Alles het verander

“A quick thought as we approach Good Friday.-

Birth: the violent thrusting from safety into the great unknown. The ultimate decentering born out of love.

Death: the great discomfort of the paschal mystery. An end without an end. The great anxiety of non-being.

Resurrection: New life, where everything is the same and nothing is the same. Being both present and absent, seen and unseen.

Each year we are reminded of the horror of the crucifixion, we try to find meaning in it, to explain it away with atonement theories, to consider it simply part of the plan of some great puppeteer.

We look forward to the resurrection, when we can pretend everything is back to normal, forgetting that the temple curtain is torn, things are not as they once were.

How easily we forget that our call is to be reborn, not resurrected. To be thrust into the great unknown, beyond the walls of certainty. To be decentered, to be shaken to the core but to be the banner of hope for something new.”
~Nicole Anderson


Sy skryf so waar. Alles het verander met Jesus se kruisdood. Die voorhangsel het geskeur – geen skeidslyn meer tussen God en sy kinders nie. Onse Jesus opgestaan en Hy stap dwarsdeur die dood die ewigheid in vir ons!

Ek huldig Nicole Anderson se mening dat dit nie net ‘n kwessie van opstanding is nie, ons word geroep om hergebore te word, om totaal nuut vlagdraers van ewige hoop te wees.

“Staan op, staan op vir Jesus” meen Stefan Joubert is te passief, ons moet doeners vir Jesus wees. Nie net opstaan nie, moue oprol en Sy hande en oë en liefde in hierdie stukkende, vreesaanjaende wêreld wees.

Gesëende Pase.

Ons loop almal saam huistoe….

Ek pieker en tob oor my lewe en my geloof die laaste paar dae, en nou weet ek die Here praat aanmekaar met ons, ons moet net luister. So kom my antwoord vanoggend via ‘n mede-blogger.

Ek wil so huistoe verwelkom word. Dis my doel hier op aarde. Amen. Die skildery se naam is “First day in heaven…”

Soos gewoonlik as ek niks het om te doen nie….en dit is my min beskore. Gaan blaai ek so bietjie op FaceBook en lees bietjie oor almal se sages. Dis natuurlik die een se ou wat weer ‘n vark is of daai een wat se kind goed doen op skool. Of lekker vakansies oor see […]

via ‘n Gevreesde werklikheid — Natasja Franzsen

Abigail

Haar naam is Abigail. Sy stap by die Lekkerwinkel in, met die mooiste tafeldoeke, lopers en skinkbordlappe. Alles self gemaak en ontwerp. Ek koop ‘n allermooie ronde tafeldoek.

Sy val in trane op die grond neer. Ek help haar op. “No, you are an artist,” sê ek vir haar.

“No madam, I do this because of scarcity. To keep living,” kom die stil antwoord.

My hart is stukkend, al  lyk my eetkamertafel nou grênd. Ek bid en rasieleier nou vir Abigail.

Here, daar is soveel swaar, maak ons engele vir mekaar.

CollageMaker_20180312_144202229.jpg

Horende hemelbesems

 

My relaas vandag begin so met ‘n ompad. ‘n Familiestorietjie van toeka wat my gesin baie geniet gebeur soos volg:

My nuutgeskeide tante en haar kleuterseuntjie en -dogtertjie bly in ‘n woonstel. Met al die omskommelinge in hulle lewens, is Mamma een goeie Sondag moeg en reël met haar bedrywige kleuters vir bietjie rustyd. Sy lê rustig in die kamer en koerant lees, en die twee parmante speel in die sitkamer. Sy het vir hulle gevra om soet en stil te wees, sy wil rus.

Sy vertel hoe die eerste rukkie heel bedaard verloop het, totdat Boet sy karretjies begin briek en bots met die nodige byklanke. Sy kleinsus berispe hom so ewe en sê Mamma slaap, hulle moet stil wees.

Maar sooos dit met sibbe gaan, luister Boet glad nie. Kleinsus wip vir haar en haak af: “Het jy nie ore nie? Is jy doos? Mamma slaap en jy raas.” My tante sê sy het so gelag, daar was geen verdere rus daai Sondag nie.

Nou het dit oor jare so gebeur dat as iemand in my gesin nie ore het nie,is hulle doos. Horende doof.

Vanoggend vat ons boeke. Rots hoor al vir ‘n paar jaar nie mooi sonder sy gehoorstuke nie. So as ons Bybel lees moet ons mooi elokeer. Bab lees uit Psalm 82 oor God wat bo hemelwesens uittroon. Ek merk Rots is rusteloos, maar ons is nou met boekevat besig. Ons reis op die oomblik deur ‘n joernaal van Izak de Villiers, wat lekker reguit en op die man af is. Ek sien Rots frons weer en vra of daar ‘n drukfout is , watse hemelbesems word van gepraat. “Nee man pa, jy is doos, dis hemelwensens,” lag Bab.  Ons oggend het vrolik begin.  Ons bid en sê dankie vir die reën en die nuwe dag en al ons seëninge en askies vir al ons foute.

Nou nog iemand wat vanogeend heeltmal doos was is ons Koda-Koos, ons gitswart Labrabull. Kyk net hoe moes ek om hom bed oortrek vanoggend. Bang hy verloor sy lêplek by Rots wat maar baie tyd op die bed spandeer met net ons hondekinders vir geselskap.

