Dinkgoed, doengoed


Loop die wyse redenasie op die Vuisboek raak. Stop die in jou pyp en rook dit. Herkou daaraan. Kapow. Oor hantering van depressie, verandering en sommer ‘n rits goete:

“So you mustn’t be frightened,if a sadness rises in front of you, larger than any you have ever seen; if an anxiety, like light and cloud-shadows, moves over your hands and over everything you do. You must realize that something is happening to you, that life has not forgotten you, that it holds you in its hand and will not let you fall. Why do you want to shut out of your life any uneasiness, any misery, any depression, since after all you don’t know what work these conditions are doing inside you?  Why do you want to persecute yourself with the question of where all this is coming from and where it is going? Since you know, after all, that you are in the midst of transitions and you wished for nothing so much as to change. If there is anything unhealthy in your reactions, just bear in mind that sickness is the means by which an organism frees itself from what is alien; so one must simply help it to be sick, to have its whole sickness and to break out with it, since that is the way it gets better. In you,so much is happening now; you must be patient like someone who is sick, and confident like some one who is recovering; for perhaps you are both. And more: you are also the doctor, who has to watch over himself. But in every sickness there are many days when the doctor can do nothing but wait. And that is what you, insofar as you are your own doctor, must now do, more than anything else.”

Rainer Maria Rilke.

Painting: Julio Reyes.


Lukraak lekkerte

Ek laaik om so lukraak goed raak te lees of te sien. Soos hierdie mooi van ‘n skilder wie ek nog nie voorheen raakgeloop het nie. Wat ‘n lekker ontdekking!

Die skildery laat my gedagtes oral heen galop:

Ek sien ouer ekke wat vir jonger ekke vertel ons het oukei uitgedraai. Dat kleintyd se seer net groeipyne was…

Dan as weer so kyk, sien ek vriendinne wat saam die pad loop.

Dan weer, my wonderlike verhouding wat ek en my skoonma Biebs gehad het. Ek aan flarde oor my selfmoord-ma, en sy, ma van vier seuns. Ons het saam geloop, en was geseën soos Naomi en Rut.

Dan weer, sien ek my Bab wie se hand styf in myne bly. Soms as ek swaar dae het, lei sy my, dan weer ander dae is ek die leier en sy volg…

Die skildery getiteld ‘Mystical Conversation’ circa1896 praat met my binneste. Die skilder is Odilon Redon.

Ek het hieronder ‘n stuk oor sy werke gespoeg en geplak van die Wikipedia. Die skilder het die wens uitgespreek dat sy werk moes toon dat lig oor donker seëvier.

As ene wat Bloubekruip alewig ‘n ruk aan sy wurgketting moet gee, en dit goed leer doen het, reken ek dis hoekom dié kuns met my praat.

Kyk saam…

Odilon Redon

“Those were the pictures bearing the signature: Odilon Redon. They held, between their gold-edged frames of unpolished pearwood, undreamed-of images: a Merovingian-type head, resting upon a cup; a bearded man, reminiscent both of a Buddhist priest and a public orator, touching an enormous cannon-ball with his finger; a spider with a human face lodged in the centre of its body. Then there were charcoal sketches which delved even deeper into the terrors of fever-ridden dreams. Here, on an enormous die, a melancholy eyelid winked; over there stretched dry and arid landscapes, calcinated plains, heaving and quaking ground, where volcanos erupted into rebellious clouds, under foul and murky skies; sometimes the subjects seemed to have been taken from the nightmarish dreams of science, and hark back to prehistoric times; monstrous flora bloomed on the rocks; everywhere, in among the erratic blocks and glacial mud, were figures whose simian appearance—heavy jawbone, protruding brows, receding forehead, and flattened skull top—recalled the ancestral head, the head of the first Quaternary Period, the head of man when he was still fructivorous and without speech, the contemporary of the mammoth, of the rhinoceros with septate nostrils, and of the giant bear. These drawings defied classification; unheeding, for the most part, of the limitations of painting, they ushered in a very special type of the fantastic, one born of sickness and delirium.”[15]

The art historian Michael Gibson says that Redon began to want his works, even the ones darker in color and subject matter, to portray “the triumph of light over darkness.[16]

Redon described his work as ambiguous and undefinable: “My drawings inspire, and are not to be defined. They place us, as does music, in the ambiguous realm of the undetermined.”[17]

Oor te veel koek en tinktuur…


In die land Misgund gaan dit maar rof. Almal sukkel om kop bo water te hou. Daar is maar soveel koek om te eet, en die bakker se standaarde het so gedaal dat die koek maar al hoe skrapser raak.

