Ons het jou en jou gesin gefaal

Lanklaas het ‘n foto my so ontstem. My sprakeloos gelaat.

Deur blou lug omraam op ‘n plakkershut se dak, ‘n polisieman desperaat grypend, en ‘n volwasse man in rubberstewels wat sy babadogtertjie aan haar voetjie, koppie weerloos na onder, deur die lug slinger.

Afgryslik

Dierlik

Woedend

Ondenkbaar.

In die foto is ons land vasgevang.

Weerlose arm mense, veral ons kinders word letterlik vir die wolwe gegooi. Hulle word die felste getref deur die onvermoë van ons verkose regering om na sy land en mense om te sien.

Ons polisie se onvermoë om te keer dat vroue en kinders, weerlose grysaards en armes van alle geslagte, daagliks verwoes en vertrap word.

Ons regeringsdepartemente wat vanweë korrupsie en staatskaping, niks doen om basiese behoeftes – ‘n dak oor jou kop, water, opvoeding – aan ons land se weerloses te bied nie.

Ons politici wat hierdie einste weerloses se koppe vol retoriek prop. Ja Juju en Andile, ek wys die vinger na julle. Julle was saam met die pa op die dak.

Ons kerke en nie-regeringsorganisasies. Ons wat in die naam van Christus kamtig daagliks Samaritane is. Ek wys vinger na julle wat basaars hou, afdakke vir karre bou op die parkeerterrein sodat gemeentelede nie na die diens in warm gebakte voertuie hoef te klim nie, in plaas van sopkombuise reël vir armes. Julle wat reken ‘n t- hemp sal kanker of vigs voorkom. Julle was saam op die dak.

Ek, en jy liewe leser, wat daagliks blameer en vinger wys, maar nie daadwerklik ons gewoontes en denke verander om van hierdie ‘n beter plek vir almal te maak nie. Ons was saam op die dak.

Ja, Suid-Afrika, ons het die ouers in hierdie situasie geplaas. Hulle plak want behuising is landwyd tot vyftien jaar agter. Die lys van onvermoë om die weerloses in ons land se lot te verander sal ons tot ewigheid besig hou. Liewe heimat, jy was op daardie dak.

Die pragtige kleuter, sekerlik ook nie haar ouers se enigste nie is fraai aangetrek. Denimbroekie, spierwit kousies en ‘n rooi hempie met wit kolletjies of is dit hartjies? Netjies en versorg. Sou sy haar pappa se hart se punt wees?

Die gereg daag op om hulle huis, hulle veilige hawe, af te breek. Hulle huis is toe op bybelse sand gebou. Die nood na beskutting so hoog dat hulle noodgedwonge die wet oortree. Die daaglikse geveg om oorlewing so aanhoudend, dat hulle, en duisende soos hulle, wetteloos moet seker maak dat self en geliefdes en ‘n handvol wêreldsgoed teen elemente – die natuur en menslike onheil- beskerm word.

Ek is ontsteld dat die pa besluit het om sy kosbare kindjie die die lug in te slinger. Tog wonder ek of die desperate man, met sy vrou wat hom aanhits om die kind as kollateraal te gebruik om hulle huis te red, nie soos Abraham met die mes in sy hand, opgekyk het vir ‘n wonderwerk nie. Desperaat vir uitkoms, maar vir dié pa was daar nie ‘n offerram nie. Want genade in Suid-Afrika is yl gesaai. Daar was nie uitkoms nie…en die ondenkbare gebeur.

Dankie Vader, daardie polisieman se hande was oop en sy arms sterk. Here, ek bid dat die ou kleine lyfie veilig en geborge sal wees. Maar Here, ek wil ook daardie pappa en mamma voor U voete kom neersit. U het lankal ons mensfoute vergewe. Gee hulle genade. Ek bid dat U ook ons, ons land, sy mense en leiers sal vergewe. Want dis ons, ons het hierdie gesin gefaal. Ons keer nie by die stembus, op die straathoek, by die werk, dat mense hulle kinders wil offer ter wille van oorlewing nie. Ek huil en smeek om U almagtige hulp en leiding. Amen.