IMG-20180221-WA0028

Ek giggel oor die gebeure, maar soos die dag verloop begin ek so by myself dink. Ons is hier op aarde om hemelbesems te word, en ons is meestal doos, ons hoor nie. Ons het nie ore nie.

Dis ons werk om uit te styg en ons beste onse te word, so na as wat ons kan strewe om soos die uiterse voorbeeld,Jesus te wees.  Ons moet woeker met ons talente, ons moet ander dien, ons moet vol liefde wees, ons moet nie goedkeuring en skatte op aarde na smag nie. Nee, daai wag in ewigheid op ons.

Ek bid toe maar om genade om my hemelbesem self te bly nastreef en om asseblief te kan leer luister om te verstaan.

Baai tot later.

 

Stuur my, Here al is die uitdaging groot

Vroegoggend verby geslaap vir die eerste keer in weke. Lekkerste lekker om na 07h00 wakker te word. Rots lê en blokraai, en Bab en die stoute brakke stoei in haar kamer vir die beste lêplek op haar bed. Maak koffie, pak die gedroogde beskuit weg, gaan gee vir die voëls hulle kossies. Stil tevrede Sondagoggend op Waterval.

Die Sondagkoerant is afgelaai op die tablet en met ‘n stomende beker boeretroos, swart en bitter (niks met persoonlike voorkeure of my gemoed te doen nie, wel so van my bababottel afgespeen) gaan lê ek behaaglik op die oorblywende kussings agteroor. (Glos: Sedert Rots se stywenekkie proses, is hy die baas van alle kussings in ons kamer.)

Ek lees oor CR, die gesoekte Guptas, JZ se Nkandla wat maar R660 per maand kos, moorde, en so aan en so voorts.

Ek vind die EverydayZulu ou, Melusi  Thsabalala,  se onderhoud met Hanlie Retief verfrissend, en ek gaan laaik sommer sy blad. Wens iemand wil Everyday Sepedi, TshiVenda en Tsonga hier by ons trag.  Hy sê vir Hanlie sy blad op die Vuisboek is uit frustrasie dat inheemse tale op radio afgeskeep word of gruwelig vermink word, begin. Ag hy praat so na my hart. Die Radio sonder G se afrikaanseklingels steek my dwars in die krop, so ek kan my net indink hoe Zoeloe en Sepedi en al die ander verkrag word omdat almal dink Google translate is die ware vertaler. Pffft. Google maak ons lui.

Melusi vertel dat hy geleer het dat mense van positiwiteit hou – alle mense. Dis toe dat ‘n “Lion-vuurhoutjie het in sy kop gevlam” het, en hy het besef:”Hou op om jou te bekommer oor wat jy nie het nie en gee wat jy hét.” Ag so bek moet jêm kry.

Sy blad het ‘n verassing ingehou – mense het nie op die platform kom taal leer nie,  die daaglikse nuwe woord het ‘n gesprekforum geword. Alle mense. Soveel so dat hy wat Melusi is homself betig het omdat: ” Jy het jou voorgeneem het om oop te wees vir alle rasse, geslagte en ouderdomme, neh. Aanvaar hulle as vriende.” Dis nou na sy blad van  100 na 700 en nou 1000e gegroei het. Daar is trolle, en hy het aanvanklik so vinnig as wat hy vriende aanvaar het, net so vinnig mense afgegooi. Nou na maande, was daar slegs vier mense wat hy genoop gevoel het om te verwyder van die blad.

Melusi praat waarhede oor vooroordele en veronderstellings – gaan lees self. Soos Melusi, self bely, hy het sy eie Damaskus-oomblikke op hierdie reis. Laat dit so wees vir ons almal, bid ek vanoggend met die koerant in my hand.

Ek gaan kuier op Melusi’s Everyday Zulu blad. Vandag se woord is “thuma” – om gestuur te word. President Ramaphosa het Vrydagaand ook uit Bra Hugh Masekela se lied Thuma Mina aangehaal: Thuma mina – stuur my. Ek bid verder, dat ons almal hierdie gesindheid sal openbaar. Die Melusi’s, die Kose, die Susanne, die hele lot van ons.

Ja, kan jy glo hoe ons land se narratief byna oornag aaan die verander is…

En toe blaai ek verder. In die Rapport Weekliks is ‘n dubbelblad: “Die val van ‘n fout” en ek is sommer kwaad. Die uitleg pla my. Links is Steve Hofmeyr en regs Antjie Krog. Dit moes andersom uitgelê word. Want meer retories en regs, kan ou Steve nie wees nie. Aweh, Stefaans “haal jou mgabe af en lilizela”- drink ‘n positiewiteitspilletjie en blaas af.

Antjie Krog se liberalisme is ook nie almal te koppie tee nie, maar waar woorde skryf sy:” … dis nie net wit mense wat oor die afgrond gekyk het nie, ook ander mense het: En gesien dat ‘n korrupte staatshoof noodlottig is vir enige drome en groei… Wit mense sal moet gee, baie gee en ek dink die meeste van ons moet met oorgawe gee as ‘n besielende, knap staatshoof planne voorlê wat almal insluit met die oog op verbeterde lewensomstandighede…Met ons almal se verskuifde perspektiewe is die land nog nooit so reg om sy en haar kant te bring om Suid-Afrika sigbaar ten goede vir almal te verander nie. Maar soos die taxiegaurdjie in my straat skreeu: “Move people. Jirre, julle moet move!””