Daar bly ‘n gawe man in die land. Hy is so bietjie anders as die deursnit Misgunner. Hy glo dat as jy die hele koek vir jouself hou, gaan een van twee dinge gebeur:

  • Jy gaan te veel koek vreet en dan braak jy as gevolg van jou vraatsug
  • Die koek gaan sleg word omdat jy te lank neem om die koek op te eet

Die man, genaamd Mededeelsaam, het nie omgegee dat klomp Misgunners van die koek waarvan hy die meeste gehou het, ook wou eet nie. Elkeen sou darem nog ‘n billike snytjie eet.

Maar hy het hom misgis met die etos van Misgund. Iemand wil altyd meer as die ander ou hê, maak nie saak wat of wie in die slag bly nie. Maak nie saak dat Mededeelsaam met sy omgee hart menige Misgunner in nood bygestaan het nie. Dit beteken net mooi niks.

Die rasegte Misgunner kan net oor homself kommer. Die Midas apteek was permanent uitverkoop aan “Ek wil allles hê-tinktuur.” Die tinktuur het mense nogal grootkop gemaak. Prins Misgun die Derde was verslaaf hieraan. Hy het vinnig vergeet hoe Mededeelsaam sy snytjie koek met hom gedeel het toe die nood hoog was. Bogger gevolge, te duiwel met die hemp, baadjie, toekomsdrome wat hy  metterwyl ook Mededeelsaam ontneem, wil hy sommer toe op ‘n dag Mededeelsaam se stoel ook hê. **

Mededeelsaam se hart is gebreek, en hy het maar emigreer na binne. So eenkant die vegtery van die mense in sy land gadegeslaan. Eendag sal niks hiervan saak maak nie, het hy homself getroos. Maar sy gesin se honger oë en vrae was bitter wonde om te dra.

Moedeloos sit Mededeelsaam een goeie dag onder ‘n boom en ‘n man kom verby.

“Mededeelsaam, wat sit jy so, het jy nie werk nie?”

“Nee, ek het nie meer werk nie. Prins Misgund die derde het alles by my weggevat. Ek het nie eers meer ‘n stoel nie,” antwoord Mededeelsaam mismoedig.

“Kom ek vertel jou ‘n geheim. Daar is ‘n nuwe land, jy is ‘n geskite kandidaat. Bring jou geliefdes en kom saam met my,” nooi die vreemdeling.

“Moet ek iets pak, daar is nie veel nie?”

“Nee wat, los alles net so hier. Daar is oorvloed van alles wat jy en jou geliefdes nodig sal hê,” vertel die man vir Mededeelsaam.

Tipies, vra Mededeelsaam:”Kyk, hoe gaan dit hier in Misgund, moet ons hulle nie ook vertel nie? Miskien sal die vegtery ophou.”

“Nee wat, hulle is lankal ingelig, maar weier om sonder al hulle besittings saam te kom, los hulle maar,” sê die man met ‘n hartseer trek.

Mededeelsaam en sy gesin vetrek die nag sommer al na die nuwe land.

Gou is hulle gevestig en gelukkig.

Een goeie dag is daar ‘n geraas by die hekke van die nuwe land. Dis Prins Misgund die derde. Hy is verheug om Mededeelsaam te sien: “Mededeelsaam, maak vir my oop! Kyk ek het al jou goed saam met myne gebring, ek wil dit terug gee. Ek wil saam met julle kom bly…”

Mededeelsaam trek sy skouers op: “Ek het nie die heksleutel nie…”

**Dr. Elsje Buchner van die NG Kerk La Rochelle, Oakglen, Belville het raakgepiets met die oordenking en my op die storie se spoor gesit. Vroegoggendgedagte 16 Oktober 2017


Kunswerk op die foto: John Baldessari, “Tincture of a Person Who Wants Everything,” Mixed Media, 1996. Courtesy Jancar Gallery.








