F..,f.. en f..kietog

(Foto: Rational Standard se blog)

Vandag is ek vuriglik en sooibranderig klaar bekgehou, na ek sedert Maandagaand my uiterste bes probeer het om nie onbedaarlik aan die gil te gaan nie. Ek gaan nie roem dat ek alwetend is nie, maar wel dat ek van ouskool joernalistiek hou, omdat ek self toe ek klein was – met mooi tieties en my eie tande – die voorreg gehad het om ‘n gemeenskapskoerant joernalis te wees.

Jy het wie, wat, waar, wanneer en hoekom in jou berigte geantwoord. Jy het feitgebasseerde nuus aan jou redakteur voorgelê. Dit was nie net die grootkoerant (dagblaaie) wat ‘n scoop gejaag het nie.

Jy moes ongewilde vrae by die stadsraad vra, jy moes die spietkop wat oorkant die straat bly en aan omkopery skuldig bevind is, se foto buit die hof neem – dit was ‘n skande. Jy het geweet dis hy en sy tjomme wat jou Pirenese berghond vergiftig het, dit was hy wat spykers in jou oprit gegooi het. Dit was jou werk, jy was trots daarop en buig of bars, jy het geskryf wat waar is. Die hel het jou gehaal as die redakteur feite nagegaan het en jou weergawe is krom.

Behalwe nou as dit by poletieks gekom het – daai is vir jou via jou baas met ‘n lepel gevoer, en ja, ek kon nie lokasie toe gaan nie. Hoe hang die ou onderrokkie uit, Lekkervurig. Ons het ook maar in Lalaland gebly en in daai opsig geskryf wat opgedis is. F..nou is ek sommer weer ontsteld oor die nalatenskap waaraan ons nimmer klaar gaan betaal nie. Daar, beskou nou maar dit as my bevoorregte gebieg oor my verlede.

Ek wil egter my verstout om te sê dat daar meer versigtig met mense en nuus omgegaan is as vandag. Dit voel vir my so baie keer dat ‘n beleid neergelê word, en buig of bars, nuusberriggewing sal ‘n narratief volg, f..die ware storie!

Die gewraakte ou SA-vlag foto’s en die brand van die nuwe landsvlag foto is Maandag deur ‘n joernalis en die leier van die BLF getwiet. Die flippen foto’s dateer uit 2010 en vroeër. Toe hulle uitgewys word…niks. Geen gevolge, want die narratief… (Lees die Rational Standard se blog hieronder deur op die skakel te kliek.)

Daar het Maandag min verkeerd gegaan, nie dat ek met die hele aksie en bedoelinge saamgestem het nie. Feit is en bly oral in ons land word daagliks 52 mense vermoor, onder wie meestal landbouers van alle rasse, kinders, bejaardes en vroue. Al hierdie vermoordes wat ek hier lys het volgens my een ding in gemeen – weerloosheid.

Ons moet weerbaar wees. Ons moet leer om in ons klein bestek met almal om ons saam te staan. Ons moet moedig en braaf wees, ons moet self dink en doen. Maar onthou, dis maar my mening. As jy anders voel – dis ‘n demokrasie ons mag verskil, moet net nie op my skreeu nie.

MAAR ek wil wel weet:

  • Wat het mense gedink om in die middel van een van die gevaarlikste stukke pad hulle punt te wil maak. Die steenkoollorries regeer op die Hoëveld se paaie. Ons protesteerder weet dit. So die ploegery deur die karre – moedswilligheid aan beide kante. Punt. Daar is niks rassisties aan roekelose bestuur en gladde bande en bo die spoedgrens ry nie. Dit lê voor die deur van ons Prez en sy trawante. Danksy hulle voorbeeld en ondermyniing van die wet en orde in ons mooi land, maak elkeen soos hy of sy wil. Wie gee dan om!
  • Mense wat moedswillig wel die ou landsvlag geswaai het en moedswillig net die stem gesing het: Maats, al wat julle reggekry het is om soos BLF en die EFF en die Prez te wees. “Beware of the verbose few” word daar wys in die rooitaal gewaarsku. Julle het in die hande gespeel van diegene wat Afrikaners en Boere wil stereotipeer as rassiste wat hunker na die goeie ou dae van apartheid. Eish.
  • Omdat daar nêrens onluste uitgebreek het nie, omdat niemand gedood is of aangerand is nie, omdat eiendomme nie beskadig is nie, het almal wat ‘n grief teen Maandag se aksie het, te heerlik en gou die vals nuus as waar versprei – want daar was niks anders nie.
  • Dit is so handig dat ons vriend CR ook die vals nuus gebruik het om almal verder op hul plek te hou, ons witgeit verder te verguis. Dit is te lekker om ‘n sondebok te hê as daar soveel toortse op jou en mede-leiers se etiek en optrede geskyn word.
  • Wat die arrestasies van optog-organiseerders betref, as die wet oortree is en toestemming is nie verkry nie, dan moet die gevolge gedra word. Ons moet dit hanteer – ons ken nie van massa-optrede nie. Moenie nou heksejag en viktimisering skreeu nie. Daar word gegrom om mense terug gate toe te jaag.  Onthou die werkende middelklas – meeste van ons is hier te vind, is deel van die 5miljoen getakseerdes wat moet sorg dat 45 miljoen toelaes, pensoioene en Nkandlas kry. Dis maar my teorie, ek is maar polities naïef. Vergewe my as ek verkeerd dink.
  • Omdat ons senuagtig is, en nie weet om al hierdie eerstes te hanteer nie, en daar vir ons ingeprent word dat die boere aspris vermoor word, is die Vuisboek en Whatsapp vol twak. F..kit, ons word beloer en beluister. Whaha. Daar is nie tyd of geld vir sulke spioenasie nie – daar is te veel om te staats-kaap. Die soustrein moet leeg voor hy tot stilstand gebring word! Hulle sal anderdag eers oor klein mensies kommer. Solank jy net bang en versigtig bly en jou taks betaal.
  • Oor die aspris moor wil ek my geensins uitlaat nie, want ‘n storie in die styl van Deon Meyer se Koors hardloop alreeds deur my gedagtes en ek het anner goed om vir Janie Skryf te voltooi.

Tata, en blaas af daai kuite.  Hierdie is maar gedagtes in my kop.

Soos Bantu Holomisa tydens die mosie van wantroue probeerslag gesê het: “The history we write today – forms the future of our country.” Kom ons maak geskiedenis deur vir waarheid te staan. Sela.

https://rationalstandard.com/fake-news-blackmonday/

 

 

 

Nuwe moed

Ek lees oral vandag dat ons in Suid Afrika sal moed aan die dag sal moet lê. Ons sal braaf genoeg moet wees om ou sienswyses en oortuigings te laat gaan. Braaf genoeg moet wees om uit te reik na mense wat anders as jy dink en voel.

“Abandoned by their politicians South Africans need to take charge of their own security.” Die lees ek raak in ‘n artikel oor #SwartMaandag. Dit dui vir my daarop dat ons brawer as braaf sal moet wees om ons land se toekoms vir alle mense te verseker.