Ek en my gesin move al geruime tyd en trag doelbewus om die wat baie swaarder as ons in hierdie land oorleef, se hand te vat en te help waar ons kan. Ons werkers se huise word verbeter.  Die Drop In Centre se boorgat word beveilig. Middagetes wat in my kombuis berei word, is in die yskas by die werk vir ons span, want hulle moet soggens al 04h30 in die pad val om betyds by die werk te wees en saans 19h00 kom hulle tuis. wie sal vir hulle deur die dag kry, as ons dit nie doen nie? Ek deel hierdie nie om te spog dat ons gesin so oulik is nie. Ons het net lankal besef dat ons in ons gezuma-de staat, nie veel kon verander aan die groot prentjie nie. Politieks is maar ‘n stadige, raserige dier. Ons het eenvoudig na ons onmiddelike omgewing gekyk en besluit, doelbewus, om ons tiendes te bestee waar ons die wit van swaarkry mense se oë kon sien.

En Vrydag – daar staan Cyril, ons president en hy sê thuma mina – stuur my, en vir derduisende Suid-Afrikaners vlam hoop weer op. Kom ons stimela – werk om ‘n gedeelde visie te soek, al  kos dit opoffering.

In  Esgiël 16 lees ek vanoggend: ‘“Eendag gaan Ek die lot van Sodom en haar dogters en Samaria en haar dogters verander. Dan sal Ek jou ook weer oprig. Jou ouer suster is Samaria wat saam met haar dogters noord van jou geleef het. En jou jonger suster is Sodom wat saam met haar dogters suid van jou geleef het. Jy het nie sommer maar net gesondig soos hulle nie. Nee, dit was nie genoeg vir jou nie. Binne ’n kort rukkie het jy hulle ver oortref! So seker as wat Ek leef, sê die oppermagtige Here, Sodom en haar dogters het nooit gedoen wat jy en jou dogters gedoen het nie. Sodom en haar dogters se sonde was dat hulle trots was en te veel kos gehad het en glad nie vir ander omgegee het nie. Hulle het nie arm en behoeftige mense gehelp nie. Hulle was trots en het afskuwelike dinge gedoen. Daarom het Ek hulle uitgeroei, soos jy gesien het.’ ESEGIËL 16:46-50,53

Here, wil U ons genadig wees en ons nederig en aanneemlik maak in u oë. Help ons om nie onbedag teenoor ander se seer en woede dinge sê en doen nie. Help ons om die mense te wees wat U hart bly maak. Ek dra ons land en sy mense aan U op en vra dat U elke dag ons sal lei om ons selfsug, eie-geregtigheid en trots in ons sakke sal steek, die moue sal oprog. Thuma mina, stuur my Here. Amen.

Ook onthou ek wysheid ala Voltaire van Evelyn Beatrice Hall

quote-i-disapprove-of-what-you-say-but-i-will-defend-to-the-death-your-right-to-say-it-n-b-evelyn-beatrice-hall-96-54-08

Meneer die President

 

cr

Wat ‘n week was dit nie. Die Hiëna en sy trawante het ons tot op die mespunt geneem en met sy laaste minagtende stotteringe net weer gewys hy voel vere vir ons land en die mense. En u, het  stil en waardig u beurt afgewag. Ek kan my indink hoe gesprekke met die vreeslike mens moes wees. Nee, eintlik kan ek nie.  U het ‘n hoë hekkie naby ‘n afgrond vir ons met lof oorgeseil. Dankie dat u gister ‘n eed gesweer het om ons Konstitusie te respekteer en ons te lei na ‘n splinternuwe visie.

Ek lees iewers dat ons land nou volwasse is, die dat ons nie soos ons noordelike bure die strate ingevlieg het om aan ons blydskap oor JZ sy paai vat en waai, uiting te gee nie.

“I actually believed every word CR said at the inaguaration, I felt proud and I felt respect for the first time,” vertel ‘n geagte kliënt vir my. Ek wit en middeljarig, hy swart en nog met jeug aan sy kant. Ek se Sela, ja. Dis mos nou volwasse om so oor verandering te praat.

Kyk Meneer President, u gaan nou nie vir my skielik ‘n ANC lid maak nie, maar wraggies jy  het met jou impromptu (of is dit fyn beplande) verskynings aan die draf in Seepunt vroeg gisteroggend en toe, net na u inhuldinging in die wandelgange van die V&A Watefront met die grootste, ontspanne oopbek smaail en ‘n vonkel in jou oog – vir ons gewys jy is in ons midde.

Ek lees in die Daily Maverick artikel deur Judith February  hoe mooi  beskryf sy hoe ons in Suid-Afrika dit alte dikwels regkry om net so voor ons die afgrond aftuimel, op ‘n mespunt weg van tragedie, om sake om te keer. So het ons weer Vaaltyndag om 10h00 ons tweede kans gekry. Om weg te breek uit die wurggreep van JZ se koninkryk van Zupta, om nee te sê vir korrupsie, nepotisme, verdagmakery en rasse-wrywing.

Moet my ook nie verkeerd verstaan nie, Meneer President, ek besef u is nie die Goeie Feë nie. Jy het allermins ‘n towerstaffie waarmee alles wat ons land aan gebrek ly, net weggetoor gaan word. Nee, ons moet na jou waardige houding kyk en dit as ons tweedekans-voorbeeld gebruik. Ons moet mekaar in die oë leer kyk en vir mekaar respekteer. Ons moet aanhou om fluit te blaas oor onreg, misdaad en onderduimsheid. Ons moet dit wat JZ se bewind ons leer doen het, volhou. Ons moet nie ‘n oomblik verslap nie.