My hartjie kots

heat

My binneste lek alweer deur my oë buitentoe en soos my een kind van ‘n ander mamma so mooi sê: my hartjie kots. My brein fok heeltemal links. Dit voel of ek deur ‘n bus getrap is. Hierdie land maak my siel seer.

Winnie Mandela is dood. Al wat meeste Vuisboekers van haar onthou is die vuurhoutjies en buitebande en Stompie se dood.

Niemand maar niemand wat haar die hel toewens besef wat hulle sê nie. Jy wat hier lees, weet jy van haar vernedering aan ons voormense se hande – hoe sy vir maande, naak, sonder middelle in eensame aanhouding aangehou is. Gestroop aan haar menswees. Ek ween oor ek self in stiksienige onkunde gespot het met die sigaretsmoorder in my asbak. Het dit ‘n winnie genoem, want winnies maak stompies dood.

Here, vergewe my dat ek nagelaat het om my van feite te vergewis. Dat hierdie vrou stukkend maar nie verdelg anderkant uitgekom het, dat sy wel ‘n ma en ouma en groot ouma vol deernis was, dat sy haar skandes en skades en sondes deurleef het en alles ten spyt vir baie vroue moed gegee het om swaar te oorleef. Dat sy vir vroueregte staning help maak het. Omstrede ja, maar is een van ons wat haar dinge wil toesnou sonder fout of smet? Nee, ou katta.

Ons sal hand diep in ons wit en swart bevlekte hartjies moet steek en besef wat ons verlede aan mense gedoen het, en waarom dit vandag nog ‘n impak op ons lewe hier aan die Suide van Afrika het.

Ek snik ook sedert Maandag oor kgopela (gee want ek verdien dit) en armoede en leë beloftes van politici. Dit is hierdie grondredes dat mense soos malmokke die N3 by Mooirivier Plaza onbegaanbaar gemaak het. Dat mense soos redelose zombies op soek na bloed, ‘n vragmotorbestuurder (100% Suid-Afrikaanse burger en iemand wat al 22 jaar die werk doen), byna lewend in die vragmotor verkool het. Ek ys vir die dierlikheid en sonderlinge fiksasie dat hulle werk ontneem word oor swaarvoertuigeienaars ‘uitlanders’ in diens neem en ‘hulle’ werkgeleenthede ontneem.

Soos seerowers van ouds is vragmotors beklouter en van hulle vragte beroof. Asof dit nie genoeg was nie, moet die vragmotors en waens aan die brand gesteek word, en asof dit nie genoeg is nie, word ‘n hardwerkende man se lewe bedreig.

Maandagaand kom die skokkende nuus uit Burgersfort aan die ooste van onse Limpopo. Besetenes, en die nuus bevestig dit nou dat hulle ontevrede is dat plaaslike mense nie by die myn in diens geneem word nie, het ‘n bus met mynwerkers gepetrolbom – vier mans en twee vroue is lewend verbrand, talle ander erg beseer. Here, help ons.

My nuutste vriend CT staan voor my en vra: ” Tannie, waarom haat ons mekaar so?”

“Weet jy, haat kom sommer so maklik uit ‘n kotsende hart. Liefhê verg baie energie, dit verg nadenkendheid, dit verg energie. Dis hoekom – dis makliker om aan haat vas te hou,” sê ek, en ons albei se oë skiet vol trane.

CT is sommer kwaad. “Tannie, ek wil nie ander man se grond vat nie. Ek gaan nie vir sy mense werk skep nie. Ek het my eie om voor te sorg.”

Sy woorde slaat my amper onderstebo. Waaroor dan die grondgrypery van die politici? Hy vertel my hoe sy beste en meeste hulp en ondersteuning as opkomende boer kom van jong Afrikaner mede-boere.

“Huh? Moet ek my ore glo? Ek dag ons is sulke bliksems.”

“Nee, Tannie, laat ek jou vertel, julle” – en hy wys na my wit vel – “is meer Afrika as die Ingelse. Julle is net so verwoes soos ons. Die Engelse…Rhodes se mense, hulle het lelike goed hier met ons almal laat gebeur.”

