Sissende seer

snake and saw

Ek raak sommer opgewonde as ek op  nuwe wyshede of stories afkom. Hierdie verhaal kry ek flussies op Vuisboek – het dit nog nooit teëgekom nie. Dis ‘n storie oor ‘n minder gunsteling ondier en ‘n saag. Dit lui so:

‘n Slang seil op soek na kos ‘n skrynwerker se werkkamer binne. Die skrynwerker was maar aan die onnet kant, en het etlike stukke toerusting op die vloer laat lê.Onder andere, ‘n saag.

Die slang seil die vertrek rond op soek na iets om sy honger te stil. Hy seil oor die saag, en die se tande sny die slang raak.

Slang is dadelik aggressief en vlieg soos blits om om sy aanvaller te byt. Die ystersaag is harder as wat die slang besef, en sy mond begin bloei. Natuurlik is die slang sissend en briesend kwaad verby.  Dis hoe woedende slange mos reageer. Hy het weer en weer gebyt. Die saag was naderhand bloedbesmeer.

Sterwend aan sy eie wonde, maar steeds by rede verby woedend, draai die slang hom om die saag en begin om die lewe uit sy vermeende aanvaller te probeer druk. Met tragiese gevolge. Die slang beswyk aan selftoegediende wonde.
Dis baie keer ook so met mensekinders in oomblikke van woede. Wanneer ons in siedende woede reageer, maak ons net onsself seer.
Die beste is om soms situasies liefs te ignoreer, om mense en hulle optrede te ignoreer. Om nie gewip op alles te reageer nie, maar om intern in beheer en kalm te bly. Die situasie goed deur te kyk en te deurdink.
Dan het jy kans om die regte opsie te kies. Weg te stap, nie ander of jouself te verwond nie.
Hoe sê die wyse Salomo in Spreuke 15:1

Belydenis

towel1

Ek het al sedert kleintyd Sondagaandonrus. Reken dit het maar met koshuisdae se groet van ma, pa, sus, die hond en huis en haard om op ‘n te hoë bed in ‘n slaapsaal met oop gange, kil koue en blinkgladde vloere te gaan oorleef en skool toe te gaan.

Ek kan onthou hoe ek in my koshuisbed gelê en verlang het na ma se middernag inloer om my snoes toe te trek en die kombers om my vas te druk. Ek onthou my verlang na my Teddy en my flits en storieboeke by die huis.

Op universiteit was Sondae terug na Pretoria met die melktrein, Maandag voordag na sleg slaap voordag soek na ‘n taxi om betyds by die koshuis uit te kom.

Die reste van seer en alleen Sondagaande lê soos koffiemoer onder in my siel. Dis daar en iewers op ‘n Sondag aand tussen wakker en slaap word dit steeds omgeroer. Ek trag gereeld met gemengde sukses om die gevoel en rusteloosheid te besweer. Lees, bid, blokraai, fliek, warm melk….soms werk dit ander kere nie.

Gisteroggend se Maandag begin helaas met daai ‘ek het tot 04h00 geswot en gou vir ‘n uur geslaap, maar ek moes liewer wakkerbly’ watte op die brein gevoel. Rots en Bab troos en voer vars boeretroos en bly onder die radar. Ek is opgetrek oor onnadenkende mense,selfsug, en sommer oor die nuus ook.

Sotlike mense met gelukpakkie lisensies in luukse motors wat nie ‘n snars omgee dat ons 15km per uur ry want daar is moerse goed in ‘n konvooi voor, laat my moer oorloop. Ek raas en wys vinger, tourette my gewipgeit verbaal uit.

“Ma, haal asem. Jy gaan tekere soos ‘n chiauau! Wag nee, ma is ‘n miniatuur Doberman,” lag Bab. Rots loer so skuins na my.

“Ja, en my naampie sal seker Adolfie wees,” kap ek terug.

Ons almal lag en ek wens vir oulaas die ou in die Ford wat links op die skouer van die pad klippers laat spat om net vorentoe in te druk ‘n spyker in sy wiele. Bab raas en sê mens wens nie ander ongeluk toe nie.