Jacques PAuw en kie moet aanhou skryf en loer en vertel “kyk hier, hoor hier, loer daar.”  Ons moet aktiviste word – almal van ons. Ons moet aanhou om te protesteer, tot U die kabinet skoongemaak het en die polisie en die Valke en SARS en die Onderwys en die Eskom en die Koeberg en die SAUK almal kry funksioneer soos hulle moet. Ons is u rasieleiers. Steek luilakke en bloedsuiers in die pad, of beter sluit hulle toe en gooi die tronkstleutels weg!Ons sal soos South Africa First Forum se Rod Solomons en Vytjie Mentor ons leer om nie stil te bly nie.

Suid-Afrika moet hierdie tweede kans met alles aangryp. Daar lê vir ons baie genade in tweede kanse. Ons God is immers ‘n tweedekansgewer, Hy boer met genade, en dis  ons jong volwasse land se mense se plig om nou bakhand vir dié oes uit God se hand te staan en mekaar terwille van wonders te laat gebeur.

Liewe President, onder u leierskap:

  • Mag ons nooit weer sien hoe ‘n finasiesminister op sy tablet sit en Candy Crush Saga speel nie.
  • Mag ons nooit meet verkeersbeamptes sien wat by venters inbuk om ‘n geldjie oor die palm gevryf te word nie
  • Mag ou Pothole Slaggate as minister van paaie sy gat sien
  • Mag dit gebeur dat ons land se mense besef geen boere- geen kos beteken
  • Mag  ons weer ‘n polisie-en weermag hê wat respek afdwing
  • Mag alle gelukspakkie lisensiehouers van ons paaie verdwyn
  • Mag ons besef Liewe Meneer Ramaphosa,  dat u en ons almal net mense is en voete van klei sal hê, maar saam sterk kan staan en saam hierdie bult uitkom, om dit wat die afgelope nege jaar so liederlik skeefgeloop het tot op die been oop te kloof en die vrot sweer van korrupsie en eie-belang uitwis.

Ek en my huis bid vir jou, jou gesin, die kabinet wat jy vir ons gaan skoonmaak en vir ons mooi land se tweede-tweedkans. Jou smaail sê ek mag maar hoop.

 

Fan

Ek dink die oompie in Leeann Liebenberg se foto is jou grootste fên, maar ek reken hy som ons hoop, verligting en vreugde op. Kudos vir u om ‘n uur of wat na u inhuldiging as ons vyfde president, gaan rondstap het. Ek hoop u bly so tussen en naby ons.

Groetnis

Lekkervurig

 

 

 

Respek. Jy is kosbaar

DEFERENCE

Ek is baie lief vir woorde en lees soms aan ‘n woordelys of woordeboek soos ‘n storieboek. Ek loop die “power thesaurus” op die www-eter raak op soek na ‘n sinoniem vir ‘deference’ – respek, agting, eer.

Ek vind “deference: respect, respectfulness, regardesteem…

Die volgende interessante statistiek val my op:

https://www.powerthesaurus.org/deference   501 synonyms 156 antonyms

https://www.powerthesaurus.org/respect   2012 synonyms 630 antonyms

Ek reken ‘deference’ is eerbied: respek, respekvol, agting, eer, onderdanigheid, eervol…. Ek wondder: As daar soveel woorde in een taal is wat eervolhied en respek verteenwoordig, waarom sukkel ons mensdom so daarmee? Ingels is dan internasionaal.

Dis seker omdat die woorde ‘n aktiewe daad en emosie van mens vereis. Ook seker dat volgens menslike standaarde, respek verdien moet word. Ook seker omdat ons nie almal van dieselfde plek of perspektief die ondermaanse beleef nie.

Respek forseer is nie regtig eervol nie. Dis op vrees baseer, ook nie van die heilige soort nie, byvoorbeeld in lande waar mense gevangenes van tradisies, fanatiese ideologie en slagoffers van die wrede egotisme van despote is – dink aan die tirannie van die Taliban, die Noord-Koreane, Indië, en so aan.

Bombasme, arrogansie, rykdom, leierskap en geboortereg verdien nie, of het nie altyd respek tot gevolg nie. Dink maar aan JZ, JM, die Steinhoff manne, die skoolprefek wie se ouers se geld sy balkie koop…en so aan en so meer.

Wie by my respek afdwing is outentieke, regte egte mense. Die oom in die tou by die bank met sy mooi tweed baadjie, wat ‘n vrou met ‘n baba in die ry voor hom laat kom staan. Die mens wat homself in my oë se refleksie sien, en ek myself in syne. Om te weet jule is ewemense. Een Skepper God het ons geskape, elkeen uniek. My heilige vrees en agting en eer, die reserveer ek vir my Here.

En dan soos die prentjie definisie vertel: Respek vir die kosbaarheid van ander – daai kan ek  probeer, maar dis ‘n moeilike ene. Want die bombas, die arrogante blikslaer, die stinkryk snob – is hulle ook nie die Skepper se kosbares nie? Haaits, hoe piets so blindesambok nou! Vee maar eers voor jou eie deur Lekkervurig voor jy verder relaas.

Terwyl ek sit en skrywe lui die winkel se deurklokkie.  My dierbare, kosbare Drop In Centre vriendin Regina! Al die pad van Perskebult, in die reënweer. Opgedress en ‘n nuwe kapsel. “Hallo Sissi.” Ek kry die lekkerste druk en ‘n pakkie word my in die hand gestop.

“I like to thank you for everything you done for us. Miss Regina and Lethlanthene staff,”  sê die kaartjie. Binne in, ‘n koffiebeker wat lees: “Our God Reigns.”

Kosbare, kosbare oomblik waar ek en sy mekaar diep in die oë kyk.  Kosbare respek.  Sy werk elke dag met 100 plus kinders en sien en voel en ruik swaarkry daar in ons stad se armste wyk. Ek is die skakel tussen hulle met geen hulpbronne en die plaaslike Add Hope (daai R2 wat julle so by die Kolonel se hoenner sit) fondse. Ons moet ‘n verslag indien om seker te maak daar word fondse beskikbaar gestel sodat die weerlose wesies elke dag hulle enigste bord kos kry.

Dis al sewe jaar dat ons die projek saam-saam aan die gang hou. Alles respek en baie genade.  Hulle kosbaarheid verdien my agting en eer. Die kinders ter wille van, gaan ek my beste bedelbrief nog skrywe!

Hulle het my ‘deference,’ hulle is kosbaar.

 

 

 

 

Waarna jy soek, soek ook na jou…

24785401_1710051799026913_2165353082811654114_o Ek is gistermiddag vodde gewerk, en blaai blaaskanstyd sommer so deur die Vuisboek. Boem! Tref die Hanli Kotze skepping my! Sy het die mooi net twee minute vantevore gepos op haar muur met ‘n te koop boodskap. Ek het nog nooit so vinnig geskarrel om iemand te bel nie!

Ek het haar mooi kuns en woorde in LÉÉF tydskrif leer ken. Toe op ‘n dag bt my gunsteling gallery vier afdrukke gekoop en laat raam.  Jare gelede in Potgietersrus, het ek  in ‘n oudhede/kunswinkel ingestap  en daar tref ek “Jan en die boontjierank” aan. Hy hang in my gang, daar waar ons baie verbyloop en inloop, en hy praat en gee jou drukkies en herinner ons ewige huis is nie hierop die ondermaanse nie.

Vier afdrukke met die mooiste mooi woordwonders soos net Hanli kan, stil my verlange na my geliefde Camdeboo en Great Expectations huis so ver daar in Graaff-Reinet.  Die een skildery se woorde: Ons huisie wag oopmond….. ag, ek pak sommer.

En so neffens die ablusie/dinkplek/troon, bokant die mooi groen Ouma emmer en koos, hang vier plekmatjies met Hanli-woordkuns.

My liefde het na baie

draaie op die highway beland

Jy bou vir my ‘n baksteenhuis

na my verre reis

voel ek tuis”

en

“Jy bring vlerke vir my woorde

‘n oseaan om in te vlieg

En ek reis

      ek reis

na ‘n plek met space

Ek het toe ek Soek-soek opraap, die geleentheid om met haar te gesels oor wat my so ontroer dat ek die skildery wil koop. Lekker dat sy wil weet.

Dit is my kinderlike oortuiging dat vir ons, elke-haar-getelde lieflinge, is daar met Sy wonderbare hand ragfyn bedraad al die boeke en kuns en mense wat inspireer en wanneer die tyd reg is, jou pad kruis . Daai heilige toeval, daai onverwagse geluk, ‘serendipity’ soos die Ingelse sê. Daardie oomblikke is dikwels klein bekeer momente, soos Izak de Villiers een Pinkster in Polokwane vir ons geleer het.

Gister het God vir Hanli en my weer laat paaie kruis. Sy pas Soek-soek klaar geskilder en ek diep onder die indruk van genade wat ek weer die week ervaar het.

Terwyl ons so oor die telefoon gesels, voel dit asof Hy sommer so ons hare deurmekaar vryf en sê: “A, my kinders, dis hoe julle saam moet loop en My eer.”

Met lekker warm harte het ons mekaar gegroet. Soek-soek kom Maandag by my bly. Ek het klaar hangplek in my kantoor sodat ek deur my werkdag sal kan opkyk en onthou van stormsee en engele en genadevissies en heilige toeval.

Wat ons ookal oorkom – ons oorkom

Voor jy verder lees, luister eers hier.

 

Ken julle die storie van die mooie gesang?

Ene Horatio Spafford, ‘n eens suksesvolle prokureur in Chicago, se lewe word deur ‘n rits traumatiese gebeure getref. Sy tweejarige seun sterf onverwags en die  Great Chicago Fire van 1871 roei hom finansiëel uit. Hy het aansienlike eiendom besit, en dié is uitgewis in die brand. Asof dit nie genoeg is nie volg ‘n ekonomiese laagtepunt in1873, wat besighede verder geknou het. Hy het beplan om saam met sy gesin per boot na Europa te reis. Weens omstandighede, vertek hy nie saam op die SS Ville du Havre nie. Terwyl hy met hersonering van eiendom na die brand gesukkel het, is daar ‘n tragedie op see. Die SS Ville du Havre. Die bots met die Loch Earn in die grootte Atlantiese oseaan. Spafford se vier dogters oorleef nie. Sy vrou Anna stuur die wel-gepubliseerde telegram: “Survived alone…

Spafford vertek dadelik om by sy vrou aan te sluit. Toe die boot waarop hy reis, naby die gebied waar die ongeluk gebeur het, pen hy die mooie “It is well with my soul.”  Philip Bliss het die melodie gekomponeer en dit is in  die Gospel Songs No. 2 deur  Sankey and Bliss (1876) gepubliseer.

Horatio en Anna Spafford het hierna weer drie kinders. Maar tragedie bly nie weg nie. Hulle vierjarige seuntjie sterf op 11 Februarie 1880 aan skarlakenkoors. Hulle twee dogters Grace en Bertha oorleef. Die Presbiteriaanse kerk waaraan die gesin behoort het, het die aanhoudende tragedies van die Spaffors as goddelike straf beskou. In reaksie tot hierdie oordeel het die Spafford hulle eie Messianse-sekte, die “Overcomers” soos die Amerikaanse media hulle genoem het.

Die Spafford gesin vertek in 1881 toe Grace pasgebore is na Ottoman-Turkse Palestina. Hulle vestig in Jerusalem en stig die  American Colony.  Lede van die kolonie het hulle besig gehou met  filantropiese werk oor godsdienste heen. Alle mense is gehelp, en so het hulle die vertroue van plaaslike Moslems, Jode en Christen gemeentes verwerf.  Tydens en direk na die Eerste Wêreldoorlog het die kolonie ‘n kritiese rol gespeel om gemeenskappe in Jerusalem deur swaarkry tye en skaarste te kry deur sopkombuise, hospitale, weeshuise te vestig  en ander noodsaaklike dienste te lewer, aldus Wikipedia

Hulle werk word die onderwerp  van  Jerusalem deur nobelpryswenner Sweedse skrywer Selma Lagerlöf.

Hulle verhaal laat my aan die legende van die ‘thornbird’ dink. Die voëltjie is dikwels die slagoffer van ‘n laksman of valk, wat  die weerlose skepseltjie met ‘n doring deurboor. Selfs in die voëltjie se sterwensoomblikke sing hy sy mooiste melodie.

So moet ons ook wees deur alles – want God is reeds daar.

Lê-Jou-Eier: Lek daai bak en leef

 

-my-childhood-memories-sweet-memories

“Jy leef net een keer, lek die bak uit.” Kreatief, lê jou eier kreatief, sê Hester. Mmm, my skryf is op die laaste ruk. Die lood is weg, die ink is droog. Iemand het my bak gevat. Niks lekkerte om te lek nie. Ag ek praat sommer bollie…

Elkeen van ons onthou daardie lekkerte as Ouma roep: “Kom lek die bak uit!” Een kon die lepel aflek, die ander die klitser, en iemand het die bak gekry. Og, as jy weer kyk is dit sjokoladekoek mengsel om die mond, op die wang, in die hare. Vuil vingertjies merk die tafeldoek. Jy begin die koek in die oond te ruik, en saam met die proesel wat jy afgelek het se smaak in jou mond , weet jy groot lekkerte is aan die kom!

Ek lees iewers dat ons lewens so geniet moet word. Want ons tyd hier is kort, ons adres wel ewig elders. Hoe kan mens dan nou nie die bak wil uitlek nie?

Ag, en doen dit met oorgawe soos jou brak jou smiddae groet – oopbek en stertswaaiend, of soos daai seuntjie wat die eerste keer sy tweewielfiets bemeester – oopbek en loshande en in oortreffende trap! Voluit en bokker die gevolge. Meeste kere is daar pleister wat help vir die skrape.

Moet ook nie vergeet om jou bak en die leksel so mooi en lekker as wat jy kan te maak nie! Moenie half-half wees met jou talente en gawes nie. Moenie ingat wees met aardse seëninge nie. Dra die skoene, eet met Ouma se eetservies, gebruik die handoeke. Hoekom, sou jy vra.

Nommer een, ons kry nie Venterwaentjies hemel toe nie.  Laat ek vertel: Ou Ryk  lê op sterwe. Hy is bitter omgekrap, want hy is erg verknog aan sy aardse besittings. Stinkskatryk lê hy dag in en uit en bid en smeek dat hy tog asseblief net ‘n reistas kan saamneem die ewigheid in. Die alewige gebid is erg en Petrus by die pêrelhekke kry eendag van hoogste gesag opdrag om asseblief te reël dat Ryk tog maar ‘n tas mag saambring. Ryk se gebede hemelwaarts stop sommer gou. Langs sy sterfbed is ‘n tas, sy hand styf om die handvatsel geklem. Sy laaste asem blaas hy uit.  By die pêrelhekke is dit besonder beknop toe Ryk met sy tas daar aankom. Die engele en apostels en skares kan nie wag om die aankomeling en sy bagasie te sien nie. Eerstes trek mos maar so aandag.Petrus groet Ryk, en namens almal vra hy of hulle maar kan sien wat Ryk so graag wil saambring. Met groot gebaar maak Ryk sy tas oop. Dit is vol goudstawe gepak. Petrus skreeu van die lag, en almal wil weet wat is so snaaks. Ryk is nogal gewip. “Bwahaha, jy het plaveistene gebring, kyk,” beduie Petrus. Voor Ryk strek ‘n goudgeplaveide pad na die Vader se Troon……daar is baie gelag in die hemel daardie dag.

Nommer twee, jy is veronderstel om te deel want:23722593_1915906705105391_2885544022359290897_n

Jy, skepsel, is veronderstel om jou lewe en middele en talente te deel….sela. Ons is meesterstukke, ieder en elk van ons. Ons is gedigte (Grieks:  Poema) deur ons Skepper geskrywe. Elkeen met talente en gawes. Elkeen gestuur om die kort tyd op die ondermaanse Sy liefde te wys en ervaar. Met alles in jou, maak seker jou mooi bak het iets te lek. Vir jouself en ander. As jy alleen die bak uitlek kan jy goormaag kry. Deel dit.