Lees self: http://www.news24.com/Analysis/10-questions-about-blackmonday-answered-20171101

Net Ek bring my op die spoor van ‘n skrywer/digter/blogger: I wrote this for you 

Hier skryf hy sowaar vir ons almal ‘n waarheid:

There is no bravery in a gun.

Brave is saying no to the comfort that kills you.

There is no bravery in a fist.

Brave is singing Kumbaya softly to a screaming baby.

There is no bravery in a flag.

Brave is holding onto the air itself to stop yourself from falling into yourself.

There is no bravery in a crowd.

Brave is knowing who you are, even when everyone else doesn’t.

There is no bravery when it’s easy.

Brave is carrying on and on, and looking and finding all the angles and all the keys, and turning every single one.

There is no bravery in bright light.

Brave is fighting the sun itself for the right words to talk yourself off the ledge.

There is no bravery in hurt.

Your bravery is kneeling on the ground.

In the end, your bravery is living.

Iain S. Thomas

http://www.iwrotethisforyou.me/2017/10/the-living-and-brave.html

Haal die was uit jou ore en luister

My Rots het eenkeer op ‘n inkopielys die volgende neergepen:”Ons luister om te antwoord, nie om te verstaan nie.” Hy het dit iewers op die draadloos gehoor.

Nou die is baie waar op die oomblik, met die plaasmoorde-emosies en so aan. Ons wil nie hoor nie, ons wil vertel. Ons is almal moedeloos, seer, kwaad, bang – ons ore is bot toe. Ons lyk soos Shrek met sulke groen verstopsels wat by on ore uitsteek. Horende doof en siende blind vir enige opinie anders as ons eie.

Hierdie dae is vol emosie en ‘n mens sal seker moet versigtig trap. Soos ‘n trapsuutjies. Die swart t-hemp aksie het ‘n liederlike slaggat geword. Tipies Suid-Afrika, stig ons so graag groepies en elkeen glo hulle  interpretasie en geloofsuitkyk is reg. Eish.

Ek sit verslae nadat ek met aandag Heinz Winkler van Idols faam, en wat my aanbetref ‘n ordentlike en diep-gelowige mens, se 20-minute oproep oor die netelige situasie uitgeluister het. Hy het bloot gewaag om sy mening te lug en klomp ongemaklike stellings te maak.

Genugtig, julle moet lees wat kamtige Kristenmense vir die Heinz-kind toesnou. Ek wil net een vraag vra: Bid julle met daai bekke? Jo, die hemel help ons met sulke kerkmense.

Wat my opgeval het is dat Heinz  smeek dat die swart t-hemp aksie nie beperk word tot ‘n ras of kultuur nie – ek stem volmondig met hom saam. Want sien – my en my kinders se werkers kom vra by ons hulp teen dieselfde wrede misdadigheid wat op ons plase gebeur – marteling, verkragting, diefstal, moord.

Skreeu op my as jy wil dat ek niks weet nie. Verrassing: Ons woon op ‘n plaas, glo my ons weet hoe weerloos ons is en ons besef ons staan op die rand van die statistiek poel.

Tweedens het Heinz die vraag gevra wat doen ons om ons onmiddelike omgewing te beïnvloed, nie die hele wêreld nie, net jou kring van invloed en impak. Hoeveel van ons ken ons werkers se blyplek, was al daar, help met skoolgeld, maak middagetes want jy weet hulle staan al 04h00 op – wanneer sal hulle kosmaaktyd kry? Die lys is lank van goed wat wesenlike verskille kan maak. Ook by arm mense van die wit plakkersamp of veilige hawe – was jy al daar? Het jy al die wit van die oë van ‘n mens in nood gesien? Was jy al so naby dat jy dit kan voel en ruik? Dis die doen wat ons land nodig het.

Die hou op die borskas van stiksieniges het Heinz goed geplant – want hierby is daar nie verbykomkans nie. Hy vra: “Wie is jy?”

Ek verstout my dat meeste van ons antwoord So-en-so, Wit, Afrikaanssprekend.

Verkeerde antwoord!

Ons is God se kinders eerste, en in die jong man se woorde, “dan eers is ons deur lotsbestemming deur God bepaal, die velkleur en kultuur waarin ons ons bevind. En daar is verskeie velkleure en kulture in hiedie Suid-Afrika saam. Geweld, swak diens, korrupsie – daai goed  het ‘n impak op ons almal.

As ons geloof in God bely – moet ons wat ore het om te hoor beslis anders optree en reageer op oproepe om aan aksies deel te neem tot uitsluiting van ons naaste. Ja, ons naaste wat ons so lief soos onsself moet hê, al lyk hulle nie soos ons nie en al maak hulle nie soos ons nie. As almal, nie net wit Afrikaanssprekende Suid-Afrikaners gaan swart t-hemde dra, dan sal ek juig. Dan is die boodskap Suid-Afrika se mense is gatvol. Suid-Afrika se mense wil verandering sien.

Maar omdat ek  belowe het ek sal luister, wil ek ook sê Sophia Kapp ek hoor jou. Dit is ‘n waarlik vry wêreld. Ons moet maar in hierdie chaos met mekaar rekening hou en uithou.  Jans Rautenbach het ook sy eie verkeersplanne. Lees maar self.

Kyk wat  het ‘n Zoeloe gemeenskap vanoggend  gedoen om hulle ongelukkigheid oor plaasmoorde (ja, ‘n wit boer se moord het hulle tot aksie gedwing), moord en misdadigheid te demonstreer.

Ek en al my mense gaan Maandag swartbandjies dra – ons rou oor plaasmoorde, verkragtings, kindermolestering, eie-geregtigheid, ag sommer alles wat seermaak in ons baie siek Suid-Afrika. Maar ons gaan ook al hoe meer vir  mekaar omgee en luister as iemand praat.

Tata en blaas af jou kuite…en doen wat die Gees jou lei om te doen en onthou om te luister!

 

The community members of Zwathi, which falls under Ward 4 of AbaQulusi Municipality took to Gluckstadt Police Station to voice their concerns over the rising crime rate in the area. Picture: Vryheid Herald

Lees meer hier: https://citizen.co.za/news/south-africa/1520431/black-community-members-march-against-killing-of-white-farmers/

 

 

 

 

 

 

Meer as ‘n swart t-hemp dra is nodig

Nou wat hierna volg, gaan my seker ‘n klomp aanhangers en vriende kos. As mens moet, dan moet jy.

Blogland en Vuisboek is vol swart plakkers. Ons moet nou swart dra om ons boere teen plaasmoorde te help en ook om dit te voorkom. Ek het nooit geweet hoe plakkers en t-hemde sulke goed voorkom nie.