Ek byt op my tande en lees maar op die tablet wat my blogmaats skrywe. Gister was lank, en ons is sommer vroegaand soos soet kinners in die bed. Lekker geslaap.

Vanoggend met boekevat leer ons van stilbly en luister en ek word vreeslik hard met die blindesambok gewiks. Ek kry skaam en besluit befoeterde, blaffende Adolfie moet rerig waai.

Sal opreg my bes probeer om stiller te raak en te luister, want met al my raas en blaas en skel loop ek skatte mis. Ek druk toe summier my menoupause lappie in my mond. Rots het gesukkel om te bid met die groot glimlag op sy gesig.

In my soeke na leiding om Adolfie straat af te jaag. vind ek twintig redes tot stilte.

Ek het werk om te doen en vergifnis om af te bid.

 

Foto van NANCY DOUTHEY 

Sy het werklik ‘n handoek in haar mond gestop om te ervaar wat dit is om stil gemaak te wees… interessant. Lees self.

http://recreationdocumentation.blogspot.com/2008/04/catalysis-iv.html

 

 

Sjoe…

37030237_1681151365267439_4366222302384226304_oWild Geese

You do not have to be good.

You do not have to walk on your knees

for a hundred miles through the desert repenting.
You only have to let the soft animal of your body
love what it loves.
Tell me about despair, yours, and I will tell you mine.
Meanwhile the world goes on.
Meanwhile the sun and the clear pebbles of the rain
are moving across the landscapes,
over the prairies and the deep trees,
the mountains and the rivers.
Meanwhile the wild geese, high in the clean blue air,
are heading home again.
Whoever you are, no matter how lonely,
the world offers itself to your imagination,
calls to you like the wild geese, harsh and exciting –
over and over announcing your place
in the family of things.
~ Mary Oliver

https://www.facebook.com/ContemplativeMonk/

Grom, al wil jy brul

36882346_2232934596739974_7257631892785070080_n

Nee kyk, my bid en geduld word beproef. Ek werk so hard om my bekkie mooi rooibostee geverf toe te hou, maar fokkit tog! Ek wil nie onderlangs grom nie, ek wil brul!

Dit begin gister. ‘n Asseblief-ek-is-in-nood-oproep. Die vreeslikste storie van kinders en opleiding en unforms en werk wat gaan verloor word. Ek ruik vis, maar vra so ewe vir al die papierwerk, dat ek die situasie kan takseer. Die ondersoekende joernalis in my slaap nooit regtig nie. Of miskien is dit dat te veel mense my al soos ‘n toffie gekou het, en dat ek moeg vir natlekspoeg is…

Ek bel die potensiële werkgewer anoniem, en warimpel, die vreeslike storie aan my opgedis, is net dit, ‘n storie. My bloed borrel so effens – ek is nog te lamboudia na die varkgriep om in volbloed woede uit te tier. Ek bel die pleiter terug.  My leeuin stert swiep so heen en weer terwyl ek met afgemete woorde laat weet ek kan ongelukkig nie R10 000 uitleen nie. Vir niemand nie. Punt.

Vroegoggend kry ek ‘n oproep van ‘n persoon wat met ‘n moeilike installasie sukkel, kan ek help raad gee. Natuurlik, ek gee nie om om my kennis te deel nie, ek gee nie om dat jy werk wat ons toe oë kan doen, self mee sukkel nie. Kom gerus en kry gratis les. Dis tog net my tyd, en my winkel het nie inkmoste nodig nie.

Die persoon arriveer ‘n ruk later. Ek maak die deur oop, en wragtig, sy selfoon lui. Ek moet vir tien minute aanhoor hoe vies hy vir so en so se @@(#(A$(%+% en @@##&&$&$&$***)$$# is. Ek stap kantoor toe, want my bloed borrel weer. Hy kom soek  my na sy gesprek klaar is.

