Mymeringe oor ‘n Camdeboo naweek, heuningbostee, vol blase en so aan

 

39140663_1778389135589617_823693964807766016_oFoto: Louis Zikmann (11 Augustus 2018)

‘n Luidsprekerstem ruk my Saterdagoggend uit ‘n diep-diep slaap. Vervaard vlieg ek  uit die bed. My Rots en Bab bly onverstoord onder hope komberse. Dit was bitter koud na die vorige dag se heeldag reën en sneeu op die hoogliggende berge rondom Graaff-Reinet.

Ons huisie is reg langs die Botanies – die sport hart van Graaff-Reinet. Hierdie juiste naweek is dit die groot interskole sportdag. Union HIgh versus Volkskool – rugby, netbal, hokkie en reünies. Die Angloboereoorlog word van voor op die sportveld besleg.

Half in die war van die vinnig wakkerskrik, is al wat ek raaksien, modderspore op die vloerteëls. Voor jy kan sê mymalantiesesiekhond is die skroplappe, besem en stofsuier uit die kas.

Die slapendes in my huis mor, want die woonstel is nie groot nie. Skoonmaak is tjoef-tjaf, maar die geraas ook oral hoorbaar.

“Ma, jy lyk nes Marlena van ‘Days of our lives’ toe die demoon haar getakel het,” sal my kind so half onder die komberse tjirp. Sy en haar pa skater oor die skerp grappie en my skoonmaak-manie. Ek kan maar nie wen nie, en lag maar saam.

Die Union outjies trap vir Volkskool. Die gepor en gejil van skoliere en ouers kompeteer oor die lug heen met ‘Footloose’ en ‘Spirit in the Sky.’ Die musiek laat die venters tril. Vir die oomblik draagbaar.

So teen 11h00 het ons genoeg gehad, en besluit om uit te wyk op die Middelburgpad. Daar is die oulikste padstal met sakke vol heuningbostee en die lekkerste biltong. ‘n Mens moet Naudesnek en Lootsbergpas uit om daar te kom. Ons word buite die dorp gegroet met spierwit gesneeude vir-ewig berge. Wat ‘n prentjie!

20180811_135932

By Jachtpoort Padstal aangekom storm ek op die mandjie met die sakkies heunigbostee. Die vriendelike vrou agter die toonbank lag te lekker. Rots moet net keer of ek koop al die voorraad. “Onthou ons gaan per vliegtuig huistoe,”maan hy.

teekoppie

Ken jy heuningbostee? Dis die lekkerste lekker – rooibos kan gaan slaap. Die tee trek lekker sterk en het so pienkerige kleur. Die smaak – ek reken dis engeltjiepiepie hemels. Uit drie opgehoopte eetlepels en ‘n bekwame stoofketeltjie, kan jy  heeldag water bykook en vanaand nog ‘n lekker sterk koppie tee drink. Daar is mense wat reken dit ruik soos gestoofde perskes, ander weer moskonfyt.

Ek weet net ‘n geluksaligheid oorspoel my waaneer die tee kook op die stoof, in my koppie gegooi word en ek behaaglik terugsit en daai eerste slukkie vat. ‘n Oomblik waar jy die veld se goedheid, die sonskyn proe en ervaar.

Heuningbostee word ook heuningtee, boertee, spelde- of naaldetee, blommetjiestee, vleitee of bergtee genoem. My Elisa sê sy dink Modimo, die Here, laat ons Sy liefde en goedheid voel met die tee uit die veld, ons noem die die hemelse tee.

Heuningbostee word in die veld gevind van Piketberg tot Port Elizabeth en word nou ook kommersieël verbou. Wikipedia vertel “die blare, blomme en stingels word op ‘n hoop gegooi en toegelaat om te fermenteer of “sweet”. Die blare word donker en rooierig. Nadat die vergistingsproses ver genoeg gevorder het, word die tee oopgehark om droog te word. As dit daarna in water gekook word, gee dit ‘n kruieagtige tee.”

Heuningbostee bevat min of amper geen tannine of kafeïene nie. Dis ‘n antioksidant, is ryk aan minerale en help vir menoupouse gloede, is ‘n tonikum teen verkoue, griep, artiritus, klaar infeksies van die slymvlies van die neus, ore, en maag op. Dit verbeter die eetlus, verlaag jou bloeddruk, cholesterolvlakke,help met ‘n elle-langelys van skete en kwale.

Hoeveel waar is die weet ek nie, ek weet net dat jy baie lekkerte ervaar as jy die hemelse tee proe-proe teugie vir teugie drink. Ek is dankbaar dat onse voorsate gesukkel het om koffie en tee in die hande te kry en toe na alternatiewe in die veld gesoek het en gevind het! Anders was ons sans heuningbos- en rooibostee!

Ons is via Nieu-Bethesda. Dis grafstil en baie eensaam – ek dink die 1570 inwoners het vir die koue weggekruip of hulle was agter my Stokkieshuis by die Botanies aan die skreeu by die Interskole!

Nou hierdie moet sensitiewe lesers en gemoedere maar oorslaan.

Ons kom terug by Stokkies, en ongeskiktes het ons toeparkeer, ons kan nie eens op ons huis se staning parkeer nie! Dis nou maar so as daar iets by Botanies aan die gang is…gelukkig net so vier of so kere dat dit so gaan.

Maar dis nie my byltjie te kap nie. Ek het ‘n broetjie dood aan die openbare pisters. Daai wat nie omgee waar, hoe en wanneer hulle water afslaan nie. Glo my, die heelal weet hoe ek dit haat, en ek sal immer die een wees wat die straal sien loop. Blegh!

So sit ons op die agterstoep en luister na die wedstryd wat luidkeels ondersteun word. So mannetjie wat al ‘n effe systappie het, stap na die groot palm wat soldaat op ons erf se hoek aan Botanies se kant.

Daar is so gapingtjie waar hy reken hy uit die publiek se oog agter die boom, kan afrits en uithaal om verligting te kry. Hy wis nie ons sit daar nie, en ons kug maar om hom te waarsku. Hy het hom boeglam geskrik en baie regop en vinnig die hasepad gekies.

Kort daarna, kondig een vir die drinkende skoliere in die speelparkie net so agter ons huis aan dat hy eers moet pis, dan sa hy kom gesels. Hy stap ook dapper na die palm, ek sê kliphard;”A,nee,a.”  Ons het gelê van die lag, julle het nog nie sulke systappie treë en skaamte gesien nie.