Onthou jy daardie foto van daardie kind wat sit, hopeloos van hongerte uitgeteer, en die aasvoël wat sit en wag dat die kind moet doodgaan – kitskos. Julle ken mos daai foto? Of nie:

The vulture and the little girl(The vulture and the little girl is a noted photograph by Kevin Carter which was sold to and appeared (for the first time) in The New York Times on 26 March 1993. It is a photograph of a frail famine-stricken girl collapsed in the foreground with a vulture eyeing her from nearby. She was reported to be attempting to reach a United Nations feeding center in Ayod, South Sudan sometime in March 1993)

Verbeel jou iewers in ‘n regeringsagterkamer is ‘n langtermynplan bewimpel wat soos volg lyk: Ons is nou die arme so arm as moontlik. Hoe hongerder almal raak, hoe minder is lewens werd. Ons raak ontslae van hordes mense deur hongersnood te bewerkstellig en waterbronne nie te versorg nie. Dan kan ons land in die nabye toekoms heel moontlik soos iets uit Deon Meyer se Koors lyk, of soos die foto.

Sê nou, in hierdie dae van korrupsie, magbeheptheid en anargie, die langtermynspel van ons regering se gierigaards is, om soos in tye van ouds tydens die Ierse Aartappel hongersnood en ook die Bengaalse Rys hongersnood (hulle is dood van honger terwyl hulle rys moes oes), kos en water min genoeg te maak om van ‘n grootte gros van die bevolking – lees die armstes van die armes – ontslae te raak. Rykes en rykdom bly versorg agter heinings en beskut deur veiligheidswagt en die massas in landelike gebiede sit en vergaan van die honger. ‘n Oorlog oor honger en waterskaarste. Dit maak my bang en ek dink nie dit is die raamwerk vir ‘n distopiese roman wat ek beskryf nie. Eendag is nou-nou.

Dit is maklik om oortuig te wees van ‘n sinistere plan met die moorde oral. Destabilisering van die landbou beteken mense gaan honger raak in die toekoms. Minder, duurder kos ons voorland. Oor die onbekwame bestuur van hulpbronne, veral water, wil ek nie eers uitwy nie. Maar ek weet darem nie – kan sulke bose planne gesmee word as al wat op die agenda selfverryking en eiebelang is? Het hulle tyd om sulke goed uit te dink?

Die warrel denke begin toe gister met ‘n betraande Vuisboek video van ‘n vriend van die vermoorde Klapmuts boer. Al dra jy net ‘n swart t-hemp, pleit die stukkende man. Ek sluk swaar aan die knop in my keel, en deel sy dankbaarheid om ‘n nuwe dag saam met geliefdes te geniet. Die Jordaan gesin van Klapmuts sal egter nooit weer die voorreg hê nie.

Oral is foto’s van die verslae seun wat sy ma omhels, die bloedige gang. Ons almal kyk – nes die bleddie bloeddorstige Romeine. My binneste brand rooi van ergerlikheid. Hier op ons buurdorp is ‘n 81-jarige vrou gister in haar aftreeoord woonstel vermoor. ‘n Jong 21-jarige wildsplaasbestuurder is koelbloedig afgemaai.

Ek weet ons voel oorweldig. Maar wragtig wat gaan ‘n t-hemp verskil maak? Ons moet kers opsteek by die vryheidsvegters van weleer – hulle het in massa die land tot stilstand gebring. Nie Miljoene op ‘n keer nie, wel groepe oral.

As elke Landbou-unie se lede elke dorp se hoofstraat betrek saam met dorpsmense en strate vol parkeer en al die tannies en kinders trek dan ook swart t-hemde aan en toi-toi en op elke dorp word ‘n memorandum aan die plaaslike polisiehoof oorhandig, en ons raas en lawaai vir so ruk daarna en gee hulle dan ‘n redelike kans om ‘n plan te maak, en as hulle nie iets doen nie, dan maak ons almal weer so. Ons moet petisie, ons moet saam staan. Ons moet saam….ons moet….saam. Maar ons weet nie hoe nie. (Lees naskrif hieronder ivm Maandag 30 Oktober se swart t-hemde…..)

Dis ‘n toekomsvisie van die onmoontlike soort. Ons ken nie van saam staan nie. Sosiale media is soos ‘n sus-jou-gewete-beeldpoets-pleistertjie vir jouself, om ander te wys jy gee om. ‘n Swart t-hemp gaan nie hierdie distopiese toekomsblik verhoed of omkeer nie. Vuisboek profiele en t-hemde om bewussyn te skep, daai vlieër se stert is af. Hy sal nimmer vlieg. Om smse en whatsapps rond te stuur – hou net die netwerke ryk, dit gaan nie een lewe red nie. Fokkit, rol liewer jou moue op en reël ‘n toi-toi of massavergadering. Gaan skreeu op die burgemeester of iets.

Oor bid wil ek nie praat nie, oor hulp van buite….pffft! Oukei, ek sal kalmeer. Kom ons luister eerder na die stemme van rede.

Ons moet eerder saam met Susan Coetzer so maak: “Daarom plaas ek my hande op my hart en vra ek Hom om my steeds ‘n sagte hart van vlees te gee om oral waar ek gaan nuwe vriendskappe te probeer inisieer oor die gapings. Om brue van hoop te bou. Om Sy Naam ontwil. As jy nie ‘n standvastige leier met integriteit ken nie, word jy dan een in jou klein invloedsfeer. Elke bietjie lig help. Ons het baie meer goddelike leiers nodig om saam ‘n nuwe hart vir hierdie land te vorm.”

Ook stem ek met hierdie saam: “What is really required is people willing to stand up for what they know to be right, backed up by evidence, and more importantly, a sense of right and wrong. People willing to go into their communities (luckily, South Africans tend to be social people) and stand up for the individual. I can make no guarantees that we will ever achieve true freedom here but I know for a fact that if we all stand on the sidelines waiting for someone to do the work for us, the battle is already lost. So, stand up for liberty, in your workplaces, your social circles and your schools. The information is out there, particularly, I’ve found FEE useful for getting ideas about the effects of government policy on economic liberties, the Mises Institute is my go-to for public domain digital material on classical liberalism and liberty, and the FMF is where you can get detailed discussions on issues of liberty in the SA context.” – Mpiyakhe Dhlamini

Daar is reeds in Graaff-Reinet ‘n aksie aan die gang om ons slapende polisie wakker te skud…maar dis een gemeenskap.

https://www.graaffreinetadvertiser.com/News/Article/General/concerned-residents-hand-over-petition-20171025

NS. Kersie op die skuinskoek van stukkende Suid-Afrika – ‘n Whatsapp boodskap doen die rondte dat “Miskien het hy dit uit onkunde gedoen, maar ons moenie vir die swart t-hemp man luister nie! Dis Halloween op 31 Oktober – die swart t-hemp ding gaan ons almal duiwelsaanbidders maak. F.. my pienk. Rêrig? Ernstig?

Luister maar na ander stemme – en kry daai blink gedagte wat ons nou drasties kortkom om werklik iets in ons mooi land te laat verander….