Man, ek het net daar vir hom vertel hoe ongeskik hy is om my om hulp te vra en dan my tyd ook nog te kom mors. Nodeloos om te sê, my kind kruip agter ‘n deur weg, my personeel verdwyn om hoeke en die man staan bloedrooi van skaamte en gaap soos ‘n barber uit die modder. Die askies tuimel uit sy droë mond

Ek aanvaar sy verskoning, gee raad, en toe hy uitstap groet ek so vriendelik soos altyd. “Jammer Tannie” was toe genoeg om my stert se swiep tot bedaring te bring.

Sal maar sien wat die res van die dag inhou.

 

 

Leef jou streep aka lewe

Dashget-a-tattoo-funeral
Ek is in die onlangse verlede aanhoorder van ‘n argument oor Jack Parow se musiek en lirieke. Een verklaar passievol dat hy die man en sy musiek glad nie laaik nie. “Ek probeer maar my streep dun hou,”  kwinkslag hy. ‘n Ander vriend sê droogweg:”Ons almal het maar strepe.”  En die terugkap: “Party s’n is net breër.” My dogter wat ook nie op haar bekkie geval is nie, raak betrokke en verklaar dat brëe strepe die nuwe swart is.
Ja, vir Jack laaik jy of jy laaik hom nie. Ek luister na die man. Daar is goed wat my nie aanstaan nie, maar kletsrym is sosiale kommentaar, en ‘n mens leer en verbreed jou eie storie deur te luister. Ek is ook gek na Fokofpolisiekar, Valiant Swart, Koos Kombuis. Ek is ook mal oor Coenie de Villiers, Jannie du Toit,  en so aan.
Is my streep nou dun maar diep of is my streep dik en vlak? Ek reken ons almal is maar  gestreep op ‘n manier. Dit maak dat ons onthou om ons nie aan te matig nie! Een streep wat ek nie van hou nie is die een van vooroordeel, van engte en klein denke. Dan gaan ek maar liefs vir kommin. Sela.
Vanmore, toegewikkel in ons sjokolademoussedeken, luister ons Brekfis met Derrich op RSG. “Luister saam na “Tema van jou lied,” nooi hy. Dis Valiant Swart en Jack Parow.
Ons luister. Ons streep vir Afrikaans en menswees  loop dik en diep deur die woorde.

jack-parow-en-valiant-swart-watkykjy

Lees net:

Tema van jou lied

Kom wonder
Kom werklik

Kom sterre verskiet

Kom glimlag

Begin weer jou lewe geniet

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Maak geluk weer die tema van jou lied

Kom moeg,

kom met my,

kom misverstaan

Kom huistoe,

kom alleen,

kom vinnig,

kom saam

Kom happy,

kom hartseer,

kom smile,

kom traan

Kom winter,

kom somer,

kom sonskyn,

kom maan

Kom met my,

kom sonder,

kom sober,

kom klaar

Kom donker,

kom skemer,

kom daglig,

kom vaak

Kom moeder,

kom vader,

kom suster,

kom kind

Kom honger,

kom huilend,

kom verloor,

kom gevind

 

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Kom glimlag

Begin weer jou lewe geniet

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Maak geluk weer die tema van jou lied

Kom binne,

kom buite,

kom plaas toe,

kom stad

Kom hardloop,

kom le rond,

kom hou vas my hand

Kom warm,

kom koud,

kom eensaam,

kom vas

Kom bakhand,

kom vraend,

kom tasse gepak

Kom heemwee,

kom denkend,

kom ouers verras

Kom leeg,

kom volop,

kom geraamtes in die kas

Kom hier,

kom net vinnig,

kom een stuk,

kom as

Kom deur,

kom hientoe,

kom hou vas my hand

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Kom glimlag

Begin weer jou lewe geniet

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Maak geluk weer die tema van jou lied

(Skrywers:  Zander Tyler, Pierre Andre Nolte, Fred den Hartog, Justin de Nobrega)

Ek is dadelik op die tablet en ek google die musiekvideo raak. Dis fantasties! Die video van die twee kunstenaars se optrede is in 2014 opgeneem in die Malmesbury-omgewing, en die res vertel die verhaal van ongewone Weskaapse mense, wat hulle lewenstema uit dans, speel, spring en leef!  Albino’s met mieliepitglimlagte, ‘n seun manalleen in ‘n balletklas, ‘n verlamde valskermspringer, die hulpeloses, haweloses, ‘n vroulike Elvis-nabootser – aan die leef!