Ag, as CT en ekke maar saam kon aan bewind kom. Ten minste kyk ons mekaar in die oë en praat, al troos ons mekaar net.

Ek hoor ook gister uit ‘n ander bron ‘n interessante stukkie inligting. Die stam aan wie die eens luisterryke Sapekoe teeplantasie daar in die berge bokant Tzaneen, oorgegee is, is vort terug Pongola toe waar hulle ‘n ander suksesvolle boerdery bedryf. Die teeplantasie is moer toe, en 850 mense werkloos.

Terwyl ek hier sit en skryf, kom Regina, ons plaaslike straatkioskeienaar, die Lekker winkel se werf in gesukkel. Lankal is ek nie meer kwaad oor sy haar onwettige struktuur oorkant my besigheid opgerig het nie. Die vetkoek wat sy maak is smullekker. Ons het vir haar bêreplek vir haar trollie met haar kookmiddelle gemaak, sy gebruik ons badkamer en tap by ons water. Ons klomp vroumense se kerkbasaarklere, die is nou hare. Maak ons ‘n verskil? Hel, ja. Gaan sy keer as die woedende massa eendag hier straat af kom, ek weet nie. Maar dit maak nie saak nie…

Ek reken baie Suid-Afrikaners ly aan PTSD, dis die dat niks normaal voel nie.

O, ja en ek is kwaad vir Rots. Hy het vanoggend weer paternalisties-nasionalisties teenoor my opgetree. Kyk waar het daai benadering ons in Suid-Afrika laat beland.

Ag-nee man, ek is jou vennoot en lewensmaat, nie net ‘n mamma vir jou kind, gesellin, onderdaan en mindermens nie! Dan moes jy maar liewer met iemand uit jou en my ma se geslag getrou het. Pfft.

My hartjie kots minder. My binneste lek nie meer kwaad nie, dit lek seer. Ek gaan ‘n kers brand vanaand. Miskien voel my siel minder genkneus. Hoop jy maak ook so voor jy reageer, want

“…. if God is prepared to be the least of us, among those most scorned, who are we to believe we are better than others?” – Charlene Smith

Kosmos II

318419_10151358011392905_1979968606_nEk is kosmos betotterd op die oomblik. Weet nie of koning van kosmos denke, Stephen Hawking, se vertrek die ewige heelal in my weemoedig maak, of wat nie. Of dat die kosmosse hulle wit en pienk gesiggies so sku deur die grasse langs die pad wys nie. Hulle is vir my yl. Ek deel net flussies met ‘n mede-blogger dat hulle yl is omdat die mensdom so met die kosmos (heelal) mors!

Ek lees dat kosmosse (die blomme) familie van sonneblomme is. Dis goed so. Ek laaik sonneblomme ook kwaai. Daar is 36 spesies kosmos vertel slim Wikepedia vir my.

Ek lees met verstomming dat daar geen kosmos in ons mooi land was, tot na die anglo boere oorlog nie. Kan jy nou meer. As die Ingelse ons land nie kom verwoes het nie, was ons sans kosmosse.

Die saad is in besmette perdevoer al die pad van Argentinië tydens die oorlog land in gebring. Maar nog is dit nie die einde nie. Die blommetjies se land van herkoms is Meksiko. Regte ou swerwertjies – die wêreld vol.

Die woord kosmos is van Griekse oorsprong en beteken gebalanseerde heelal. Nou pieker ek lekkervurig vanoggend. Is die kosmosblomme langs ons paaie en oor ons velde maar nie balansering van die heelal om die seer verlies aan onse mense – mans, vroue en kinders van soveel rasse,  in die Ingelse se spervuur nie? Soos die papawers in die plek van die WOII slagvelde oral in Europa nie?

Ek ry betraand en groet al die kindertjies en vroue en mans wat nie die oorloë oorleef het nie. Ek verbeel my hulle waai almal oor tye heen vanoggend in pienk en wit getooi! Ek hoor hulle: “Ons het jou vooruit die heelal ingeloop. Alles wel.”