Fado

fado

Ek het vandag ‘n eina hart. My gemoed is seer. Wens ek was Portugees. Dan kon ek ‘n fado sing.

‘n Fado deur ‘n man gesing is gewoonlik oor die swarigheid van die lewe, die stand van politiek, sy verlore liefde. Ek sal maar soos een aantrek om ook so te kan sing. (Ek het hoeka eerder saam met die seuns alt nader aan tenoor gesing in sangklas)

Ek sal so diep van binne my siel die seer ophaal, en elke letter sal met trane en bloed bedruip wees. Want net so min as die Portugese sanger met sy hartseer sy wêreld kan verander, net so min kan ek verander aan dit wat my so beswaard laat voel.

Die wete dat die vieslik, verbale raasbekke na links en na regs in Suid-Afrika regkry dat die meetse van ons alweer soos skape wat vir die wolf skrik, op ‘n bondel gejaag word en ineen krimp van angstigheid en kommer – dit maak my binnekant swaar en seer. Die wete dat ‘n toebek is ‘n heelbek, maak my seerkwaad.

Rêrig, ek wil nie so leef nie.

Weet nie van jou nie.

Ek skryf dan maar ‘n Afrikaanse fado.

Wat sal jou gelukkig maak?

Jy is so kwaad

Jy bly so aanhoudend ontevrede

Elke dag is daar nuwe rede vir jou woede

en alles, alles begin en eindig by my.

My ligte vel

My on-Afrika herkoms

Ek het nie gevra om hier te land nie

Ek verstaan net so min soos jy

Vertel vir my

Wat wil jy van my hê

Suid-Afrika – wat wil jy van my hê?

Wat is die antwoord.

As ek voor jou kom staan – wat is die antwoord wat jy sal gee?

Dit maak so seer – want ek weet

jy weet ook nie.

Kolonialisme

Kapitalisme

Afrikanisme

Snobisme

Sinisme

Watter isme, watter isme?

Waarom is jy nie lief vir my

Wat moet ek gee, wat moet ek doen

Dat hierdie seer einde kry?

Nee, ou Lekkervurig, dié  klink soos ‘n Jermiade… luister eerder die  onverstaanbare Fado Da Saudade – Sielslied van verlange:

 

Die vrou fado net so snikkend mooi…..

 

“Although taking many forms, as it is sung differently in Porto, Coimbra and Lisbon, the Fado is, by self-earned right, the very expression of the Portuguese soul.

In Lisbon and Porto we can find the sung Fado (Fado Cantado) in the oldest parts of the city, in the taverns or Fado houses. They are small, old, with cold walls, decorated with the symbols of this form of song in these two cities: the black shawl and the portuguese guitar.

The man that sings Fado usually does it in a black suit. He sings his love affairs, his city, the miseries of life, criticizes society and the politicians. He often talks about the bullfighting’s, the horses, the old days and the people already dead, and talks, almost every time, of “saudade” (longing).

But where did the word Fado came from? It came from the Latin fatum, which means fate, the inexorable destiny that nothing can change. That is why Fado is usually so melancholic, so sad: as it sings that part of destiny that was opposite to the wishes of its owner. The woman sings always in black, with a mournful voice, and usually with a shawl on her shoulders. She sings the love and death: the death from the loss of love, the love lost to death…

This way of singing shows, in a certain way, the spirit of the Portuguese people: the believe in destiny as something that overwhelms them and to which they can’t escape, the domination of the soul and heart over reason, that leads to acts of passion and despair, and reveal such a black and beautiful sorrow.”

Lees meer hier:

http://www.lisbon-guide.info/about/fado

https://en.wikipedia.org/wiki/Fado

Klik, klik – wensdenkery

dorothy

Wanneer verandering plaasvind, hetsy in die wêreld om jou of aan jou binnekant – jou emosies of uitkyk,  ervaar mens maar ‘n gevoel van magteloosheid. Ek dink dis soos Dorothy in die Wizard of Oz gevoel het toe die tornado haar in Kansas opgesuig het en in Oz uitgespoeg het. Daar waar jouself skielik in ‘n woeste vorteks bevind. Jy weet deur hierdie chaos moet jy kom, oorlewing ter wille. So, na my mening is baie Suid-Afrikaners in ‘n skaamkwaad-woede  of vingerwysende-dis-jou-skuld vorteks vasgevang. Ons beter anderkant probeer uitkom.

Ons land se mense is oral moerig, kwaad. Dis rerig asof die ketel gaan droogkook en uitbrand. Soveel wreedheid en moordlus. Soveel korrupsie en anderpad-kykery. Soveel moddergooiery. Soveel dubbelstandaarde en argumente. Die pers radiostasie is op die oomblik die kersie op die koek.

Ja,Tumi het tekere gegaan. Maar wraggies hoe sy in die middel van wie verteenwoordig Afrikaanses nou – die sanger of die uitgewekene in Nederland – beland het, gaan my verstand te bowe.

Ek sweer ek het in ‘n paralelle wêreld na ‘n ander radiouitsending geluister.Dis hartseer dat ons so gou op sosiale media reageer en vure aanstook.

Die analogie wat Tumi  gebruik het, of wat ek in die ander radio-uitsending gehoor het, was dat Apartheid (nie witmense nie) se gevolge is soos ‘n boelie wat uitgehaal word omdat hy iemand se fiets gevat het. In plek van straf vir die boelie, word die benadeelde kind aangesê om die fiets met die boelie te deel. Dis wat ek gehoor het. Ek dink dis nogal ‘n goeie analogie.

Wat ek ook gehoor het is dat Tumi dink mense in hulle nou persoonlike perspektiewe, baie soos die rondloperbok is wat op die ou einde aan ‘n paal vasgemaak word om sy gewoonte te breek. Die bok loop daarna al in die rondte en net so ver as wat die riem hom toelaat. Hy raak so gewoond aan sy sirkeltjie, dat wanneer die riem verwyder word, sal die bok aanhou om in die aangeleerde paadjie te beweeg.

Ek is Afrikaans, wit, middeljarig. Ek hét uit Apartheid gebaat. Kon middernag in die strate rondjol as student, is ‘n goeie opvoeding gegee, kon gaan studeer, kon doen wat ek wou. Nes duisende ander soos ek.

Ek hou nie van Steve Hofmeyr – die middeljarige weergawe nie. Hy is vir my opsweperig Dis maar ek.  Ek hou ook nie partikulier van Martin Bester (te nasaal) of Rian van Heerden nie (probeer te hard).  Ek hou van Tumi as sy nie so skel lag nie. Ek mis vir Diane Broodryk – sy het styl gehad. Ek hou baie van Amore Bekker en Marieta Kruger – hulle bedryf mooi Afrikaans vir my. Maar dis ek, ek verwag niemand om my opinie te deel nie. So blaas maar so 10 bar af toe!