Rerig – ek weet nie waar mannetjiesmense aan die openbare water afslanery kom nie, dis vir my ‘n onding. Om die kroon te span, sit ons in die sitkamer na die wedstryd om is, en luister hoe die voertuie oral om ons wegtrek. Daar is ‘n harde singery by die sitkamervenster. Ek waag om uit te kyk, en ‘n outjie met ‘n rooi baadjie staan wragtig teen ons motorhuismuur en pie! Die oë smeek en verleë is hy beslis. Hy stotter hoe jammer hy is. “Tannie, ek kon nie meer nie.”  Die mense op die sypaadjie het geskreeu van die lag, ek was verslae.

Genoeg daarvan.

Related image

Ons eet Sondag by Pioneers – die lekkerste kos. Rots vaar ‘n bord afval in en Bab eb ekke proe aan Volstruis en Springbok carpaccio! Dis ‘n heerlike, stadige middagete en ons kuier amper onder ons middagslapie uit!

Maandagoggend moet ons vertrek – dis swaar, die kar baie stil.

20180813_053842

Ons siele word gesalf met die wonderlikste nuwe dag, ons kry ons glimlag terug. Baai tot anderdag my liewe Camdeboo!

 

 

 

 

 

Mango Vlug J529 belewenis

Ons vertrek douvoordag om ons langverwagte en welverdiende gesinswegbreek na ons geliefde Graaff-Reinet te begin.

Drie van ons brakke sit bedremmeld teen die binnetuin se draad, soos ‘n treugwag. Ore hang sommer so. Hulle weet wat tasse op wiele beteken. Niks slapery op beddens en banke nie. Hondwees hulle voorland. My hart pyn om hulle te los, maar ek weet Jonas en Elisa is goeie versorgers.

Toe die laaste veiligheidshek toeskuif en ons by die teerpad links draai lag Bab eb Rots en ek. Hier gaan ons.

Ons reis voorspoedig, en kom veilig by OR Tambo, parkeer die kar en gaan bespreek in. Terwyl ons wag dat ons kaartjies nagegaan word, roep iemand my naam. ‘n Kollega uit vergange tye. Ons vorige sien nie te aangenaam nie. Dis nogal erg as daai onlekker se proppie sommer so afskiet en hier staan julle nou met bekke vol tande en nie regtig lus vir die weersien nie.

Die tou deur die kontrolepunt verbreek die onemaklike ontmoeting. My geliefdes stem saam, dis beter dat ek daar weg is, “die vrou lyk so moeg.” Ek loop met ‘n wip in my stap verder, my rasieleiers is tog te lief.

Ons het tyd en doen ons Wimpy-brekfis ding. Die heel kersietamatie spat sap die tafel oor toe ek met die ou plastiekmessie hom deursny. Bab loer vies en Rots sê: “Ek het mos gesê jy moet hom heel in jou mond sit.”

F…it, weet hy nie my plastiek tande werk nie soos sy egtes nie, dink ek en sny rustig, rustig verder. My wipgeit getemper deur die doel van ons uittog. Rustyd, saamtyd, en bowe-al sieltyd in ons geliefde Stokkies huis, waar ons drome geduldig wag.

Ons is trommeldik en gaan sit en wag by hek D6. Kyk vir vliegtuie en mense. Neffens my sit ‘n vrou en haar seuntjie. Sy is op haar foon, klink Xhosa. Op hoge Britse Engels trek die seuntjie los. “But I need another toy. I only have two cars and two trucks. I need five toys.” Ek glimlag. Warempel, klein prokureur in wording. Ek vang sy ma se oog. Hy is volstoom aan die gang om haar van sy speelgoedkrisis te oortuig. Nie lank daarna is hulle weg in Exclusive Books se rigting.

Tyd vir aan boord gaan breek aan en ons word in voorste en agterste nommers verdeel. Oulik, die stampery om by jou sitplek uit te kom, word vermy. Mango kry punte en nog meer toe die personeel summier selfsugtige mense met groot handbagasie vriendelik vra om die bagasie te oorhandig. Altesaam nege mense is skaam-skaam om reggehelp te word ten aanskoue van die ander passasiers. Een ou dreig en wil die kaptein sien. Hy is ferm vertel aikona, geen gunste. Hy het moerig die aftog geblaas. Hehe. Mooi Mango.

Voor my staan ‘n netjies versorgde vrou. Sy bewe soos ‘n riet. ‘n Middelarige vrou voor haar vang my oog. “Is alles reg,” vra ek die bewende mens en ek druk aan haar skouer.

Die angs borrel by haar mond uit. Dis haar eerste vliegtuigrit. Alleen ook nog. Ons troos en gesels en terg. Sy het begin bedaar. Toe ons groep aan boord stap, dis ‘n geval van die wat eerste is sal laaste wees, hou sy my hand vas.

Ek vang ‘n vriendelike lugwaardin se oog en sy lees goed lippe. Ek beduie na die vrou en sê woordeloos “first flight”en sy riemtelegram na twee kollegas wat in die gangetjie staan. ‘n Pragtige jong vlugkelner haak by die beangste vrou in en help haar na haar sitplek. Die lugwaardin vra of dit familie is. Nee, net ‘n mens in nood. Sy glimlag vir my.

Ons land in ry 13 by die nooduitgange. Kry ons noodopleiding omdat ons beenspasie versoek het. Dis die ruil vir gerief. Bab kyk op die vlerk uit. Die vliegtuig is gelap sê sy, en kyk waar sit ons. Ons giggel, en die vliegtuig word Frankenstein gedoop.

Oorkant ons sit ‘n jong paartjie en ‘n gesofistikeerde swartvrou. Die man is skouers omlaag met sy selfoon besig, net na daar uitdruklik versoek is dat ons al ons elektronika moet afsit en bêre. ‘n Gemanikuurde hand tik hom op die skouer. Die lugwaardin is streng deur haar glimlag. Rooi in die gesig word die selfoon gebêre.

Ag, jinne, ons is skaars in die lug toe begin die tweetjies. Sy het ‘n kort broek aan, die meisie. Dan is haar voete onder haar ingevou, dan draai sy dwars in haar sitplek, en aldeur is dit ‘n vattery aan mekaar. Die arme vrou langs haar duik kort kort agter haar koerant in of staar deur die venster.

Arme Rots sit in die gangetjiesitplek. Die sjoebroekie vlieg uit haar stoel en klouter oor haar kêrel. Wil iets uit die oorhoofse bagasieruim haal. Haar broekie pla boudlangs en so ewe ten aanskoue van almal trek sy watookal pla hier teen Rots se oor reg, so op ooghoogte….ek en Bab duik agter ons tablette in, my man loer net so skalks na ons en fluister: “Min respek vir haarself.”