Om terug te keer na die streep argument. Ek wil sê maak nie saak of hy dun is nie, hy is daar, maak nie saak of hy breed is nie, hy is daar, maak nie saak of die vlak of diep is nie, ons streep maak deel van ons uniekhied. Ek is so bly liefde vir woorde, liefde vir alleman se storie maak dat my streep inpas by ‘n ander se vlak, diep, smal of breed. Dit maak my ore oop en my oë se uitkyk wyd.

O ja! Onthou: Tussen jou geboortedatum en jou sterfdatum is ook ‘n streep. Dit dui op jou lewe. Ek reken hy moet dik en diep geleef word, want dis jou storie.

Groete van ‘n gesonder lekkervurige ekke, so flikkerig soos ‘n vuurvliegie, maar gesonder.

 

EINA

Statistiek. Jy het ‘n kans om iets oor te kom. ‘n Motorkaping, huisbraak, ‘n ingroeitoonnael, gemoedsbekakking, egskeiding, etikettering, kompartementalisering, en so aan en so aan.

Ek disrespekteer niemand. Doelbewus. Die werklose, die ryke, die geleerde, die andermens wat voor my staan. There for the grace of God….

Meelewing, die anderkant van die spieël is iets wat deel van my elke dag is. Doen wat jy kan met wat jy het. Plaas jou in die ander ou se skoene.

Vandag, so effe voor my sestigste bestaansjaar word ek deel van die politieke, rasgedrewe narratief aan die seëvier in ons land. Dankie Bell Pottinger en die Guptas. Niemand laat my fisiese bloei nie, daar was geen geweer teen my kop nie. Maar ek was daar saam met die verfoeides, die vernederdes, die veragtes.

Die banneling, die gevangene, die Jood met sy ster op sy mou.

‘n Stortvloed van woorde uit ‘n ongelukkige, nuwe bevoorregte vrou se mond het my naak gelaat.

“You rubbish, you racist.”

Ongevraag spoel die woorde soos sout op oop seer. My denke verstar. My woorde Goddank op.

Jy ken my nie, en ek hie vir jou nie.

Ek bid vir jou seer en jou woede. Ek hoop jy voel beter. Ons sal more weer praat.

Vanaand sal ek slaap en vir jou en al die mense van ons seer land en myself bid.

Klein dingetjies met groot liefde

‘n Vrou moet doen wat ‘n vrou moet doen. Feëland se feng shui werk nie, iets makeer. Rots is ongelukkig, ek is seer van nerf. Bab en Mielie wil gillend die winkel uit,  en die vlaktes inhol oor hulle grootmense se iesegrimmigheid .

Na aanleiding van my hoogs emosionele reaksie gister op drukkies en liefde teenoor my betoon, besluit ek, hierdie monsters in my en my geliefde se binnestes gaan met klein-dingetjies-gedoen-met-groot-liefde, beveg word.

Ek begin sommer al gisteraand met die hernude fokus. Rots voel knieserig en snotterig, ek dokter met Corenza C en Norflex vir sy nek pyn. Sien, die koue weer laat die nek met die fusieprostese knies. Ag, ek is simpel om nie te onthou nie, my rug maak al vir twee jaar dieselfde.

Rots het blykbaar toe ook sy eie strategie. Knies en al word ons bederf met boontjiekoekies en picana steak in die gietysterpan.  Die vrede sprei saam met die Goya kaggel se hitte deur die huis. Die honde hou op grom, ons ook.

Nogal ‘n kouewater op die gevreet oomblik, né. Klein jakkalsies moet altyd dopgehou en verjaag word, anders verander hulle gou in monsters wat alles om hulle verwoes.

Vanoggend moet Rots en ons kaggelmanne vroeg en ver ry om ‘n kaggel te gaan diens en ook by ‘n oord waar ons kaggels installeer het, die personeel gaan touwys maak om die eenhede ordentlik te gebruik. (Julle kan nie glo wat mense met ‘n kaggel kan aanvang nie!)