Ek hou nie van die Prez en klomp politici van verskeie oortuigings nie. Ek hou ook nie van Orania-denkers nie. Dis my keuses en voorkeure – al die laaik en ek-laaik-nie. Maar dit gee my nie die reg om liederlike dinge te skryf of ander mense af te kraak en in die massa soos ‘n gogga te kere te gaan nie. My opinie word reeds hier nou te veel na my smaak gelig.

Hier is die ding – mense is erg opgesweep.  Hier in Polokwane sou Martin Bester van die pers radiostasie kom optree namens ‘n plaaslike diereversorging-organisasie.  Onthou sulke besprekings word byna ses maande voor ‘n optrede bespreek.  Hoe sal die hondeliefhebbers nou kon raai wat op 12 September – twee weke voor hulle konsert sou gebeur. Die moerigheid oor wat mense dink hulle gehoor het, het nou veroorsaak dat die konsert gekanselleer is, met vieslike kommentare op die arme welsynsgroep se Vuisboekblad.

Nou wonder ek so in my enigheid – bereik hulle enigiets om die konsert te boikot? Vra hulle, hulle kaartjiegeld terug van die hondebeskermers? Gaan hulle vrywillig (die gesiglose hulle wat so tekere gaan) hulle R100 kaartjies in skenk om die brakke te help. Wed jou NEE.

Lekker in ons moerigheid, word ons presies soos diegene wie vere voel vir reg en geregtigheid in ons land. Die hulle is ons, julle! Tyd om te besin oor uitsprake, te luister met kalm en oop gemoedere en mekaar die hand te reik en saam deur die storm kom!

Wens ek kon soos Dorothy my hakkies klik en alles kom reg.

Net so.

NS. Lees hier oor woede.

https://aeon.co/essays/there-s-no-emotion-we-ought-to-think-harder-about-than-anger

Oor eie skoenveters en geloof

 

21314571_1106631052800857_7383305013899024090_n

Ek kyk die Boekklub. Mal oor die reeks. Die toneel onlangs waar twee jongmense koffie drink en hulle seer met mekaar deel, laat Gemoedsbekak se laai in die onthouboks oopvlieg.

Die gemoedsbekakking het my lewe deur so wegkruip, wegkruip, net so waar ek nie mooi kon sien nie, agter my aangesleep en nader gekruip. “Sy is ‘n boekwurm, sy is bederf, sy is….” Soveel maniere om my te beskryf.  Niemand het gesien hoe skeiding van van my ouers en koshuis toe, stadig diep binne my die bekruiper help om sy lê kom kry nie. Ek ook nie. Ek het maar so Hushpuppy hanghond gesig, en is maar ernstig van geaardheid, so die swaar in my borskas het ek metterwyl gewoond geraak.

Met my pa se skielike dood, ons drie vroumense se oppak om weg te trek terug na ons wortels, my weggaan uit Ouma se huis Tukkies toe,  my ma se tweede huwelik, my afstudeer aan my graad, ma se selfmoord, my Sus nog op skool, my eerste huwelik, my wegtrek van my familie, die daaropvolgende egkskeiding – die vorteks waarin ek  my bevind het, was kragtig en alles in sewe jaar geprop. Tyd vir jammerkry en bedruk voel was daar nie. Oorlewing. Een voet voor die ander. Meganies deur elke dag. Konstant in veg modus, vlug kan jy nie.

Saam in die seer gat wat my ouers se dood gelos het, wikkel ou Gemoedsbekak sy donker lyf nog lekkerder in die middel van my wese in. Knus maak hy en Seer elke hoekie van my borskas vol. Ek voel nou nog daardie onrus van hulle skommelry in my binnekant. Ek leer swaar sug, jy weet, daai sug wat as hy op die grond val, sal gras nooit weer daar groei nie. So erg.

Ek skrik my boeglam toe Rots my lewe instap. Ek moes meestal maar self sorg, en hier kom hy, en is lief vir my en my donker binnekant. Ek en Gemoedsbekak skrik ons in Denmar in. Daar, met terapie en Prozac, leer ek dat jy kan oorleef as jy wil. Gemoedsbekak mag nie lêplek in my binneste kry nie. Ek kry hom weer so half sluipend agter my, maar sy asem bly blaas agter in my nek, net so waar ek hom nie kan bykom nie.

Ek ervaar egter ‘n ander monster. Afstomping. Die Prozac het van my ‘n plastiekmens gemaak. Niks het my gepla nie. Daar was nie hartseer of vreugde nie. Ek het gepraat soos ‘n mens, gelyk soos ‘n mens, maar daar binne was niks. As ek vandag terugkyk, weet ek nie hoe my man en kind met my saamgeleef het nie.

In werk het ek ongelooflik presteer. My arme liefies moes maar oorleef en saamleef. Dit was asof iets my permanent gedryf het. Ek moes die beste wees, moes alles in oortreffende trap regkry. In die middel van die gehol na niks, besluit ek om die Prozac te los. Sjoe, wat ‘n fout. Ek  beland in die hospitaal vir drie dae. Ek word aan die slaap gehou. Psigiater toe, lank preek oor hoe mens nie net goed los nie. Die tweede vorteks suig vir my tot in my murg uit.

Ek bedank my werk, en gaan sit by die huis. Nie dat ons dit kan bekostig nie. Stadig maar seker lap ek my hart en gemoed reg. Ek probeer wel een oggend onder die stort staan met my mond wawyd oop, miskien versuip ek so. Ja, wel. Jy mag maar lag soos ons almal vir Griet gelag het toe sy haar kop in die oond druk en die kokkerot daar kry. Dit was so ‘n oomblik.

In al hierdie chaos was daar vir my konstantes. My gesin en my kinderlike geloof. Hierdie is nie hoe ek veronderstel was om te wees nie. Dis nie wat my lewe moet wees nie. Ek het medikasie as ‘n hulpmiddel gesien, en besef daar moet binne my ‘n rede vir leef wees. Daar is binnewerk wat net ek kon doen. Ek het besef uit die gat kom ek slegs uit as ek myself aan my eie skoenveters ophys -moeilik, maar met ‘n helse lot wilskrag, sal jy kan!

En so, moedig veg ek voort. Bereik weer sukses. My liefies oorleef met ‘n reuse liefhê geduld. Tot my middeljare en my dierbare skoonmoeder se heengaan die derde vorteks ontketen.

Ek gooi alles wat ek het in my ma se versorging. Ry haar op en af, toe sy bitterlik siek word, en die koors haar ylend en in die war het, belowe ek vir haar, nes Rut vir Noami belowe het: “Waar jy gaan, sal ek saam gaan”.  My arme gesin en die skonies – broers en susters – kry nie asemhaalkans nie. Ek bestuur ma se probleme en siekte soos ‘n masjien. En toe sy dood is, sit ek met niks, en ‘n eksistensiële krisis.

Om dinge verder te kompliseer oorleef ons ‘n bye aanval net-net. Ek kom agter dat ek weer in ‘n konstante veg- of vlug staat verkeer. My maag is hol, my kopvel tintel. Ek is moerig verby. My gesin paai, en troos en raas.

