Wat ons ookal oorkom – ons oorkom

Voor jy verder lees, luister eers hier.

 

Ken julle die storie van die mooie gesang?

Ene Horatio Spafford, ‘n eens suksesvolle prokureur in Chicago, se lewe word deur ‘n rits traumatiese gebeure getref. Sy tweejarige seun sterf onverwags en die  Great Chicago Fire van 1871 roei hom finansiëel uit. Hy het aansienlike eiendom besit, en dié is uitgewis in die brand. Asof dit nie genoeg is nie volg ‘n ekonomiese laagtepunt in1873, wat besighede verder geknou het. Hy het beplan om saam met sy gesin per boot na Europa te reis. Weens omstandighede, vertek hy nie saam op die SS Ville du Havre nie. Terwyl hy met hersonering van eiendom na die brand gesukkel het, is daar ‘n tragedie op see. Die SS Ville du Havre. Die bots met die Loch Earn in die grootte Atlantiese oseaan. Spafford se vier dogters oorleef nie. Sy vrou Anna stuur die wel-gepubliseerde telegram: “Survived alone…

Spafford vertek dadelik om by sy vrou aan te sluit. Toe die boot waarop hy reis, naby die gebied waar die ongeluk gebeur het, pen hy die mooie “It is well with my soul.”  Philip Bliss het die melodie gekomponeer en dit is in  die Gospel Songs No. 2 deur  Sankey and Bliss (1876) gepubliseer.

Horatio en Anna Spafford het hierna weer drie kinders. Maar tragedie bly nie weg nie. Hulle vierjarige seuntjie sterf op 11 Februarie 1880 aan skarlakenkoors. Hulle twee dogters Grace en Bertha oorleef. Die Presbiteriaanse kerk waaraan die gesin behoort het, het die aanhoudende tragedies van die Spaffors as goddelike straf beskou. In reaksie tot hierdie oordeel het die Spafford hulle eie Messianse-sekte, die “Overcomers” soos die Amerikaanse media hulle genoem het.

Die Spafford gesin vertek in 1881 toe Grace pasgebore is na Ottoman-Turkse Palestina. Hulle vestig in Jerusalem en stig die  American Colony.  Lede van die kolonie het hulle besig gehou met  filantropiese werk oor godsdienste heen. Alle mense is gehelp, en so het hulle die vertroue van plaaslike Moslems, Jode en Christen gemeentes verwerf.  Tydens en direk na die Eerste Wêreldoorlog het die kolonie ‘n kritiese rol gespeel om gemeenskappe in Jerusalem deur swaarkry tye en skaarste te kry deur sopkombuise, hospitale, weeshuise te vestig  en ander noodsaaklike dienste te lewer, aldus Wikipedia

Hulle werk word die onderwerp  van  Jerusalem deur nobelpryswenner Sweedse skrywer Selma Lagerlöf.

Hulle verhaal laat my aan die legende van die ‘thornbird’ dink. Die voëltjie is dikwels die slagoffer van ‘n laksman of valk, wat  die weerlose skepseltjie met ‘n doring deurboor. Selfs in die voëltjie se sterwensoomblikke sing hy sy mooiste melodie.

So moet ons ook wees deur alles – want God is reeds daar.

Dankie vir musikale ore

Geen musiekinstrument kan ek nie speel nie, en sing kan ek om die dood toe nie. Daai talent se ry het ek gemis.  Ek het wel redelik voor in die musiekwaardering ry gestaan. Dankie Vader dat ek ore gekry het wat musiek in baie genres kan hoor, geniet  en waardeer!

Vroeg na die millenium se draai moet ek vir ‘n rede stad toe, kan nie onthou hoekom nie, dit sou tien teen een gewees het om vir Biebs hospitaal toe te vat of soiets. Ek onthou hoe ek in ‘n winkelsentrum se Exclusive Books rondgedwaal het en met arms vol boeke toonbank toe gestap het. As so laaste “spandeer jou laaste sente” versoeking lê helderkleurige CDs neffens die kasregister. Denkende dis ‘n praatboek, tel ek ene op.

Putumayo presents Celtic Crossroads lees die omslag met die folkerige kunswerk. Ek is dadelik nuuskierig. Koop daar en dan my eerste twee Putumayo ‘world music’ albums. Ek het ‘n twintigtal van die albums oor die jare aangeskaf. Die musikale reis oral oor die wêreld heen, verskaf groot plesier.

Putumayo is ‘n platemaatskappy wat in 1993 deur New Yorker, Dan Storper gestig is. Hulle fokus op musiek samestellings van verskeie volkere, godsdienste en musiek genres wat bestempel word as ‘world music.’

Vir my is dit ware musiek – weg van populêre doef-doef my-liefie-lyfie gemors. O ja, ek is ook mal oor klassieke musiek – van barok, verby Bach en Mozartk, die ou meesters.  Klassieke Rock laaik ek ook vreeslik – die goed van die duiwel van ons jong jare – Uriah Heep, Pink Floyd, Black Sabbath.  Dis hoekom ons op die plaas bly – daar is nie bure om te kla nie. Oe, en golden Oldies – 50s en 60s – ons lief dit. Dan as die by ons mooie Afrikaans kom – Laurika, Coenie, Valiant, Koos, Oorle Koos, Eugenie, Amandla, Arno Carstens, Les Jevan, David Kramer  en diesulkes – hulle laat braaivure hoog brand.

Tel my net uit as dit kom by  heel moderne klassiek en jazz – daar is ‘n diskordante klank wat my ore seer maak.

Luister saam na Putumayo klanke:

Lees self  verder:
NS. Die Putumayo albums se kleurryke kunswerke is die werk van Britse illustreerder Nicola Heindl.