Skryf Safari Magrieta vs Magriet

Magrieta het ‘n wesenlike probleem. Die vraag is nie wat die probleem is nie maar hoe dit gaan eindig!

Om die storie te verduidelik, moet ek eers die ” set up” verduidelik. Sy bly op ‘n plaas met twee woonhuise. Sy self bly in ‘n pragtige woonstel wat aan die een huis vasgebou is. Alhoewel die woonstel piepklein is, is dit pragtig en pas perfek by haar persoonlikheid en die seisoen in haar lewe. Sy is gelukkig en tevrede. Daar is niks in haar kleine huisie wat haar ontstel of pla nie. Daarvoor sorg sy en hou alle onnodige spanning en komplikasies uit die veilige hawe wat sy vir haarself geskep het. Indien sy geselskap nodig het, is dit binne bereikbare afstand. Andersins is sy heerlik privaat en op haar eie. Maar wag, hoor ek “Jaws”se doem doem doem doem….. in die verte? Of nee wag, eder ‘n gepiep piep piep, of wag ‘n miaaauuuuu?!?

Dis reg, ‘n rot. Nie ‘n muis nie, ‘n ROT! Genadelik is die eienares van die plot gaaf genoeg om ‘n kat vir haar te leen as teenvoeter. Dis haar beste muisvanger en sy bring dit sonder verwyl oor. Kat het egter die hele doel van die oefening gemis.

Magrieta is nie groot gemaak as diere liefhebber nie en veral nie van katte nie (Diereplesiere). Daar het egter al twee diere vir Magrieta die loef afgesteek. Alhoewel Magrieta nie net wil misbruik maak van die kat nie, wil sy eintlik maar haar afstand handhaaf. Net vir ingeval. Kat het egter haar eie prentjie en volg haar eie kat natuur. Sy is onder die wan indruk dat Magrieta spesiaal vir haar wat Kat is, se plesier daar. Kat dring haarself met mening op aan Magrieta. Waag Magrieta om te loop, is Kat daar. Tree vir tree, soveel so dat sy kort kort oor Kat struikel. Dis ‘n gepurrr en geskuur en getrap en wie weet wat mens al die manewales moet noem. Purrr jouself sê sy maar Magrieta se hart wil wil vermurwe. Waar sy op haar bed sit, laat sak sy kort kort haar hand en vryf Kat se kop. Kat is in die sewende hemel en trek Magrieta se hand nader met haar poot wanneer Magrieta ophou vryf. Daar is ‘n lastige gevoelentheid wat krap krap aan Magrieta se hart. Dit lyk egter of die kat oefening gewerk het omdat rot nie weer sy astrante opwagting gemaak het nie. Hopelik verkeer rot onder die wanindruk dat Kat ingetrek het, soos in permanent. Behoede my!!

Magrieta is baie bly. Met rot uit die pad, kan Kat ook verkas. Vir sy alewige gekerm en geskuurdery sien Magrieta ook net nie kans nie. Sy voeg ook dus daad by die woord en vat Kat terug na die Hoofhuis toe net die volgende oggend. “Terloops, wat is Kat se naam?”, vra Magrieta. “Magriet”, antwoord die eienares. Magrieta se oë rek so bietjie. Sy groet en loop net om te sien Magriet volg haar. Magrieta gaan staan stil en verduidelik vir Magriet dat sy moet bly. Magriet se kyk spreek boekdele. Iewers hoor Magrieta die klanke van “maaaaaaar die kat kom weer want …” en sy gee ‘n lang mismoedige sug.

Vroeg die volgende oggend (nog donker), terwyl Magrieta bietjie koester tyd met Abba geniet hoor sy ‘n baie onwelkome geluid. Eers probeer sy dit ignoreer maar dit word net dringender en sy spits haar ore. Jip, dit Magriet, die Kat. Miskien as ek stil sit en lank genoeg wag, gaan sy weg….