Terwyl hy gaan stort, hol ek kombuis toe. Rots vrek oor padkosbroodjies – katjiebotter met stroop en Bovril. Ek staan en smeer die margarien op die snytjies brood, rustig tot elke hoekie ook ‘n smeersel het.

Net soos my pa my soveel jare gelede geleer het: “Botter al vier hoeke van die snytjie brood, my kind. Dis hoe jy liefde wys.” Dis al meer as veertig jaar, maar ek onthou daardie oomblik saam met my pa in die kombuis soos gister. Die grootheid en die eenvoud het my bygebly. Dit glip net so partykeer terug in die onthouboks pleks om op my hart se elke-dag-nodig rak te bly!

Behalwe die liedfebroodjie, skryf ek vir hom ‘n liefienota. Dis tradisie wat onderbreek is sedert Oktober verlede jaar. Sy stywenekkie-episode en daaropvolgende operasie en lang herstel, die onderbreking. Sjoe, ek sal mal word as bykans ‘n halwe jaar nie my elke dag soos ek daarvan hou kan bedryf nie!

Lekker val die skille van my oë af, en besef ek hoekom ek so kort-kort soos die dinges in die drinkwater voel nie. Waar sal my man dan nou heen met sy frustrasie en seer?

Hoe lekker toe hy my netnou bel en sê die broodjies was lekker en die briefie, dankie vir die briefie.

 

Hemelse drukkies en ‘n mandjie

20180516_081413Die atmosfeer in my feëverhaal is ietwat bewolk en mistig sedert gisteroggend. Soveel so, dat Rots en Bab en ek so bietjie stywenekkie met mekaar is. Tot die honde grom vir mekaar.

Ja, die dinges spat en breek soms in sprokiesland los, glo my. Dis maar net ‘n adres van gewone mense hier op die ondermaanse en net die stukkie van die spieël wat dikwels gewys word.

Ek is besonder sensitief omdat ek nie kan glo dat die geliefde vrou van Sondag wat troetelbederf pedi en voetgemaseer die naweek in is en sulke wollerige pantoffels vir ma-dag uit haar pakkie gehaal het, Dinsdag die drol in die paleis se drinkwater is nie. Maar nou ja, ons bly nie in die hemel nie, ons reis soontoe.

Met ‘n nerfdungeit nog in die lug, na daar weer onder gebed ons swak voorbeeld, sonder bespreking van wat die swak voorbeeld veroorsaak het, vergifnis voor gevra is, begin hierdie Woensdag. Ek kan nie. Vergewe my. Wat ek die graagste sal wil hê is dat ons uitpraat sodat ons nooit weer hierdie “underlying issue” hoef te sorteer nie. So die rit per Legend om ekonomie te gaan pleeg is maar stil.

So kom ons by die Lekkerwinkel aan, ek druk die paniekknoppie in plaas van die alarm. Ons is skaars oop, of die eerste vrag kunsmis word gelewer, daar is vragte te laai, kaggels om te gaan herstel (onthou laat ek eendag vir julle wys hoe om nie met ‘n kaggel te werk nie). Dis bedrywig.

Op die kamera-monitor sien ek vir Regina, ons straatkioskvrou van oorkant die pad, by die hek. Vetkoek-Regina wat haar Checkerstrollie, met haar potte en panne en gasbottel en skottels en meel, by ons bêre en water by ons tap. Regina wat die ontvanger is van al ons “ek-is-klaar-met-die” klere en skoene kry. Wat vir die eerste keer ‘n bra dra, omdat sy kom vra het. Sy het ‘n plastieksak in haar hand.

Die telefoon lui, en ek gaan met my werk aan. Regina oombliklik uit my kop. My ander kind, Bessie wat vir ons kantoor skoonhou en sorg dat ek nie mal word van koffiekoppies in kantore en leë toiletrolle in die badkamers nie, kom sê om die kantoordeur se hoek, iemand wil my sien.