Gou is ons vlug bo-op en deur spierewit wolke verby. Ons land en die winderige stad groet ons oudergewoonte. Ons kry bagasie en Rots gaan haal ons huurkar.

Bab en ek staan buite en wag toe ‘n modieuse jongman op die mooiste Ducati motorfiets ingebrul kom. Hy wys vir ‘n vrou in ‘n motor om te parkeer. Haal ‘n tweede helm agter uit die motor se kattebak. Dit begin skielik reën en ons klompie vreemdelinge begin saam skaterlag. Om ‘n kar te kom bêre en in die reën verder met ‘n motorfiets te ry! Kostelike oomblik.

Nou julle kon seker al aflei dat ons Toyota bakkie mense is. Ironie. Daar is ene bespreek, maar hulle het nie in PE ene beskibaar nie. Ons is die wenners van ‘n Ford. Summier stuur Bab vir al wat leef en beef die foto van haar pappa agter die Ford se stuur. Ek is seker julle kon ons familie en vriende se gelag hoor.

Ons is veilig by Stokkies 10, Graaff-Reinet. Gisteraand toegekombers op die agterstoep vuur gemaak en tjoppie, wors, heerlike dun karoowors en braaibroodjies gemaak en lekker gelag en gebibber. Die OBS het darem ons binnevuurtjie aan die gang gehou. Dit was -5 grade in die nanag en ons het laat oggend eers onder die komberse uitgewaag.

Ek sit hier in die sonnetjie en relaas. Rustig, rustig.

Menopouselappie. Die volle verhaal.

Om perspektief te bied op my lukrake verwysings na my menopouselappie, moet ek eers ‘n voorstorie vertel.

Rots het, toe ons besluit om vir botter of vir wors voor kerk en kring trou aan mekaar te beloof, hardop gewens vir ‘n dogtertjie, want sien hy kom uit ‘n huis van vier orrelpypie boeties. Twee jaar na ons troue kom die Bab ons lewe binne. Ek was baie bly vir die fraaie, nuuskierige en bekkige mensie, en het so eenkant gehoop om ‘n ou seuntjie ook in hierdie kring in te bring. Die hoop het beskaam.

Laat 1990’s beleef ek fisiese trauma.Endometriose is gediagnoseer, en die ginekeloog verduidelik die gevolge. Daar word besluit op ‘n historektomie, gedeeltelik. Want ek is pas veertig, te vroeg vir hittegloede en snorbaarde… Een ou eierstokkie sal hormone ter wille daar iewers in my binneste gelos word. Ag siestog. Ek het nogal jammer vir die halfmas in my lyf gevoel. So eenkant en net vir my oorlewing vorentoe.

Ek was op ‘n besige plek in my lewe. My werk as ‘n NRO bestuurder en amptelike bedelaar vir ‘n goeie saak amper meer as ‘n kind in my lewe. Ek onthou hoe, tydens my herstel, toe ek opdrag gege is om lam in my elmboë te bly, die telefoon nooit ophou lui het nie, en ek by die rekenaar gesit het om begrotings te laat klop, tot my gesin se ontsteltenis. My kollegas het ook nie ‘n ruiker gestuur nie, maar sulke gevogeltes in keramiek… gelukkig was dit nie kaktusse nie. Hehe. Die goete sit op die uitstalkas in my eetkamer. Ek is maar so onthouerig.

Na ses weke, gaan ek vir die opvolg ondersoek. Die dokter kyk en um en ah. Hy praat nie baie nie. Ek ook nie. Hy skryf so op die voorskrifpapier en stoot sy resep so oor die lessenaar. Premarin, hormoonaanvulling.

Ek sit so stil verstom vir ‘n eeulange sekonde. “Wanneer is daar toetse gedoen vir die nodigheid vir die aanvulling,” vra ek.

“Wat bedoel jy,” sê die arts.

“Weet jy hoe word die pille gemaak,” vra ek vererg. Net die vorige week het ek op die Teevee gesien hoe perdmerries in state van aborsie gehou word om die perfekte hormoonvervanging te maak.

“Nee dokter, ek het dan ‘n eierstok om die goed aan die gang te hou…”

Dit is soos daai oomblik in die Wilde Weste wanneer die twee ouens so na hulle gewere reik. Hy jaag my uit die spreekkamer en vertel my of ek weet hoe lank hy studeer het.

Ek, ek vra hom of hy baas van my lyf en gewete is. “En dokter, jy lyk vreeslik soos jou werk,” snou ek hom toe met die uitstap. Die voorskrif bly lê op die lessenaar.

Ek neem ‘n wilsbesluit dat as my kaalvoet oor die Drakensberge voorsate sonder hulp deur oorgsngsjare kon oorleef, ek geneties ook toegerus is om die pad te loop.

Vir ‘n aantal jare leef ek skotvry. Verander van werk, terug joernalistiek toe. En toe. Ek word gekontrakteer om vir die einste organisasie van die gevogeltes, ‘n reuse projek te loods. Ek spring oop bek en handvry in die uitdaging. Die swetery slaan net daar toe. En die gloede.

Praktiese ek koop by Mr. Price gesighanddoekies. Dit word my handelsmerk. Daar waar ek 300 ouditere toespreek en die gloede my nek laat rooipienk uitslaan en koue sweet my kuif aftap en langs my slape afloop, druk ek met ‘n glimlag die waterse af en praat aan. My kollegas en teikengehore raak my en die handdoekies gewoond. My handelsmerk. Ek grap maar oor my verleentheid, en niemand gaan dood nie.

Buiten my eie sweet afvee, werk my handdoekies hard. Dep bloed na ‘n kind val, vee trane af. Red die dominee tydens ‘n nagmerrie bye aanval. Soms pas die lappie by my klerestyl. 😉 Ek verloor my cerise lappie by Innibos, 2017. Wie ookal haar gekry het, mag sy vreugde en troos gee.

Die swetery bedaar, en my lappies word stil in die kas gebere. Tot ek so paar weke gelede met die varkweergawe van 2018 se griep platgetrek word. Ek het sedertdien nagswete soos nog nooit nie. My lappie ‘n skrale troos terwyl A.A. Vogel se nagsweetkruieraat inskop.

Dis die dat ek gister met boekvat so vinnig my lappie byderhand gehad het om my mond toe te stop sodat ek kan luister.

Soos ek hier sit en griffel, hang my lappie oor my skouer.

Fluit, fluit my storie is uit.