Magrieta se mercy hart kom in die pad en sy struikel. Dis koud buite sê haar hart, siestog arme Magriet (nogal soort van naam genoot). Maar ek bid en kat gaan pla, probeer Magrieta haarself verweer. Die geveg binne Magrieta is groot. Alle snoesige koesterende vrede het soos mis in die son verdwyn. Magrieta het nie komplikasies soos Katte in haar lewe nodig nie. Dis katkos en aandag en kathare orals en ‘n Pasela papegaai wat buite op sy hok sit wat toutrek met ‘n mercy hart. Magrieta probeer haar hart verhard en sê neeeeeeeee……..
Gebruik kursief en ‘n ander kleur ink om jou gekose einde te skryf.

Magrieta hou haar doof vir die gemiaau. Sy haal diep asem, en begin bid “Vader, jammer vir die onderbreking, dankie vir my warm huis….”

“Miaau,miaau….” 

Genade, hier kry ek nie vandag gebid nie. Magrieta mompel om vergifnis en staan voor die stoel waar sy gekniel het op.

“Miaau, miaau…”

Magrieta ruk die voordeur oop.

“Voert, Magriet, huistoe met jou,” die yswind laat Magrieta na haar asem snak. Sy tuur op na die hoofhuis, en onthou die eienaar het vertel hulle gaan by die kinders kuier. Magriet se huis is seker ontoeganklik vir haar.

“Miaau, miaau,” Magriet skuur, skuur teen Magrieta se bene.

“Ag, Here, wat sal ek tog maak, u skepseltjie sal swaar kry hier in die koue,” bid Magrieta woordloos.

Asof Magriet haar gehoor het, drafstap dié die huis binne, reguit kombuis toe. Asof sy altyd hier gebly het. Magrieta gooi melk in ‘n piering en Magriet se sagte gespin terwyl sy drink, is mesmeriserend.

Magrieta dink by haarself, jy beter oplees oor katte en katgewoontes. Jy met jou katlose grootwordjare danksy Sussie se vreeslike allergie, weet niks van katte nie.

Magrieta trek die tablet nader. “Google is my beste vriendin, kom ons kyk wat sy te vertelle het oor katte,” en met die spoed van lig is daar bladsye artikels waaruit Magrieta kan kies en keur.

Een trek haar oog wat met katte se geskiedenis te make het. Luidens die artikel glo geskiedkundiges dat katte in Egipte makgemaak is, bykans 3600 jaar gelede. Hulle het ook eerste katte gebruik om plaagbeheer naby voedeselbergplekke toe te pas. Magrieta se oë rek toe sy lees dat die Egitpenare katte se jagvernuf verafgod het en as gode en godinne aanbid het! 

 Magrieta lees verder: “Cats were also said to be the culprits of “The Black Death” during the Dark Ages because their population was highest in the world during that period. This they say originated from ancient Egyptian cats down to Europe. So because of the plagues associated with cats leading to the deaths of many people which according to some findings are still killing people today that’s why they aren’t mentioned. And unfortunately too for the domestic cats, since it was not mentioned categorically in the bible, which was originally written by the Jews that were God’s people and who view ancient Egypt as their worst enemy because of what they went through in their hand as slaves, Cats were said to be too unholy to be included in the holy book because of its attachments to the Egyptians who are filled with so many things that God disapproves of. Moreover any thing that violates God’s commandments about the sacredness of life which cats are accused of, may certainly be enough reasons why cats were left out in the pages of the bible according to some speculations. But does that sound justifiable or convincing enough? Cats are not the only creature that does that.”

Magrieta sit en pieker oor die interessante geskiedenis. Arme katte, in die middel van mensdinge. Ja, so beland mens ook maar in die middel van struwelinge.

In ‘n verdere artikel kom Magrieta af op die feit dat katte nie direk in die Bybel vermeld word nie, honde wel. Haai siestog, dink sy. Verrassend lees sy dat alle katte aan dieselfde spesie behoort.  Daar is 36 katspesies. Leeus en katte is familie! Magriet is die koning van die diere se kleinsus! Wil jy nou meer. Die word in die Bybel vermeld. Ons moet oplet hoe God se skepping kunstig verweef is. Selfs in katte, selfs in MAgriet, wat rustig om haar bene skuur en spin en spin.