Ter ere aan verlore siele en kosmosse oral deel ek van my kiekies. Want dit gaan my beter laat voel.

Baai!

 

Abigail

Haar naam is Abigail. Sy stap by die Lekkerwinkel in, met die mooiste tafeldoeke, lopers en skinkbordlappe. Alles self gemaak en ontwerp. Ek koop ‘n allermooie ronde tafeldoek.

Sy val in trane op die grond neer. Ek help haar op. “No, you are an artist,” sê ek vir haar.

“No madam, I do this because of scarcity. To keep living,” kom die stil antwoord.

My hart is stukkend, al  lyk my eetkamertafel nou grênd. Ek bid en rasieleier nou vir Abigail.

Here, daar is soveel swaar, maak ons engele vir mekaar.

CollageMaker_20180312_144202229.jpg

Tata Toto

toto1

Toto 2011

toto

Toto

Jou naam kom van ‘n Latynse woord wat volledig (“whole”) beteken en spruit uit die keffertjie van die beroemde “Wizard of Oz”-fliek. Daar is gespekuleer dat die fliek se Toto en Dorothy die fisiese en geestelike in die mensdom simboliseer het. Die arme hondjie wat Toto in die fliek gespeel is was nie geliefd nie, Salmon Rushdie het in sy boek oor die fliek bely in “I couldn’t stand Toto. I still can’t.” Toto is “that yapping hairpiece of a creature, that meddlesome rug!”

Dankie tog jy het net jou naam met die brakkie in gemeen! Jy wat op my voete saam met jou boetie, Oscar, slaap terwyl ek skrywe. Jy wat onder die beddegoed bly lê en ek verplig is om die bed bo-oor jou op te maak, jy wat my nie eens los om alleen badkamer toe te gaan nie. ‘n Ewige teenwoordigheid met net liefde in jou kraalogies.

Die afgelope tien jaar kry jy en jou boetie Oscar ons by die hek. Laf en vrolik. Elke middag hol Oscar voor die kar uit en jy duik windmaker die beddings in. Op soek na daai muis of voëltjie om te kan vang. Spoghans Toto.

Vir tien jaar, week in en uit sonder enige voorval was dit jou ritueel en ons verwagting. As ons stop en die deur gaan oop sou jy in die kar klouter en natbek soene uitdeel en dan wag dat ons afpak en die kar finaal intrek – jy ry saam tot in die motorhuis.

Vir wat moes jy altyd op die jag uit wees? Waarom moes daar gistermiddag wragtig na al die jare ‘n voëltjie uit die bedding opvlieg en jy agterna, onder die bakkie se wiele in?

Ag my stinkasempie, ek is so jammer. Wat ‘n ongeluk. Jy by deurhaal verby seergekry en ons harte vol hoekom en seer.

Ek troos my dat jy voluit vrolik geleef het tot daardie oomblik. Ek is jammer dat jou seer so groot was dat ons die veearts vir genade vir jou moes vra.

Gaan hol lekker en vry daar by die vir-altyd-tuin. Blaf liefdegroete vir Rufus, Seuntjie, Cindy, Mandy, Frikkie, Waaksaam. Julle het ons lewens ryk gemaak.

Jou mensma

Ek huil vandag oor jou Biebs

Nokia Erna 142

Dis vandag ses jaar Biebs. Ses jaar gelede het ek jou by jou mooi huisie in Bosveldpark kom oplaai. Viets uitgevat in jou mooi ligpienk langbroekpak en pêrels om die nek en aan die ore, jou lippe ligpienk en die grys haredos mooi en blink. Jy het self jou huis gesluit, rustig in ons vuurwa geklim, kierie opgevou en ons pepermente en kaasstrooitjies vir my, het jy tussen die sitplekke uitgepak. Selfvoldaan jou hande op jou skoot gevou en vir my so skuins gekyk. “Kom ons ry.”