Mooi, mooi 17

As jy al ooit depressief en soekend gevoel het, sal jy weet wat hierdie digter beskryf.



As jy voel Richard Burton lees te vinnig – onthou dis ‘n brak wat weghol, soos ons soms van God weghol….

Lees hier terwyl jy luister:

Francis Thompson
1 I fled Him, down the nights and down the days;
2 I fled Him, down the arches of the years;
3 I fled Him, down the labyrinthine ways
4 Of my own mind; and in the mist of tears
5 I hid from Him, and under running laughter.
6 Up vistaed hopes I sped;
7 And shot, precipitated,
8 Adown Titanic glooms of chasmèd fears,
9 From those strong Feet that followed, followed after.
10 But with unhurrying chase,
11 And unperturbèd pace,
12 Deliberate speed, majestic instancy,
13 They beat—and a Voice beat
14 More instant than the Feet—
15 ‘All things betray thee, who betrayest Me.’
16 I pleaded, outlaw-wise,
17 By many a hearted casement, curtained red,
18 Trellised with intertwining charities;
19 (For, though I knew His love Who followèd,
20 Yet was I sore adread
21 Lest, having Him, I must have naught beside).
22 But, if one little casement parted wide,
23 The gust of His approach would clash it to.
24 Fear wist not to evade, as Love wist to pursue.
25 Across the margent of the world I fled,
26 And troubled the gold gateways of the stars,
27 Smiting for shelter on their clangèd bars;
28 Fretted to dulcet jars
29 And silvern chatter the pale ports o’ the moon.
30 I said to Dawn: Be sudden—to Eve: Be soon;
31 With thy young skiey blossoms heap me over
32 From this tremendous Lover—
33 Float thy vague veil about me, lest He see!
34 I tempted all His servitors, but to find
35 My own betrayal in their constancy,
36 In faith to Him their fickleness to me,
37 Their traitorous trueness, and their loyal deceit.
38 To all swift things for swiftness did I sue;
39 Clung to the whistling mane of every wind.
40 But whether they swept, smoothly fleet,
41 The long savannahs of the blue;
42 Or whether, Thunder-driven,
43 They clanged his chariot ‘thwart a heaven,
44 Plashy with flying lightnings round the spurn o’ their feet:—
45 Fear wist not to evade as Love wist to pursue.
46 Still with unhurrying chase,
47 And unperturbèd pace,
48 Deliberate speed, majestic instancy,
49 Came on the following Feet,
50 And a Voice above their beat—
51 ‘Naught shelters thee, who wilt not shelter Me.’
52 I sought no more that after which I strayed
53 In face of man or maid;
54 But still within the little children’s eyes
55 Seems something, something that replies,
56 They at least are for me, surely for me!
57 I turned me to them very wistfully;
58 But just as their young eyes grew sudden fair
59 With dawning answers there,
60 Their angel plucked them from me by the hair.
61 ‘Come then, ye other children, Nature’s—share
62 With me’ (said I) ‘your delicate fellowship;
63 Let me greet you lip to lip,
64 Let me twine with you caresses,
65 Wantoning
66 With our Lady-Mother’s vagrant tresses,
67 Banqueting
68 With her in her wind-walled palace,
69 Underneath her azured daïs,
70 Quaffing, as your taintless way is,
71 From a chalice
72 Lucent-weeping out of the dayspring.’
73 So it was done:
74 I in their delicate fellowship was one—
75 Drew the bolt of Nature’s secrecies.
76 I knew all the swift importings
77 On the wilful face of skies;
78 I knew how the clouds arise
79 Spumèd of the wild sea-snortings;
80 All that’s born or dies
81 Rose and drooped with; made them shapers
82 Of mine own moods, or wailful or divine;
83 With them joyed and was bereaven.
84 I was heavy with the even,
85 When she lit her glimmering tapers
86 Round the day’s dead sanctities.
87 I laughed in the morning’s eyes.
88 I triumphed and I saddened with all weather,
89 Heaven and I wept together,
90 And its sweet tears were salt with mortal mine;