Dit tref Magrieta dat in Genesis1:26 geskrywe staan God die mens as meesters oor die diere aangestel het. Kyk nou vir Magriet, wat haar kom uitkies, en soveel vertroue in haar stel.

Magriet skep die spinnende kat in haar arms op, en bid:” Here, dankie dat U my vandag geleer het dat U Skepper van alles is, en dat U, U skepping en alles daarop tot ons, U mensekinders se beskikking gestel het om te bestuur. Here, al weet ek nie hoe nie, ek sal Magriet mooi oppas en koester, want dit is wat U elke dag vir my doen.Amen.”

Naskrif:

In my oplees oor katte het ek hierdie raakgeloop – sekerlik is dit ook die les wat Magriet in haar tyd met Magriet sou leer. Ek het, en ek is nie ‘n katmens nie.

Here are 5 things my cat taught me about God:

When I look at my cat Boots, I am amazed when I consider the creator of such a beautiful, wonderfully-made creature! Boots has beautiful, bright green eyes that are full of life, a graceful stride, and soft, perfectly-patterned fur made especially for petting sessions. But above all, God’s greatest work of art is each and every one of us, created uniquely in His image.

“For we are God’s masterpiece, created in the Messiah Jesus to perform good actions that God prepared long ago to be our way of life” (Ephesians 2:10, ISV).

I love my cat Boots and I’m not even one of the true crazy cat people – just moderately crazy. I have several nicknames for him (including Booty), and I treasure all of his little quirks. To me, he’s just the smartest, cutest thing in the world. I’ve never gotten tired of his adorableness.

Do you think God, the One who knows everything about you, feels anything less? No, infinitely greater! God loves you more deeply than you could imagine (Ephesians 3:18-19). He even gave us cute little animals to make our hearts melt.

I talk about my cat – probably too much at times – and I enjoy hanging with him. I even have a photo of Boots as the background on my phone. I love my cat. He is not just mine, but I totally own that fact and brag that he is mine. God does the same with us!

“God is for you. Had he a calendar, your birthday would be circled. If he drove a car, your name would be on his bumper. If there’s a tree in heaven, he’s carved your name in the bark. We know he has a tattoo, and we know what it says. ‘I have written your name on my hand,’ he declares.” – Max Lucado

Many people like cats because they are funny creatures. Sometimes Boots leaves his tongue out after he meows and it’s hilarious. Just recently, when he noticed The Aristocats playing on TV, his eyes got huge and were glued to it for 20 minutes. God loves to see us laugh. The Bible tells of His sense of humor and speaks of God laughing. And if we laugh, then we know God laughs even greater!

My cat is very mischievous. He loves to play, fetch, and explore new things (like grocery bags). Every morning when I get dressed, Boots jumps on the overhead rack in my closet. He walks back and forth all over my folded clothes, sometimes knocking some down. But I don’t get mad or yell, because he’s adorable and I love him.

Now I’m not saying that God likes when we do bad stuff or that He won’t correct us or let us experience consequences – because He will. But I am saying that if I’m patient with my cat because I love him, then God is unimaginably patient with you. When certain things feel unforgivable and too big of a mess to clean up, God reminds you that He’s big enough to easily fold things back up – and that He still adores you.

“But you, O Lord, are a God merciful and gracious, slow to anger and abounding in steadfast love and faithfulness.” Psalms 86:15

If you feel like you’ve been needing forgiveness, love, or have been wanting to know God more intimately, just ask Him! He’s sure to answer you.”

(Bron: https://www.cru.org/us/en/blog/life-and-relationships/identity/5-things-my-cat-taught-me-about-god.html)

 

 

______________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=785036

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

 

In die pêrelskulp

Die son pêrelskulp die daeraad deur die koue en wolke. Bring warmte in my seer hart. Seer vir mense se leed en pyn en swaarkry waaraan ek net mooi niks kan doen behalwe om die eina betraand by God se voete te gaan sit en met my dag te begin. So knop in die keel klim ek saam met Bab in die kar. Ons het halfuur se ry tot by die winkel.