Daily Prompt: Laughter

laughter

“Chuckling, giggling, snickering, snorting. All are forms of laughter our natural gift for coping with lifes demands…” , my 32-year old daughter chirps when I tell her todays daily prompt reminds me of her Grade 6 speech about laughter. A happy chuckle ensues when we recall the days of preparation for this speech titled ‘Laughter is the best medicine.’ I recall my beautiful child, with the whole world still before her, delivering the speech and donning silly glasses and a Charlie Chaplin mustache! She had the school in stitches whilst keeping a straight face!

She still lights up a room when she smiles, and we enjoy many silly inside jokes and eye-rolls. Our queen of wit and sarcasm.

1918796_174861507904_2980540_n

I recently read in an article: “Laughter is your birthright, a natural part of life that is innate and inborn. Infants begin smiling during the first weeks of life and laugh out loud within months of being born. Even if you did not grow up in a household where laughter was a common sound, you can learn to laugh at any stage of life.”

Smile. Count your blessings. Gravitate toward laughter, ask “what is funny.” Surround yourself with fun people and don’t hide your wit, use it or lose it.

Did you know simulated laughter sessions come highly recommended by therapists? Imagine going to laughter class.

Has life stolen your laugh? Be your own Charlie Chaplin. Don’t take yourself seriously and always choose laughter if you are offered the choice

Are you too serious? Get over that by sharing embarrassing incidents. Many of these occur because we take ourselves seriously.

C’est la vie is better than tailspinning into anger and frustration when you find yourself in situations you cannot change. Bureaucratic government service, queues in the bank, pathetic service at the grocer – let it go, chill. Watch people go by, look for something amusing and simply put a smile on your dial. It changes everything.

According to the wise, keeping your inner child alive and emulating the joy and spontaneousness of a child enhances your ability to think out of the box and stimulates creativity. I like that. I choose laughter.

Don’t be a sourpuss. It ages you. Funny word, sourpuss. There. I got you to smile. Nice feeling, don’t you think?

Laughter-Is-The-Best-Medicine

via Daily Prompt: Laughter

“Is this the real life, or is it just fantasy?”

So land ons toe mos in die ooste van Fantasieland na ons Blogland ekapades.

Diewens die is ons nou nie in die ware sin van die woord nie.  Daar naby George op vlug van Toweropstal beland arme Scrapy in die hospitaal omdat sy gedink het die muntstukke is van sjokolade gemaak. Kyk na haar borgverhoor het ons klomp saam met haar soos blits weggemusk(iet) in daai masjien.  So beland die hele lot van ons in fantasieland.

Met Trompie aan die voortou, lyk ons vreeslik na Dorothy van die Wizard of Oz, verskrik en verdwaas. Maar hierdie plek, voel vreeslik baie soos Alice in Wonderland, en daai plek se koningin was mal.

My mede-towerinne is so deur die weer, hulle dink ons is in Oostenryk. Wat gaan ek maak? Hulle is  getoor en bedwelm deur die bose koningin se towerspreuke.  Camille an Marco glo glad hulle is die nuwe koning en koningin. O my vy!

Abrie wysneus in boeke rond in ‘n biblioteek wat ek nie kan kry nie. en ek kan nie vir Perdebytjie nêrens kry nie. Na almal met goud besmeer is en die koningin so vrolik vir Toorts vertel het ons het niks om oor te bekommer nie, bekommer ek eers.

Op die koningin se bevel is ons onderweg na die woud naby die Towerkasteel. Ons is op soek na ‘n takbok. Ek haat jag. Net die koningin se wagte het wapens by hulle. Toortsie huppel vrolik die woud in, en die res tros agterna. Ek dek die agterhoede. My uitrusting is nie vir wouduitstapppies gemaak nie.

lekker kostuum

Wat is in die woud? Die plek is so bebos, g’n son skyn op die grond nie.

 

dark-forest

In ‘n oopte, kry ons hom staan. Majestieus, massief.

Red deer stag standing in bracken and fern during rutting season.

Die groot takbok  gee een snork en vlug die bos in. Voor ons ons oë kan knip is die woud in digte mis gehul.

‘n Kras gekekkel klink net so skuins voor ons ou benoude bendetjie op. “Het julle!” skril die koningin.   Sy het ‘n gedaanteverwisseling ondergaan van die vriendelike, gemoedelike vrou wat ons so gerusgestel het by die Towerpaleis. Voor ons sit ‘n makaber gegrimeerde heks.  O vrek, en daai tier lyk vir my honger….

qween

MY mede-towerinne

Una

Hester

Sonell

Kameel 

Toortsie

Scrapy  en Trompie

Wegkruipertjie

Ekmyself

Seegogga

gil gelyk.

Ek soek verward na

Abrie

en

Perdebytjie

Ek sien net mis en hoor hoe die koningin lag…..

Toe skrik ek wakker.

Dit was ‘n nare droom.

Ek moet opstaan en gaan werk. Kom luister eers saam….

 

 

———————————————————————————————————————————

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=776174

Lê-Jou-Eier: Die Voortvlugtiges Hoofstuk 1 – Die uil,die spook en die sersant

 

240px-SpottedEagleOwl

Die een oomblik is die Towerinne by Toweropstal  vol vreugde oor Boss Abrie en Klong se reddingsplan en ook Scrapy se onthulling dat daar nog ‘n skat te vinde is, die volgende oomblik gooi Hester ‘n emmer koue water oor die spulletjie.

“Genoeg, ek het genoeg gehad…kom Carlos!”

En daar gaan Hester en Carlos met my lorretjie vort, al melkskommelskuddend die grondpad af.

Hester was darem vreeslik haastig en kortaf. Sommer so vir Carlos met sy bergiebek gegryp en gesê sy is nou klaar met Toweropstal en goud en gerugte.

Pfft. Ook nie gevra vir die Lekker lorrie nie. O, nee, sommer net die sleutels uit my hand gevat soos ‘n baas(in). Die ander Towerinne, Boss Abrie het saam met my, hulle verslae agterna gekyk.

“Elke diertjie sy plesiertjie. Daar is ons storie se fluit nou uit,” sê Kameel, en haak by Una en Toorts in.

 “Kom ons gaan maak reg vir ons vir-oulaas-paartie. Kom julle,” roep sy oor haar skouer.

Ek, Scrapy, Perdebytjie Wegkruipertjie, Sonell, Woestynkind, Ekmysellf  en Abrie drentel stadig agterna. Die wind uit ons seile.

Ekmysellf begin uit volle bors sing: “Another one bites the dust….” Die Towerinne en Boss val saam in, gou lag almal lekker. Ek gaan stap ‘n draai om  Toweropstal om seker te maak daar dwaal nie ‘n verskrikte hoendertjie rond nie. Wil eintlik ‘n skelm rokie maak.