91 Against the red throb of its sunset-heart
92 I laid my own to beat,
93 And share commingling heat;
94 But not by that, by that, was eased my human smart.
95 In vain my tears were wet on Heaven’s grey cheek.
96 For ah! we know not what each other says,
97 These things and I; in sound I speak—
98 Their sound is but their stir, they speak by silences.
99 Nature, poor stepdame, cannot slake my drouth;
100 Let her, if she would owe me,
101 Drop yon blue bosom-veil of sky, and show me
102 The breasts o’ her tenderness:
103 Never did any milk of hers once bless
104 My thirsting mouth.
105 Nigh and nigh draws the chase,
106 With unperturbèd pace,
107 Deliberate speed, majestic instancy;
108 And past those noisèd Feet
109 A voice comes yet more fleet—
110 ‘Lo! naught contents thee, who content’st not Me.’
111 Naked I wait Thy love’s uplifted stroke!
112 My harness piece by piece Thou hast hewn from me,
113 And smitten me to my knee;
114 I am defenceless utterly.
115 I slept, methinks, and woke,
116 And, slowly gazing, find me stripped in sleep.
117 In the rash lustihead of my young powers,
118 I shook the pillaring hours
119 And pulled my life upon me; grimed with smears,
120 I stand amid the dust o’ the mounded years—
121 My mangled youth lies dead beneath the heap.
122 My days have crackled and gone up in smoke,
123 Have puffed and burst as sun-starts on a stream.
124 Yea, faileth now even dream
125 The dreamer, and the lute the lutanist;
126 Even the linked fantasies, in whose blossomy twist
127 I swung the earth a trinket at my wrist,
128 Are yielding; cords of all too weak account
129 For earth with heavy griefs so overplussed.
130 Ah! is Thy love indeed
131 A weed, albeit an amaranthine weed,
132 Suffering no flowers except its own to mount?
133 Ah! must—
134 Designer infinite!—
135 Ah! must Thou char the wood ere Thou canst limn with it?
136 My freshness spent its wavering shower i’ the dust;
137 And now my heart is as a broken fount,
138 Wherein tear-drippings stagnate, spilt down ever
139 From the dank thoughts that shiver
140 Upon the sighful branches of my mind.
141 Such is; what is to be?
142 The pulp so bitter, how shall taste the rind?
143 I dimly guess what Time in mists confounds;
144 Yet ever and anon a trumpet sounds
145 From the hid battlements of Eternity;
146 Those shaken mists a space unsettle, then
147 Round the half-glimpsèd turrets slowly wash again.
148 But not ere him who summoneth
149 I first have seen, enwound
150 With glooming robes purpureal, cypress-crowned;
151 His name I know, and what his trumpet saith.
152 Whether man’s heart or life it be which yields
153 Thee harvest, must Thy harvest-fields
154 Be dunged with rotten death?
155 Now of that long pursuit
156 Comes on at hand the bruit;
157 That Voice is round me like a bursting sea:
158 ‘And is thy earth so marred,
159 Shattered in shard on shard?
160 Lo, all things fly thee, for thou fliest Me!
161 Strange, piteous, futile thing!
162 Wherefore should any set thee love apart?
163 Seeing none but I makes much of naught’ (He said),
164 ‘And human love needs human meriting:
165 How hast thou merited—
166 Of all man’s clotted clay the dingiest clot?
167 Alack, thou knowest not
168 How little worthy of any love thou art!
169 Whom wilt thou find to love ignoble thee,
170 Save Me, save only Me?
171 All which I took from thee I did but take,
172 Not for thy harms,
173 But just that thou might’st seek it in My arms.
174 All which thy child’s mistake
175 Fancies as lost, I have stored for thee at home:
176 Rise, clasp My hand, and come!’
177 Halts by me that footfall:
178 Is my gloom, after all,
179 Shade of His hand, outstretched caressingly?
180 ‘Ah, fondest, blindest, weakest,
181 I am He Whom thou seekest!
182 Thou dravest love from thee, who dravest Me.’