Ons ry so in die pêrelmooi in, en op die radio speel ‘Let it be’, en my hart weet sommer dis God se antwoord op my gehuil. Ja, pêrels kom met pyn sal die skulp jou vertel.

Jona soos nog nooit vertel

Toe Bab baie klein was, het sy altyd van Jona en die halvis gepraat. Dit was een van haar gunsteling Bybelstories.

Vanoggend plaas sy op Vuisboek die Jona en die halvis video. Die opname is in 2010 gemaak, die kleine dogtertjie is besield en vertel ‘n begeesterde weergawe van Jona wat jou lank gaan bybly.

Here, dankie dat U soveel maniere vind om vir ons te leer. Om vir U te luister en om nie vir U te vlug of weg te kruip nie. Amen

 

 

Hemelse drukkies en ‘n mandjie

20180516_081413Die atmosfeer in my feëverhaal is ietwat bewolk en mistig sedert gisteroggend. Soveel so, dat Rots en Bab en ek so bietjie stywenekkie met mekaar is. Tot die honde grom vir mekaar.

Ja, die dinges spat en breek soms in sprokiesland los, glo my. Dis maar net ‘n adres van gewone mense hier op die ondermaanse en net die stukkie van die spieël wat dikwels gewys word.

Ek is besonder sensitief omdat ek nie kan glo dat die geliefde vrou van Sondag wat troetelbederf pedi en voetgemaseer die naweek in is en sulke wollerige pantoffels vir ma-dag uit haar pakkie gehaal het, Dinsdag die drol in die paleis se drinkwater is nie. Maar nou ja, ons bly nie in die hemel nie, ons reis soontoe.

Met ‘n nerfdungeit nog in die lug, na daar weer onder gebed ons swak voorbeeld, sonder bespreking van wat die swak voorbeeld veroorsaak het, vergifnis voor gevra is, begin hierdie Woensdag. Ek kan nie. Vergewe my. Wat ek die graagste sal wil hê is dat ons uitpraat sodat ons nooit weer hierdie “underlying issue” hoef te sorteer nie. So die rit per Legend om ekonomie te gaan pleeg is maar stil.

So kom ons by die Lekkerwinkel aan, ek druk die paniekknoppie in plaas van die alarm. Ons is skaars oop, of die eerste vrag kunsmis word gelewer, daar is vragte te laai, kaggels om te gaan herstel (onthou laat ek eendag vir julle wys hoe om nie met ‘n kaggel te werk nie). Dis bedrywig.

Op die kamera-monitor sien ek vir Regina, ons straatkioskvrou van oorkant die pad, by die hek. Vetkoek-Regina wat haar Checkerstrollie, met haar potte en panne en gasbottel en skottels en meel, by ons bêre en water by ons tap. Regina wat die ontvanger is van al ons “ek-is-klaar-met-die” klere en skoene kry. Wat vir die eerste keer ‘n bra dra, omdat sy kom vra het. Sy het ‘n plastieksak in haar hand.

Die telefoon lui, en ek gaan met my werk aan. Regina oombliklik uit my kop. My ander kind, Bessie wat vir ons kantoor skoonhou en sorg dat ek nie mal word van koffiekoppies in kantore en leë toiletrolle in die badkamers nie, kom sê om die kantoordeur se hoek, iemand wil my sien.

Ek kyk op. Regina, met haar blink gesig, met rook van vanoggend se opstaanvuur soos parfuum wat kleef, staan met die einste plastieksak voor my.

“Happy mother’s day,” en haal die handgemaakte mandjie uit die sak.  Ek gaan aan die snik, en sy kom gee my die grootste liefhê druk. Ek sit in trane lank na sy weg is, sit en kyk hoe sy die trollie hek uit, oor die pad stoot om in die koue onder haar handgemaakte kiosk loop vetkoek bak om te sorg vir kos op haar tafel.

20180516_081407

Bessie kom kantoor in. “Jy is mooi, moenie huil nie,” en sy hou my styf vas. Jinne, kyk net hoe word ek met liefhê omvou.

My selfoon biep, ‘n Whatsapp bid-vriendin stuur ‘n video. Luister gerus. Hy is onderaan die inskrywing.

My bekaf Rots kom in en sien die mandjie. “‘n Moedersdag persent,” sê ek. Hy kyk my so skuins aan en buk af en gee my die drukkie wat ek al gisteroggend wou gehad het.

‘n Aangetroude tante met wie ek nie baie kontak het nie, maar van die min mense is wat my kleintyd saam met my beleef het, en weet dat my bynaam Rina is, stuur ‘n omgee SMS.

Soos Amore van Tjailatyd so gereeld sê: “Toe-val-Lig.”

Die son breek deur die mis wat Poloniekwane en my hart omweef het.

Die warmte klop kleinbekeer hier in my binneste. Ons Here se liefde leef in en deur mense. Dis daar, en al sien mense om jou nie al jou seer en versugtinge raak nie, Hy hoor die onhoorbare en sien die onsienbare. Sy liefde ken geen perke nie.

Here, dankie, dat U liefde in Regina en my heen en weer vloei. Dankie dat U liefde tussen my en Bessie vloei. Dankie dat hulle my ma noem. En dankie dat U liefde vir Rots en Bab en my ook ewig hou, selfs wanneeer ons nie baie van mekaar hou nie.  Dankie dat U my kom wys ons dun jammer-vir-myselfgeite moet wyk, daar is net tyd en plek vir oopbek-en loshande liefde.  Dankie vir whatsapp en smse waar ek besef, dis U, dis U!

My Bybelvers van die dag het nou net op die selfoon arriveer:

15“En dan die saad wat in die goeie grond geval het … Dit is daardie mense wat die boodskap van God gehoor het en diep daardeur geraak is. Hulle begin dadelik leef soos God dit wil hê. In alles wat hulle sê of doen, borrel hulle geloof eenvoudig uit. Hulle geloof lewer van dan af heeltyd vrugte op.”

As-jy lesse op ‘n Maandag

 

14433174_10154541449277905_8192391096028952651_n

Dit was een van daardie chaotiese dae, nee wag , dis Maandag van ‘n vol week.  Blogger Una het haar dag gekanselleer. Ek kon nie. Tussen die hoelaboela en wikkel kom die vier interessante goete hieronder so oor my rekenaarskerm aangesweef.

Nogal motiverend. Ek laaik. En toe dink ek “there, but for the grace of God, go I.”  Nie meer nie, beslis nie meer nie.

Die foto hierbo is myne – my pols met die komma-punt, omdat my lewe vol tweede kanse uit genade is. Goed het gebeur, maar my nie uitgewis of tot stilstand soos ‘n punt gebring nie. Nee, meer dikwels laat asemhaal, soos ‘n kommapunt, want nog meer volg.

Die woorde:”Chariti de theo eimi ho eimi – by the undeserving grace of God, I am what I am.”  – Paulus se wyse woorde. (Oor die armband sal ek annerdag vertel)

Kyk nou die lesse oor die eter gekomen:

  1. As jy weer dink jy het ‘n gemors van jou lewe gemaak….

31948089_10160159242400447_8264073460452425728_n

2. As jy dink jou lewensstorie in nikswerd….

wp-1525623035408461099103.jpg

3. As jy wil inpas/aanpas/skik/minder outentiek as jouself probeer wees…..

31947668_10156258512207567_8572152035825156096_o

4. As jy onpas/uitpas/mispas voel….

31960708_1727353524013396_3896718115630743552_n

 

 

Epiese lewenslied al word jy karnuffel

Wat maak jy as jou asem opraak en jou moeg se moeg se moeg met jou ploeg. Wat maak jy as jy nie meer kan of wil nie? Jy raak stil en sit jou moeg en seer voor God se voete neer, en sing jou lewenslied voor Hom uit. Soos Job.

Job van Hoofstuk 1 in die Bybelboek is reeds platgeslaan, maar uit sy mond kom net lof. Ek sit altyd, wanneer my asem opraak en ek wraggies nie meer weet nie, maak my oë toe om Job hier in die eerste hoofstuk op te roep. Want hy het lank voor my diepe trauma beleef en oorleef.