‘n Gevlekte ooruil hoe-hoe onheilspellend en ‘n yl sekelmaan steek so skuins agter die skoorsteen uit. Die skemerte van flussies skielik nagdonker. Ek ril.

Die skerp reuk van ‘n vuurhoutjie, pas aangesteek, en pyptabak oorweldig my. Met ‘n hart wat wil weghol en bloed bruisend in my ore, draai ek stadig om.

Ek sien ’n  pyp se kooltjie gloei.

“Naand, niggie,” sê ‘n krakerige stem hier voor my. My stopsels in my valstande word sommer koud en bang maalkolk in my binneste.

 “N..N..naand, meneer,” kry ek skaars hoorbaar uit.

“Joubert, Piet Joubert,” stel die stem hom voor.

Dis die ander spook van Toweropstal!

“Niggie, ek kan nie lank bly nie. Hier is moeilikheid oppad. Daar is ware skurke agter ons geheim aan. Hulle is naby. Julle moet versigtig soos slange wees, en waaksaam soos ‘n arend…gaan bêre die joernaal.”

Die ooruil hoe-hoe asof hy die oom se woorde beaam.

My selfoon biep, Piet Joubert verdwyn in die niet. Ag jinne, ek wou hom nog soveel vra!

‘n Whatsapp van Hester: Polisie oppad.

Ek hardloop en gil: “Towerinne, die polisie…”

Die Towerinne is te besig om musiek te luister en glasies te klink. Dis te laat.

Asof in stadige aksie sien ek hoe die nagdonkerte deur verblindende soekligte verhelder word. Sirenes loei en swaar gewapende polisiemanne vlieg uit die patrolliemotors wat met skreeuende remme klippers die werf vol laat spat.

“Hande in die lug,” snou ‘n lang, maer sersant ons toe. Ons staan sy aan sy met groot oë, tasbaar beangs en gooi ons hande summier in die lug. Kameel se wynglas tuimel stadig grondwaarts.

Gigaba, sê die naamplaatjie op die maer man se bors.

“Sersant Gigaba…” probeer een van ons, ek weet nie wie nie.

“Bly stil, ek sal sê wanneer jy kan praat,” gil hydat dit spoegspikkels om sy mondhoeke borrel.

Sjoe, ek loer so onderlangs na Toortsie. Sy is wasbleek, haar rooi kopdoek windskeef. Ek probeer oogkontak maak, maar sy kyk verstar na die manne in blou met hulle vuurwapens op ons gerig.

Brawe Abrie en Sonell tree na vore.

“Staan stil!”

“Wag, nou Sersant, waaroor al die vreeslik agressie,” vra Abrie.

“Die mense van Skimmelkrans Boerdery het ‘n klag gelê oor julle lawaai hier by Toweropstal. Hulle is van die grootster kommersiële melkboere in die omgewing. Hulle melkkoeie word sag gekoester en luister na Mozart se Concertos en produseer gellings melk. Sedert julle spul hier kom intrek het, kan die koeie nie ‘n druppel melk lewer nie. Die hoenders se geskrop en gekekkel en die musiek wat 24 uur ‘n dag hier uitgeblêr word is een te veel. Die koeie is nou op gemoedsbekakpille,” skreeupraat Gigaba.

“Maar Sersant, is dit nou billik dat die bure sommer so by jullle klagtes kom lê, sonder om net eers met ons te kom praat? Dis darem nie buurmanskaplik nie,” antwoord Abrie bedaard.

Gigaba kyk vir Abrie so skuins aan. “Wie se grond is hierdie dan?”

“Dis my erfgrond”, sê Abrie.

“Wag, so bietjie,” kom die opdrag. Gigaba praat vinnig in Xhosa met die ander offisiere.

“Wat sê hulle,” haak Una af. Wegkruiper en Ekmyselff kruip stil agter Kameel en Una in.

“Ek weet nie, maar ons is hier in groot gemors en ons sal ‘n plan moet maak,” mompel Sonell.

Ek loer so om my, en ek vang Kameel se oog, en sy knipoog vir my.

Hier kom ‘n ding.

Sy sal self verder vertel.

__________________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die paddatjie of die InLinkz skakel net daaronder:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=769965

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

Vrydag rebellie en bietjie romanse

Related image

Vandag is Vrydag, die vyfde ene sedert Rots se einas geopereer is. Ons driedubbele tou se een kabel geknak.

So Bab en ek, met haar vennoot Mielie en ons kinders van Afrika-mammas,  moet ekstra skouer aan die wiel sit om die Lekker winkel en die Winkel vir bedorwe boere aan die gang te hou.

Julle lag, my man is al 30 jaar in die kunsmis bedryf, sy kliënte in die grond in bederf.  Ek het al geskryf hy het, toe Bab klein was en ekke by ‘n gemeenskapskoerant joernalis was en hy pas begin kunsmis smous het ons soos volg voorgestel het: My kind maak dit, my vrou praat dit en ek verkoop dit! Rêrig, ware storie van ons lewe.

Maar om terug te kom by Vrydag, ons dae is lank en weke woes. Vanoggend ry ek en Bab net na 07h00 die 40km stat toe. Die winkels moet oop, daar is kunsmis te laai, ons kry kaggel voorraad in, die twee meisiekinders het ‘n vriendin se verjaardag, so dis hulle afdag.

Bab kyk my so. “Ek wil vir jou nuwe musiek speel.”

Jack Parow se In my koningkryk, Mikey Mike en Imagine Dragons se nuwe snitte laat gou die Legend se vensters bewe, en ek en my Bab lag oopmond.

Opsluit besluit ek flip dit, dis rebellie- en romansedag, en daarom deel ek die musieke met my mede-musieksmakers hier in Blogland.  Vir die ander maats in wie se kraal niks hiervan sal val nie -jammer om te hoor.

Die rebel in my wil gil en weghol, maar die grootmens sê draai die musiek op en kry dit uit jou gestel. Daar is werk wat wag en vanaand ‘n lang glas wyn,  laatslaapvooruitsigte én reën vir die naweek op die kaarte. Watwou mismoed!

Baai.

NS. Ek gaan nou op iTunes die Mooi Imagine Dragon lied koop sodat Rots dit ook kan luister. As ek  ‘n anthem vir ons twee sou skryf, sal dit soiets wees. Dankie my Bab dat jy my ore en musiek jonk en huidig hou. Lief vir jou in eweigheid in.