Ek land befoeterd-betraand by die psigiater. Sy is moedeloos en bestel ‘n toets – ja, daai een wat ek julle al van vertel het wat by ongevalle toegedien moet word ingeval die kortisol jou ‘n hartaanval gee. Ek het daar die lekkerste slaap geslaap en die storm het met die hulp van Serdep oor tyd bedaar. Maar weer, daai selfwerk, alleen, net jy en God, dis daai werk wat die storms werklik laat bedaar.

Vandag kyk ek terug en my bek hang oop. Daar lê die antwoord – binnewerk, sielewerk. Die besef dat jy in die vorteks geplaas word om verder te groei. Jy word geboetseer, geslyp, geskaaf, geskuur. Tot een oggend waar jy stil wag vir die son wat saggies oor die kim kom loer, en die hemel oesterskulp ligpienk en oranje en blou kom inkleur, en God jou so binne in jou hart die koesterendste drukkie gee. Die warmte van leef en dankbaar en vol ootmoed.

Lewensreise is vol opdraand en afdraand. Sommiges kan jy nie veel beplanning doen nie. Hulle gebeur, en jy moet gaan. Die lewe is so. Ons moet maar stap. In vertroue en geloof.

Glo jy is uniek, hier om ‘n rede. Om ‘n verskil te maak en ook te leer van jouself. Dat jou siel saak maak tot in ewigheid.  En as jy nou ‘n pilletjie nodig het, of terapie, dit maak nie saak nie. Dieselfde Skepper wat jou bedraad het, en jou hare op jou kop ken, Hy het ook daai slim dokter of medisynemaker net so lief. Dink so daaraan en vat al die hulp wat jy kan kry.

Onthou ook net dis jou gemoedsbekak – jy en hy moet ook leer saamleef.  As julle so saam loop hou tog styf aan God se Vaderhand vas. Hy sal jou teen daai skoenveter uit die gat help en Gemoedsbekak op sy plek sit. Hy  is goed so.

 

 

 

 

 

Nooit alleen

Image may contain: text

Ons het vanoggend een van daardie oproepe ontvang. Voor jy terug groet wéét jy – hierdie is slegte nuus. ‘n Onverskillige u-draaier het ons Ouboet krities in die hospitaal op ventilators. Hy niemand niks gemaak nie. Nou veg hy vir sy lewe, en sy vrou en kinders en familie is stukkend van kommer en seer.

Verder weet ek van werkloses, afbetaaldes, seergemaaktes. Die bos is donker en die bome hang en die vlinders se mooi vlerke is af. Die wind van seer en ontsteltenis loei.

Is ek bang? So so bietjie.

Is ek seer? Ja.

Is ek moedeloos? Ja, maar nie moedverlore nie.

Die storm gaan wyk. Die lewe gaan vir sommige van ons vreeslik verander.

Maar klomp dinge weet ek: God het nie die u-draai gemaak nie. God het nie die kontrakvoorwaardes verander nie. Nee – al daai goed is mens-keuses. Een mens wat ‘n besluit neem en klomp ander se lewens omkeer.

Ons God is by ons in elke storm en omstandigheid. Hy het ons oneindig lief en werk oral, altyd tot ons beswil.

‘n Bybeloordenking vanoggend van Jannie Pelser van Toekomsvenster som dit so perfek op:

 Hulle maak Hom toe wakker en sê vir Hom: “Meneer, gee U dan nie om dat ons vergaan nie?” Toe staan Hy op, bestraf die wind en sê vir die see: “Hou op! Bedaar!” Die wind het gaan lê en daar het ‘n groot stilte gekom. Toe sê Hy vir hulle: “Waarom is julle bang? Het julle dan nie geloof nie?” Hulle is met groot ontsag vervul en het vir mekaar gesê: “Wie kan Hy tog wees dat selfs die wind en die see Hom gehoorsaam?” – Markus 4:35-41

“Hierdie gedeelte het gelowiges seker van die begin af oneindig bemoedig. Stormsee is te ene male ʼn realiteit in almal se lewens. Iemand het eendag gesê jy is of in ʼn storm, kom pas daaruit of is daarheen op pad. Ons leef steeds op aarde en die lewe gebeur. Die gedagte dat Christene nie geraak en beïnvloed word deur die dinge wat elke dag rondom hulle gebeur nie, is wensdenkery. Dis ongemaklik maar waar en hoe gouer ons die realiteit verreken hoe beter sal dit met ons gaan.

Christene wat glo dat materiële, liggaamlike, emosionele en geestelike voorspoed onwillekeurig en noodwendig vir hom of haar bedoel is net omdat hy of sy glo, sal ontnugter word. Die predikers van hierdie skeefgetrekte waarheid is of oneerlik oor hul eie worsteling of leef in ʼn droomwêreld.

Hoe hanteer jy jou stormsee?

Ek kan my die verontwaardiging van die dissipels voorstel. Die boot dreig om te vergaan en Jesus lê en slaap. (Ek wonder tong in die kies of Hy nie skrefiesoë gekyk het om te sien hoe die dissipels die situasie sou hanteer nie).
Hoe ook al, hul oproep dat Hy moet help val nie op dowe ore nie. Jesus roep die wind en weer tot hul verbasing tot orde maar verwyt hulle vir hul kleingeloof.
Hoe moes hulle reageer het?
Hoe sou jy reageer indien jy in die boot op ʼn stormsee was met Jesus oënskynlik vas aan die slaap?

Die see van Galilea is bekend daarvoor dat onweer sommer vinnig kan ontwikkel en dat die see regtig onstuimig kan raak. Die gevaar was nie onbeduidend nie. Die teks sê die golwe was baie hoog en die skuit het al vol water begin word. Dis ʼn laat moment om Jesus wakker te maak. Miskien moes hulle sommer aan die begin al met Hom gepraat het. Wag jy ook totdat die storm ernstig word voordat jy met God praat?

“Groot storm” en “groot ontsag”. Interessant die twee begrippe wat met groot verbind word. As die ontsag die storm en ongemak voorafgegaan het sou die dissipels die storm dalk beter hanteer het.

Weet jy en wis jy Wie by jou in die boot is?
Dis die Skepper van alles, ook van die wind en die stormsee.”

Die wind loei steeds, die vlinders se vlerke sal nie teruggroei nie. Bome sal breek. Maar more, more sal die son weer opkom, nuwe bome sal groei en heelvlerk vlindertjies sal hulle vlerkies sprei.

God is goed so.

flutterby

Oor gebrokenheid

transgenerationaltrauma

Ons gaan sit op ‘n trap na die Amper, Vrystaat vertoning by Innibos. Dis gek om dadelik in die kar te spring en saam met die massas by die een hek te probeer uitkom. Ons het genoeg aan chroniese padwoede in Limpopo, ek gaan nie my Innibos ervaring daarmee versies nie. M en ek sit en gesels oor die vertoning. So Millenialtjie met ‘n  blonde poniestert, Lenin donkerbrilletjie, meelsakkortbroekie -die pype nog bietjie korter opgerol,  bootse met sokkies om die slanke enkeltjies en BBP-toegangskaartjie om haar nek, sit ook daar naby en rook.  M, altyd nuuskierig vra waar kom die kind vandaan. Die Kaap.