Ai my liefste Biebs, ek wens ons het die rit nie gemaak nie. Dit was 28 November 2011. Ons het gery dat die slim dokters wat jou met jou slukprobleme gehelp het, ‘n eksperimentele stent kon verwyder. Min het ons geweet dat alles, van die sekonde dat jy uit jou huis gestap het, die laaste van ‘n string dinge sou wees.

Jy sou nooit weer huistoe kom nie, jy sou nie Kersfees en Nuwejaar saam met ons wees nie.  Dis miskien goed so, want ons het alles voluit gedoen, ek en jy. Half het nie gewerk nie. Dit sou jou ondergang beteken het om ‘n halwe lewe te lei.

Ek onthou soos gister hoe jy moedig probeer eet het. Hoe jy rustig verklee het in die dagsaal, want ons is mos nou-nou klaar. Ek onthou die verslaenheid en seer toe die dokters kom sê hulle kan die stent nie verwyder nie, hy is vasgegroei. Onverklaarbaar. (Maar Biebs, jy het miskien vermoed…daar was verdunde peroksied in jou yskas, maar ek kan nie bewys dat dit die vinnige vergroeiing en verstrengel van jou slukdermwandvlies in die stent in veroorsaak het nie.)

Die vriendelike dokter het sy chirurgvriend aan ons voorgestel. “Tannie, ons sal moet opereer. Ek kan nie sê dit gaan ‘n sukses wees nie. Daar kan drastiese gevolge wees.” Biebs, jy het kalm vir hom gekyk, en toestemming gegee om te probeer red wat te redde is. Kersfees lê voor en daar is planne.

Ek is ewig dankbaar dat ek jou in die rolstoel vir jou laaste koppie tee geneem het, dat jy die Beeld rustig geblaai het en dat ons om die hospitaal gaan stap het, en jy vir oulaas my plantkennis probeer uitbrei het.

Ag Biebs, al die laastes tablo gereeld as ek so na jou verlang.

Toe die gordelroos jou daardie Februarie van 2011 platslaan en jy ylend van die koors nie weet wie ek is nie, en my met jou ma verwar, het ek jou belowe ek sal jou nie versaak nie. Naomi en Rut het Rots vir ons gespot. Skoonma en skoondogter was ons lankal nie meer nie. Jy het my langer geken as my geboortema!

Daar het die laastes begin – Ma-dag, verjaardag saam met jou kroos, jou suster se verjaardag. Ag sal ek daardie rit vergeet. Ons is skaars op die pad toe jy so naar word, en ek baklei en wil omdraai. Hoe koppig jy was en hoe ons ‘n halfuur langs die pad gesit het, albei gewip en jy my dreig dat jy een van die seuns sal bel om jou te vat as ek nie gaan nie. Hoe ons maar net voor Pretoria-Noord lipstiek opgekikker het en met stywenekkies die kuier gaan kuier of niks makeer.

Ek mis jou spesiale liefde – oral in die koskaste en yskaste was daar lekkerte vir al jou seuns, kleinkinders en jou skoondogters. Jy het geweet wat elkeen se kinderhart verbly. Ek sal nooit die tuppertjie met die gestoofde perskes voor regs in die yskas vergeet nie. Jy het so goed geweet ek skaai so in die verbygaan ene!

Ek mis om saam met jou op die stoep tee te drink, om saam met jou oor ‘n boek te gesels. Deksels, ek mis tot ons koppe stamp.

Ek luister musiek en sweer jy en Maxie sit op die dak en saam luister. Dit maak my hart warm.

Dis vandag wat die engele jou kom haal het. Ek onthou toe jy my die aand voor jy weg is gevra het om Psalm 23 vir jou te lees, hoe jy jou wang vir my gehou het en toe vir my gewys het ek moet gaan slaap.

Vanoggend sesuur is dit ses jaar gelede en hoor ek weer die selfoon lui, hoor hoe die suster sê ek moet gou maak. Maar jy was reeds weg Biebs. Hulle het my vertel jy wou nie dat ons in die nag gepla word nie.