Hy het gesê: “Toe ek gebore is, het ek met niks in hierdie wêreld ingekom nie. As ek uit hierdie wêreld uitgaan, sal ek weer sonder enigiets weggaan. Wat ek het, het die Here vir my gegee. Die Here het dit ook weer weggevat. Die Here moet geprys word!”Job 1:21DB

Vanoggend beskryf Stephan Joubert Job se lewe as ‘n lewenslied van epiese proporsies al is hy gekarnuffel deur die lewe.

Iemand het met my skoonma se dood vir my gesê sy admireer ons gesin, want midde-in on seer sing ons soos die Australiese thornbird. Die legende is dat wanneer dir voëltjie, prooi van wat ons as ‘n laksman ken, deur ‘n doring deurboor, sterwend, aan ‘n tak hang, die thornbird sy mooiste lied fluit. Sjoe.Ons het nie so gevoel nie, maar wat die vrou gesien het was dat al was ‘n swaar verlies, ons ma se geloofsvoorbeeld en lewe het ons genoop om in lof en liefde deur die swaar te werk. God se genade was ons steun om ons beste in ons swaartste tyd te wees.

Job het sy geloof in God nie een oomblik laat weifel nie. Van Hoofstuk 1 tot 42 is daar uit alle oorde – sy vrou, sy vriende en selfs sy eie gemoed – aangepor om sy geloof te verloën. Job se geduld en geloof het gewen. Lof deur seer en pyn en twyfel. Kyk net hoe eindig Job se lewenslied.

“…Die Here het gesorg dat dit baie beter met Job gegaan het in die tweede deel van sy lewe as in die begin. Hy het nou sommer baie vee gehad. Daar was 14 000 skape, 6 000 kamele, 1 000 spanne osse en 1 000 donkies.” Job 42:12 DB

Want ons God is groot en goed en wys en vir altyd. Kom ons sing ook epiese lewensliedere tot Sy eer deur Jesus se liefde in hierdie wêreld vir mekaar te wees. Met Job se geduld en die wete dat Jesus vir ons die ewigheid gewen het. Job het nie daardie voorreg gehad nie.
Kuns: Hanlie Kotze

Alles het verander

“A quick thought as we approach Good Friday.-

Birth: the violent thrusting from safety into the great unknown. The ultimate decentering born out of love.

Death: the great discomfort of the paschal mystery. An end without an end. The great anxiety of non-being.

Resurrection: New life, where everything is the same and nothing is the same. Being both present and absent, seen and unseen.

Each year we are reminded of the horror of the crucifixion, we try to find meaning in it, to explain it away with atonement theories, to consider it simply part of the plan of some great puppeteer.

We look forward to the resurrection, when we can pretend everything is back to normal, forgetting that the temple curtain is torn, things are not as they once were.

How easily we forget that our call is to be reborn, not resurrected. To be thrust into the great unknown, beyond the walls of certainty. To be decentered, to be shaken to the core but to be the banner of hope for something new.”
~Nicole Anderson


Sy skryf so waar. Alles het verander met Jesus se kruisdood. Die voorhangsel het geskeur – geen skeidslyn meer tussen God en sy kinders nie. Onse Jesus opgestaan en Hy stap dwarsdeur die dood die ewigheid in vir ons!

Ek huldig Nicole Anderson se mening dat dit nie net ‘n kwessie van opstanding is nie, ons word geroep om hergebore te word, om totaal nuut vlagdraers van ewige hoop te wees.

“Staan op, staan op vir Jesus” meen Stefan Joubert is te passief, ons moet doeners vir Jesus wees. Nie net opstaan nie, moue oprol en Sy hande en oë en liefde in hierdie stukkende, vreesaanjaende wêreld wees.

Gesëende Pase.

Ons loop almal saam huistoe….

Ek pieker en tob oor my lewe en my geloof die laaste paar dae, en nou weet ek die Here praat aanmekaar met ons, ons moet net luister. So kom my antwoord vanoggend via ‘n mede-blogger.