Al is dit swaar, juig oorwinning

‘n Mens hoor die soldate nie aankom nie. Skielik een oggend is hulle net daar, spiese kordaat in die lug.


Ek verbeel my dat hulle op ‘n koue wintersoggend wakker gemaak word. “Kom manne, as ons nie vandag die mars boontoe begin nie, gaan ons nie die feesvieringe betyds haal nie.So begin die honderde haaklelies in my tuin deur die donkerte beur. Ek hoor hulle sing:

Ek is nie ‘n stap soldaatjie nie, ‘n ry soldaatjie nie, ‘n vlieg soldaatjie nie.

Ek is nie ‘n skiet soldaatjie nie, maar ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer.

Ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer Ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer

Ek is nie ‘n stap soldaatjie nie, ‘n ry soldaatjie nie, ‘n vlieg soldaatjie nie.

Ek is nie ‘n skiet soldaatjie nie, maar ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer.


So langsamerhand begin die donkerte wyk. Op ‘n dag in Oktober bars hulle deur. Voëltjies se gekwetter, die blou lug dui aan die reis is verby en ek hoor hoe mooi sing hulle met spiese omhoog: “Ek sien ‘n nuwe hemel kom….”


Die fees is naby. Tyd om klere reg te skud en uit te pak. En so kry elke spies ‘n kans om homself keiserlik in pers te tooi. Die fees is asembenemend. Dis oral. Die hoogtepunt as keiserskroon skouer teen skouer staan en ek hoor die lofsang:

Ek sien in my gees die glorie

En die almag van die Heer

Die Allerhoogste wat in liefde

Oor sy Koninkryk regeer

Hy’t belowe aan die einde

Op die wolke kom Hy weer

Hy’s Koning

Hy regeer Loof Hom, prys Hom, halleluja (3x)

Hy’s Koning Hy regeer

Die Here is ons vesting

Wat vir altyd sal bly staan

Hy beskerm elke mens

Wat in geloof na Hom toe gaan

Hy’s ons skuiling,

Hy’s ons wapen,

Hy’t die vyand reeds verslaan

Hy’s die rots wat ewig staan

Loof Hom, prys Hom, halleluja (3x)

Hy’s die rots wat ewig staan

Kom deel nou in ons loflied

Hef jou hande op na bo

Blaas basuine, slaan op dromme

En kom dans voor God se oë

Kom leef in die oorwinning

Van sy Woord waarin ons glo want

Sy Woord sal ewig staan

Loof Hom, prys Hom, halleluja (3x)

Sy Woord sal ewig staan

Maar hierdie jaar is dit al amper November en die soldaatjies het nou eers te voorskyn gekom. Dis droog. Ons land word geruk met ‘n gemiddeld van 52 moorde elke dag en plase is ‘n slagveld. Daar is woede, daar is trane.

Gisteraand het ek op die stoep uitgeloop, en die nuwe laat agapante het saam met my ademloos op die reën gewag. Oornag het dit 10mm gereën. Die veld en diere juig. Ek bid:

Here, dankie dat oorwinningstyd altyd en ewig  met U is. Al het ons seer, en is ons bang en kwaad, U bly ons Koning en U regeer. Saam met die haaklelies/keiserskrone gooi ek my hande op na bo en juig: U is ons Rots en Veilige Plek, U Woord en Liefde is ewig. Wees ons almal genadig Heer. Lei ons na samehorigheid en vrede vir almal in ons land. Amen.

EEN vir almal


Ek lees stadig en met verdrag, aan  Zen Flesh, Christian Bones want  goete is is so eenvoudig dis gekompliseerd.

In my siel is ek so dankbaar vir die dinkjuwele wat ek raakloop.

Hier is een  is ‘n kort kragtige storie wat my stil laat sit en dink het:

Zen flesh

‘n Ongelowige man konfronteer meester Isu.
“Jou God word beskryf as die één ware God, die God van liefde. As dit die waarheid is, waarom ly Sy kinders so?”
Isu antwoord: “As daar ‘n antwoord vir elkeen is, is daar nie één God nie.”
Met die aanhoor van die woorde is die ongelowige man se hart oopgebreek.



God is nie vir ons lyding verantwoordelik nie.

God leer ons nie lesse in lyding nie

Hy begelei ons wel in Sy liefde deur watookal op die ondermaanse ons mag oorkom.

Hy is lief vir ons met al ons geite, onvoorwaardelik. Soos die Afrikaspreuk sê: “Die een wat jou liefhet, het jou lief met al jou vuillis.”

Dis darem ‘n lekker wete, dis hoe God vir ons elkeen lief is.

Een liefdevolle God vir ons almal.

Dit wat ek hieruit leer: Ons kan nie vir mense in  pyn, lyding, skok, seer vertel dat “as God jou tot hier gebring het, sal hy jou daardeur bring nie.”