Nou is dit so dat as jy leksels deel, daar snipperiges en snobberiges gaan wees wat nie van borrelende fonteintjie-jy gaan hou nie. Dis ooraait(erig). Sleg vir jou en vir hulle. Hulle mis uit en jy kry so bietjie seer. Jy moet maar aanhou, en leksels aanhou uitdeel. Moenie iemand se toestemming vra nie. Jou Skepper het jou al die toestemming gegee tot in ewigheid!

Moenie soos ‘n slim dominee gepredik het “die stagnante dam met slykerige bodem wees nie,” nee, borrel van die Lewende Water wat deur jou are bruis. Weet jou Vader staan en juig jou aan, jou prentjie is in Sy brêgboek. “Kyk, kyk, dis My kind,” wys hy trots. (Lees Efesiërs 2 as jy nie weet nie)

Jou leksels is die goeie werke wat jy doen, jou talente en gawes uitleef, jou deel met ander mense.  Doen goeie werke, wat die liefde van God uit straal, as Sy geliefde en jou gawes en drome, Godgegewe.

Wat ‘n wonderlike epitaaf sal dit nie wees nie: “Sy/hy het nie net geleef en die bak alleen uitgelek nie. Nee sy/hy het die mooiste bak gekry en dit tot oorlopens toe gevul met wonderlike dinge, en dit met almal gedeel, sonder skroom of toejuiging.”(Dié het ek op die Google raak gelees oor ‘n vrou in Kanada wat vir haar gemeenskapswerk vereer is.)

Willem Wikkelspies het tereg opgemerk dat die sin van die lewe is om jou gawes te ontdek, en die  doel van die lewe is om dit dan weg te gee. Wees so met jou bak en die leksels.

Deksels. As jy dink jy kan nie – lees hierdie kapow-preek:

2 Korintiërs 4:1-6, 16-17
Die lewe is net ‘n oomblik


Broers en susters in onse Here Jesus Christus:
Voor die sonde in die wêreld gekom het, het niemand almanakke gedruk, horlosies gedra of begraafplase nodig gehad nie. Adam en Eva het in ‘n wêreld sonder tyd gewoon. Daar was nie ‘n begin en ‘n einde nie. Want die mens was na die beeld van God geskape.

Maar toe kom die sonde. Toe rebelleer die mens teen God. En toe verander alles. Die lewe het begin bestaan uit jare, weke, dae, ure, minute en sekondes: meetbaar en telbaar. En daarom sit ons vanoggend hier, broers en susters, met tyd in ons sak, maar hoeveel tyd weet ons nie presies nie. Dit kan dalk dekades wees, dalk jare, of miskien minder. Dalk net ‘n paar weke, dae of selfs net oomblikke. Want ons sakke sal leeg word, en ons tyd sal verbygaan. Ons lewe is net tydelik.

En dit geld vir almal van ons, en vir alles op hierdie aarde. Behalwe vir God. Hoor wat sê Jesus in Johannes 8:58: ‘Voordat Abraham gebore is, was Ek al wat Ek is’. En Jesaja 57:15: ‘Hy wat hoog verhewe is, Hy wat ewig leef … Hy lewe in ‘n hoë en heilige plek’.

En so kan ons aangaan, broers en susters. Kom ek noem u nog ‘n paar voorbeelde: God is van altyd af daar (Ps 93:2); Hy is die Koning vir altyd (Jer 10:10); Hy is onverganklik (Rom 1:23); Hy alleen besit onsterflikheid (1 Tim 6:16); die hemel en die aarde sal vergaan, maar God bly dieselfde (Ps 102:28), en Job 36:26 sê dat die mens eerder al die sout in die oseaan sal kan meet, eerder as om God se jare te bereken.

Dus: volg ‘n boom terug na die saadjie, speur ‘n rok terug tot sy begin in die fabriek, neem ‘n kind terug tot by sy ouers en sy geboorte. Dit kan. Maar speur God terug tot by wat? Of by iets?

Dit kan nie. Nie eers God het God gemaak nie. Daarom sê Jesaja 43:13 ‘nou en vir altyd is Ek God’, en daarom sê Jesus in Johannes 8:58 ‘voordat Abraham gebore is, was Ek al wat Ek is’. Let mooi op wat Jesus nie sê nie. Hy sê nie voordat Abraham gebore is was Ek al wat Ek was nie. God sê nooit ‘Ek was nie’. Want Hy is. Want Hy is ewig. Hy leef nie in opeenvolgende oomblikke of sekondes nie. Sy wêreld is een groot, ewige oomblik.

Daarom, broers en susters, as ‘n mens ‘n bietjie oor hierdie ewigheid van God wil nadink, sien God die geskiedenis nie as ‘n reeks eeue nie, maar as ‘n enkele foto. Hy vang u en my lewe in ‘n enkele oogopslag vas. Hy sien ons geboorte en begrafnis in een raampie. Hy ken ons elkeen se begin en einde, want Hy het nie ‘n begin of einde nie.

Dit is ‘n mondvol, broers en susters. En daar is ‘n rede voor. Want ons leef so tydgebonde, en die hier en die nou is soms vir ons so oorweldigend dat dit al is wat ons kan raaksien en beleef. Ons dink in terme van tyd, ons leef in terme van tyd. Ons lewe is tyd. En tydgebonde. Daarom is ons begrip van dit wat ewig is, van dit wat ewigheid beteken, so gebrekkig.

Maar die feit van die saak is: al verstaan ons nie wat ewigheid beteken nie, ons besit dit. Al is ons tydelik gebore, in Jesus Christus is ons deur die geloof weer gebore, en so het ons deel van dit wat ewig is geword. Deur die geloof strek ons lewens verby die agterplaas van tyd, en lok die ewigheid by God ons. Ons lewe hier tydelik, maar eendag by God ewig.

Hoe sou ons hierdie twee lewens met mekaar kan vergelyk om iets daarvan te verstaan? Ewigheid sal soveel wees as al die sandkorrels op elke strand in die wêreld (plus nog, want dit is ewig), en ons aardse lewe sal een honderdste van een sandkorrel wees. Of kom ons sê dit anders: in terme van die ewigheid, is ons aardse lewe eintlik net een oomblik. Ons hele aardse lewe. Net een oomblik. En niks meer as dit nie.

Paulus sê presies dieselfde in 1 Korintiërs 4:17. ons swaarkry in hierdie lewe is maar gering (lui die NAV), dit is maar net ‘n oomblik (lui die OAV): ‘Want ons ligte verdrukking wat net vir ‘n oomblik is, bewerk vir ons ‘n alles oortreffende ewigheid…’.

Wat hierdie opmerking van Paulus merkwaardig maak, broers en susters, is wanneer ons in ag neem hoe sy lewe gelyk het toe hy hierdie woorde geskryf het: ek was dikwels geslaan, ek was dikwels in doodsgevaar, vyf maal het ek van die Jode die gebruiklike straf van 39 houe gekry, en een maal is ek met klippe gegooi, drie maal het ek skipbreuk gely, en een maal het ek ‘n dag en nag op die oop see deurgebring. Ek het gevaarlike rivier reise onderneem, was op swerftogte in die woestyn, en was blootgestel aan koue, aanvalle, honger en dors (2 Kor 11:23-25).

En, sê Paulus, dit was alles maar net ‘n oomblik. ‘n Kort sekondetjie. Want as ek dit moet vergelyk met die ewigheid wat wag, was dit eintlik niks. En die moeite werd.

Wat sal gebeur, broers en susters, as ons dieselfde houding teenoor die lewe inneem? Of, kom ek sê miskien eers wat normaalweg ons houding teenoor die lewe is. Wanneer ons swaar kry, wil ons uit die lewe uit. Ons wil hê dit moet verbygaan. So gou as moontlik. Ons wil daaruit. En wanneer ons voorspoed beleef, wil ons hê dat dit moet aanhou. Ons wil nie daar uit nie. So asof dit alles is waaroor die lewe gaan.

Maar wat sal gebeur, broers en susters, wanneer ons besef dat ons hele lewe, of dit nou 50, 60 of 70 jaar is, eintlik maar net ‘n oomblik is in terme van die ewigheid waaraan ons almal deel het? Ons sal in die lewe inklim, met alles wat ons het. Ons sal elke oomblik lewe asof dit die laaste oomblik is.

Ons sal, soos Paulus in vers 1 sê, die praktyke wat nie die lig kan verdra nie, vermy. Ons sal nie met bedrog omgaan (en wat dit alles beteken), en nie die evangelie van God vervals nie (wat dit ook alles beteken; vers 2). Ons sal ons lig in elke stukke duisternis laat skyn (vers 6). En ons sal nie moedeloos word nie (vers 16).

In kort: ons sal elke oomblik (van swaarkry of voorspoed) voluit lewe. Ons sal met alles wat ons het in die lewe inklim. Ons sal nie ophou om goed te doen nie. Ons sal nie een geleentheid laat verbygaan om iets van die vrede, liefde en genade wat God vir ons het, aan ander uit te deel nie. Hoekom nie? Want as ons sal besef: ek lewe hier maar net ‘n oomblik.

Ons het net een oomblik, broers en susters, om betrokke by ander te wees. Ons het net een oomblik om by ons gemeente betrokke te wees. Ons het net een oomblik om vir ons kinders en ander lief te wees. Ons het net een oomblik om onvoorwaardelik te vergewe. Ja, ons het eintlik net een oomblik om te leef. Want die lewe is net een oomblik. Die ewigheid wag, maar hier is ons deel van net een oomblik.

Ek sluit af: Jesus sê in Johannes 11:26 die volgende woorde wat op ons elkeen, op almal wat glo, betrekking het: ‘en elkeen wat lewe en in My glo, sal in alle ewigheid nie sterwe nie’. Wat eenvoudig beteken: ons lewe reeds ewig. Ons sal eendag almal sterwe, maar eintlik ook nie. Ons lewe reeds ewig saam met God. En ‘n gedeelte van hierdie ewige lewe saam met God is ons aardse lewe. Wat, in terme van ons ewigheid by God, maar net ‘n oomblik is. Niks meer as dit nie. Niks minder as dit nie.

Daarom moet ons elke oomblik gebruik. Om goed te doen. Om te lewe. Om bly te wees. Om te vergewe. Om lief te hê. Want voor ons sien, is die oomblik verby. Is die oomblik wat ons lewe is, verby.

Of het ons vergeet hoe kort ‘n oomblik regtig is?
Amen

 


Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die paddatjie of die InLinkz skakel net daaronder:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=751225

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).