Ek wil so huistoe verwelkom word. Dis my doel hier op aarde. Amen. Die skildery se naam is “First day in heaven…”

Soos gewoonlik as ek niks het om te doen nie….en dit is my min beskore. Gaan blaai ek so bietjie op FaceBook en lees bietjie oor almal se sages. Dis natuurlik die een se ou wat weer ‘n vark is of daai een wat se kind goed doen op skool. Of lekker vakansies oor see […]

via ‘n Gevreesde werklikheid — Natasja Franzsen

Abigail

Haar naam is Abigail. Sy stap by die Lekkerwinkel in, met die mooiste tafeldoeke, lopers en skinkbordlappe. Alles self gemaak en ontwerp. Ek koop ‘n allermooie ronde tafeldoek.

Sy val in trane op die grond neer. Ek help haar op. “No, you are an artist,” sê ek vir haar.

“No madam, I do this because of scarcity. To keep living,” kom die stil antwoord.

My hart is stukkend, al  lyk my eetkamertafel nou grênd. Ek bid en rasieleier nou vir Abigail.

Here, daar is soveel swaar, maak ons engele vir mekaar.

CollageMaker_20180312_144202229.jpg

Horende hemelbesems

 

My relaas vandag begin so met ‘n ompad. ‘n Familiestorietjie van toeka wat my gesin baie geniet gebeur soos volg:

My nuutgeskeide tante en haar kleuterseuntjie en -dogtertjie bly in ‘n woonstel. Met al die omskommelinge in hulle lewens, is Mamma een goeie Sondag moeg en reël met haar bedrywige kleuters vir bietjie rustyd. Sy lê rustig in die kamer en koerant lees, en die twee parmante speel in die sitkamer. Sy het vir hulle gevra om soet en stil te wees, sy wil rus.

Sy vertel hoe die eerste rukkie heel bedaard verloop het, totdat Boet sy karretjies begin briek en bots met die nodige byklanke. Sy kleinsus berispe hom so ewe en sê Mamma slaap, hulle moet stil wees.

Maar sooos dit met sibbe gaan, luister Boet glad nie. Kleinsus wip vir haar en haak af: “Het jy nie ore nie? Is jy doos? Mamma slaap en jy raas.” My tante sê sy het so gelag, daar was geen verdere rus daai Sondag nie.

Nou het dit oor jare so gebeur dat as iemand in my gesin nie ore het nie,is hulle doos. Horende doof.

Vanoggend vat ons boeke. Rots hoor al vir ‘n paar jaar nie mooi sonder sy gehoorstuke nie. So as ons Bybel lees moet ons mooi elokeer. Bab lees uit Psalm 82 oor God wat bo hemelwesens uittroon. Ek merk Rots is rusteloos, maar ons is nou met boekevat besig. Ons reis op die oomblik deur ‘n joernaal van Izak de Villiers, wat lekker reguit en op die man af is. Ek sien Rots frons weer en vra of daar ‘n drukfout is , watse hemelbesems word van gepraat. “Nee man pa, jy is doos, dis hemelwensens,” lag Bab.  Ons oggend het vrolik begin.  Ons bid en sê dankie vir die reën en die nuwe dag en al ons seëninge en askies vir al ons foute.

Nou nog iemand wat vanogeend heeltmal doos was is ons Koda-Koos, ons gitswart Labrabull. Kyk net hoe moes ek om hom bed oortrek vanoggend. Bang hy verloor sy lêplek by Rots wat maar baie tyd op die bed spandeer met net ons hondekinders vir geselskap.

IMG-20180221-WA0028

Ek giggel oor die gebeure, maar soos die dag verloop begin ek so by myself dink. Ons is hier op aarde om hemelbesems te word, en ons is meestal doos, ons hoor nie. Ons het nie ore nie.

Dis ons werk om uit te styg en ons beste onse te word, so na as wat ons kan strewe om soos die uiterse voorbeeld,Jesus te wees.  Ons moet woeker met ons talente, ons moet ander dien, ons moet vol liefde wees, ons moet nie goedkeuring en skatte op aarde na smag nie. Nee, daai wag in ewigheid op ons.

Ek bid toe maar om genade om my hemelbesem self te bly nastreef en om asseblief te kan leer luister om te verstaan.

Baai tot later.