Maandag mismoedigheid

Foto: Mark van Vuuren (Pinterest)29342161_10155620583416374_6916448504063721472_o.jpg

Oor alles wat Ekmysellf se hart seer laat  voel  en my eie befoetertgeite op hierdie Maandag

  • Te veel kommer
  • Te veel terug staan, jou kies vasbyt
  • Te veel, te veel, te veel

 

  • Te min koestering
  • Te min tyd
  • Te min lag, lief, leef
  • Te min, te min, te min

 

Mag die son ons laat warmte voel en ons inspireer om op te kyk en kyk hoe waai die kosmos….

 

 

Kosmos I

I

Die gedroogte pienkpers kosmos, versigtig op ‘n velletjie papier en agter sellofaan verskuil, val uit my studentebybel.

Die onthouboks gly oop. Dit was van K, my studenteliefde. Die April toe ons  gekys het, het hy my uitgeneem na ‘n omie se plaas, waar die kosmos hemelhoog in plate gestaan het. Hy het met sy Volla tot sover hy kon, die veld ingery, en daar onder die blou Hoëveldlug, omring deur wit, pienk en donkerpienk kosmosse, my gevra om sy nooi te wees.

So paar weke later maak die klank van klippies teen my koshuiskamerruit my wakker. Die Kollegemanne het kom sêr, en my outjie staan buite met die hele hoëveld se kosmosse in sy arms, net vir my.

Ag, ja…soete herinneringe.

II

Wille KJare gelede stap ek skoorvoetend en dikbek, ‘n groentjie gemeenskapskoerant joernalis,  ‘n kunsuitstalling in Bethal Stadsaal binne. Vies, want iemand anders kan nie hulle verpligtinge nakom nie, en nou moes ek alweer instaan om die dorp se BBP’s te kiek.

In die foyer staan hy. ‘n Asembenemende mooi paletwerk van kosmos. Nie die koperpotjie tipe prentjie nie, nee, woes en wild met blertse wit, pienk oranje en skelrooi. My hart klop in my keel. Ek is pas-geskei, arm soos ‘n kerkmuis, maar hy lok vir my nader. R999. Bliksem, dit was ‘n fortuin in 1982!

Die skildery, vertel die kunssmous my is George Boys. Bekend vir paletwerk van die moderne soort. Gesog by die BBP maatskappy en individue van sy tyd. Ek weet net, hy het die ene net vir my geskilder. Buite sy gewone werk. Wille Kosmos word myne na ek huistoe jaag om my tjekboek te gaan haal. Ek skryf ses vooruitgedateerde tjeks uit en weet ek drink water en eet droë brood vir die afsienbare tyd, ten minste kan ek na die verruklike Wille Kosmos kyk terwyl ek hongerte beveg! Dis soveel jare gelede, maar nog nooit het die wilde, passievolle skildery my hartklop laat taan nie. “What you seek, is seeking you.” Rumi het waar gepraat.

III

troukosmosEk ontmoet vir Rots. Ons troudag breek aan en 15 minute voor ek in die troukar klim, daag ‘n reuse ruiker op. “Sien jou in die kerk,” in my geliefde se skuins handskrif.

“Ah, my man is romanties, ek gaan gereeld blomme kry”, bêre ek in my ampermevrou hart. Bwahaha, dink weer. As die matrone in die hospitaal hom nie betrek het nie, was ek die enigste ruikerlose nuwe mamma in die kraamsaal.

Ons is so vier jaar getroud en pas op Pietersburg (nou Poloniekwane) geanker, toe ons die jaarlikse skou bywoon. Dis koud en winderig en ons soek so in al die sale skuiling.  In ‘n klein kiosk sien Pieter die kosmos op klei raak. “Daar, dis sommer vir al die blomme wat jy nooit kry nie,” en hy koop summier die twee kleiborde wat nou al jare mense by ons woonplekke se voordeur groet.

En sedertdien, is ek met kosmos in waterverf  en  op sy verras.

IV

My liefste Skoonma-Ma, Biebs, het ook nie van koperpotjie kosmos gehou nie. Toe sy 75 jare vier, het ons klomp kinners vir haar vuilpienk kosmos mooi geraam bokant haar bed gehang. Toe Biebs self die kosmos in is, en ons haar aardse huis moet pak, toe gee my boeties en sussies haar skildery vir my.

biebskosmos

Nou maak al die onthougoed so oral in my huis ‘n klein kosmos van my eie skepping. Geseënd voel ek, want ek lees kosmos is van die Grieks en beteken ‘n gebalanseerde heelal!

Oppie stoep en innie tuin hoor ek Carpe Manana

Swallows 2108

My stoep is die afgelope paar jaar die broei adres van twee streepkransswaeltjie-gesinne. Hulle het elkeen ‘n nes, een al jare oud, die ander nou twee jaar. Die neste weerskante van waar ek graag sit en lees en mymer.

angry baby

Die outjies is al gewoond aan my en vlieg so laag oor my kop dat ek dit kan voel. Elke paartjie kom ingevlieg, die een paar land op die latwerk wat die hondehok en braaigoed uit my sig hou, en en die ander paar op die kerskandelare. So ewe kontant sit hulle en kwetter en kweel te mooi.

feeder

Die seisoen se kleintjies is gister die eerste keer uit die neste om te gaan vlieg. Ag watter asemsknakkende oomblikke het ek beleef toe die babas terug in die nes moes kom!

Daar is ‘n spesiale aanloop om by die neste in te kom en twee babas, moeg gevlieg en met veels te min spoed het op die keiserskroon geland,  dan teen die tuinhekkie. Hulle het so laag kom sit dat ek net kon bid het dat die hondekinders wegbly (wat darem gebeur het) Ag, julle moes hoor en sien hoe pa en ma Swawel praat en wys wat die kleintjies moet doen!

Ek het na binne gebid en gejuig en aangemoedig vir ‘n vale. Met groot geduld het die rakkers dit darem reggekry. Weet nie wie was meer verlig, ek of die ouers, nie!

landed.JPG

Dan is daar die kwikkies. Hulle domein is die palm by die swembad en daar is niks wat hulle daaglikse roetine vresteur nie. Heeldag marsjeer die twee om die swembad, dan op die plaveisel, ander kere op die grasperk.

kwik

Namiddag as die Kreepy sy kruip doen, sal hulle om die beurt so ewe op die bewende pyp klim. Laat my dink aan daai oefeninge wat jou so laat rittel en beef en skud. Sal nie weet wat vir die kleine lyfies so lekker is om die ritueel daagliks te voltooi nie!

021

Dan is daar die krans- en ander tuinduiwe en die mossies en die vinke en die wewers. Moenie vergeet van die juweelmooi suikerbekkies nie! Ag ek verkyk en verluister my.

O ja daar is ook tiptolle, glasogies, muisvoëls, kwêvoëls, patryse, hadida, uile snags en partye dae ‘n opportunistiese arend.

Ons het met groot lawaai die indringers mynas tot in die veld verjaag. My potdeksels is behoorlik geduikklop met staallepels, maar dis die moeite werd. Die ander tuinvoëls vlieg nie eens weg as ons raas nie! Ek sweer hulle weet dis hulle ter wille van dat ons so tekere gaan.

neshuismoles

Die bosveldvisvanger en sy maat regeer op die oomblik die agtertuin en wee jou as jy hulle terrein betree. Erger as die kiewtmammas in die veld gaan hulle tekere!

bird5

O en die lysters – gelvektes en die oranjebekke, hulle hop ook hier rond en sing darem ook alte mooi.

lyster2

Die voëls in ons tuine, singend uit volle bors en niks gekommer oor wat hule sal eet of drink nie, ek dink hulle vertel elke dag ons moet nie net Carpe Diem (Gryp vandag) nie , ons moet Carpe Manana(gryp more)!

carpe manana

 

 

Respek. Jy is kosbaar

DEFERENCE

Ek is baie lief vir woorde en lees soms aan ‘n woordelys of woordeboek soos ‘n storieboek. Ek loop die “power thesaurus” op die www-eter raak op soek na ‘n sinoniem vir ‘deference’ – respek, agting, eer.

Ek vind “deference: respect, respectfulness, regardesteem…

Die volgende interessante statistiek val my op:

https://www.powerthesaurus.org/deference   501 synonyms 156 antonyms

https://www.powerthesaurus.org/respect   2012 synonyms 630 antonyms

Ek reken ‘deference’ is eerbied: respek, respekvol, agting, eer, onderdanigheid, eervol…. Ek wondder: As daar soveel woorde in een taal is wat eervolhied en respek verteenwoordig, waarom sukkel ons mensdom so daarmee? Ingels is dan internasionaal.

Dis seker omdat die woorde ‘n aktiewe daad en emosie van mens vereis. Ook seker dat volgens menslike standaarde, respek verdien moet word. Ook seker omdat ons nie almal van dieselfde plek of perspektief die ondermaanse beleef nie.

Respek forseer is nie regtig eervol nie. Dis op vrees baseer, ook nie van die heilige soort nie, byvoorbeeld in lande waar mense gevangenes van tradisies, fanatiese ideologie en slagoffers van die wrede egotisme van despote is – dink aan die tirannie van die Taliban, die Noord-Koreane, Indië, en so aan.

Bombasme, arrogansie, rykdom, leierskap en geboortereg verdien nie, of het nie altyd respek tot gevolg nie. Dink maar aan JZ, JM, die Steinhoff manne, die skoolprefek wie se ouers se geld sy balkie koop…en so aan en so meer.

Wie by my respek afdwing is outentieke, regte egte mense. Die oom in die tou by die bank met sy mooi tweed baadjie, wat ‘n vrou met ‘n baba in die ry voor hom laat kom staan. Die mens wat homself in my oë se refleksie sien, en ek myself in syne. Om te weet jule is ewemense. Een Skepper God het ons geskape, elkeen uniek. My heilige vrees en agting en eer, die reserveer ek vir my Here.

En dan soos die prentjie definisie vertel: Respek vir die kosbaarheid van ander – daai kan ek  probeer, maar dis ‘n moeilike ene. Want die bombas, die arrogante blikslaer, die stinkryk snob – is hulle ook nie die Skepper se kosbares nie? Haaits, hoe piets so blindesambok nou! Vee maar eers voor jou eie deur Lekkervurig voor jy verder relaas.

Terwyl ek sit en skrywe lui die winkel se deurklokkie.  My dierbare, kosbare Drop In Centre vriendin Regina! Al die pad van Perskebult, in die reënweer. Opgedress en ‘n nuwe kapsel. “Hallo Sissi.” Ek kry die lekkerste druk en ‘n pakkie word my in die hand gestop.

“I like to thank you for everything you done for us. Miss Regina and Lethlanthene staff,”  sê die kaartjie. Binne in, ‘n koffiebeker wat lees: “Our God Reigns.”

Kosbare, kosbare oomblik waar ek en sy mekaar diep in die oë kyk.  Kosbare respek.  Sy werk elke dag met 100 plus kinders en sien en voel en ruik swaarkry daar in ons stad se armste wyk. Ek is die skakel tussen hulle met geen hulpbronne en die plaaslike Add Hope (daai R2 wat julle so by die Kolonel se hoenner sit) fondse. Ons moet ‘n verslag indien om seker te maak daar word fondse beskikbaar gestel sodat die weerlose wesies elke dag hulle enigste bord kos kry.

Dis al sewe jaar dat ons die projek saam-saam aan die gang hou. Alles respek en baie genade.  Hulle kosbaarheid verdien my agting en eer. Die kinders ter wille van, gaan ek my beste bedelbrief nog skrywe!

Hulle het my ‘deference,’ hulle is kosbaar.

 

 

 

 

Waarna jy soek, soek ook na jou…

24785401_1710051799026913_2165353082811654114_o Ek is gistermiddag vodde gewerk, en blaai blaaskanstyd sommer so deur die Vuisboek. Boem! Tref die Hanli Kotze skepping my! Sy het die mooi net twee minute vantevore gepos op haar muur met ‘n te koop boodskap. Ek het nog nooit so vinnig geskarrel om iemand te bel nie!

Ek het haar mooi kuns en woorde in LÉÉF tydskrif leer ken. Toe op ‘n dag bt my gunsteling gallery vier afdrukke gekoop en laat raam.  Jare gelede in Potgietersrus, het ek  in ‘n oudhede/kunswinkel ingestap  en daar tref ek “Jan en die boontjierank” aan. Hy hang in my gang, daar waar ons baie verbyloop en inloop, en hy praat en gee jou drukkies en herinner ons ewige huis is nie hierop die ondermaanse nie.

Vier afdrukke met die mooiste mooi woordwonders soos net Hanli kan, stil my verlange na my geliefde Camdeboo en Great Expectations huis so ver daar in Graaff-Reinet.  Die een skildery se woorde: Ons huisie wag oopmond….. ag, ek pak sommer.

En so neffens die ablusie/dinkplek/troon, bokant die mooi groen Ouma emmer en koos, hang vier plekmatjies met Hanli-woordkuns.

My liefde het na baie

draaie op die highway beland

Jy bou vir my ‘n baksteenhuis

na my verre reis

voel ek tuis”

en

“Jy bring vlerke vir my woorde

‘n oseaan om in te vlieg

En ek reis

      ek reis

na ‘n plek met space

Ek het toe ek Soek-soek opraap, die geleentheid om met haar te gesels oor wat my so ontroer dat ek die skildery wil koop. Lekker dat sy wil weet.

Dit is my kinderlike oortuiging dat vir ons, elke-haar-getelde lieflinge, is daar met Sy wonderbare hand ragfyn bedraad al die boeke en kuns en mense wat inspireer en wanneer die tyd reg is, jou pad kruis . Daai heilige toeval, daai onverwagse geluk, ‘serendipity’ soos die Ingelse sê. Daardie oomblikke is dikwels klein bekeer momente, soos Izak de Villiers een Pinkster in Polokwane vir ons geleer het.

Gister het God vir Hanli en my weer laat paaie kruis. Sy pas Soek-soek klaar geskilder en ek diep onder die indruk van genade wat ek weer die week ervaar het.

Terwyl ons so oor die telefoon gesels, voel dit asof Hy sommer so ons hare deurmekaar vryf en sê: “A, my kinders, dis hoe julle saam moet loop en My eer.”

Met lekker warm harte het ons mekaar gegroet. Soek-soek kom Maandag by my bly. Ek het klaar hangplek in my kantoor sodat ek deur my werkdag sal kan opkyk en onthou van stormsee en engele en genadevissies en heilige toeval.

Wat ons ookal oorkom – ons oorkom

Voor jy verder lees, luister eers hier.

 

Ken julle die storie van die mooie gesang?

Ene Horatio Spafford, ‘n eens suksesvolle prokureur in Chicago, se lewe word deur ‘n rits traumatiese gebeure getref. Sy tweejarige seun sterf onverwags en die  Great Chicago Fire van 1871 roei hom finansiëel uit. Hy het aansienlike eiendom besit, en dié is uitgewis in die brand. Asof dit nie genoeg is nie volg ‘n ekonomiese laagtepunt in1873, wat besighede verder geknou het. Hy het beplan om saam met sy gesin per boot na Europa te reis. Weens omstandighede, vertek hy nie saam op die SS Ville du Havre nie. Terwyl hy met hersonering van eiendom na die brand gesukkel het, is daar ‘n tragedie op see. Die SS Ville du Havre. Die bots met die Loch Earn in die grootte Atlantiese oseaan. Spafford se vier dogters oorleef nie. Sy vrou Anna stuur die wel-gepubliseerde telegram: “Survived alone…

Spafford vertek dadelik om by sy vrou aan te sluit. Toe die boot waarop hy reis, naby die gebied waar die ongeluk gebeur het, pen hy die mooie “It is well with my soul.”  Philip Bliss het die melodie gekomponeer en dit is in  die Gospel Songs No. 2 deur  Sankey and Bliss (1876) gepubliseer.

Horatio en Anna Spafford het hierna weer drie kinders. Maar tragedie bly nie weg nie. Hulle vierjarige seuntjie sterf op 11 Februarie 1880 aan skarlakenkoors. Hulle twee dogters Grace en Bertha oorleef. Die Presbiteriaanse kerk waaraan die gesin behoort het, het die aanhoudende tragedies van die Spaffors as goddelike straf beskou. In reaksie tot hierdie oordeel het die Spafford hulle eie Messianse-sekte, die “Overcomers” soos die Amerikaanse media hulle genoem het.

Die Spafford gesin vertek in 1881 toe Grace pasgebore is na Ottoman-Turkse Palestina. Hulle vestig in Jerusalem en stig die  American Colony.  Lede van die kolonie het hulle besig gehou met  filantropiese werk oor godsdienste heen. Alle mense is gehelp, en so het hulle die vertroue van plaaslike Moslems, Jode en Christen gemeentes verwerf.  Tydens en direk na die Eerste Wêreldoorlog het die kolonie ‘n kritiese rol gespeel om gemeenskappe in Jerusalem deur swaarkry tye en skaarste te kry deur sopkombuise, hospitale, weeshuise te vestig  en ander noodsaaklike dienste te lewer, aldus Wikipedia

Hulle werk word die onderwerp  van  Jerusalem deur nobelpryswenner Sweedse skrywer Selma Lagerlöf.

Hulle verhaal laat my aan die legende van die ‘thornbird’ dink. Die voëltjie is dikwels die slagoffer van ‘n laksman of valk, wat  die weerlose skepseltjie met ‘n doring deurboor. Selfs in die voëltjie se sterwensoomblikke sing hy sy mooiste melodie.

So moet ons ook wees deur alles – want God is reeds daar.

Lukraak lekkerte


Ek laaik om so lukraak goed raak te lees of te sien. Soos hierdie mooi van ‘n skilder wie ek nog nie voorheen raakgeloop het nie. Wat ‘n lekker ontdekking!

Die skildery laat my gedagtes oral heen galop:

Ek sien ouer ekke wat vir jonger ekke vertel ons het oukei uitgedraai. Dat kleintyd se seer net groeipyne was…

Dan as weer so kyk, sien ek vriendinne wat saam die pad loop.

Dan weer, my wonderlike verhouding wat ek en my skoonma Biebs gehad het. Ek aan flarde oor my selfmoord-ma, en sy, ma van vier seuns. Ons het saam geloop, en was geseën soos Naomi en Rut.

Dan weer, sien ek my Bab wie se hand styf in myne bly. Soms as ek swaar dae het, lei sy my, dan weer ander dae is ek die leier en sy volg…

Die skildery getiteld ‘Mystical Conversation’ circa1896 praat met my binneste. Die skilder is Odilon Redon.

Ek het hieronder ‘n stuk oor sy werke gespoeg en geplak van die Wikipedia. Die skilder het die wens uitgespreek dat sy werk moes toon dat lig oor donker seëvier.

As ene wat Bloubekruip alewig ‘n ruk aan sy wurgketting moet gee, en dit goed leer doen het, reken ek dis hoekom dié kuns met my praat.

Kyk saam…

Odilon Redon

“Those were the pictures bearing the signature: Odilon Redon. They held, between their gold-edged frames of unpolished pearwood, undreamed-of images: a Merovingian-type head, resting upon a cup; a bearded man, reminiscent both of a Buddhist priest and a public orator, touching an enormous cannon-ball with his finger; a spider with a human face lodged in the centre of its body. Then there were charcoal sketches which delved even deeper into the terrors of fever-ridden dreams. Here, on an enormous die, a melancholy eyelid winked; over there stretched dry and arid landscapes, calcinated plains, heaving and quaking ground, where volcanos erupted into rebellious clouds, under foul and murky skies; sometimes the subjects seemed to have been taken from the nightmarish dreams of science, and hark back to prehistoric times; monstrous flora bloomed on the rocks; everywhere, in among the erratic blocks and glacial mud, were figures whose simian appearance—heavy jawbone, protruding brows, receding forehead, and flattened skull top—recalled the ancestral head, the head of the first Quaternary Period, the head of man when he was still fructivorous and without speech, the contemporary of the mammoth, of the rhinoceros with septate nostrils, and of the giant bear. These drawings defied classification; unheeding, for the most part, of the limitations of painting, they ushered in a very special type of the fantastic, one born of sickness and delirium.”[15]

The art historian Michael Gibson says that Redon began to want his works, even the ones darker in color and subject matter, to portray “the triumph of light over darkness.[16]

Redon described his work as ambiguous and undefinable: “My drawings inspire, and are not to be defined. They place us, as does music, in the ambiguous realm of the undetermined.”[17]

Al is dit swaar, juig oorwinning

‘n Mens hoor die soldate nie aankom nie. Skielik een oggend is hulle net daar, spiese kordaat in die lug.

20171027_180235216112416.jpg

Ek verbeel my dat hulle op ‘n koue wintersoggend wakker gemaak word. “Kom manne, as ons nie vandag die mars boontoe begin nie, gaan ons nie die feesvieringe betyds haal nie.So begin die honderde haaklelies in my tuin deur die donkerte beur. Ek hoor hulle sing:

Ek is nie ‘n stap soldaatjie nie, ‘n ry soldaatjie nie, ‘n vlieg soldaatjie nie.

Ek is nie ‘n skiet soldaatjie nie, maar ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer.

Ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer Ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer

Ek is nie ‘n stap soldaatjie nie, ‘n ry soldaatjie nie, ‘n vlieg soldaatjie nie.

Ek is nie ‘n skiet soldaatjie nie, maar ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer.

20171027_1801371289571713.jpg

So langsamerhand begin die donkerte wyk. Op ‘n dag in Oktober bars hulle deur. Voëltjies se gekwetter, die blou lug dui aan die reis is verby en ek hoor hoe mooi sing hulle met spiese omhoog: “Ek sien ‘n nuwe hemel kom….”

20171027_180720642999249.jpg

Die fees is naby. Tyd om klere reg te skud en uit te pak. En so kry elke spies ‘n kans om homself keiserlik in pers te tooi. Die fees is asembenemend. Dis oral. Die hoogtepunt as keiserskroon skouer teen skouer staan en ek hoor die lofsang:

Ek sien in my gees die glorie

En die almag van die Heer

Die Allerhoogste wat in liefde

Oor sy Koninkryk regeer

Hy’t belowe aan die einde

Op die wolke kom Hy weer

Hy’s Koning

Hy regeer Loof Hom, prys Hom, halleluja (3x)

Hy’s Koning Hy regeer

Die Here is ons vesting

Wat vir altyd sal bly staan

Hy beskerm elke mens

Wat in geloof na Hom toe gaan

Hy’s ons skuiling,

Hy’s ons wapen,

Hy’t die vyand reeds verslaan

Hy’s die rots wat ewig staan

Loof Hom, prys Hom, halleluja (3x)

Hy’s die rots wat ewig staan

Kom deel nou in ons loflied

Hef jou hande op na bo

Blaas basuine, slaan op dromme

En kom dans voor God se oë

Kom leef in die oorwinning

Van sy Woord waarin ons glo want

Sy Woord sal ewig staan

Loof Hom, prys Hom, halleluja (3x)

Sy Woord sal ewig staan

Maar hierdie jaar is dit al amper November en die soldaatjies het nou eers te voorskyn gekom. Dis droog. Ons land word geruk met ‘n gemiddeld van 52 moorde elke dag en plase is ‘n slagveld. Daar is woede, daar is trane.

Gisteraand het ek op die stoep uitgeloop, en die nuwe laat agapante het saam met my ademloos op die reën gewag. Oornag het dit 10mm gereën. Die veld en diere juig. Ek bid:

Here, dankie dat oorwinningstyd altyd en ewig  met U is. Al het ons seer, en is ons bang en kwaad, U bly ons Koning en U regeer. Saam met die haaklelies/keiserskrone gooi ek my hande op na bo en juig: U is ons Rots en Veilige Plek, U Woord en Liefde is ewig. Wees ons almal genadig Heer. Lei ons na samehorigheid en vrede vir almal in ons land. Amen.

…omdat Hy lief is vir jou.

IMG-20171024-WA0003.jpg Baie keer lees ek iets raak in die Bybel, en deel dit met so klompie mense via Whatsapp. Ek deel omdat ek opgewonde voel, geseënd is en begeesterd voel. Ek verwag nie dat mense my moet antwoord nie. Kry so nou en dan ‘n dankie, moet asseblief nie stop nie. Dis vir my voldoende.

My Rots reken ek moet nie dit te gereeld doen nie “dis nie almal se kopie tee nie.” Jammer om te hoor, ek reken as die Gees jou noop om so te deel, dan luister jy.

Vanoggend stuur ek die verse uit Deutronomium 7 (Die Boodskap) en ek skrywe daarby: “Die Here het jou gekies bloot omdat Hy lief is vir jou”…sjoe. Wat ‘n lieflike wete. Dankie Vader, gee dat my menshart U liefde waardig is. Vergewe my kleingeloof. Amen.”

Ek kry die normale emojicons terug: hartjie, blommetjie, engeltjie, namaste…en so aan. So net na 06h00 bel een van die jongmense in ons lewe – daai kinders van anner ouers. “Tannie, ek is lief vir Tannie en Oom. Dis al.” My keel knop sommer weer van vooraf.

Die oproep is skaars klaar, en die Whatsapp biep. “Weet jy hoe jou boodksappe my help?” Van oor die water doer uit die Ooste kom ‘n vriendin se boodskap.

Dankie Here dat U my gebruik om vir ander van U liefde te vertel en dan U liefhê van oral terug ontvang, spesiaal soos die lieveheerbesie in die son

lucky

 

 

Dankie vir musikale ore

Geen musiekinstrument kan ek nie speel nie, en sing kan ek om die dood toe nie. Daai talent se ry het ek gemis.  Ek het wel redelik voor in die musiekwaardering ry gestaan. Dankie Vader dat ek ore gekry het wat musiek in baie genres kan hoor, geniet  en waardeer!

Vroeg na die millenium se draai moet ek vir ‘n rede stad toe, kan nie onthou hoekom nie, dit sou tien teen een gewees het om vir Biebs hospitaal toe te vat of soiets. Ek onthou hoe ek in ‘n winkelsentrum se Exclusive Books rondgedwaal het en met arms vol boeke toonbank toe gestap het. As so laaste “spandeer jou laaste sente” versoeking lê helderkleurige CDs neffens die kasregister. Denkende dis ‘n praatboek, tel ek ene op.

Putumayo presents Celtic Crossroads lees die omslag met die folkerige kunswerk. Ek is dadelik nuuskierig. Koop daar en dan my eerste twee Putumayo ‘world music’ albums. Ek het ‘n twintigtal van die albums oor die jare aangeskaf. Die musikale reis oral oor die wêreld heen, verskaf groot plesier.

Putumayo is ‘n platemaatskappy wat in 1993 deur New Yorker, Dan Storper gestig is. Hulle fokus op musiek samestellings van verskeie volkere, godsdienste en musiek genres wat bestempel word as ‘world music.’

Vir my is dit ware musiek – weg van populêre doef-doef my-liefie-lyfie gemors. O ja, ek is ook mal oor klassieke musiek – van barok, verby Bach en Mozartk, die ou meesters.  Klassieke Rock laaik ek ook vreeslik – die goed van die duiwel van ons jong jare – Uriah Heep, Pink Floyd, Black Sabbath.  Dis hoekom ons op die plaas bly – daar is nie bure om te kla nie. Oe, en golden Oldies – 50s en 60s – ons lief dit. Dan as die by ons mooie Afrikaans kom – Laurika, Coenie, Valiant, Koos, Oorle Koos, Eugenie, Amandla, Arno Carstens, Les Jevan, David Kramer  en diesulkes – hulle laat braaivure hoog brand.

Tel my net uit as dit kom by  heel moderne klassiek en jazz – daar is ‘n diskordante klank wat my ore seer maak.

Luister saam na Putumayo klanke:

Lees self  verder:
NS. Die Putumayo albums se kleurryke kunswerke is die werk van Britse illustreerder Nicola Heindl.