God bring jou nêrens nie, jou keuses bring jou tot ‘n punt of op ‘n plek. Wat God wél doen is om in enige omstandigheid jou nooit te verlaat nie.


Sinchronistiese seëninge



Ek is besig om my hordes flenters skryfsels te orden. Ek het Meimaand laas aan Janie Skryf se werkstukke geraak, so half die spoor byster geraak. Aandagafleibaar, moedswillig oor die storie in my kop.

Ek skaam my vir die uitstel-afstellerigheid. Swak voorbeeld vir mense wat inspirasie by my soek. Gits, ek skryf dan nou so maklik oor wat ek nie regkry nie, hoe moeilik kan dit nou wees om weer die dissipline van 1000 woorde elke dag te bedryf.. Maar genoeg daaroor. Dis my probleem.

Wil eers van vanoggend vertel. Lekker vroeg die braaivuur geblus en ‘n vroeë Saterdagaand in die kooi met ‘n heerlike skryfsel van Weg se Erns Grundlingh – Elders. Sy memoir en reisrelaas is besonders. Ek het die Camino gestap saam met hom. Baie wysheid in daardie ontdekkingsreis. Voel geseënd dat die boek my gekry het.

Image result for Ernst Grundlingh - Elders

Ek glo vas dat alles wat jy moet beleef op sinchronistiese manier wel by jou uitkom. Boeke maak so met my, al vir baie jare. Ek het nie voorkeure nie, dis ‘n gedagtegang wat iewers in die eter by ‘n plek verbyflits, en haaits, op ‘n dag lees jy daardie gedagte weer raak. In boeke reis jy ver en loop lieflike reisgenote raak.

Maar terug by die hede, Bab kom brekfis by ons. Hoewel ons elke dag dieselfde werkspasie deel, is daar min gesintyd. Ons drie maak werk om mekaar, al is dit vir ‘n paar uur, saamtyd te gee. Ons het dit broodnodig. Ons is lief so.

Rots het al gisteraand die Brazilan-steak vooraf berei – ingelê en daai korsie om gebraai. Oornag het die lekkerny in die yskas gerus. Ons is papliefhebbers. Rots spesialiseer in ‘n geduldige mengsel van growwe semelmeel en gewone meel. Hy gooi net genoeg sout in, die brandsel trek so mooi los – nooit aangebrand. Smulpaap papvreters- ons is bederf en rond en semi-gesond. Daarby moet sheba gemaak word – uitjie so deurskynend gebraai, bietjie knoffel en tamatie sonder skil. Die prut so stadig, dan bietjie sout, peper, ‘n knypie gemenge kruie en ‘n titsel bruinskuiker. Die karring so op hitte een…lekker.

Ek hoor die omproeper vertel dis Tuindag. Summier besluit ek Ouma se erdebeker moet blomme kry. Tuin toe met die skêr. Hier ‘n lelietjie, daar sweet basil in die blom, laventel en nog laventel. Ag, malse reuke omgewe my. Die voëls sing uit volle bors, en die dounat gras kielie my voete. Ek dink so by myself, God loop so elke oggend saam, ons moet net tuin toe kom.

Blomme in die pot, tafel gedek. Ons vat Boek. Ons is steeds met Galasiërs 5 besig, Stephan Joubert dril vir ons. Ek lees ook  raak in Mattheus 5 oor die saligspreuke uit Die Boodskap. Ek besef ons is gelukkig en geseënd om God se kinders te wees.

Soos julle kan sien, was brekfis ‘n fleurige affêre en ons drie het heerlik gekuier. Bab is al vergete terug dorp toe, Rots kyk krieket en dut tussendeur. Vrek, ek weet nie hoe hy so skewenek kan sitslaap nie. Ek het klaar ge-Camino. Julle moet Elders lees!

So met die son wat water trek en die Sondagaand rustigheid wat alles toedek, kom sit ek om aan my skryfselsorteerdery te werk. Onthou van sinchronisme wat ek hierbo van vertel het.

‘n Blou PostIt val uit ‘n joernaal hier neffens my:

“Gentle, gentle is the wind

That whispers in the trees:

Welcome, welcome Lord Jesus,

To the dawn this new day.