Immer met jou kinders se beste belange besig, self na jou dood:

“Liewe kinders en kleinkinders. Die heel belangrikste ek kan julle almal nie genoeg bedank vir julle liefde, hulp, bedagsaamheid en ondersteuning na Pappa se dood nie. Sonder julle kinders se by-stand sou ek nie kon staande bly en aangaan nie. Ek sê net elke dag dankie vir ons Hemelse Vader vir al die onverdiende gunste en gawes wat ek kan geniet. Baie liefde Mamma, Ouma Biebs.”

(Brief aan haar testament vasgeheg en reeds in 2004 geskryf.)

Met al jou kinders gaan dit goed. Ouboet het amper by jou uitgekom, ‘n dom bestuurder het ‘n u-draai gemaak…maar jy weet hy herstel goed. Jou kleinkinders is almal hard aan die woeker en werk, jou agterkleinkinders is die fraaiste en ek reken ons het ‘n sportster in ons midde.

Ek mis jou vreeslik vandag. My oë se krane is gebreek.

Nokia Erna 161.jpg

 

Meer as ‘n swart t-hemp dra is nodig

Nou wat hierna volg, gaan my seker ‘n klomp aanhangers en vriende kos. As mens moet, dan moet jy.

Blogland en Vuisboek is vol swart plakkers. Ons moet nou swart dra om ons boere teen plaasmoorde te help en ook om dit te voorkom. Ek het nooit geweet hoe plakkers en t-hemde sulke goed voorkom nie.

Onthou jy daardie foto van daardie kind wat sit, hopeloos van hongerte uitgeteer, en die aasvoël wat sit en wag dat die kind moet doodgaan – kitskos. Julle ken mos daai foto? Of nie:

The vulture and the little girl(The vulture and the little girl is a noted photograph by Kevin Carter which was sold to and appeared (for the first time) in The New York Times on 26 March 1993. It is a photograph of a frail famine-stricken girl collapsed in the foreground with a vulture eyeing her from nearby. She was reported to be attempting to reach a United Nations feeding center in Ayod, South Sudan sometime in March 1993)

Verbeel jou iewers in ‘n regeringsagterkamer is ‘n langtermynplan bewimpel wat soos volg lyk: Ons is nou die arme so arm as moontlik. Hoe hongerder almal raak, hoe minder is lewens werd. Ons raak ontslae van hordes mense deur hongersnood te bewerkstellig en waterbronne nie te versorg nie. Dan kan ons land in die nabye toekoms heel moontlik soos iets uit Deon Meyer se Koors lyk, of soos die foto.

Sê nou, in hierdie dae van korrupsie, magbeheptheid en anargie, die langtermynspel van ons regering se gierigaards is, om soos in tye van ouds tydens die Ierse Aartappel hongersnood en ook die Bengaalse Rys hongersnood (hulle is dood van honger terwyl hulle rys moes oes), kos en water min genoeg te maak om van ‘n grootte gros van die bevolking – lees die armstes van die armes – ontslae te raak. Rykes en rykdom bly versorg agter heinings en beskut deur veiligheidswagt en die massas in landelike gebiede sit en vergaan van die honger. ‘n Oorlog oor honger en waterskaarste. Dit maak my bang en ek dink nie dit is die raamwerk vir ‘n distopiese roman wat ek beskryf nie. Eendag is nou-nou.

Dit is maklik om oortuig te wees van ‘n sinistere plan met die moorde oral. Destabilisering van die landbou beteken mense gaan honger raak in die toekoms. Minder, duurder kos ons voorland. Oor die onbekwame bestuur van hulpbronne, veral water, wil ek nie eers uitwy nie. Maar ek weet darem nie – kan sulke bose planne gesmee word as al wat op die agenda selfverryking en eiebelang is? Het hulle tyd om sulke goed uit te dink?

Die warrel denke begin toe gister met ‘n betraande Vuisboek video van ‘n vriend van die vermoorde Klapmuts boer. Al dra jy net ‘n swart t-hemp, pleit die stukkende man. Ek sluk swaar aan die knop in my keel, en deel sy dankbaarheid om ‘n nuwe dag saam met geliefdes te geniet. Die Jordaan gesin van Klapmuts sal egter nooit weer die voorreg hê nie.