Ek kyk op. Regina, met haar blink gesig, met rook van vanoggend se opstaanvuur soos parfuum wat kleef, staan met die einste plastieksak voor my.

“Happy mother’s day,” en haal die handgemaakte mandjie uit die sak.  Ek gaan aan die snik, en sy kom gee my die grootste liefhê druk. Ek sit in trane lank na sy weg is, sit en kyk hoe sy die trollie hek uit, oor die pad stoot om in die koue onder haar handgemaakte kiosk loop vetkoek bak om te sorg vir kos op haar tafel.

20180516_081407

Bessie kom kantoor in. “Jy is mooi, moenie huil nie,” en sy hou my styf vas. Jinne, kyk net hoe word ek met liefhê omvou.

My selfoon biep, ‘n Whatsapp bid-vriendin stuur ‘n video. Luister gerus. Hy is onderaan die inskrywing.

My bekaf Rots kom in en sien die mandjie. “‘n Moedersdag persent,” sê ek. Hy kyk my so skuins aan en buk af en gee my die drukkie wat ek al gisteroggend wou gehad het.

‘n Aangetroude tante met wie ek nie baie kontak het nie, maar van die min mense is wat my kleintyd saam met my beleef het, en weet dat my bynaam Rina is, stuur ‘n omgee SMS.

Soos Amore van Tjailatyd so gereeld sê: “Toe-val-Lig.”

Die son breek deur die mis wat Poloniekwane en my hart omweef het.

Die warmte klop kleinbekeer hier in my binneste. Ons Here se liefde leef in en deur mense. Dis daar, en al sien mense om jou nie al jou seer en versugtinge raak nie, Hy hoor die onhoorbare en sien die onsienbare. Sy liefde ken geen perke nie.

Here, dankie, dat U liefde in Regina en my heen en weer vloei. Dankie dat U liefde tussen my en Bessie vloei. Dankie dat hulle my ma noem. En dankie dat U liefde vir Rots en Bab en my ook ewig hou, selfs wanneeer ons nie baie van mekaar hou nie.  Dankie dat U my kom wys ons dun jammer-vir-myselfgeite moet wyk, daar is net tyd en plek vir oopbek-en loshande liefde.  Dankie vir whatsapp en smse waar ek besef, dis U, dis U!

My Bybelvers van die dag het nou net op die selfoon arriveer:

15“En dan die saad wat in die goeie grond geval het … Dit is daardie mense wat die boodskap van God gehoor het en diep daardeur geraak is. Hulle begin dadelik leef soos God dit wil hê. In alles wat hulle sê of doen, borrel hulle geloof eenvoudig uit. Hulle geloof lewer van dan af heeltyd vrugte op.”

Skryf-safari: Skryf ‘n feeverhaal : ‘n Gewone lewe se sprokie

k6p7Qc

Daar was eendag ‘n dogtertjie. Sy was almal se hart se punt en sy was baie lief vir lees. Sommer gou was dit nie meer nodig vir haar Pappa en Mamma om vir haar stories te lees nie. Sy het dit vreeslik geniet om laat, lank na almal in die huis reeds geslaap het, sklempies met die flits onder die kombers te lees en dan die volgend oggend vaak-vaak deurgaan.

Haar wêreld was veilig en geborge en selfs haar oujongnooi groottante was lief. Sy het niks kortgekom nie. Na so paar jaar as enigste kind, is daar ‘n baba sussie gebore. Die wêreld het skielik nie net meer om Oudste se sit en staan gewentel nie. In haar hartjie het sulke klein krakies begin vorm. Een se naam was jaloesie, die ander alleenheid. Die baba-sussie was baie sieklik en Mamma en kleintjie moes dikwels weg na die hospitaal. Dan is Oudste maar na ouma of peetma se huis verpak.

Op sesjarig ouderdom het nog ‘n nuwe krakie het in Oudste se hart gevorm. Verwerping. Sien, Oudste moes koshuis toe. ‘n Bang kindjie in die koue koshuis, te klein om self haar bed op te maak, slegte kos en ‘n hartjie ineengekrimp van verlange na haar mamma en ouma en peetma se huise.  Die vreemdheid het gewyk en oudste het gou aan die koshuislewe gewoond geraak. Daar was darem ‘n biblioteek by die skool, kinderkrans en maats van haar eie ouderdom.