As with hearts filled with exaltation

Singing glory, glory to the King,

As the Spirit leads in worship:

Oh, what peace salvation brings.

Mooi, bekeer warmte spoel oor my as ek dit oor en oor lees, bêre, uithaal, en weer  hier op rekenaar vaslê.  ‘n Hele tyd gelede het die skrywer van die mooi gedig, Vincent Riddle by die winkel aangekom. Ons het gesels oor geloof en uit die bloute skryf hy op ‘n postit die besieling vir my neer.

Dat ek nou, na so geseënde dag dit weer moes kry.

My Skepper leef waarlik, Hy praat so met my.

Dankie Abba.


O, f.., hier kom die koekiemonster

Dié relaas is Storieklong  en my Rots se skuld.

Storieklong het met sy vroegoggend bloginskrywing die tuinhekkie vroegdag oopgemaak, en Rots het my die tuinpaadjie af gelei, en nou moet ek die piekerery in my binneste uitskryf…

Rots deel ‘n gesprek met ‘n mede-entrepreneur in dieselle ouderdomsgroep as ons, so terwyl ons werk toe ry.

Hulle gesprek het begin met swak dienslewering op mislikepale vlak, soos kragtoevoer wat masjienerie laat blaas, waterrekeninge wat slegs met konneksies gesorteer kan raak, roekelose wetteloosheid by robotte en op paaie, stront wat innie pad afloop, belasting en so aan ensovoorts.

Die praat vorder tot by die gevoel dat hulle miskien moes bly vasbyt het en eerder hulle ja-baas-nee-baas-lewe tot pensioendag moes kies. Maar ons mede-swaartrekker sê ewe wys “liewer hierdie onsekerheid, as om glad nie te leef nie.”


Hy is reg.

Liewer bang, bedonnerd vir jou eie oorlewing as om nog ‘n ander te moet verryk.

Ding is: die belasting, die swak ekonomie, die politiekery wat so boelierig voel – kry mens op ‘n plek waar jy hartstogtelik wens om of die Lotto te wen of om maar liewer helemlhuiswaarts te keer.

Ek sit so en kou verder aan Storieklong se skrywe en Rots se mededeling en kom af op  die gemmerkoekmannetjie en die koekiemonster se weergawe van “The Scream” van Edvard Munch.

Die grap is nie so grappig nie.

Die f…. koekiemonster loer vir ons almal – ons lewensangs, ons vrese, ons onsekerheid oor klomp dinge. Soveel van ons het goete om te verwerk, te deurwerk. Die koekiemonster is massief en kan ons oorweldig.

Edvard Munch het self oor sy skildery in 1895 soos volg geskryf:

“I was walking down the road with two friends when the sun set; suddenly, the sky turned as red as blood. I stopped and leaned against the fence, feeling unspeakably tired. Tongues of fire and blood stretched over the bluish black fjord. My friends went on walking, while I lagged behind, shivering with fear. Then I heard the enormous infinite scream of nature.” 

Scream Meaning: Meaning of The Scream (1893) Painting by Edvard Munch: Art Analysis

Ek pieker so voort en ons boekevat uit Galasiërs 5  heelweek kom by my op. Ons het gelukkig die Gees wat ons lei, wat vir ons bid as daar nie woorde is nie, as die skreeu geluidloos kom, as ons vergeet ons glo.

Dis al opiaat wat werk, skryf Stephan Joubert.

Ek bid stil om vergifnis oor my lelike byvoeglike naamwoord vir die koekiemonster.

En net so om ‘n kroon op al die simpel aardse denke te sit, lees ek wysheid van Roger Wolsey, progressiewe Christen, predikant en skrywer van die inspirerende “Kissing Fish.”

Ons moet ophou leef as tydelike besoekers hier op die ondermaanse – ons beroof onsself met sulke denke. Ons moet ophou leef asof ons huis elders is, ons moet sielvol binne ons menslywe in die hier en nou leef. Dit klink teenstellend, maar ook nie.