Oral is foto’s van die verslae seun wat sy ma omhels, die bloedige gang. Ons almal kyk – nes die bleddie bloeddorstige Romeine. My binneste brand rooi van ergerlikheid. Hier op ons buurdorp is ‘n 81-jarige vrou gister in haar aftreeoord woonstel vermoor. ‘n Jong 21-jarige wildsplaasbestuurder is koelbloedig afgemaai.

Ek weet ons voel oorweldig. Maar wragtig wat gaan ‘n t-hemp verskil maak? Ons moet kers opsteek by die vryheidsvegters van weleer – hulle het in massa die land tot stilstand gebring. Nie Miljoene op ‘n keer nie, wel groepe oral.

As elke Landbou-unie se lede elke dorp se hoofstraat betrek saam met dorpsmense en strate vol parkeer en al die tannies en kinders trek dan ook swart t-hemde aan en toi-toi en op elke dorp word ‘n memorandum aan die plaaslike polisiehoof oorhandig, en ons raas en lawaai vir so ruk daarna en gee hulle dan ‘n redelike kans om ‘n plan te maak, en as hulle nie iets doen nie, dan maak ons almal weer so. Ons moet petisie, ons moet saam staan. Ons moet saam….ons moet….saam. Maar ons weet nie hoe nie. (Lees naskrif hieronder ivm Maandag 30 Oktober se swart t-hemde…..)

Dis ‘n toekomsvisie van die onmoontlike soort. Ons ken nie van saam staan nie. Sosiale media is soos ‘n sus-jou-gewete-beeldpoets-pleistertjie vir jouself, om ander te wys jy gee om. ‘n Swart t-hemp gaan nie hierdie distopiese toekomsblik verhoed of omkeer nie. Vuisboek profiele en t-hemde om bewussyn te skep, daai vlieër se stert is af. Hy sal nimmer vlieg. Om smse en whatsapps rond te stuur – hou net die netwerke ryk, dit gaan nie een lewe red nie. Fokkit, rol liewer jou moue op en reël ‘n toi-toi of massavergadering. Gaan skreeu op die burgemeester of iets.

Oor bid wil ek nie praat nie, oor hulp van buite….pffft! Oukei, ek sal kalmeer. Kom ons luister eerder na die stemme van rede.

Ons moet eerder saam met Susan Coetzer so maak: “Daarom plaas ek my hande op my hart en vra ek Hom om my steeds ‘n sagte hart van vlees te gee om oral waar ek gaan nuwe vriendskappe te probeer inisieer oor die gapings. Om brue van hoop te bou. Om Sy Naam ontwil. As jy nie ‘n standvastige leier met integriteit ken nie, word jy dan een in jou klein invloedsfeer. Elke bietjie lig help. Ons het baie meer goddelike leiers nodig om saam ‘n nuwe hart vir hierdie land te vorm.”

Ook stem ek met hierdie saam: “What is really required is people willing to stand up for what they know to be right, backed up by evidence, and more importantly, a sense of right and wrong. People willing to go into their communities (luckily, South Africans tend to be social people) and stand up for the individual. I can make no guarantees that we will ever achieve true freedom here but I know for a fact that if we all stand on the sidelines waiting for someone to do the work for us, the battle is already lost. So, stand up for liberty, in your workplaces, your social circles and your schools. The information is out there, particularly, I’ve found FEE useful for getting ideas about the effects of government policy on economic liberties, the Mises Institute is my go-to for public domain digital material on classical liberalism and liberty, and the FMF is where you can get detailed discussions on issues of liberty in the SA context.” – Mpiyakhe Dhlamini

Daar is reeds in Graaff-Reinet ‘n aksie aan die gang om ons slapende polisie wakker te skud…maar dis een gemeenskap.

https://www.graaffreinetadvertiser.com/News/Article/General/concerned-residents-hand-over-petition-20171025

NS. Kersie op die skuinskoek van stukkende Suid-Afrika – ‘n Whatsapp boodskap doen die rondte dat “Miskien het hy dit uit onkunde gedoen, maar ons moenie vir die swart t-hemp man luister nie! Dis Halloween op 31 Oktober – die swart t-hemp ding gaan ons almal duiwelsaanbidders maak. F.. my pienk. Rêrig? Ernstig?

