevoel het niks gaan ooit weer normaal voel nie. Want ek het besluit duisende van my voorgeslagte het sonder moetie die afsterwe aan hormone oorleef, selfs kaalvoet oor die Drakensberge gevoeter.  Wat maak ons moderne vroue so pieperig…dat ‘n pil vir elke skeet gesluk moet word?  So ek het ‘cold turkey’ gemenopouse.

Dit was baie vreesaanjaend vir almal om my. My humeur was ‘n Grieks-Italiaanse affêre met ‘n emosionele ouderdom van so tussen 18 en 20. Blikslaers, ek het menige dag met donkerbrille en ‘n pruik die wêreld aangepak, bang die ou by die slaghuis, dokter, apteek, bank of selfs in die parkeerterrein herken my as die vuurspewende berg van gister!

In hierdie vreeslike fase, word ons deur ‘n swerm bye getakel. Ons oorleef (sien my blogpos https://wordpress.com/post/lekkervurigeaffere.blog/54) oor die ervaring). My humeur bly erg, ek gaan snik by die psigiater. Niks van die gemoedsbekakkingpilletjies werk nie.

Sy begin bloed toets. Die menopouse is byna klaar wys die uitslag. Sy vra verder uit en pieker en dink om ‘n oplossing te kry. Ek vertel haar van die bysteek insident. Sy vertel my daar is ‘n toestand genaamd “adrenal fatigue” en kortisol, en jou byniere en ‘n hele rits goed.

Lang storie kort, ‘n baie unieke toets word bestel en ek moet in ongevalle op ‘n hartmonitor gekoppel lê, ingeval die toets ‘n negatiewe effek het. Hulle spuit jou so elke halfuur met ‘n dosis iets in, kan nie meer onthou nie. Maar voorkoming is beter as genesing. Die vampiere van die bloedbank en die ongevallespan drom saam, die toets is blykbaar uniek. So daar lê ek, proefkonyn, my eie oorlewing ter wille. Ek onthou dat ek gedink het dit lyk soos Greys Anatomy as die groentjies saam met die slim dokter rondtes doen!

Hulle kom spuit my in. Ek wag, hulle kom loer. Niks gebeur nie. Die tyd vir die tweede inspuiting breek aan, my hartklop rustig, my bloedruk glad nie drukkerig nie. Heel die teenoorgestelde wat die toets moet bereik. Kort na die tweede inspuiting raak ek aan die slaap. Hulle kom skud my ‘n uur later wakker. Ek kan nie vertel hoe salig dit was nie.

Die dokter bel my dae later en vertel dat daar ook nie fout met my byniere en kortisol telling is nie. Ek vertel dat ek so lekker voel. Wat ookal ek daardie dag ingespuit is, het ‘n vernuwende eliksir deur my gestel gespoel. Die woede het bedaar, en nou gebeur die Grieke-Italiaanse woede baie minder, maar wel nog in volle tiener-mode (bloos) wanneer dit gebeur. Die slimdoktervrou sê dit het te make met die trauma van my ouers se dood binne drie jaar van mekaar – eish.

Maar ek het die vertel oor Moeder Natuur byster geraak.

Ek dink Moeder Natuur het so genesende inspuiting van ons aardbewoners nodig. Aarbewoners wat omgee wat in die lug, in die riviere en oseane en op land gebeur. Sy moet voel ons het respek, sy is bemind. Dan sal sy minder deurmekaar voel en nie so kwaai word en die seisoene te gaan staan en verander nie.

Ek dink dis wat moet gebeur. Dan kan ons weer op 1 September Lentedag hou, en nie op 1 Augustus nie!

(Foto: http://www.cartoonaday.com/mother-nature-unleashes-her-anger-on-planet-earth/)