Skryf safari: Onthou lekkerte

 

10176037_10152960819342905_2699877353369274845_n

Sonell, dankie vir die uitdaging, maar daar is geen manier wat ek net een gelukkige kinder herinnering kan uitsonder nie.

My kindertyd se onthou is in sy geheel ‘n gelukkige onthou.  Die rede dat dit so omvattend onthou en gekoester word is seker te make met die vroeë afsterwe van beide my ouers. So, die kinder en tienertyd saam met hulle was die lekkertste en veiligste tyd. Jongmensgrootword en wroeg sonder Pa en Ma was onlekker.

Ek gaan my toptien lekker onthou aftel:

10. Selfgetekende papierpoppe se klere ontwerp en in te kleur, tot in die hoërskool. Die mooi Steadlerpotlode se ryk kleure en die reuk van skerpmakersaagsels.

9. Om saam met kleinsus met haar reuse versameling Matchbox karretjies op selfgemaakte paadjies te speel.

9. Kersfees familiesaamtrekke by Oupa en Ouma en die krismisbed saam met al die niggies en nefies en pret oral op die werf en ouma se smullekker kos.

8. Sondagaande se skaakspeel saam met my pa terwyl ons klassieke musiek luister.

7. Die Kersfees toe ek die King James Bybel vir kinders met sy mooi prente gekry het. Ek onthou goed die familie se ongeloof toe ek die hele Bybel tussen Kersfees en oujaar klaar gelees het en vir nog ‘n boek gevra het!

6. Om by my kamervenster uit te klim en met ‘n kussing en storieboek, hoog bo in die bloekomboom te gaan wegkruip en niemand my kon opspoor nie.

5. Om die reuse avokadoboom op te klouter en met die foefieslaaid oor die vrugtebome te vlieg en op die sandhoop wat Oupa vir ons spesiaal laat neersit het in te ploeg!

4. Om op my ouma se skoot te sit, haar hartklop te hoor en met haar sagte nekvel en hande te speel. Ag, sy het soos Goya Rose lyfpoeier geruik.

3. In Swaziland die gang af te hardloop as die weer swaar was en tussen my ouers te kon inkruip. Veilig en snoes.

2. Skelm met die flits onder die komberse te lees – tuis, in die koshuis, altyd! So dankbaar ons het nou tablette!

1. Om op ‘n tapyt dennenaalde te lê met die varsheid van denne en die muwwe reuke van dooie blare aan die kompeteer vir my reuksintuig se aandag. Dan deur die takke na die dansende stofmyte in die sonstrale te lê en kyk en te kon dagdroom en stories uitdink.

Hierdie was vrye, ongebonde sorgvrye jare. Lekker onthou. Ag, en nou verlang ek sommer om vir die klein ekke te vertel haar lewe het goed uitgedraai danksy soveel goeie dinge wat sy beleef het. Haar kleintyd versugting daar bo in die boomhuis toe sy die toekoms in getel het, het ek so uitgeleef:

33227939_1667200716730565_3569657296638181376_n

________________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=781922

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Klein dingetjies met groot liefde

‘n Vrou moet doen wat ‘n vrou moet doen. Feëland se feng shui werk nie, iets makeer. Rots is ongelukkig, ek is seer van nerf. Bab en Mielie wil gillend die winkel uit,  en die vlaktes inhol oor hulle grootmense se iesegrimmigheid .

Na aanleiding van my hoogs emosionele reaksie gister op drukkies en liefde teenoor my betoon, besluit ek, hierdie monsters in my en my geliefde se binnestes gaan met klein-dingetjies-gedoen-met-groot-liefde, beveg word.

Ek begin sommer al gisteraand met die hernude fokus. Rots voel knieserig en snotterig, ek dokter met Corenza C en Norflex vir sy nek pyn. Sien, die koue weer laat die nek met die fusieprostese knies. Ag, ek is simpel om nie te onthou nie, my rug maak al vir twee jaar dieselfde.

Rots het blykbaar toe ook sy eie strategie. Knies en al word ons bederf met boontjiekoekies en picana steak in die gietysterpan.  Die vrede sprei saam met die Goya kaggel se hitte deur die huis. Die honde hou op grom, ons ook.

Nogal ‘n kouewater op die gevreet oomblik, né. Klein jakkalsies moet altyd dopgehou en verjaag word, anders verander hulle gou in monsters wat alles om hulle verwoes.