Luister maar na ander stemme – en kry daai blink gedagte wat ons nou drasties kortkom om werklik iets in ons mooi land te laat verander….

Fado

fado

Ek het vandag ‘n eina hart. My gemoed is seer. Wens ek was Portugees. Dan kon ek ‘n fado sing.

‘n Fado deur ‘n man gesing is gewoonlik oor die swarigheid van die lewe, die stand van politiek, sy verlore liefde. Ek sal maar soos een aantrek om ook so te kan sing. (Ek het hoeka eerder saam met die seuns alt nader aan tenoor gesing in sangklas)

Ek sal so diep van binne my siel die seer ophaal, en elke letter sal met trane en bloed bedruip wees. Want net so min as die Portugese sanger met sy hartseer sy wêreld kan verander, net so min kan ek verander aan dit wat my so beswaard laat voel.

Die wete dat die vieslik, verbale raasbekke na links en na regs in Suid-Afrika regkry dat die meetse van ons alweer soos skape wat vir die wolf skrik, op ‘n bondel gejaag word en ineen krimp van angstigheid en kommer – dit maak my binnekant swaar en seer. Die wete dat ‘n toebek is ‘n heelbek, maak my seerkwaad.

Rêrig, ek wil nie so leef nie.

Weet nie van jou nie.

Ek skryf dan maar ‘n Afrikaanse fado.

Wat sal jou gelukkig maak?

Jy is so kwaad

Jy bly so aanhoudend ontevrede

Elke dag is daar nuwe rede vir jou woede

en alles, alles begin en eindig by my.

My ligte vel

My on-Afrika herkoms

Ek het nie gevra om hier te land nie

Ek verstaan net so min soos jy

Vertel vir my

Wat wil jy van my hê

Suid-Afrika – wat wil jy van my hê?

Wat is die antwoord.

As ek voor jou kom staan – wat is die antwoord wat jy sal gee?

Dit maak so seer – want ek weet

jy weet ook nie.

Kolonialisme

Kapitalisme

Afrikanisme

Snobisme

Sinisme

Watter isme, watter isme?

Waarom is jy nie lief vir my

Wat moet ek gee, wat moet ek doen

Dat hierdie seer einde kry?

Nee, ou Lekkervurig, dié  klink soos ‘n Jermiade… luister eerder die  onverstaanbare Fado Da Saudade – Sielslied van verlange:

 

Die vrou fado net so snikkend mooi…..

 

“Although taking many forms, as it is sung differently in Porto, Coimbra and Lisbon, the Fado is, by self-earned right, the very expression of the Portuguese soul.

In Lisbon and Porto we can find the sung Fado (Fado Cantado) in the oldest parts of the city, in the taverns or Fado houses. They are small, old, with cold walls, decorated with the symbols of this form of song in these two cities: the black shawl and the portuguese guitar.

The man that sings Fado usually does it in a black suit. He sings his love affairs, his city, the miseries of life, criticizes society and the politicians. He often talks about the bullfighting’s, the horses, the old days and the people already dead, and talks, almost every time, of “saudade” (longing).

But where did the word Fado came from? It came from the Latin fatum, which means fate, the inexorable destiny that nothing can change. That is why Fado is usually so melancholic, so sad: as it sings that part of destiny that was opposite to the wishes of its owner. The woman sings always in black, with a mournful voice, and usually with a shawl on her shoulders. She sings the love and death: the death from the loss of love, the love lost to death…

This way of singing shows, in a certain way, the spirit of the Portuguese people: the believe in destiny as something that overwhelms them and to which they can’t escape, the domination of the soul and heart over reason, that leads to acts of passion and despair, and reveal such a black and beautiful sorrow.”

Lees meer hier:

http://www.lisbon-guide.info/about/fado

https://en.wikipedia.org/wiki/Fado