Maar Oudste se pappa was ‘n swerwer. Soos die jare verbygegaan het, het Oudste geleer om nie te innig vriendskappe te smee nie. Afskeid elke kort-kort was net te seer. Hulle het bykans elke tweede jaar na ‘n nuwe plek verhuis.

Toe Oudste in matriek is, gaan haar pappa dood. Haar mamma se hart is gebreek en sterf kort daarna. Sy het gedink die wêreld is ‘n wrede plek en haar hart toegeskulp, soveel so dat mense haar as hovaardig beskou het.

‘n Gladdegiel het haar egter verlei en na ‘n kortdstondige huwelik wat om al die verkeerde redes voltrek is, het Oudste alleen en gekneus weer haar staning in die wêreld probeer maak. Op haar eie.

Tot een goeie dag, waar sy maar met haar elke dag se bestaan besig was, verskyn hy! Haar siel se maat. Haar beste vriend. En die beloftes in die Bybel word vir haar waar.

”…soos die man sy vader en moeder verlaat en sy vrou aankleef, sal hulle een vlees wees. (Genesis 2:24, en herhaal in Matt 19:5; Mark 10:8; Efes 5:31) 

En Prediker:“Twee is beter as een, want hulle het ’n goeie beloning vir hulle harde werk, 10want as hulle val, sal die een sy maat optel, maar wee die een wat alleen is wanneer hy val, want daar is niemand om hom op te tel nie. 11Meer nog, as twee bymekaar slaap, sal hulle warm kry, maar hoe kan een alleen warm wees? 12As een te sterk is vir hom, sal twee hom weerstaan en ’n driedubbele tou word nie gou gebreek nie.”

Gou is daar ‘n troue en ‘n paar jaar later word die fraaiste dogtertjie gebore.

Die einde

Naskrif:

Oudste en haar Rots en haar Bab leef al lank en gelukkig saam. Die tyd vir Bab se sprokie is nou aan’t kome.

Oudste kan vir Bab verseker dat sprokies nie altyd vlot verloop nie, maar as mens bly glo, kan die sprokie jou verras.   Jy kry nie nooodwendig die sprokieseinde wat jy wil hê of waaroor jy droom nie, maar dikwels is dit nie ‘n slegte ding nie.

Wat Oudste ook weet is dat geluk kan kom en gaan. In oomblikke, oogwinke kan alles verander.  Ware geluk lê egter nie in oomblikke nie. Nee, ware geluk ontstaan uit herhaaldelike keuses wat jou in jou leeftyd maak. 

Lees hoe mooi skrywe Stephanie Dowrick: “Happiness can come in a single moment. And in a single moment it can go again. But a single moment does not create it. Happiness is created through countless choices made and then made again throughout a lifetime. You are its host as well as its guest. You give it form, shape, individuality, texture, tone. And what it allows you to give can change your world. Happiness can be stillness. But it isn’t still. It wraps, enchants, heals, consoles, soothes, delights, calms, inspires and connects. It is on your face and in your body. It is in your life and being.”

 Oudste is steeds passievol oor lees en woorde. Bab ook. Wat ‘n seën.

_________________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=779975

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

‘n Storie goed vertel en ‘n groot les

“Ons almal was maar in een stadium van ons lewe jaloers. Dit is nou maar eenmaal so dat dit niemand verbygaan nie. Maar dit is hoe ons die jaloesie hanteer wat van ons slegte of goeie mense maak. “..

Meeste van my vadertjie se stories, wat hy my vertel het, gaan oor sy kinderdae. Hoe hy die vlaktes ingevaar het en gaan jag het vir ietsie ekstra vir die pot. Die lewe was baie swaar en elke bietjie ekstra vleis in die pot het gehelp teen die eentonigheid van vetkoek en mieliepap. So niemand […]

via Lang Herman se hond — Stories van Gister