Vanoggend moet Rots en ons kaggelmanne vroeg en ver ry om ‘n kaggel te gaan diens en ook by ‘n oord waar ons kaggels installeer het, die personeel gaan touwys maak om die eenhede ordentlik te gebruik. (Julle kan nie glo wat mense met ‘n kaggel kan aanvang nie!)

Terwyl hy gaan stort, hol ek kombuis toe. Rots vrek oor padkosbroodjies – katjiebotter met stroop en Bovril. Ek staan en smeer die margarien op die snytjies brood, rustig tot elke hoekie ook ‘n smeersel het.

Net soos my pa my soveel jare gelede geleer het: “Botter al vier hoeke van die snytjie brood, my kind. Dis hoe jy liefde wys.” Dis al meer as veertig jaar, maar ek onthou daardie oomblik saam met my pa in die kombuis soos gister. Die grootheid en die eenvoud het my bygebly. Dit glip net so partykeer terug in die onthouboks pleks om op my hart se elke-dag-nodig rak te bly!

Behalwe die liedfebroodjie, skryf ek vir hom ‘n liefienota. Dis tradisie wat onderbreek is sedert Oktober verlede jaar. Sy stywenekkie-episode en daaropvolgende operasie en lang herstel, die onderbreking. Sjoe, ek sal mal word as bykans ‘n halwe jaar nie my elke dag soos ek daarvan hou kan bedryf nie!

Lekker val die skille van my oë af, en besef ek hoekom ek so kort-kort soos die dinges in die drinkwater voel nie. Waar sal my man dan nou heen met sy frustrasie en seer?

Hoe lekker toe hy my netnou bel en sê die broodjies was lekker en die briefie, dankie vir die briefie.

 

Hemelse drukkies en ‘n mandjie

20180516_081413Die atmosfeer in my feëverhaal is ietwat bewolk en mistig sedert gisteroggend. Soveel so, dat Rots en Bab en ek so bietjie stywenekkie met mekaar is. Tot die honde grom vir mekaar.

Ja, die dinges spat en breek soms in sprokiesland los, glo my. Dis maar net ‘n adres van gewone mense hier op die ondermaanse en net die stukkie van die spieël wat dikwels gewys word.

Ek is besonder sensitief omdat ek nie kan glo dat die geliefde vrou van Sondag wat troetelbederf pedi en voetgemaseer die naweek in is en sulke wollerige pantoffels vir ma-dag uit haar pakkie gehaal het, Dinsdag die drol in die paleis se drinkwater is nie. Maar nou ja, ons bly nie in die hemel nie, ons reis soontoe.

Met ‘n nerfdungeit nog in die lug, na daar weer onder gebed ons swak voorbeeld, sonder bespreking van wat die swak voorbeeld veroorsaak het, vergifnis voor gevra is, begin hierdie Woensdag. Ek kan nie. Vergewe my. Wat ek die graagste sal wil hê is dat ons uitpraat sodat ons nooit weer hierdie “underlying issue” hoef te sorteer nie. So die rit per Legend om ekonomie te gaan pleeg is maar stil.

So kom ons by die Lekkerwinkel aan, ek druk die paniekknoppie in plaas van die alarm. Ons is skaars oop, of die eerste vrag kunsmis word gelewer, daar is vragte te laai, kaggels om te gaan herstel (onthou laat ek eendag vir julle wys hoe om nie met ‘n kaggel te werk nie). Dis bedrywig.

Op die kamera-monitor sien ek vir Regina, ons straatkioskvrou van oorkant die pad, by die hek. Vetkoek-Regina wat haar Checkerstrollie, met haar potte en panne en gasbottel en skottels en meel, by ons bêre en water by ons tap. Regina wat die ontvanger is van al ons “ek-is-klaar-met-die” klere en skoene kry. Wat vir die eerste keer ‘n bra dra, omdat sy kom vra het. Sy het ‘n plastieksak in haar hand.

Die telefoon lui, en ek gaan met my werk aan. Regina oombliklik uit my kop. My ander kind, Bessie wat vir ons kantoor skoonhou en sorg dat ek nie mal word van koffiekoppies in kantore en leë toiletrolle in die badkamers nie, kom sê om die kantoordeur se hoek, iemand wil my sien.

Ek kyk op. Regina, met haar blink gesig, met rook van vanoggend se opstaanvuur soos parfuum wat kleef, staan met die einste plastieksak voor my.