Lees self:

You have heard it said, “We are not humans having a spiritual experience. We are spiritual beings having a human experience.” And, “We are not human beings on a spiritual journey. We are spiritual beings on a human journey.“And, “You don’t have a soul. You are a Soul. You have a body.”*
but I tell you,
“Humans are embodied, spiritual beings who are having an embodied, spiritual experience. That’s what a human experience is. We are human souls. We are human-spiritual beings.
I share this in response to the dualistic – gnosticism that has been so unhelpful over the years. We seem to like/need to think of ourselves as primarily “spiritual” beings who are only accidentally and temporarily earthlings.
… Such views, while no doubt well intended (they do seem to be a morale boost), have resulted in humans thinking that “our real home is in heaven” and thus, we can disregard the earth, abuse its resources, loathe the material world; and even oppress certain fellow humans, and minimize our physicality.
I think Christians are at our best when we focus on salvation/wholeness here and now and not think of ourselves as “just passing through.” We’re incarnate (“enfleshed”) – our bodies are essential to us – and that’s a good thing.  Our spiritual experiences are natural. We experience Spirit as natural beings (enfleshed spiritual beings/souls) can and do.
What do you think? – and by you I mean the beautifully strong, vulnerable, perfectly imperfect embodied spiritual human being who you are.
(* – commonly, but falsely, attributed to CS Lewis. He would never have said that.)
xx – Roger
Rev. Roger Wolsey is an ordained United Methodist pastor who directs the Wesley Foundation at the University of Colorado at Boulder, and is author of Kissing Fish: christianity for people who don’t like christianity
Read more at http://www.patheos.com/blogs/rogerwolsey/2016/03/were-not-just-passing-through/#B6IdX7zDm3lYMeHl.99



So binne die konteks verstaan ek as ons kwaad en bang en moedeloos raak. Dis deel van die belewenis as mens-siele hier in ons lywe, aardgebonde, smagtend na ons Vaderhuis.

Dis oukei as die koekiemonster jou laat skrik, gil net in die regte rigting.

Ons Vader luister en wag met oop arms, altyd.




Pollyanna jy?

‘n Gunsteling kinderonthou is Saterdae-matineé fliek saam met my pa-hulle in die Savoy teater op Barberton. O, “Gone with the wind” en “Ben Hur” se boude deursit met ‘n pouse! Die liriese “The King and I” en Mario Lanza se “Student Prince” en dan die skop en skiet van Clint Eastwood, Telly Savalas, Terence Hill en Bud Spencer. Onthou julle die waagmoed van die ‘Great Escape” en Paul Newman en Steve McQueen en Charles Bronson! Koeldrank, toffies en flieke vir 25sent!  


Maar ek wil oor Pollyanna praat. Die storie is in 1913 geskryf deur Eleanor H. Porter en is verwerk in flieks en televisiereekse. Die gewildste weergawe sou ek my verstout om te sê is die 1960 fliek met Hayley Mills in die rol van Pollyanna.

Ek het geween toe sy by haar aaklige Tante moes gaan woon. Hoe die kind ten spyte van verwerping, elke dag iets gekry het om dankbaar oor te voel, kon ek my nie indink nie.  As ek my oë so toemaak sien ek die toneel, na Pollyanna gebruik van haar bene verloor het, en uiteraard ook haar lus vir dankbaarheid, en stukkies glas in haar venters gehang word en die sonstrale kleur deur haar kamer spat, en sy haar kennetjie oplig en haar dankbaar mojo terugkry.

Daai graad van positiwiteit sal vandag as stroperig en kumbaja-rig afgemaak word.  Ons sal seker met ons afgestompte moderne gemoedere vinger in die keel wil druk oor die sentiment.


As jy vandag vertel dat iemand pollyanna,impliseer jy dat so ‘n persoon oormatig vrolik of optimisties sou wees.



Ek stem nie saam nie. Soos Robb Hillman wie reken die dogter slimmer was as waavoor sy krediet kry, glo ek ook.  Hy reken  Pollyanna se tipe optimisme is nie lui nie, dit is eerder ‘n verwoede stryd om doelbewus die perspektief te kies wat jou die beste dien.

Dit laat my dink aan wat ons vandag ken as doelbewus en teenwoordig lewe. Om elke dag te kies om iets te soek waarvoor jy dankbaar is, om nie in die verlede se modderpoele rond te rol nie, en nie te veel in die toekoms se raaiselspieël te staar nie, dit klink soos pollyanna-gedrag.

Ek hou daarvan. Ek gaan trag om elke dag iets te kry om oor te pollyanna, en jy?