 

 

Horende hemelbesems

 

My relaas vandag begin so met ‘n ompad. ‘n Familiestorietjie van toeka wat my gesin baie geniet gebeur soos volg:

My nuutgeskeide tante en haar kleuterseuntjie en -dogtertjie bly in ‘n woonstel. Met al die omskommelinge in hulle lewens, is Mamma een goeie Sondag moeg en reël met haar bedrywige kleuters vir bietjie rustyd. Sy lê rustig in die kamer en koerant lees, en die twee parmante speel in die sitkamer. Sy het vir hulle gevra om soet en stil te wees, sy wil rus.

Sy vertel hoe die eerste rukkie heel bedaard verloop het, totdat Boet sy karretjies begin briek en bots met die nodige byklanke. Sy kleinsus berispe hom so ewe en sê Mamma slaap, hulle moet stil wees.

Maar sooos dit met sibbe gaan, luister Boet glad nie. Kleinsus wip vir haar en haak af: “Het jy nie ore nie? Is jy doos? Mamma slaap en jy raas.” My tante sê sy het so gelag, daar was geen verdere rus daai Sondag nie.

Nou het dit oor jare so gebeur dat as iemand in my gesin nie ore het nie,is hulle doos. Horende doof.

Vanoggend vat ons boeke. Rots hoor al vir ‘n paar jaar nie mooi sonder sy gehoorstuke nie. So as ons Bybel lees moet ons mooi elokeer. Bab lees uit Psalm 82 oor God wat bo hemelwesens uittroon. Ek merk Rots is rusteloos, maar ons is nou met boekevat besig. Ons reis op die oomblik deur ‘n joernaal van Izak de Villiers, wat lekker reguit en op die man af is. Ek sien Rots frons weer en vra of daar ‘n drukfout is , watse hemelbesems word van gepraat. “Nee man pa, jy is doos, dis hemelwensens,” lag Bab.  Ons oggend het vrolik begin.  Ons bid en sê dankie vir die reën en die nuwe dag en al ons seëninge en askies vir al ons foute.

Nou nog iemand wat vanogeend heeltmal doos was is ons Koda-Koos, ons gitswart Labrabull. Kyk net hoe moes ek om hom bed oortrek vanoggend. Bang hy verloor sy lêplek by Rots wat maar baie tyd op die bed spandeer met net ons hondekinders vir geselskap.

IMG-20180221-WA0028

Ek giggel oor die gebeure, maar soos die dag verloop begin ek so by myself dink. Ons is hier op aarde om hemelbesems te word, en ons is meestal doos, ons hoor nie. Ons het nie ore nie.

Dis ons werk om uit te styg en ons beste onse te word, so na as wat ons kan strewe om soos die uiterse voorbeeld,Jesus te wees.  Ons moet woeker met ons talente, ons moet ander dien, ons moet vol liefde wees, ons moet nie goedkeuring en skatte op aarde na smag nie. Nee, daai wag in ewigheid op ons.

Ek bid toe maar om genade om my hemelbesem self te bly nastreef en om asseblief te kan leer luister om te verstaan.

Baai tot later.

 

Lekker met ‘n plank geslaan

ride thermals

Die pers stasie kuier vanoggend met ‘n motiveerder, Kate Emmerson. Sy reken klein treetjies is ook ‘n begin. Al pak jy net jou bedkassie reg, dis ‘n begin om van bagasie en apies en al daai kakkies ontslae te raak.  Sy haal ook ‘n ander motiveerder aan, en ek het blonder as blonde oomblik.

Het nie met volle aandag geluister nie. Ek kyk innie spieël en ek sien net ‘n raaisel. “Stop flapping and ride your thermals. Flip, ek kan nie kop of stert uitmaak wat sy bedoel nie. Ek is redelik ingelig…en heeldag mor ek met myself oor hoekom ek dan nou nie verstaan wat sy bedoel het nie.

Ek sien net hierdie ou wat sy warm onnies moet uitry…maar hoe? Bloots op ‘n perd?  En hy maak soos daai outydse dansers (Flappers) uit die Gatsby tyd? Nee,genade – wat het Martin en Tumi verstaan – of het hulle ooit?  Hulle het dit so agterna gesê…

onnies

Wel nuuskierige ek besluit om te soek wat bedoel word met “Stop flapping and ride your thermals.”  Dis toe nou heel voëls van anner vere wat dié mee te make het, nie onderklere nie….Bwahahaha!

Dis die lug se “thermals” en die voëls wat so sonder vlerkklap daar kansweef – vry en hoog!

thermal

 

Ek kan nie ophou lag nie….

flappingeagle

 

 

 

 

Jy plas nie soos ‘n pikkewyn rond nie, nee, jy vang die bries en vlieg soos ‘n arend…

Die vrou het die wyse woorde geleen by De Witt Jones.  Hy verduidelik dat mens soms op die rand van die afgrond jou sprong moet waag, al kan jy nie die wind lees nie. Jy moet glo en vertrou en dan alleen kom daai vry sweef van sukses en die wete dat jy presies doen wat jy moet.

Ag, “Sweef soos ‘n arend” sou dadelik vir my die regte beeld voor oë gebring het, nou sit ek met die ou in sy warm onnies bloots op ‘n perd of esel….hehe.

Leer hoe om jou “thermals” te ry:

http://dewittjones.com/resources/stop_flapping.htm

Mooi sweef! Goofy gaan my lank by bly as ek die arend sien sweef. Eish. Plat met ‘n plank geslaan. Konteks is belangrik, né.

 

 

Lê-Jou-Eier: Lek daai bak en leef

 

-my-childhood-memories-sweet-memories

“Jy leef net een keer, lek die bak uit.” Kreatief, lê jou eier kreatief, sê Hester. Mmm, my skryf is op die laaste ruk. Die lood is weg, die ink is droog. Iemand het my bak gevat. Niks lekkerte om te lek nie. Ag ek praat sommer bollie…

Elkeen van ons onthou daardie lekkerte as Ouma roep: “Kom lek die bak uit!” Een kon die lepel aflek, die ander die klitser, en iemand het die bak gekry. Og, as jy weer kyk is dit sjokoladekoek mengsel om die mond, op die wang, in die hare. Vuil vingertjies merk die tafeldoek. Jy begin die koek in die oond te ruik, en saam met die proesel wat jy afgelek het se smaak in jou mond , weet jy groot lekkerte is aan die kom!

Ek lees iewers dat ons lewens so geniet moet word. Want ons tyd hier is kort, ons adres wel ewig elders. Hoe kan mens dan nou nie die bak wil uitlek nie?

Ag, en doen dit met oorgawe soos jou brak jou smiddae groet – oopbek en stertswaaiend, of soos daai seuntjie wat die eerste keer sy tweewielfiets bemeester – oopbek en loshande en in oortreffende trap! Voluit en bokker die gevolge. Meeste kere is daar pleister wat help vir die skrape.

Moet ook nie vergeet om jou bak en die leksel so mooi en lekker as wat jy kan te maak nie! Moenie half-half wees met jou talente en gawes nie. Moenie ingat wees met aardse seëninge nie. Dra die skoene, eet met Ouma se eetservies, gebruik die handoeke. Hoekom, sou jy vra.

Nommer een, ons kry nie Venterwaentjies hemel toe nie.  Laat ek vertel: Ou Ryk  lê op sterwe. Hy is bitter omgekrap, want hy is erg verknog aan sy aardse besittings. Stinkskatryk lê hy dag in en uit en bid en smeek dat hy tog asseblief net ‘n reistas kan saamneem die ewigheid in. Die alewige gebid is erg en Petrus by die pêrelhekke kry eendag van hoogste gesag opdrag om asseblief te reël dat Ryk tog maar ‘n tas mag saambring. Ryk se gebede hemelwaarts stop sommer gou. Langs sy sterfbed is ‘n tas, sy hand styf om die handvatsel geklem. Sy laaste asem blaas hy uit.  By die pêrelhekke is dit besonder beknop toe Ryk met sy tas daar aankom. Die engele en apostels en skares kan nie wag om die aankomeling en sy bagasie te sien nie. Eerstes trek mos maar so aandag.Petrus groet Ryk, en namens almal vra hy of hulle maar kan sien wat Ryk so graag wil saambring. Met groot gebaar maak Ryk sy tas oop. Dit is vol goudstawe gepak. Petrus skreeu van die lag, en almal wil weet wat is so snaaks. Ryk is nogal gewip. “Bwahaha, jy het plaveistene gebring, kyk,” beduie Petrus. Voor Ryk strek ‘n goudgeplaveide pad na die Vader se Troon……daar is baie gelag in die hemel daardie dag.

Nommer twee, jy is veronderstel om te deel want:23722593_1915906705105391_2885544022359290897_n

Jy, skepsel, is veronderstel om jou lewe en middele en talente te deel….sela. Ons is meesterstukke, ieder en elk van ons. Ons is gedigte (Grieks:  Poema) deur ons Skepper geskrywe. Elkeen met talente en gawes. Elkeen gestuur om die kort tyd op die ondermaanse Sy liefde te wys en ervaar. Met alles in jou, maak seker jou mooi bak het iets te lek. Vir jouself en ander. As jy alleen die bak uitlek kan jy goormaag kry. Deel dit.

Nou is dit so dat as jy leksels deel, daar snipperiges en snobberiges gaan wees wat nie van borrelende fonteintjie-jy gaan hou nie. Dis ooraait(erig). Sleg vir jou en vir hulle. Hulle mis uit en jy kry so bietjie seer. Jy moet maar aanhou, en leksels aanhou uitdeel. Moenie iemand se toestemming vra nie. Jou Skepper het jou al die toestemming gegee tot in ewigheid!

Moenie soos ‘n slim dominee gepredik het “die stagnante dam met slykerige bodem wees nie,” nee, borrel van die Lewende Water wat deur jou are bruis. Weet jou Vader staan en juig jou aan, jou prentjie is in Sy brêgboek. “Kyk, kyk, dis My kind,” wys hy trots. (Lees Efesiërs 2 as jy nie weet nie)

Jou leksels is die goeie werke wat jy doen, jou talente en gawes uitleef, jou deel met ander mense.  Doen goeie werke, wat die liefde van God uit straal, as Sy geliefde en jou gawes en drome, Godgegewe.

Wat ‘n wonderlike epitaaf sal dit nie wees nie: “Sy/hy het nie net geleef en die bak alleen uitgelek nie. Nee sy/hy het die mooiste bak gekry en dit tot oorlopens toe gevul met wonderlike dinge, en dit met almal gedeel, sonder skroom of toejuiging.”(Dié het ek op die Google raak gelees oor ‘n vrou in Kanada wat vir haar gemeenskapswerk vereer is.)

Willem Wikkelspies het tereg opgemerk dat die sin van die lewe is om jou gawes te ontdek, en die  doel van die lewe is om dit dan weg te gee. Wees so met jou bak en die leksels.

Deksels. As jy dink jy kan nie – lees hierdie kapow-preek:

2 Korintiërs 4:1-6, 16-17
Die lewe is net ‘n oomblik


Broers en susters in onse Here Jesus Christus:
Voor die sonde in die wêreld gekom het, het niemand almanakke gedruk, horlosies gedra of begraafplase nodig gehad nie. Adam en Eva het in ‘n wêreld sonder tyd gewoon. Daar was nie ‘n begin en ‘n einde nie. Want die mens was na die beeld van God geskape.

Maar toe kom die sonde. Toe rebelleer die mens teen God. En toe verander alles. Die lewe het begin bestaan uit jare, weke, dae, ure, minute en sekondes: meetbaar en telbaar. En daarom sit ons vanoggend hier, broers en susters, met tyd in ons sak, maar hoeveel tyd weet ons nie presies nie. Dit kan dalk dekades wees, dalk jare, of miskien minder. Dalk net ‘n paar weke, dae of selfs net oomblikke. Want ons sakke sal leeg word, en ons tyd sal verbygaan. Ons lewe is net tydelik.

En dit geld vir almal van ons, en vir alles op hierdie aarde. Behalwe vir God. Hoor wat sê Jesus in Johannes 8:58: ‘Voordat Abraham gebore is, was Ek al wat Ek is’. En Jesaja 57:15: ‘Hy wat hoog verhewe is, Hy wat ewig leef … Hy lewe in ‘n hoë en heilige plek’.

En so kan ons aangaan, broers en susters. Kom ek noem u nog ‘n paar voorbeelde: God is van altyd af daar (Ps 93:2); Hy is die Koning vir altyd (Jer 10:10); Hy is onverganklik (Rom 1:23); Hy alleen besit onsterflikheid (1 Tim 6:16); die hemel en die aarde sal vergaan, maar God bly dieselfde (Ps 102:28), en Job 36:26 sê dat die mens eerder al die sout in die oseaan sal kan meet, eerder as om God se jare te bereken.

Dus: volg ‘n boom terug na die saadjie, speur ‘n rok terug tot sy begin in die fabriek, neem ‘n kind terug tot by sy ouers en sy geboorte. Dit kan. Maar speur God terug tot by wat? Of by iets?