“Happy mother’s day,” en haal die handgemaakte mandjie uit die sak.  Ek gaan aan die snik, en sy kom gee my die grootste liefhê druk. Ek sit in trane lank na sy weg is, sit en kyk hoe sy die trollie hek uit, oor die pad stoot om in die koue onder haar handgemaakte kiosk loop vetkoek bak om te sorg vir kos op haar tafel.

20180516_081407

Bessie kom kantoor in. “Jy is mooi, moenie huil nie,” en sy hou my styf vas. Jinne, kyk net hoe word ek met liefhê omvou.

My selfoon biep, ‘n Whatsapp bid-vriendin stuur ‘n video. Luister gerus. Hy is onderaan die inskrywing.

My bekaf Rots kom in en sien die mandjie. “‘n Moedersdag persent,” sê ek. Hy kyk my so skuins aan en buk af en gee my die drukkie wat ek al gisteroggend wou gehad het.

‘n Aangetroude tante met wie ek nie baie kontak het nie, maar van die min mense is wat my kleintyd saam met my beleef het, en weet dat my bynaam Rina is, stuur ‘n omgee SMS.

Soos Amore van Tjailatyd so gereeld sê: “Toe-val-Lig.”

Die son breek deur die mis wat Poloniekwane en my hart omweef het.

Die warmte klop kleinbekeer hier in my binneste. Ons Here se liefde leef in en deur mense. Dis daar, en al sien mense om jou nie al jou seer en versugtinge raak nie, Hy hoor die onhoorbare en sien die onsienbare. Sy liefde ken geen perke nie.

Here, dankie, dat U liefde in Regina en my heen en weer vloei. Dankie dat U liefde tussen my en Bessie vloei. Dankie dat hulle my ma noem. En dankie dat U liefde vir Rots en Bab en my ook ewig hou, selfs wanneeer ons nie baie van mekaar hou nie.  Dankie dat U my kom wys ons dun jammer-vir-myselfgeite moet wyk, daar is net tyd en plek vir oopbek-en loshande liefde.  Dankie vir whatsapp en smse waar ek besef, dis U, dis U!

My Bybelvers van die dag het nou net op die selfoon arriveer:

15“En dan die saad wat in die goeie grond geval het … Dit is daardie mense wat die boodskap van God gehoor het en diep daardeur geraak is. Hulle begin dadelik leef soos God dit wil hê. In alles wat hulle sê of doen, borrel hulle geloof eenvoudig uit. Hulle geloof lewer van dan af heeltyd vrugte op.”

Skryf-safari: Skryf ‘n feeverhaal : ‘n Gewone lewe se sprokie

k6p7Qc

Daar was eendag ‘n dogtertjie. Sy was almal se hart se punt en sy was baie lief vir lees. Sommer gou was dit nie meer nodig vir haar Pappa en Mamma om vir haar stories te lees nie. Sy het dit vreeslik geniet om laat, lank na almal in die huis reeds geslaap het, sklempies met die flits onder die kombers te lees en dan die volgend oggend vaak-vaak deurgaan.

Haar wêreld was veilig en geborge en selfs haar oujongnooi groottante was lief. Sy het niks kortgekom nie. Na so paar jaar as enigste kind, is daar ‘n baba sussie gebore. Die wêreld het skielik nie net meer om Oudste se sit en staan gewentel nie. In haar hartjie het sulke klein krakies begin vorm. Een se naam was jaloesie, die ander alleenheid. Die baba-sussie was baie sieklik en Mamma en kleintjie moes dikwels weg na die hospitaal. Dan is Oudste maar na ouma of peetma se huis verpak.

Op sesjarig ouderdom het nog ‘n nuwe krakie het in Oudste se hart gevorm. Verwerping. Sien, Oudste moes koshuis toe. ‘n Bang kindjie in die koue koshuis, te klein om self haar bed op te maak, slegte kos en ‘n hartjie ineengekrimp van verlange na haar mamma en ouma en peetma se huise.  Die vreemdheid het gewyk en oudste het gou aan die koshuislewe gewoond geraak. Daar was darem ‘n biblioteek by die skool, kinderkrans en maats van haar eie ouderdom.

Maar Oudste se pappa was ‘n swerwer. Soos die jare verbygegaan het, het Oudste geleer om nie te innig vriendskappe te smee nie. Afskeid elke kort-kort was net te seer. Hulle het bykans elke tweede jaar na ‘n nuwe plek verhuis.

Toe Oudste in matriek is, gaan haar pappa dood. Haar mamma se hart is gebreek en sterf kort daarna. Sy het gedink die wêreld is ‘n wrede plek en haar hart toegeskulp, soveel so dat mense haar as hovaardig beskou het.

‘n Gladdegiel het haar egter verlei en na ‘n kortdstondige huwelik wat om al die verkeerde redes voltrek is, het Oudste alleen en gekneus weer haar staning in die wêreld probeer maak. Op haar eie.

Tot een goeie dag, waar sy maar met haar elke dag se bestaan besig was, verskyn hy! Haar siel se maat. Haar beste vriend. En die beloftes in die Bybel word vir haar waar.

”…soos die man sy vader en moeder verlaat en sy vrou aankleef, sal hulle een vlees wees. (Genesis 2:24, en herhaal in Matt 19:5; Mark 10:8; Efes 5:31) 

En Prediker:“Twee is beter as een, want hulle het ’n goeie beloning vir hulle harde werk, 10want as hulle val, sal die een sy maat optel, maar wee die een wat alleen is wanneer hy val, want daar is niemand om hom op te tel nie. 11Meer nog, as twee bymekaar slaap, sal hulle warm kry, maar hoe kan een alleen warm wees? 12As een te sterk is vir hom, sal twee hom weerstaan en ’n driedubbele tou word nie gou gebreek nie.”

Gou is daar ‘n troue en ‘n paar jaar later word die fraaiste dogtertjie gebore.

Die einde

Naskrif:

Oudste en haar Rots en haar Bab leef al lank en gelukkig saam. Die tyd vir Bab se sprokie is nou aan’t kome.

Oudste kan vir Bab verseker dat sprokies nie altyd vlot verloop nie, maar as mens bly glo, kan die sprokie jou verras.   Jy kry nie nooodwendig die sprokieseinde wat jy wil hê of waaroor jy droom nie, maar dikwels is dit nie ‘n slegte ding nie.

Wat Oudste ook weet is dat geluk kan kom en gaan. In oomblikke, oogwinke kan alles verander.  Ware geluk lê egter nie in oomblikke nie. Nee, ware geluk ontstaan uit herhaaldelike keuses wat jou in jou leeftyd maak. 

Lees hoe mooi skrywe Stephanie Dowrick: “Happiness can come in a single moment. And in a single moment it can go again. But a single moment does not create it. Happiness is created through countless choices made and then made again throughout a lifetime. You are its host as well as its guest. You give it form, shape, individuality, texture, tone. And what it allows you to give can change your world. Happiness can be stillness. But it isn’t still. It wraps, enchants, heals, consoles, soothes, delights, calms, inspires and connects. It is on your face and in your body. It is in your life and being.”

 Oudste is steeds passievol oor lees en woorde. Bab ook. Wat ‘n seën.

_________________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=779975

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

Besnor om ‘n verskil te maak.

IMG-20180505-WA0047.jpg

Wiele 500, Grincourt, The Grind, Koffie Zero, Men-o-pause Mafia, Meelbestrooide Sjefs, Romeine in togas, Martelize Brink, Jak de Priester en sy hoenderboer klavier- begeleier, ‘n horde elegant geklede vroue, gegeurde jenewer, lekker kos en heerlike roomys.

Hiedie ry woorde met ek snoer om te vertel van ‘n heerlike herfsoggend ‘n baie goeie saak terwille. Die Wiele 500 projek het gister hulle sesde Dames Tee by Grincourt, buite Polokwane aangebied.

Onder ‘n Reuse markiestent se dak, tussen bosvelddoringbone op ‘n grastapyt het hordes vriendinne om keurig gedekte tafels saamgetrek. Soos alle ander jare is daar ‘n tema. Vanjaar Suurlemoene en Olywe, eg Italiaans.

Die spyskaart reflekteer die tema van geurige filet, slaai, tuisgebakte rolletjies, geurige hoender. Die dekor op elke tafel ‘n houtkratjie met suurlemoene, loof en Sally Williams Nougat. Want saam met die lewe se suur, ook iets soet. Rina en Andre van Grincourt en hulle span, is ‘n skat hier in ons Polokwane. Lieflike plek, oulike mense wat hulle passie uitleef en hulle liefhê wys in elke detail.

Die sameroeper Michelle Engelbrecht,vertel dat mense graag sê:”If life hands you lemons, make lemonade.” Sy reken dat die mense wat baat by die Wiele 500, die wat deur siekte of ongeluk verlam gelaat is, haar anders geleer het:”If life hands you lemons, throw it back and say: ” I don’t want this, and if I find the manager, I”ll burn his house down.” Ons gee luide applous.

Die lieflike, talentvolle Martelize Brink – joernalis, radio omroeper, sjef en resepteboekskrywer, en Mathys Roets, supersanger, is van die gesigte van Wiele 500. Hulle maak seker rolstoelgebonde mense van alle ouderdomme ‘n stoel na behoefte ontvang. Gister is ‘n jong man toegerus met ‘n wedloopfiets.

Ek sit met ‘n knop in my keel toe Martelize sê dat ons so maklik kla. Sy haat haar sterk bo arms. Die jong vrou wat as kind net een oggend wakker geword het en nooit weer kon loop nie. Ek bly oortuig dat hierdie mense, groter lewe as ons wat regop rondloop. Volronde groot lewens.

Dis hoekom ek hierdie projek saam met vriendinne ondersteun. Elke jaar. Die projek bied ons geleentheid om ‘n oggend saam met die mense wat baat by die projek te spandeer. Ons sien en beleef wat ons skenking en etekaartjie vermag. Ons word bedank en kan elke keer verryk en dankbaar daar weggaan.

Maar ons gaan traag weg, want dis lekker onder daardie markiestent. Martelize leer ons pasta maak, ons drink Turkish Delight jenewer, lag vir mekaar se kostuums, sing saam net Jak de Priester en sy hoenderboer klavierspeler.

Kyk hier:

https://mobile.twitter.com/MartelizeBrink/status/992775304740470786

Wat sal ‘n mens sê van hom. ‘n Talentvolle sanger en woordkunstenaar. Ons jil vir Sally Williams, hy lag en vermaak ons met Reenboog oor Suid-Afrika, en ‘n lied wat menige pa vir sy dogter se vryer sal wil speel. ‘n Veelsydige, talentvolle, spontane mens

Ag, wat ‘n lieflike onthou was dit vir my en nege liefiemense. Ons bende was daar as die Men-O-Pause Mafia. Gestreep en met swart pette, rooi serpe, swart oë en bloedrooi lipstiek en snorre. Neffens ons tafel was die oggend se besgekleede tafel. Tien sjefs, met meelbestrooide gesigte en al. Bravo!

Daar is baie gelag, en geskerts, maar elke vrou het elke keer as ons met mekaar oogkontak gehad het, een groot porsie medemenslike omgee gestraal. Ons was hier saam om ‘n verskil te maak. Jy kon dit voel. Die liefde en omgee by elke tafel van tien.

NS. Het koffie zero by The Grinder bestel. Dis my weergawe van swart en bitter koffie. Die barista met sy lang hare en snor lag. “Dis nou oorspronklik.” So flirterig terg middeljarige ek: “Mens is nooit te oud om iets nuut te leer nie.” Klink amper hygromanerig. Ek wens so in my enigheid die Towerinne van blogland kon saam met my om die tafel kom sit. Miskien volgende keer.

Maandag mismoedigheid

Foto: Mark van Vuuren (Pinterest)29342161_10155620583416374_6916448504063721472_o.jpg

Oor alles wat Ekmysellf se hart seer laat  voel  en my eie befoetertgeite op hierdie Maandag

  • Te veel kommer
  • Te veel terug staan, jou kies vasbyt
  • Te veel, te veel, te veel

 

  • Te min koestering
  • Te min tyd
  • Te min lag, lief, leef
  • Te min, te min, te min

 

Mag die son ons laat warmte voel en ons inspireer om op te kyk en kyk hoe waai die kosmos….

 

 

Kosmos I

I

Die gedroogte pienkpers kosmos, versigtig op ‘n velletjie papier en agter sellofaan verskuil, val uit my studentebybel.

Die onthouboks gly oop. Dit was van K, my studenteliefde. Die April toe ons  gekys het, het hy my uitgeneem na ‘n omie se plaas, waar die kosmos hemelhoog in plate gestaan het. Hy het met sy Volla tot sover hy kon, die veld ingery, en daar onder die blou Hoëveldlug, omring deur wit, pienk en donkerpienk kosmosse, my gevra om sy nooi te wees.

So paar weke later maak die klank van klippies teen my koshuiskamerruit my wakker. Die Kollegemanne het kom sêr, en my outjie staan buite met die hele hoëveld se kosmosse in sy arms, net vir my.

Ag, ja…soete herinneringe.

II

Wille KJare gelede stap ek skoorvoetend en dikbek, ‘n groentjie gemeenskapskoerant joernalis,  ‘n kunsuitstalling in Bethal Stadsaal binne. Vies, want iemand anders kan nie hulle verpligtinge nakom nie, en nou moes ek alweer instaan om die dorp se BBP’s te kiek.

In die foyer staan hy. ‘n Asembenemende mooi paletwerk van kosmos. Nie die koperpotjie tipe prentjie nie, nee, woes en wild met blertse wit, pienk oranje en skelrooi. My hart klop in my keel. Ek is pas-geskei, arm soos ‘n kerkmuis, maar hy lok vir my nader. R999. Bliksem, dit was ‘n fortuin in 1982!

Die skildery, vertel die kunssmous my is George Boys. Bekend vir paletwerk van die moderne soort. Gesog by die BBP maatskappy en individue van sy tyd. Ek weet net, hy het die ene net vir my geskilder. Buite sy gewone werk. Wille Kosmos word myne na ek huistoe jaag om my tjekboek te gaan haal. Ek skryf ses vooruitgedateerde tjeks uit en weet ek drink water en eet droë brood vir die afsienbare tyd, ten minste kan ek na die verruklike Wille Kosmos kyk terwyl ek hongerte beveg! Dis soveel jare gelede, maar nog nooit het die wilde, passievolle skildery my hartklop laat taan nie. “What you seek, is seeking you.” Rumi het waar gepraat.

III

troukosmosEk ontmoet vir Rots. Ons troudag breek aan en 15 minute voor ek in die troukar klim, daag ‘n reuse ruiker op. “Sien jou in die kerk,” in my geliefde se skuins handskrif.

“Ah, my man is romanties, ek gaan gereeld blomme kry”, bêre ek in my ampermevrou hart. Bwahaha, dink weer. As die matrone in die hospitaal hom nie betrek het nie, was ek die enigste ruikerlose nuwe mamma in die kraamsaal.

Ons is so vier jaar getroud en pas op Pietersburg (nou Poloniekwane) geanker, toe ons die jaarlikse skou bywoon. Dis koud en winderig en ons soek so in al die sale skuiling.  In ‘n klein kiosk sien Pieter die kosmos op klei raak. “Daar, dis sommer vir al die blomme wat jy nooit kry nie,” en hy koop summier die twee kleiborde wat nou al jare mense by ons woonplekke se voordeur groet.

En sedertdien, is ek met kosmos in waterverf  en  op sy verras.

IV

My liefste Skoonma-Ma, Biebs, het ook nie van koperpotjie kosmos gehou nie. Toe sy 75 jare vier, het ons klomp kinners vir haar vuilpienk kosmos mooi geraam bokant haar bed gehang. Toe Biebs self die kosmos in is, en ons haar aardse huis moet pak, toe gee my boeties en sussies haar skildery vir my.

biebskosmos

Nou maak al die onthougoed so oral in my huis ‘n klein kosmos van my eie skepping. Geseënd voel ek, want ek lees kosmos is van die Grieks en beteken ‘n gebalanseerde heelal!

Oppie stoep en innie tuin hoor ek Carpe Manana

Swallows 2108

My stoep is die afgelope paar jaar die broei adres van twee streepkransswaeltjie-gesinne. Hulle het elkeen ‘n nes, een al jare oud, die ander nou twee jaar. Die neste weerskante van waar ek graag sit en lees en mymer.

angry baby

Die outjies is al gewoond aan my en vlieg so laag oor my kop dat ek dit kan voel. Elke paartjie kom ingevlieg, die een paar land op die latwerk wat die hondehok en braaigoed uit my sig hou, en en die ander paar op die kerskandelare. So ewe kontant sit hulle en kwetter en kweel te mooi.

feeder

Die seisoen se kleintjies is gister die eerste keer uit die neste om te gaan vlieg. Ag watter asemsknakkende oomblikke het ek beleef toe die babas terug in die nes moes kom!

Daar is ‘n spesiale aanloop om by die neste in te kom en twee babas, moeg gevlieg en met veels te min spoed het op die keiserskroon geland,  dan teen die tuinhekkie. Hulle het so laag kom sit dat ek net kon bid het dat die hondekinders wegbly (wat darem gebeur het) Ag, julle moes hoor en sien hoe pa en ma Swawel praat en wys wat die kleintjies moet doen!

Ek het na binne gebid en gejuig en aangemoedig vir ‘n vale. Met groot geduld het die rakkers dit darem reggekry. Weet nie wie was meer verlig, ek of die ouers, nie!

landed.JPG

Dan is daar die kwikkies. Hulle domein is die palm by die swembad en daar is niks wat hulle daaglikse roetine vresteur nie. Heeldag marsjeer die twee om die swembad, dan op die plaveisel, ander kere op die grasperk.

kwik

Namiddag as die Kreepy sy kruip doen, sal hulle om die beurt so ewe op die bewende pyp klim. Laat my dink aan daai oefeninge wat jou so laat rittel en beef en skud. Sal nie weet wat vir die kleine lyfies so lekker is om die ritueel daagliks te voltooi nie!

021

Dan is daar die krans- en ander tuinduiwe en die mossies en die vinke en die wewers. Moenie vergeet van die juweelmooi suikerbekkies nie! Ag ek verkyk en verluister my.

O ja daar is ook tiptolle, glasogies, muisvoëls, kwêvoëls, patryse, hadida, uile snags en partye dae ‘n opportunistiese arend.

Ons het met groot lawaai die indringers mynas tot in die veld verjaag. My potdeksels is behoorlik geduikklop met staallepels, maar dis die moeite werd. Die ander tuinvoëls vlieg nie eens weg as ons raas nie! Ek sweer hulle weet dis hulle ter wille van dat ons so tekere gaan.

neshuismoles

Die bosveldvisvanger en sy maat regeer op die oomblik die agtertuin en wee jou as jy hulle terrein betree. Erger as die kiewtmammas in die veld gaan hulle tekere!

bird5

O en die lysters – gelvektes en die oranjebekke, hulle hop ook hier rond en sing darem ook alte mooi.

lyster2

Die voëls in ons tuine, singend uit volle bors en niks gekommer oor wat hule sal eet of drink nie, ek dink hulle vertel elke dag ons moet nie net Carpe Diem (Gryp vandag) nie , ons moet Carpe Manana(gryp more)!

carpe manana

 

 

Respek. Jy is kosbaar

DEFERENCE

Ek is baie lief vir woorde en lees soms aan ‘n woordelys of woordeboek soos ‘n storieboek. Ek loop die “power thesaurus” op die www-eter raak op soek na ‘n sinoniem vir ‘deference’ – respek, agting, eer.

Ek vind “deference: respect, respectfulness, regardesteem…

Die volgende interessante statistiek val my op:

https://www.powerthesaurus.org/deference   501 synonyms 156 antonyms

https://www.powerthesaurus.org/respect   2012 synonyms 630 antonyms

Ek reken ‘deference’ is eerbied: respek, respekvol, agting, eer, onderdanigheid, eervol…. Ek wondder: As daar soveel woorde in een taal is wat eervolhied en respek verteenwoordig, waarom sukkel ons mensdom so daarmee? Ingels is dan internasionaal.

Dis seker omdat die woorde ‘n aktiewe daad en emosie van mens vereis. Ook seker dat volgens menslike standaarde, respek verdien moet word. Ook seker omdat ons nie almal van dieselfde plek of perspektief die ondermaanse beleef nie.

Respek forseer is nie regtig eervol nie. Dis op vrees baseer, ook nie van die heilige soort nie, byvoorbeeld in lande waar mense gevangenes van tradisies, fanatiese ideologie en slagoffers van die wrede egotisme van despote is – dink aan die tirannie van die Taliban, die Noord-Koreane, Indië, en so aan.

Bombasme, arrogansie, rykdom, leierskap en geboortereg verdien nie, of het nie altyd respek tot gevolg nie. Dink maar aan JZ, JM, die Steinhoff manne, die skoolprefek wie se ouers se geld sy balkie koop…en so aan en so meer.

Wie by my respek afdwing is outentieke, regte egte mense. Die oom in die tou by die bank met sy mooi tweed baadjie, wat ‘n vrou met ‘n baba in die ry voor hom laat kom staan. Die mens wat homself in my oë se refleksie sien, en ek myself in syne. Om te weet jule is ewemense. Een Skepper God het ons geskape, elkeen uniek. My heilige vrees en agting en eer, die reserveer ek vir my Here.

En dan soos die prentjie definisie vertel: Respek vir die kosbaarheid van ander – daai kan ek  probeer, maar dis ‘n moeilike ene. Want die bombas, die arrogante blikslaer, die stinkryk snob – is hulle ook nie die Skepper se kosbares nie? Haaits, hoe piets so blindesambok nou! Vee maar eers voor jou eie deur Lekkervurig voor jy verder relaas.

Terwyl ek sit en skrywe lui die winkel se deurklokkie.  My dierbare, kosbare Drop In Centre vriendin Regina! Al die pad van Perskebult, in die reënweer. Opgedress en ‘n nuwe kapsel. “Hallo Sissi.” Ek kry die lekkerste druk en ‘n pakkie word my in die hand gestop.

“I like to thank you for everything you done for us. Miss Regina and Lethlanthene staff,”  sê die kaartjie. Binne in, ‘n koffiebeker wat lees: “Our God Reigns.”

Kosbare, kosbare oomblik waar ek en sy mekaar diep in die oë kyk.  Kosbare respek.  Sy werk elke dag met 100 plus kinders en sien en voel en ruik swaarkry daar in ons stad se armste wyk. Ek is die skakel tussen hulle met geen hulpbronne en die plaaslike Add Hope (daai R2 wat julle so by die Kolonel se hoenner sit) fondse. Ons moet ‘n verslag indien om seker te maak daar word fondse beskikbaar gestel sodat die weerlose wesies elke dag hulle enigste bord kos kry.

Dis al sewe jaar dat ons die projek saam-saam aan die gang hou. Alles respek en baie genade.  Hulle kosbaarheid verdien my agting en eer. Die kinders ter wille van, gaan ek my beste bedelbrief nog skrywe!

Hulle het my ‘deference,’ hulle is kosbaar.

 

 

 

 

Waarna jy soek, soek ook na jou…

24785401_1710051799026913_2165353082811654114_o Ek is gistermiddag vodde gewerk, en blaai blaaskanstyd sommer so deur die Vuisboek. Boem! Tref die Hanli Kotze skepping my! Sy het die mooi net twee minute vantevore gepos op haar muur met ‘n te koop boodskap. Ek het nog nooit so vinnig geskarrel om iemand te bel nie!

Ek het haar mooi kuns en woorde in LÉÉF tydskrif leer ken. Toe op ‘n dag bt my gunsteling gallery vier afdrukke gekoop en laat raam.  Jare gelede in Potgietersrus, het ek  in ‘n oudhede/kunswinkel ingestap  en daar tref ek “Jan en die boontjierank” aan. Hy hang in my gang, daar waar ons baie verbyloop en inloop, en hy praat en gee jou drukkies en herinner ons ewige huis is nie hierop die ondermaanse nie.

Vier afdrukke met die mooiste mooi woordwonders soos net Hanli kan, stil my verlange na my geliefde Camdeboo en Great Expectations huis so ver daar in Graaff-Reinet.  Die een skildery se woorde: Ons huisie wag oopmond….. ag, ek pak sommer.

En so neffens die ablusie/dinkplek/troon, bokant die mooi groen Ouma emmer en koos, hang vier plekmatjies met Hanli-woordkuns.

My liefde het na baie

draaie op die highway beland

Jy bou vir my ‘n baksteenhuis

na my verre reis

voel ek tuis”

en

“Jy bring vlerke vir my woorde

‘n oseaan om in te vlieg

En ek reis

      ek reis

na ‘n plek met space

Ek het toe ek Soek-soek opraap, die geleentheid om met haar te gesels oor wat my so ontroer dat ek die skildery wil koop. Lekker dat sy wil weet.

Dit is my kinderlike oortuiging dat vir ons, elke-haar-getelde lieflinge, is daar met Sy wonderbare hand ragfyn bedraad al die boeke en kuns en mense wat inspireer en wanneer die tyd reg is, jou pad kruis . Daai heilige toeval, daai onverwagse geluk, ‘serendipity’ soos die Ingelse sê. Daardie oomblikke is dikwels klein bekeer momente, soos Izak de Villiers een Pinkster in Polokwane vir ons geleer het.

Gister het God vir Hanli en my weer laat paaie kruis. Sy pas Soek-soek klaar geskilder en ek diep onder die indruk van genade wat ek weer die week ervaar het.

Terwyl ons so oor die telefoon gesels, voel dit asof Hy sommer so ons hare deurmekaar vryf en sê: “A, my kinders, dis hoe julle saam moet loop en My eer.”

Met lekker warm harte het ons mekaar gegroet. Soek-soek kom Maandag by my bly. Ek het klaar hangplek in my kantoor sodat ek deur my werkdag sal kan opkyk en onthou van stormsee en engele en genadevissies en heilige toeval.