Sy vra wat ons al gedoen het. Ek vertel dat ons maar Innibos met die swaar eerste afgeskop het. Ons het Reza de Wet se Asem die oggend gaan aanskou. Wat dink ons van Amper, Vrystaat. Ons het dit tot staande ovasie toe geniet. Sy haak af dat Asem nou nie vir haar aangetrek het nie, “die tema is nie meer relevant nie.”

Ek stik in my verontwaardiging. Die verliese van ons oupas en oumas, die skaamte en skande, die veragting, die reaksie op al die vernedering wat op aaklige apartheid uitgeloop het, is dit nie relevant nie?

Ek is sommer gallerig opgeklits, en doen toe in my binneste presies waaraan ons ou Afrikanerhartjies aan ly van altyd af. Die Kapenaars is nie ons mense nie – wat sal hulle nou weet!  Ja, nee, sit twee van ons bymekaar en daar is dadelik twee kerke, twee skole, twee politieke partye.

Dis hartseer dat verwysings na die ABO en verwysings na oorwinning of verslaenheid, verwysings na ‘n era wat verby is as irrelevant beskou word deur ‘n jonger geslag. Het ons so ver wegbeweeg van ons herkoms dat ons geen verlede het om vir ons konteks te gee nie?

Is ons al so verwilder en verbrokkel dat daar nie meer ‘n ons is nie? Het die Ingelse so met ons land se mense gemors dat daar geen onse in ons pond oor is nie?

Dit bring my by die volgende:

Image result for apartheid britain's bastard child

Ek lees tans Apartheid: Britain’s bastard child van Hélène Opperman Lewis

Lewis is ‘n sielkundige, en dit het haar ‘n hele vyftien jaar geneem om die boek  tot publikasie te bring. Sy kyk na die rol wat vernedering van die Afrikaner deur die Britte gespeel het in apartheid. In onderhoude beklemtoon sy dat dit ‘n poging is om uit ‘n psigohistoriese oogpunt te verstaan  waarom Afrikaners in 1948 apartheid tot stand gebring het, en nie goed te praat nie.

Dis harde werk,  dié lees oor waardeur ons Afrikaansgeit  en al die ander volkere hier aan die suidpunt van Afrika is. Sleg gemaak van kleins af. Soveel so dat ons, wat my aan betref almal liederlike mistastings begaan het.

Ons is geneties skaamkwaad, verdedigend, agterdogtig. Kwaai en moerig. Wegtrekkerig. Die Duusman, die Xhosa, die Zoeloe, die  Pedi, die Shona, die Matebele – ons het ieder en elk onder die rooibaadjies deurgeloop, deeglik. Eintlik is al die volke van Suid-Afrika erg getraumatiseer, gestroop aan kultuur, en eenheid, dit vir goud en diamante…

Plaas ons onthou het wat ons almal onder Queen Victoria se lakeie aan eie bas gevoel het en sorg dat niemand na ons dit moet deur maak nie. Maar nee, vertraptes gaan heen en trek hulle aan ander vertraptes se skoenveters op. 1948 gebeur en maak 1994 onafwendbaar.

Vir  ‘n wyle na 1994 voel dit of Mandela gaan slaag om die reënboognasie te maak werk. Ons gaan vergewe word, maar nee. Eeue se wrok en vernedering maak jy nie sommer weg nie. Mandela sterf, Mbeki die ontkenner word in Polokwane onttroon. Zuma word Zupta, ons land gestroop en  2017 en Suid-Afrika skel dit oor kolonialisme en wit monopolie kapitalsme. Die Afrikaner, so voel dit, die vark in die storie, die Engelse met hulle kwasi- nie-rassisme onder die wanindruk dat hulle nie oor ons kam geskeer word nie. Eish, mense se koverte-rassisme onderrokke hang oral uit.

Ek is nou halfpad deur die boek – ek ween, ek skel, ek bid. Wanneer sal ons leer?

Ek wil ‘n storie oor ‘n sandput skryf waar elf kindertjies lekker kon speel, tot daar ‘n boelie met ‘n rooi hemp bygekom het. Of wat van ‘n storie oor  mense wat verskillend vir dieselfde God bid, maar mekaar nie verstaan nie en mekaar verguis en verneder en so geen weg na saamwees  kry nie, en God ween?

Ag, ek weet ook  nie. Miskien kan slim  Gertruida en haar makkers se outeur iets hiervan maak….

Lees  ‘n onderhoud met Lewis, Apartheid, Britain’s Bastard Child.

Gedeeltes daarvan is hieronder gespoeg en geplak:

“Do you think English-speaking South Africans are still in denial about their role in apartheid? Afrikaners were perhaps conveniently singled out as scapegoats. What is the psychological driving force behind this? Is it their Übermensch mentality and their class-conscious obsession, or just vulgar hypocrisy?

Before answering, let’s clarify the thorny issue of racism first. And let’s be clear – white racism arrived with the arrival of all Europeans in southern Africa. It’s not something that suddenly surfaced in 1948! And it certainly is not something peculiar to southern Africa only!

There are different shades to racism. Firstly, for the British and white English, their racism is mostly covert, rooted in the superior man’s cloak of social Darwinism. It spread its myth of racial superiority to different races – including other white races – cultures, social strata, etc.

The covertness of this prejudice makes it convenient and easy for the perpetrator to deny any prejudice. According to psychohistorian and psychoanalyst Joel Kovel in his book, A psychohistory of white racism, covert racism is more difficult to confront, and, like all unspoken “secrets”, more insidious, and therefore more harmful and damaging in the long run. It renders its victims defenceless and silences them with denial, consciously and unconsciously – a bit like not acknowledging the king has no clothes on.

The second form of racism is overt racism. Afrikaners’ overt racism (apartheid) – the “Whites/Blacks Only” entry signs – were a glaring example of overt racism. It was out there for everyone to see, and could not be denied like covert racism can be. Ironically, it was precisely this overtness of Afrikaner racism that made the struggle possible.

The latter is also the reason why the white English South Africans, in general, deny they are racist, because they think there is only one type of racism – overt. The early Afrikaners’ racism was, however, based on distinguishing between believers and non-believers. The believers, of course, were the chosen ones, and the rest, the unbelievers and sinners, were to be avoided. With Afrikaners being exposed to British prejudice (covert racism) and British humiliation (from 1795), their overt racism became infused with a good dose of racial superiority, too.

What is less well known is that apartheid was introduced formally in South Africa by the British with Cecil John Rhodes at the helm in 1894, with the Glen Grey Act. The Afrikaners tightened the screws after 1948.

Most white English-speaking South Africans conveniently deny their share, their gain and their contribution, directly or indirectly, to apartheid. They don’t understand the difference between covert and overt racism.