Dit kan nie. Nie eers God het God gemaak nie. Daarom sê Jesaja 43:13 ‘nou en vir altyd is Ek God’, en daarom sê Jesus in Johannes 8:58 ‘voordat Abraham gebore is, was Ek al wat Ek is’. Let mooi op wat Jesus nie sê nie. Hy sê nie voordat Abraham gebore is was Ek al wat Ek was nie. God sê nooit ‘Ek was nie’. Want Hy is. Want Hy is ewig. Hy leef nie in opeenvolgende oomblikke of sekondes nie. Sy wêreld is een groot, ewige oomblik.

Daarom, broers en susters, as ‘n mens ‘n bietjie oor hierdie ewigheid van God wil nadink, sien God die geskiedenis nie as ‘n reeks eeue nie, maar as ‘n enkele foto. Hy vang u en my lewe in ‘n enkele oogopslag vas. Hy sien ons geboorte en begrafnis in een raampie. Hy ken ons elkeen se begin en einde, want Hy het nie ‘n begin of einde nie.

Dit is ‘n mondvol, broers en susters. En daar is ‘n rede voor. Want ons leef so tydgebonde, en die hier en die nou is soms vir ons so oorweldigend dat dit al is wat ons kan raaksien en beleef. Ons dink in terme van tyd, ons leef in terme van tyd. Ons lewe is tyd. En tydgebonde. Daarom is ons begrip van dit wat ewig is, van dit wat ewigheid beteken, so gebrekkig.

Maar die feit van die saak is: al verstaan ons nie wat ewigheid beteken nie, ons besit dit. Al is ons tydelik gebore, in Jesus Christus is ons deur die geloof weer gebore, en so het ons deel van dit wat ewig is geword. Deur die geloof strek ons lewens verby die agterplaas van tyd, en lok die ewigheid by God ons. Ons lewe hier tydelik, maar eendag by God ewig.

Hoe sou ons hierdie twee lewens met mekaar kan vergelyk om iets daarvan te verstaan? Ewigheid sal soveel wees as al die sandkorrels op elke strand in die wêreld (plus nog, want dit is ewig), en ons aardse lewe sal een honderdste van een sandkorrel wees. Of kom ons sê dit anders: in terme van die ewigheid, is ons aardse lewe eintlik net een oomblik. Ons hele aardse lewe. Net een oomblik. En niks meer as dit nie.

Paulus sê presies dieselfde in 1 Korintiërs 4:17. ons swaarkry in hierdie lewe is maar gering (lui die NAV), dit is maar net ‘n oomblik (lui die OAV): ‘Want ons ligte verdrukking wat net vir ‘n oomblik is, bewerk vir ons ‘n alles oortreffende ewigheid…’.

Wat hierdie opmerking van Paulus merkwaardig maak, broers en susters, is wanneer ons in ag neem hoe sy lewe gelyk het toe hy hierdie woorde geskryf het: ek was dikwels geslaan, ek was dikwels in doodsgevaar, vyf maal het ek van die Jode die gebruiklike straf van 39 houe gekry, en een maal is ek met klippe gegooi, drie maal het ek skipbreuk gely, en een maal het ek ‘n dag en nag op die oop see deurgebring. Ek het gevaarlike rivier reise onderneem, was op swerftogte in die woestyn, en was blootgestel aan koue, aanvalle, honger en dors (2 Kor 11:23-25).

En, sê Paulus, dit was alles maar net ‘n oomblik. ‘n Kort sekondetjie. Want as ek dit moet vergelyk met die ewigheid wat wag, was dit eintlik niks. En die moeite werd.

Wat sal gebeur, broers en susters, as ons dieselfde houding teenoor die lewe inneem? Of, kom ek sê miskien eers wat normaalweg ons houding teenoor die lewe is. Wanneer ons swaar kry, wil ons uit die lewe uit. Ons wil hê dit moet verbygaan. So gou as moontlik. Ons wil daaruit. En wanneer ons voorspoed beleef, wil ons hê dat dit moet aanhou. Ons wil nie daar uit nie. So asof dit alles is waaroor die lewe gaan.

Maar wat sal gebeur, broers en susters, wanneer ons besef dat ons hele lewe, of dit nou 50, 60 of 70 jaar is, eintlik maar net ‘n oomblik is in terme van die ewigheid waaraan ons almal deel het? Ons sal in die lewe inklim, met alles wat ons het. Ons sal elke oomblik lewe asof dit die laaste oomblik is.

Ons sal, soos Paulus in vers 1 sê, die praktyke wat nie die lig kan verdra nie, vermy. Ons sal nie met bedrog omgaan (en wat dit alles beteken), en nie die evangelie van God vervals nie (wat dit ook alles beteken; vers 2). Ons sal ons lig in elke stukke duisternis laat skyn (vers 6). En ons sal nie moedeloos word nie (vers 16).

In kort: ons sal elke oomblik (van swaarkry of voorspoed) voluit lewe. Ons sal met alles wat ons het in die lewe inklim. Ons sal nie ophou om goed te doen nie. Ons sal nie een geleentheid laat verbygaan om iets van die vrede, liefde en genade wat God vir ons het, aan ander uit te deel nie. Hoekom nie? Want as ons sal besef: ek lewe hier maar net ‘n oomblik.

Ons het net een oomblik, broers en susters, om betrokke by ander te wees. Ons het net een oomblik om by ons gemeente betrokke te wees. Ons het net een oomblik om vir ons kinders en ander lief te wees. Ons het net een oomblik om onvoorwaardelik te vergewe. Ja, ons het eintlik net een oomblik om te leef. Want die lewe is net een oomblik. Die ewigheid wag, maar hier is ons deel van net een oomblik.

Ek sluit af: Jesus sê in Johannes 11:26 die volgende woorde wat op ons elkeen, op almal wat glo, betrekking het: ‘en elkeen wat lewe en in My glo, sal in alle ewigheid nie sterwe nie’. Wat eenvoudig beteken: ons lewe reeds ewig. Ons sal eendag almal sterwe, maar eintlik ook nie. Ons lewe reeds ewig saam met God. En ‘n gedeelte van hierdie ewige lewe saam met God is ons aardse lewe. Wat, in terme van ons ewigheid by God, maar net ‘n oomblik is. Niks meer as dit nie. Niks minder as dit nie.

Daarom moet ons elke oomblik gebruik. Om goed te doen. Om te lewe. Om bly te wees. Om te vergewe. Om lief te hê. Want voor ons sien, is die oomblik verby. Is die oomblik wat ons lewe is, verby.

Of het ons vergeet hoe kort ‘n oomblik regtig is?
Amen

 


Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die paddatjie of die InLinkz skakel net daaronder:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=751225

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).