Most probably also don’t really even know about the atrocities that have been committed by their forebears in this country. My impression is that “apartheid = Afrikaner” in white English-speaking South African minds. They don’t even think about it twice. You even hear the presumed innocence and the blame and prejudice against Afrikaners from their children’s mouths. Why else is it that every so often, when white people are discussed in the media, it states specifically white English-speaking South Africans and Afrikaners?

Why not just white South Africans? Most Afrikaners speak English, and, anyway, many white South Africans are not English, either. Why the distinction? This is nothing but maintaining an old and convenient prejudice – denying any responsibility. That’s why they were shocked (and still are) about the black fury over the Rhodes statue, and why some don’t understand why listing the “positive contributions” of colonialism infuriates black people. In the world of the humiliated, that is totally irrelevant, psychologically.

What we need to deal with and learn from is why it all happened, and not get stuck in “I told you so” refrains. It’s my hope that this book will be an important contribution in that sense. We owe it to the children and future generations to understand, or they will be stuck in shame and guilt.

Part of doing that is understanding why black people are now so furious, and why so much irrationality prevails – which, to a large extent, though not solely, is due to the humiliation we have subjected them to. We need to take responsibility and own up. And for that, we need to apologise and hold their hands where we can. That will enable our healing, too.

A silly question, nevertheless important. Why should people buy this book?

People are ready to appreciate the contribution psychology makes in understanding human behaviour. Psychohistory is, in a way, psychology applied to our histories.

A black woman once remarked on a TV discussion, “We black people are having all these discussions … when are you white people going to have your discussions? Trying to understand why you did what you did?”

Pondering her words, I thought to myself, she hit the nail on the head.

So, here we are!”

Bewapen teen emosionele terrorisme

scapegoat“Ek weet nie hoekom ek so moet suffer nie.” Ons almal Ta Stienie soms. Nare goed gebeur met ons almal. Mense stel teleur, die onheil tref jou. Dis die lewe op die ondermaanse.

Meestal kom mens daaroor en gaan aan, probeer weer. Kies om liewer diep asem te haal, jou gesig na die son te draai met die vaste vertroue dat God reeds saam én voor jou deur die moeilike tyd stap.

Ander rol om en word meegesleur deur omstandighede. Of verdedig huleself, maar op die negatiewe gedeelte van die verdedigingsmeganismeskaal, deur issues te projekteer en alles en almal die vark in die verhaal te maak. Diegene wie in ‘n staat van gewroegdheid, te nagekomenheid, eie-ekkerige geregtigheid leef. Die grootste hartseer met die mens wat so swaar deur die lewe gaan, is dat hulle ander se lewens hel op aarde maak. Deur te kies om die slagoffer te wees, deur te kies dat jy reg is en duisend ander is verkeerd, jy sit jou op vir ‘n helse lot pyn en dan is jy meestal die een met die fout.

Attitude is a choice. Happiness is a choice. Optimism is a choice. Kindness is a choice. Giving is a choice. Respect is a choice. Whatever choice you make makes you. Choose wisely.”
– David of Vermont 

Wat die heel ergste is, is wanneer sulke jammergatte hulle die reg toe eien om aanspraak op onskuldige mense se lewens te maak. Gif is al wat versprei word. O wee, en as so teemkous jou in die visier het, is daar niks behalwe grense en groot afstand wat jou red nie. Skoonouers en skoonkinders, broers en susters, moeders en kinders se verhoudings word aan flarde geskeur.

Ek is bewus van  ‘n paar sulke situasies rondom my. Ai, as die mense net kan sien wat hulle gedrag tot gevolg het. Soveel seer en pyn en verwarring.

Op soek na antwoorde lees ek op en e-pos ‘n dominee-vriend om sy mening te hoor. Hier is wat ek vind:

Emosionele terrorisme moet glad nie geduld word nie. Indien iemand nie ophou nie, kry hulp van buite. Laat ‘n berader ‘n vergadering tussen jou en die terroris beredder. Dis die veiligste. As daar nie ‘n getuie vir jou teenwoordig is nie, is aanhoudende boelie jou voorland.

Net omdat ons mense vergewe, beteken dit nie ‘n emosionele afbreker kry lisensie om van meet af met ou gedrag voort te gaan nie. Vergifnis gaan hand aan hand met ‘n streep wat getrek moet word. Die oue is verby en iets nuut is in die plek van ou dinge. Die teisteraar mag nie voortgaan of toegelaat word om met hulle vernietiging van ander se lewens voort te gaan nie.

Dit is van uiterste belang dat paartjies en gesinne saam teen emosionele terroriste optree. Maak nie saak wie se ma of pa of broer of suster, vriend of vriendin die oortreder is nie. “Jy praat nie verder so met my of my geliefdes nie. Jy vra respek, ek verdien dieselfde.”

Almal moet konsensus hê en bemagtig voel om vir die terroris te kan sê: “Hierdie besoek of gesprek is nou klaar.” Dit moet volg met ferm optrede – wys die persoon die deur, eindig die gesprek, verander die onderwerp of as jy by hulle tuis is, verlaat die perseel.

Die emosionele terroris is immer aan die wegkruip agter persoonlike ervarings, dikwels uit hulle kinderdae. Die slim omies sê jy laat die persoon die derms uitryg, en al wat jy dan so persoon toevoeg is: “Ek is jammer oor jou slegte ervarings, niemand verdien om so behandel te word nie. Dis waarom jy dit nie verder op ons huis en gesin gaan uithaal nie. Die geskiedenis van onreg kan nie herhaal word nie, dis nie hier welkom nie.” Die kenners waarsku ook dat daar geen onderhandeling moet wees nie. Moenie skietgee nie.

Scape_Goat_Blame_Game

Hoe swaar dit ookal is, as die gedrag sou aanhou, se ‘n domineevriend vir my, is die beste  vir jou en jou gesin om  fisiese- en kontak afstand tussen julle en die terroris te skep, tot die boodskap begryp word, die afbrekende en mishandelende gedrag gestaak word en ‘n nuwe verhouding op respek en liefde gebou kan word. Sodra ou koeie uit die sloot klim, herhaal tot genees of stap weg vir julle eie behoud, ander gaan die stank jou oorweldig. Ek sit en dink aan die Engelse woord ‘scapegoat’ – sondebok.  Dis die enetjie wat die emosionele terroris so graag blameer vir hulle eie laakbare gedrag.

Terwyl ek so skrywe, kom my Dictionary App se woord van die dag op:

Scapegrace –  “One who has escaped the grace of God.”

Sjoe – emosionele terroriste en alle mense moet waak om nie hieraan skuldig te raak nie!

Dink net om aan God se genade te ontsnap, of dit mis te loop omdat jy geen genade teenoor ander betoon nie.

JO!

NS.
Ek baie geput uit die onderstaande artikel, en ek is op my knieë gedwing om askies te sê oor ek maar ver tekortskiet en ook vir genade vir die wat seer het en seer maak: