Waarna jy soek, soek ook na jou…

24785401_1710051799026913_2165353082811654114_o Ek is gistermiddag vodde gewerk, en blaai blaaskanstyd sommer so deur die Vuisboek. Boem! Tref die Hanli Kotze skepping my! Sy het die mooi net twee minute vantevore gepos op haar muur met ‘n te koop boodskap. Ek het nog nooit so vinnig geskarrel om iemand te bel nie!

Ek het haar mooi kuns en woorde in LÉÉF tydskrif leer ken. Toe op ‘n dag bt my gunsteling gallery vier afdrukke gekoop en laat raam.  Jare gelede in Potgietersrus, het ek  in ‘n oudhede/kunswinkel ingestap  en daar tref ek “Jan en die boontjierank” aan. Hy hang in my gang, daar waar ons baie verbyloop en inloop, en hy praat en gee jou drukkies en herinner ons ewige huis is nie hierop die ondermaanse nie.

Vier afdrukke met die mooiste mooi woordwonders soos net Hanli kan, stil my verlange na my geliefde Camdeboo en Great Expectations huis so ver daar in Graaff-Reinet.  Die een skildery se woorde: Ons huisie wag oopmond….. ag, ek pak sommer.

En so neffens die ablusie/dinkplek/troon, bokant die mooi groen Ouma emmer en koos, hang vier plekmatjies met Hanli-woordkuns.

My liefde het na baie

draaie op die highway beland

Jy bou vir my ‘n baksteenhuis

na my verre reis

voel ek tuis”

en

“Jy bring vlerke vir my woorde

‘n oseaan om in te vlieg

En ek reis

      ek reis

na ‘n plek met space

Ek het toe ek Soek-soek opraap, die geleentheid om met haar te gesels oor wat my so ontroer dat ek die skildery wil koop. Lekker dat sy wil weet.

Dit is my kinderlike oortuiging dat vir ons, elke-haar-getelde lieflinge, is daar met Sy wonderbare hand ragfyn bedraad al die boeke en kuns en mense wat inspireer en wanneer die tyd reg is, jou pad kruis . Daai heilige toeval, daai onverwagse geluk, ‘serendipity’ soos die Ingelse sê. Daardie oomblikke is dikwels klein bekeer momente, soos Izak de Villiers een Pinkster in Polokwane vir ons geleer het.

Gister het God vir Hanli en my weer laat paaie kruis. Sy pas Soek-soek klaar geskilder en ek diep onder die indruk van genade wat ek weer die week ervaar het.

Terwyl ons so oor die telefoon gesels, voel dit asof Hy sommer so ons hare deurmekaar vryf en sê: “A, my kinders, dis hoe julle saam moet loop en My eer.”

Met lekker warm harte het ons mekaar gegroet. Soek-soek kom Maandag by my bly. Ek het klaar hangplek in my kantoor sodat ek deur my werkdag sal kan opkyk en onthou van stormsee en engele en genadevissies en heilige toeval.

Wat ons ookal oorkom – ons oorkom

Voor jy verder lees, luister eers hier.

 

Ken julle die storie van die mooie gesang?

Ene Horatio Spafford, ‘n eens suksesvolle prokureur in Chicago, se lewe word deur ‘n rits traumatiese gebeure getref. Sy tweejarige seun sterf onverwags en die  Great Chicago Fire van 1871 roei hom finansiëel uit. Hy het aansienlike eiendom besit, en dié is uitgewis in die brand. Asof dit nie genoeg is nie volg ‘n ekonomiese laagtepunt in1873, wat besighede verder geknou het. Hy het beplan om saam met sy gesin per boot na Europa te reis. Weens omstandighede, vertek hy nie saam op die SS Ville du Havre nie. Terwyl hy met hersonering van eiendom na die brand gesukkel het, is daar ‘n tragedie op see. Die SS Ville du Havre. Die bots met die Loch Earn in die grootte Atlantiese oseaan. Spafford se vier dogters oorleef nie. Sy vrou Anna stuur die wel-gepubliseerde telegram: “Survived alone…

Spafford vertek dadelik om by sy vrou aan te sluit. Toe die boot waarop hy reis, naby die gebied waar die ongeluk gebeur het, pen hy die mooie “It is well with my soul.”  Philip Bliss het die melodie gekomponeer en dit is in  die Gospel Songs No. 2 deur  Sankey and Bliss (1876) gepubliseer.

Horatio en Anna Spafford het hierna weer drie kinders. Maar tragedie bly nie weg nie. Hulle vierjarige seuntjie sterf op 11 Februarie 1880 aan skarlakenkoors. Hulle twee dogters Grace en Bertha oorleef. Die Presbiteriaanse kerk waaraan die gesin behoort het, het die aanhoudende tragedies van die Spaffors as goddelike straf beskou. In reaksie tot hierdie oordeel het die Spafford hulle eie Messianse-sekte, die “Overcomers” soos die Amerikaanse media hulle genoem het.

Die Spafford gesin vertek in 1881 toe Grace pasgebore is na Ottoman-Turkse Palestina. Hulle vestig in Jerusalem en stig die  American Colony.  Lede van die kolonie het hulle besig gehou met  filantropiese werk oor godsdienste heen. Alle mense is gehelp, en so het hulle die vertroue van plaaslike Moslems, Jode en Christen gemeentes verwerf.  Tydens en direk na die Eerste Wêreldoorlog het die kolonie ‘n kritiese rol gespeel om gemeenskappe in Jerusalem deur swaarkry tye en skaarste te kry deur sopkombuise, hospitale, weeshuise te vestig  en ander noodsaaklike dienste te lewer, aldus Wikipedia

Hulle werk word die onderwerp  van  Jerusalem deur nobelpryswenner Sweedse skrywer Selma Lagerlöf.

Hulle verhaal laat my aan die legende van die ‘thornbird’ dink. Die voëltjie is dikwels die slagoffer van ‘n laksman of valk, wat  die weerlose skepseltjie met ‘n doring deurboor. Selfs in die voëltjie se sterwensoomblikke sing hy sy mooiste melodie.

So moet ons ook wees deur alles – want God is reeds daar.

Lê-Jou-Eier: Lek daai bak en leef

 

-my-childhood-memories-sweet-memories

“Jy leef net een keer, lek die bak uit.” Kreatief, lê jou eier kreatief, sê Hester. Mmm, my skryf is op die laaste ruk. Die lood is weg, die ink is droog. Iemand het my bak gevat. Niks lekkerte om te lek nie. Ag ek praat sommer bollie…

Elkeen van ons onthou daardie lekkerte as Ouma roep: “Kom lek die bak uit!” Een kon die lepel aflek, die ander die klitser, en iemand het die bak gekry. Og, as jy weer kyk is dit sjokoladekoek mengsel om die mond, op die wang, in die hare. Vuil vingertjies merk die tafeldoek. Jy begin die koek in die oond te ruik, en saam met die proesel wat jy afgelek het se smaak in jou mond , weet jy groot lekkerte is aan die kom!

Ek lees iewers dat ons lewens so geniet moet word. Want ons tyd hier is kort, ons adres wel ewig elders. Hoe kan mens dan nou nie die bak wil uitlek nie?

Ag, en doen dit met oorgawe soos jou brak jou smiddae groet – oopbek en stertswaaiend, of soos daai seuntjie wat die eerste keer sy tweewielfiets bemeester – oopbek en loshande en in oortreffende trap! Voluit en bokker die gevolge. Meeste kere is daar pleister wat help vir die skrape.

Moet ook nie vergeet om jou bak en die leksel so mooi en lekker as wat jy kan te maak nie! Moenie half-half wees met jou talente en gawes nie. Moenie ingat wees met aardse seëninge nie. Dra die skoene, eet met Ouma se eetservies, gebruik die handoeke. Hoekom, sou jy vra.

Nommer een, ons kry nie Venterwaentjies hemel toe nie.  Laat ek vertel: Ou Ryk  lê op sterwe. Hy is bitter omgekrap, want hy is erg verknog aan sy aardse besittings. Stinkskatryk lê hy dag in en uit en bid en smeek dat hy tog asseblief net ‘n reistas kan saamneem die ewigheid in. Die alewige gebid is erg en Petrus by die pêrelhekke kry eendag van hoogste gesag opdrag om asseblief te reël dat Ryk tog maar ‘n tas mag saambring. Ryk se gebede hemelwaarts stop sommer gou. Langs sy sterfbed is ‘n tas, sy hand styf om die handvatsel geklem. Sy laaste asem blaas hy uit.  By die pêrelhekke is dit besonder beknop toe Ryk met sy tas daar aankom. Die engele en apostels en skares kan nie wag om die aankomeling en sy bagasie te sien nie. Eerstes trek mos maar so aandag.Petrus groet Ryk, en namens almal vra hy of hulle maar kan sien wat Ryk so graag wil saambring. Met groot gebaar maak Ryk sy tas oop. Dit is vol goudstawe gepak. Petrus skreeu van die lag, en almal wil weet wat is so snaaks. Ryk is nogal gewip. “Bwahaha, jy het plaveistene gebring, kyk,” beduie Petrus. Voor Ryk strek ‘n goudgeplaveide pad na die Vader se Troon……daar is baie gelag in die hemel daardie dag.

Nommer twee, jy is veronderstel om te deel want:23722593_1915906705105391_2885544022359290897_n

Jy, skepsel, is veronderstel om jou lewe en middele en talente te deel….sela. Ons is meesterstukke, ieder en elk van ons. Ons is gedigte (Grieks:  Poema) deur ons Skepper geskrywe. Elkeen met talente en gawes. Elkeen gestuur om die kort tyd op die ondermaanse Sy liefde te wys en ervaar. Met alles in jou, maak seker jou mooi bak het iets te lek. Vir jouself en ander. As jy alleen die bak uitlek kan jy goormaag kry. Deel dit.

Nou is dit so dat as jy leksels deel, daar snipperiges en snobberiges gaan wees wat nie van borrelende fonteintjie-jy gaan hou nie. Dis ooraait(erig). Sleg vir jou en vir hulle. Hulle mis uit en jy kry so bietjie seer. Jy moet maar aanhou, en leksels aanhou uitdeel. Moenie iemand se toestemming vra nie. Jou Skepper het jou al die toestemming gegee tot in ewigheid!

Moenie soos ‘n slim dominee gepredik het “die stagnante dam met slykerige bodem wees nie,” nee, borrel van die Lewende Water wat deur jou are bruis. Weet jou Vader staan en juig jou aan, jou prentjie is in Sy brêgboek. “Kyk, kyk, dis My kind,” wys hy trots. (Lees Efesiërs 2 as jy nie weet nie)

Jou leksels is die goeie werke wat jy doen, jou talente en gawes uitleef, jou deel met ander mense.  Doen goeie werke, wat die liefde van God uit straal, as Sy geliefde en jou gawes en drome, Godgegewe.

Wat ‘n wonderlike epitaaf sal dit nie wees nie: “Sy/hy het nie net geleef en die bak alleen uitgelek nie. Nee sy/hy het die mooiste bak gekry en dit tot oorlopens toe gevul met wonderlike dinge, en dit met almal gedeel, sonder skroom of toejuiging.”(Dié het ek op die Google raak gelees oor ‘n vrou in Kanada wat vir haar gemeenskapswerk vereer is.)

Willem Wikkelspies het tereg opgemerk dat die sin van die lewe is om jou gawes te ontdek, en die  doel van die lewe is om dit dan weg te gee. Wees so met jou bak en die leksels.

Deksels. As jy dink jy kan nie – lees hierdie kapow-preek:

2 Korintiërs 4:1-6, 16-17
Die lewe is net ‘n oomblik


Broers en susters in onse Here Jesus Christus:
Voor die sonde in die wêreld gekom het, het niemand almanakke gedruk, horlosies gedra of begraafplase nodig gehad nie. Adam en Eva het in ‘n wêreld sonder tyd gewoon. Daar was nie ‘n begin en ‘n einde nie. Want die mens was na die beeld van God geskape.

Maar toe kom die sonde. Toe rebelleer die mens teen God. En toe verander alles. Die lewe het begin bestaan uit jare, weke, dae, ure, minute en sekondes: meetbaar en telbaar. En daarom sit ons vanoggend hier, broers en susters, met tyd in ons sak, maar hoeveel tyd weet ons nie presies nie. Dit kan dalk dekades wees, dalk jare, of miskien minder. Dalk net ‘n paar weke, dae of selfs net oomblikke. Want ons sakke sal leeg word, en ons tyd sal verbygaan. Ons lewe is net tydelik.

En dit geld vir almal van ons, en vir alles op hierdie aarde. Behalwe vir God. Hoor wat sê Jesus in Johannes 8:58: ‘Voordat Abraham gebore is, was Ek al wat Ek is’. En Jesaja 57:15: ‘Hy wat hoog verhewe is, Hy wat ewig leef … Hy lewe in ‘n hoë en heilige plek’.

En so kan ons aangaan, broers en susters. Kom ek noem u nog ‘n paar voorbeelde: God is van altyd af daar (Ps 93:2); Hy is die Koning vir altyd (Jer 10:10); Hy is onverganklik (Rom 1:23); Hy alleen besit onsterflikheid (1 Tim 6:16); die hemel en die aarde sal vergaan, maar God bly dieselfde (Ps 102:28), en Job 36:26 sê dat die mens eerder al die sout in die oseaan sal kan meet, eerder as om God se jare te bereken.

Dus: volg ‘n boom terug na die saadjie, speur ‘n rok terug tot sy begin in die fabriek, neem ‘n kind terug tot by sy ouers en sy geboorte. Dit kan. Maar speur God terug tot by wat? Of by iets?

Dit kan nie. Nie eers God het God gemaak nie. Daarom sê Jesaja 43:13 ‘nou en vir altyd is Ek God’, en daarom sê Jesus in Johannes 8:58 ‘voordat Abraham gebore is, was Ek al wat Ek is’. Let mooi op wat Jesus nie sê nie. Hy sê nie voordat Abraham gebore is was Ek al wat Ek was nie. God sê nooit ‘Ek was nie’. Want Hy is. Want Hy is ewig. Hy leef nie in opeenvolgende oomblikke of sekondes nie. Sy wêreld is een groot, ewige oomblik.

Daarom, broers en susters, as ‘n mens ‘n bietjie oor hierdie ewigheid van God wil nadink, sien God die geskiedenis nie as ‘n reeks eeue nie, maar as ‘n enkele foto. Hy vang u en my lewe in ‘n enkele oogopslag vas. Hy sien ons geboorte en begrafnis in een raampie. Hy ken ons elkeen se begin en einde, want Hy het nie ‘n begin of einde nie.

Dit is ‘n mondvol, broers en susters. En daar is ‘n rede voor. Want ons leef so tydgebonde, en die hier en die nou is soms vir ons so oorweldigend dat dit al is wat ons kan raaksien en beleef. Ons dink in terme van tyd, ons leef in terme van tyd. Ons lewe is tyd. En tydgebonde. Daarom is ons begrip van dit wat ewig is, van dit wat ewigheid beteken, so gebrekkig.

Maar die feit van die saak is: al verstaan ons nie wat ewigheid beteken nie, ons besit dit. Al is ons tydelik gebore, in Jesus Christus is ons deur die geloof weer gebore, en so het ons deel van dit wat ewig is geword. Deur die geloof strek ons lewens verby die agterplaas van tyd, en lok die ewigheid by God ons. Ons lewe hier tydelik, maar eendag by God ewig.

Hoe sou ons hierdie twee lewens met mekaar kan vergelyk om iets daarvan te verstaan? Ewigheid sal soveel wees as al die sandkorrels op elke strand in die wêreld (plus nog, want dit is ewig), en ons aardse lewe sal een honderdste van een sandkorrel wees. Of kom ons sê dit anders: in terme van die ewigheid, is ons aardse lewe eintlik net een oomblik. Ons hele aardse lewe. Net een oomblik. En niks meer as dit nie.

Paulus sê presies dieselfde in 1 Korintiërs 4:17. ons swaarkry in hierdie lewe is maar gering (lui die NAV), dit is maar net ‘n oomblik (lui die OAV): ‘Want ons ligte verdrukking wat net vir ‘n oomblik is, bewerk vir ons ‘n alles oortreffende ewigheid…’.

Wat hierdie opmerking van Paulus merkwaardig maak, broers en susters, is wanneer ons in ag neem hoe sy lewe gelyk het toe hy hierdie woorde geskryf het: ek was dikwels geslaan, ek was dikwels in doodsgevaar, vyf maal het ek van die Jode die gebruiklike straf van 39 houe gekry, en een maal is ek met klippe gegooi, drie maal het ek skipbreuk gely, en een maal het ek ‘n dag en nag op die oop see deurgebring. Ek het gevaarlike rivier reise onderneem, was op swerftogte in die woestyn, en was blootgestel aan koue, aanvalle, honger en dors (2 Kor 11:23-25).

En, sê Paulus, dit was alles maar net ‘n oomblik. ‘n Kort sekondetjie. Want as ek dit moet vergelyk met die ewigheid wat wag, was dit eintlik niks. En die moeite werd.

Wat sal gebeur, broers en susters, as ons dieselfde houding teenoor die lewe inneem? Of, kom ek sê miskien eers wat normaalweg ons houding teenoor die lewe is. Wanneer ons swaar kry, wil ons uit die lewe uit. Ons wil hê dit moet verbygaan. So gou as moontlik. Ons wil daaruit. En wanneer ons voorspoed beleef, wil ons hê dat dit moet aanhou. Ons wil nie daar uit nie. So asof dit alles is waaroor die lewe gaan.

Maar wat sal gebeur, broers en susters, wanneer ons besef dat ons hele lewe, of dit nou 50, 60 of 70 jaar is, eintlik maar net ‘n oomblik is in terme van die ewigheid waaraan ons almal deel het? Ons sal in die lewe inklim, met alles wat ons het. Ons sal elke oomblik lewe asof dit die laaste oomblik is.

Ons sal, soos Paulus in vers 1 sê, die praktyke wat nie die lig kan verdra nie, vermy. Ons sal nie met bedrog omgaan (en wat dit alles beteken), en nie die evangelie van God vervals nie (wat dit ook alles beteken; vers 2). Ons sal ons lig in elke stukke duisternis laat skyn (vers 6). En ons sal nie moedeloos word nie (vers 16).

In kort: ons sal elke oomblik (van swaarkry of voorspoed) voluit lewe. Ons sal met alles wat ons het in die lewe inklim. Ons sal nie ophou om goed te doen nie. Ons sal nie een geleentheid laat verbygaan om iets van die vrede, liefde en genade wat God vir ons het, aan ander uit te deel nie. Hoekom nie? Want as ons sal besef: ek lewe hier maar net ‘n oomblik.

Ons het net een oomblik, broers en susters, om betrokke by ander te wees. Ons het net een oomblik om by ons gemeente betrokke te wees. Ons het net een oomblik om vir ons kinders en ander lief te wees. Ons het net een oomblik om onvoorwaardelik te vergewe. Ja, ons het eintlik net een oomblik om te leef. Want die lewe is net een oomblik. Die ewigheid wag, maar hier is ons deel van net een oomblik.

Ek sluit af: Jesus sê in Johannes 11:26 die volgende woorde wat op ons elkeen, op almal wat glo, betrekking het: ‘en elkeen wat lewe en in My glo, sal in alle ewigheid nie sterwe nie’. Wat eenvoudig beteken: ons lewe reeds ewig. Ons sal eendag almal sterwe, maar eintlik ook nie. Ons lewe reeds ewig saam met God. En ‘n gedeelte van hierdie ewige lewe saam met God is ons aardse lewe. Wat, in terme van ons ewigheid by God, maar net ‘n oomblik is. Niks meer as dit nie. Niks minder as dit nie.

Daarom moet ons elke oomblik gebruik. Om goed te doen. Om te lewe. Om bly te wees. Om te vergewe. Om lief te hê. Want voor ons sien, is die oomblik verby. Is die oomblik wat ons lewe is, verby.

Of het ons vergeet hoe kort ‘n oomblik regtig is?
Amen

 


Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die paddatjie of die InLinkz skakel net daaronder:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=751225

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Oor te veel koek en tinktuur…

Baldessari_Tincture2

In die land Misgund gaan dit maar rof. Almal sukkel om kop bo water te hou. Daar is maar soveel koek om te eet, en die bakker se standaarde het so gedaal dat die koek maar al hoe skrapser raak.

Daar bly ‘n gawe man in die land. Hy is so bietjie anders as die deursnit Misgunner. Hy glo dat as jy die hele koek vir jouself hou, gaan een van twee dinge gebeur:

  • Jy gaan te veel koek vreet en dan braak jy as gevolg van jou vraatsug
  • Die koek gaan sleg word omdat jy te lank neem om die koek op te eet

Die man, genaamd Mededeelsaam, het nie omgegee dat klomp Misgunners van die koek waarvan hy die meeste gehou het, ook wou eet nie. Elkeen sou darem nog ‘n billike snytjie eet.

Maar hy het hom misgis met die etos van Misgund. Iemand wil altyd meer as die ander ou hê, maak nie saak wat of wie in die slag bly nie. Maak nie saak dat Mededeelsaam met sy omgee hart menige Misgunner in nood bygestaan het nie. Dit beteken net mooi niks.

Die rasegte Misgunner kan net oor homself kommer. Die Midas apteek was permanent uitverkoop aan “Ek wil allles hê-tinktuur.” Die tinktuur het mense nogal grootkop gemaak. Prins Misgun die Derde was verslaaf hieraan. Hy het vinnig vergeet hoe Mededeelsaam sy snytjie koek met hom gedeel het toe die nood hoog was. Bogger gevolge, te duiwel met die hemp, baadjie, toekomsdrome wat hy  metterwyl ook Mededeelsaam ontneem, wil hy sommer toe op ‘n dag Mededeelsaam se stoel ook hê. **

Mededeelsaam se hart is gebreek, en hy het maar emigreer na binne. So eenkant die vegtery van die mense in sy land gadegeslaan. Eendag sal niks hiervan saak maak nie, het hy homself getroos. Maar sy gesin se honger oë en vrae was bitter wonde om te dra.

Moedeloos sit Mededeelsaam een goeie dag onder ‘n boom en ‘n man kom verby.

“Mededeelsaam, wat sit jy so, het jy nie werk nie?”

“Nee, ek het nie meer werk nie. Prins Misgund die derde het alles by my weggevat. Ek het nie eers meer ‘n stoel nie,” antwoord Mededeelsaam mismoedig.

“Kom ek vertel jou ‘n geheim. Daar is ‘n nuwe land, jy is ‘n geskite kandidaat. Bring jou geliefdes en kom saam met my,” nooi die vreemdeling.

“Moet ek iets pak, daar is nie veel nie?”

“Nee wat, los alles net so hier. Daar is oorvloed van alles wat jy en jou geliefdes nodig sal hê,” vertel die man vir Mededeelsaam.

Tipies, vra Mededeelsaam:”Kyk, hoe gaan dit hier in Misgund, moet ons hulle nie ook vertel nie? Miskien sal die vegtery ophou.”

“Nee wat, hulle is lankal ingelig, maar weier om sonder al hulle besittings saam te kom, los hulle maar,” sê die man met ‘n hartseer trek.

Mededeelsaam en sy gesin vetrek die nag sommer al na die nuwe land.

Gou is hulle gevestig en gelukkig.

Een goeie dag is daar ‘n geraas by die hekke van die nuwe land. Dis Prins Misgund die derde. Hy is verheug om Mededeelsaam te sien: “Mededeelsaam, maak vir my oop! Kyk ek het al jou goed saam met myne gebring, ek wil dit terug gee. Ek wil saam met julle kom bly…”

Mededeelsaam trek sy skouers op: “Ek het nie die heksleutel nie…”

**Dr. Elsje Buchner van die NG Kerk La Rochelle, Oakglen, Belville het raakgepiets met die oordenking en my op die storie se spoor gesit. Vroegoggendgedagte 16 Oktober 2017

 

Kunswerk op die foto: John Baldessari, “Tincture of a Person Who Wants Everything,” Mixed Media, 1996. Courtesy Jancar Gallery.

 

 

 

 

 

 

 

Jesus staan, want…

Danie blog Vrydag oor Stefanus wat gestenig is, en wonder hoekom Stefanus se visioen wys dat Jesus staan aan die regterhand van God. Jesus sit nie.

Stefanus was ‘n sonderlinge dienaar van God. Hy was een van die eerste diakens, belas om die werklas van die evangeliste en predikers te verlig. Die jong man was besield. Ek lees dat hy geblink het. Ag, en net soos oral deur die eeue heen vang hoë bome baie wind, grootheid word gevolg deur nydigheid en venyn.

Een bron meen Stephanus se dood het die Kerk op aarde van nog ‘n Paulus beroof. Dit kom na aanleiding van die betoog wat Stefanus lewer voor sy aanklaers. Handelinge 7 waar die gebeure opgeteken is beslaan 5% van die boek Handelinge. Dis ‘n groot hoofstuk en ‘n mens kan nie anders as om deur die vertelling teruggvoer te word en self daar saam met Stefanus en sy aanklaers te wees nie.

Lees net hier: “The stoning of Stephen there was lost to the Pentecostal Church another Apostle Paul. Stephen was a young man of such original genius and of such special grace, that there was nothing he might not have attained to had he been allowed to live. His

Stefanus word gestenig. Luid roep hy “Kyk, kyk ek sien die Seun van die Mens (woorde waarmee Jesus Homself beskryf het) STAAN aan die regterhand van God.”

Jesus staan, maar hoekom? Met Danie wonder ek toe nou ook. Jesus het mos opgevaar na die hemel en kan nou sit aan die regterhand van God, van waar Hy sal kom om te oordeel. Hy staan omdat Hy weer gaan terugkeer.

Die Bible Characters Dictionary App beskryf dit so: “Sit, said the Lord to my Lord, at My right hand until I make Thy foes Thy footstool.” Dis ‘n aanname om te dink dat Jesus, na Sy offer om al ons sondes op Hom te neem, Sy taak voltooi het en vir ewig mag sit aan God se regterhand.

Ons Jesus is ‘n Lewende God. Hy het die dood oorwin! Hy kom weer terug. Hy is nooit passief nie. Hy kon nie onbetrokke sit en toekyk toe Stefanus, vol van God se Gees, gestenig is nie. Stefanus het Hom nodig.

Jesus word deur ons geloofsbehoeftes besig gehou. Lees net hierdie: “But, with all that, He could not sit still when He saw them stoning Stephen. And so it is with Him always. He sits, or He stands, or He comes down to earth again, just according to our need, and just according to our faith. I see Him standing up, says Stephen. What a power, what a possession, is faith! For faith can make the Son of Man do almost anything she likes. As William Guthrie says of her, “Faith sometimes acts in a very wilful way upon her Lord.”

Die geloof van Sy volgers bied aan Jesus geen rus nie skryf die wyse man. Ons laat Hom opstaan, weer en weer. Ons geloof laat Hom alles wees en doen wat ons vra. Hy het alles op aarde gedoen en doen steeds in die hemel, alles wat siele in nood verlang.

Is iemand sonder klere en beskutting? Jesus klee ons liefliker as die lelies van die veld. Is daar ‘n honger, dors siel? Jesus is die Lewende Water, die Nuwe Wyn. Hy skryf verder dat net soos Jesus teenoor geloof reageer, doen geloof dieselfde teenoor Jesus. As hy die Bruidegom is, is geloof in Sy beskermde arms, as hy die Rots is, het geloof reeds daar begin huisbou. Geloof is die lammer in die Goeie Herder se arms. Vir altyd. Dis geen wonder Stefanus sien Jesus staan nie.

Net so sal dit vir elkeen van ons wees. Ons sal in ons benoudste en ook selfs laaste oomblik Jesus sien. Reg om te wees wat ons op daardie moment van Hom nodig het. Dis hoe lief Hy ons het. Vir my is die staande Jesus ook ‘n herinnering dat Hy by die Troon van God vir ons instaan.

Shawn Brasseaux skrywe dat Jesus staan, sodat die beskuldigdes van Stefanus hulle fout kan besef. Hulle ontsteltenis was dat hulle deur Stefanus se visioen besef het hulle is in die moeilikehid, nie Stefanus nie:

54Toe die Joodse Raad hoor wat Stefanus alles vir hulle sê, het hulle ontplof van woede. Maar hy was vol van die krag van die Heilige Gees. Hy het nie eens agtergekom hoe kwaad hulle was nie, want hy kon tot binne-in die hemel sien. 55Stefanus het God daar in al sy heerlikheid gesien, en ook Jesus wat langs Hom staan. Toe sê hy hardop: 56“Kyk daar! Ek kan tot binne-in die hemel kyk. Ek sien Jesus, die Seun van die mens. Hy staan op die belangrikste plek in die hemel, daar reg langs God.”
57Na hierdie woorde het daar chaos losgebars. Party van die raadslede het hulle ore toegedruk omdat hulle nie verder na Stefanus se woorde wou luister nie. Ander het opgespring en op hom afgestorm. 58Hulle het hom gegryp en uitgesleep tot buitekant die stadsmure. Daar het hulle hom met klippe begin gooi. Party van die mans het hulle hemde uitgetrek sodat hulle Stefanus nog makliker onder die klippe kon steek. Hulle het ’n jongman met die naam Saulus gevra om hulle klere op te pas.
59Terwyl die klippe op Stefanus neergereën het, het hy gebid: “Here Jesus, neem my nou na U toe.” Toe het hy op sy knieë neergeval en hard uitgeroep: “Here, moenie dié sonde teen hierdie mense laat tel nie! Vergeef hulle.”

Die Jode het God se plan verwerp by Jesus se kruis, en ook verder toe hulle die Evangelie nie wou aanvaar nie. Dis inssiggewend dat Saulus wat later Paulus word ook by die steniging van Stefanus teenwoordig is. Sy ommekeer op die Damaskuspad is elkeen wat huiwer en in ongeloof teenoor God staan se enigste kans – ‘n totale ommekeer, ‘n ervaring, ‘n oortuiging in God se genadeplan vir die wat Hom liefhet. Alleen deur Jesus.

37Die skare wat na Petrus gestaan en luister het, is diep deur sy woorde geraak. “Sê asseblief vir ons wat ons nou moet doen. Hoe kan ons die saak tussen ons en God regmaak?” het hulle vir die apostels gevra.
38“Laat staan dadelik julle sondes. Kom terug na God toe,” het Petrus geantwoord. “Laat julle ook doop in die Naam van Jesus Christus. God sal julle sondes dan vergewe. Julle sal ook die Heilige Gees ontvang. 39Hierdie groot hemelse Geskenk is bedoel vir elkeen van julle. En ook vir julle kinders. Ja, selfs vir al die ander mense wat op die oomblik nog ver van God af lewe. Binnekort sal hulle ook van Hom hoor en deur God nader geroep word.” (Hand 2: 37-38)

Brasseaux skryf verder dat teen die tyd dat die Jode vir Stefanus hoor praat, is dit een jaar na Petrus tydens Pinkster gesê het. Hulle moes besef dat God se wraak al hoe nader sluip. Hulle het letterlik God se genade opgebruik deur die Vader, Seun en die Heilige Gees te verwerp. Hulle wou dit nie hoor nie, vandaar hulle hewige en wrede reaksie teenoor Stefanus. Gelukkig was God se nuwe plan reeds daar – Saulus wat die klere opgepas het en die Jode gelukgewens het na die steniging, sou binnekort Paulus wees. Paulus wat Jesus as sy Verlosser aanvaar het en ons kerkvader geword het. Wat vir ons leer van die Verlossing- en Genadeleer. God se woede teenoor ons is weer uitgestel, en Jesus sit weer aan Sy Regterhand (Kol 3:1) totdat Hy weer kom.

Laat ons maar net die wedloop hardloop deur op Jesus te konsentreer. Hy het vir ons gewys wat dit beteken om op God te vertrou en Hy sal ons tot aan die einde daarmee help, sodat ons geloof sal bly wat dit behoort te wees. Dink aan sy voorbeeld. Die skande en vernedering van die kruis was nie vir Hom te veel nie. Hy het dit alles verdra omdat Hy geweet het dat daar soveel blydskap daarna vir Hom wag. Kyk nou net, nou sit Hy op die ereplek by God in die hemel.” (Hebreërs 12:2 DB)

Mooi, mooi 17

As jy al ooit depressief en soekend gevoel het, sal jy weet wat hierdie digter beskryf.

 

23167471_1925880240995340_6634442730540791334_n

As jy voel Richard Burton lees te vinnig – onthou dis ‘n brak wat weghol, soos ons soms van God weghol….

Lees hier terwyl jy luister:

Francis Thompson
THE HOUND OF HEAVEN
1 I fled Him, down the nights and down the days;
2 I fled Him, down the arches of the years;
3 I fled Him, down the labyrinthine ways
4 Of my own mind; and in the mist of tears
5 I hid from Him, and under running laughter.
6 Up vistaed hopes I sped;
7 And shot, precipitated,
8 Adown Titanic glooms of chasmèd fears,
9 From those strong Feet that followed, followed after.
10 But with unhurrying chase,
11 And unperturbèd pace,
12 Deliberate speed, majestic instancy,
13 They beat—and a Voice beat
14 More instant than the Feet—
15 ‘All things betray thee, who betrayest Me.’
16 I pleaded, outlaw-wise,
17 By many a hearted casement, curtained red,
18 Trellised with intertwining charities;
19 (For, though I knew His love Who followèd,
20 Yet was I sore adread
21 Lest, having Him, I must have naught beside).
22 But, if one little casement parted wide,
23 The gust of His approach would clash it to.
24 Fear wist not to evade, as Love wist to pursue.
25 Across the margent of the world I fled,
26 And troubled the gold gateways of the stars,
27 Smiting for shelter on their clangèd bars;
28 Fretted to dulcet jars
29 And silvern chatter the pale ports o’ the moon.
30 I said to Dawn: Be sudden—to Eve: Be soon;
31 With thy young skiey blossoms heap me over
32 From this tremendous Lover—
33 Float thy vague veil about me, lest He see!
34 I tempted all His servitors, but to find
35 My own betrayal in their constancy,
36 In faith to Him their fickleness to me,
37 Their traitorous trueness, and their loyal deceit.
38 To all swift things for swiftness did I sue;
39 Clung to the whistling mane of every wind.
40 But whether they swept, smoothly fleet,
41 The long savannahs of the blue;
42 Or whether, Thunder-driven,
43 They clanged his chariot ‘thwart a heaven,
44 Plashy with flying lightnings round the spurn o’ their feet:—
45 Fear wist not to evade as Love wist to pursue.
46 Still with unhurrying chase,
47 And unperturbèd pace,
48 Deliberate speed, majestic instancy,
49 Came on the following Feet,
50 And a Voice above their beat—
51 ‘Naught shelters thee, who wilt not shelter Me.’
52 I sought no more that after which I strayed
53 In face of man or maid;
54 But still within the little children’s eyes
55 Seems something, something that replies,
56 They at least are for me, surely for me!
57 I turned me to them very wistfully;
58 But just as their young eyes grew sudden fair
59 With dawning answers there,
60 Their angel plucked them from me by the hair.
61 ‘Come then, ye other children, Nature’s—share
62 With me’ (said I) ‘your delicate fellowship;
63 Let me greet you lip to lip,
64 Let me twine with you caresses,
65 Wantoning
66 With our Lady-Mother’s vagrant tresses,
67 Banqueting
68 With her in her wind-walled palace,
69 Underneath her azured daïs,
70 Quaffing, as your taintless way is,
71 From a chalice
72 Lucent-weeping out of the dayspring.’
73 So it was done:
74 I in their delicate fellowship was one—
75 Drew the bolt of Nature’s secrecies.
76 I knew all the swift importings
77 On the wilful face of skies;
78 I knew how the clouds arise
79 Spumèd of the wild sea-snortings;
80 All that’s born or dies
81 Rose and drooped with; made them shapers
82 Of mine own moods, or wailful or divine;
83 With them joyed and was bereaven.
84 I was heavy with the even,
85 When she lit her glimmering tapers
86 Round the day’s dead sanctities.
87 I laughed in the morning’s eyes.
88 I triumphed and I saddened with all weather,
89 Heaven and I wept together,
90 And its sweet tears were salt with mortal mine;
91 Against the red throb of its sunset-heart
92 I laid my own to beat,
93 And share commingling heat;
94 But not by that, by that, was eased my human smart.
95 In vain my tears were wet on Heaven’s grey cheek.
96 For ah! we know not what each other says,
97 These things and I; in sound I speak—
98 Their sound is but their stir, they speak by silences.
99 Nature, poor stepdame, cannot slake my drouth;
100 Let her, if she would owe me,
101 Drop yon blue bosom-veil of sky, and show me
102 The breasts o’ her tenderness:
103 Never did any milk of hers once bless
104 My thirsting mouth.
105 Nigh and nigh draws the chase,
106 With unperturbèd pace,
107 Deliberate speed, majestic instancy;
108 And past those noisèd Feet
109 A voice comes yet more fleet—
110 ‘Lo! naught contents thee, who content’st not Me.’
111 Naked I wait Thy love’s uplifted stroke!
112 My harness piece by piece Thou hast hewn from me,
113 And smitten me to my knee;
114 I am defenceless utterly.
115 I slept, methinks, and woke,
116 And, slowly gazing, find me stripped in sleep.
117 In the rash lustihead of my young powers,
118 I shook the pillaring hours
119 And pulled my life upon me; grimed with smears,
120 I stand amid the dust o’ the mounded years—
121 My mangled youth lies dead beneath the heap.
122 My days have crackled and gone up in smoke,
123 Have puffed and burst as sun-starts on a stream.
124 Yea, faileth now even dream
125 The dreamer, and the lute the lutanist;
126 Even the linked fantasies, in whose blossomy twist
127 I swung the earth a trinket at my wrist,
128 Are yielding; cords of all too weak account
129 For earth with heavy griefs so overplussed.
130 Ah! is Thy love indeed
131 A weed, albeit an amaranthine weed,
132 Suffering no flowers except its own to mount?
133 Ah! must—
134 Designer infinite!—
135 Ah! must Thou char the wood ere Thou canst limn with it?
136 My freshness spent its wavering shower i’ the dust;
137 And now my heart is as a broken fount,
138 Wherein tear-drippings stagnate, spilt down ever
139 From the dank thoughts that shiver
140 Upon the sighful branches of my mind.
141 Such is; what is to be?
142 The pulp so bitter, how shall taste the rind?
143 I dimly guess what Time in mists confounds;
144 Yet ever and anon a trumpet sounds
145 From the hid battlements of Eternity;
146 Those shaken mists a space unsettle, then
147 Round the half-glimpsèd turrets slowly wash again.
148 But not ere him who summoneth
149 I first have seen, enwound
150 With glooming robes purpureal, cypress-crowned;
151 His name I know, and what his trumpet saith.
152 Whether man’s heart or life it be which yields
153 Thee harvest, must Thy harvest-fields
154 Be dunged with rotten death?
155 Now of that long pursuit
156 Comes on at hand the bruit;
157 That Voice is round me like a bursting sea:
158 ‘And is thy earth so marred,
159 Shattered in shard on shard?
160 Lo, all things fly thee, for thou fliest Me!
161 Strange, piteous, futile thing!
162 Wherefore should any set thee love apart?
163 Seeing none but I makes much of naught’ (He said),
164 ‘And human love needs human meriting:
165 How hast thou merited—
166 Of all man’s clotted clay the dingiest clot?
167 Alack, thou knowest not
168 How little worthy of any love thou art!
169 Whom wilt thou find to love ignoble thee,
170 Save Me, save only Me?
171 All which I took from thee I did but take,
172 Not for thy harms,
173 But just that thou might’st seek it in My arms.
174 All which thy child’s mistake
175 Fancies as lost, I have stored for thee at home:
176 Rise, clasp My hand, and come!’
177 Halts by me that footfall:
178 Is my gloom, after all,
179 Shade of His hand, outstretched caressingly?
180 ‘Ah, fondest, blindest, weakest,
181 I am He Whom thou seekest!
182 Thou dravest love from thee, who dravest Me.’

Lê-jou-eier: Ek kan nie rerig nie

 

Hester se lê-jou-eier uitdaging pak ek met ‘n ompad aan.

Ek het as kind van ‘n Ramblin’ man, wie elke twee jaar ‘n kriewel gekry het, gou geleer dat groot tjommies maak lei net tot seer, tranerige vaarwel wanneer ons vir die hoeveelste keer moet trek. Ook is baie skooljare in die koshuis of buite die dorp saam met Oupa en Ouma spandeer. My kringe het altyd klein gebly. As ek die dag vriende maak – dan is dit soos met my brakke – vir laaaank!

My koshuis kamermaat en ek het vir die eerste ses weke op universiteit nie ‘n woord met mekaar gepraat nie. Ek was obsessief kompulsief netjies; sy het ‘n veer gevoel oor bed opmaak. Ek het wasgoedwas gehaat en het elke ses weke met tasse vuil klere trein gevat huistoe. Tot een naweek, toe maak ek kamer skoon en sy was en stryk.

Ons vriendskap is vandag steeds eerlik en opreg en dikker as bloed. Ons weet alles van mekaar en hou nog steeds van mekaar. Daar is ook oral in die land wonderlike vroue wat ek bevoorreg is om te kan sê dat, al sien ons mekaar nie elke dag nie, is elke wedersiens soomloos, asof ons nooit oor tyd en afstand geskei is nie. Ek tel hulle op my een hand.

My  Rots het oor jare  gesorg dat die verhuis uit bekende omgewings darem stop. Ons woon al meer as dertig jaar in die Noorde van ons land. Ons verhuis nogal so nou en dan in die omgewing – dit hou my treklus, wat ek van my pa geërf het, in toom. Hy het egter ook swaar, want as die onrus groot raak , skuif ek meubels.

Maar terug by die eier-lê.

Vir baie jare was ons ‘n deel van ‘n speelgroepie. My man die nar en baasbraaier. Ekke – was die ensiklopedie vir die kinders en te ernstig vir die vroue. Ons was die ouer mense in die groepie. Toe ons eie kind nog skoolgaande was, was die verskille nie so ooglopend nie. Ons is maar gewone mense. Genoeg is ons mee tevrede. Te veel oorweldig ons.

Die speelgroepie se krose raak groot, hulle besighede ook. Ons behoeftes het net te veel begin verskil.  Metterwyl kom jy agter dat jy so liggies na die kant toe geskuif word. Dan skielik kom jy agter die vriendskap is ‘n eenrigtingstraat en net jou spore is daar getrap.

As die pennie val en  jy kliek hier hoort ek nie meer nie, dan is dit nou maar so. Jy laat los. Jy bel minder, jy wys op die nippertjie afsprake af. Tot alles net op ‘n dag verby is. Dis ‘n seer rouproses, en mens kyk maar hard in jou binneste en probeer voor jou eie deur vee. Tot jy eendag besef dis verskille aan waardes en lewensuitkyk wat die einde van jarelange vriendskap meegebring het. Dit was tyd.

Ek persoonlik hou van die seisoene allegorie – daar is vriende vir sekere seisoene, party lank, party kort, party vlak, party sielsgenote. Sommige vreeslike lesse. Rod McKuen skryf en sing so mooi: We had joy we had fun……

Die volgende eier wil ek lê oor die uitsuigers van jou emosies, jou tyd, jou goedheid. Die laat los ek soos ‘n warm patat. Die suurstofdiewe, jammergatte en projekteerders – dieselle. Mense, van familie tot kennisse, met issues en bagasie maak my baie bang.  Ek bly net weg.

Hoekom?  Want my eie goete en goggas het my moeilike geselskap gemaak vir baie jare. Maar ek het my strooi  hanteer en verwerk. Askies gesê waar ek moes. As ek kan, kan ander ook. So my nonsensmeter is gebreek – ek kan nie. Een kans het jy, dan is dit kismet.

Ons is besonder bevoorreg om kinners van ander ouers ook intiem in ons lewe betrokke te hê, en lief te kan hê. Vir hulle leef ons ten voorbeeld en is rasieleiers op elke tree van hulle lewenspad. Ek skryf hier vir elkeen van julle, leer uit my foute.

My honde is die enigste lojale wesens wat ek ken. Ek het ‘n beste vriend in my Rots en ook my eie kind. Dis ‘n voorreg om so spesiale verhouuding met jou eie kind op gelyke vlak en as ewe-mens te kan hê. Luuks.

Kapow! Ek kan nie verder eier-lê nie!

Want vanoggend….

Ons liewe Vader het deur Stephan Joubert se Bybeldagboek vanoggend my lekker geblindesambok oor hoe met suurstofdiewe gemaak moet word.

Rots lees uit Galasiërs 6 DB:

Help mekaar
1My broers en susters, as ander gelowiges aan die een of ander sonde toegee, moet julle wat julle deur die Gees laat lei, hulle dadelik reghelp. Bring hulle terug op die regte pad sonder om hulle te veroordeel. Tree vol deernis op. Maar pas op sodat julle self nie voor die sonde swig nie.
2Sien raak wanneer ander gelowiges swaarkry en help hulle. Tel hulle probleme op julle skouers en dra dit vir hulle. So doen julle presies wat Christus van julle verwag. Dit is immers sy wet dat julle mekaar moet liefhê.
3As julle dink dat julle te belangrik is om vir ander mense om te gee, begryp julle net mooi niks van die evangelie nie4Gaan kyk ’n slag goed na julle eie lewe. Wees tevrede met die goeie dinge wat God in julle lewe tot stand gebring het sonder om julle gedurig met ander gelowiges te vergelyk5Op die ou end sal julle slegs oor julle eie lewe aan God moet rekenskap gee.
6Julle moenie daardie mense afskeep wat julle leer waaroor dit in God se Woord gaan nie. Nee, wees goed vir hulle en sorg vir hulle.
7Moenie julleself bedrieg nie. God laat nie toe dat iemand met Hom spot nie. Dit wat jy plant, sal jy ook oes. 8As jy jou lewe gaan inplant op die terrein van die sonde, sal jy die dood as oes ontvang. Aan die ander kant, as jy jou lewe inplant op die terrein van die Heilige Gees, sal jy die ewige lewe as oes van Hom ontvang.
9Kom ons hou aan om goed te doen. Dit is presies wat die Here wil hê. Dan sal ons op die regte tyd ons oes van Hom ontvang. 10Terwyl ons nog tyd oorhet, moet ons elke geleentheid benut om goed te doen aan almal wat op ons pad kom, maar veral aan ons broers en susters in die Here. Hulle is ons bloedfamilie.

 

Sela.

Gaan heen en wees ‘n goeie rasieleier vir die eendjies in jou dam!

Ns. Behalwe dat die Gees ons lei, het jy ook gesonde verstand gekry om te weet wanneer iets vir jou sleg is, selfs vriendskappe. Hier is sobere raad:

https://www.rd.com/advice/relationships/toxic-friends-signs/1/

 


Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Al is dit swaar, juig oorwinning

‘n Mens hoor die soldate nie aankom nie. Skielik een oggend is hulle net daar, spiese kordaat in die lug.

20171027_180235216112416.jpg

Ek verbeel my dat hulle op ‘n koue wintersoggend wakker gemaak word. “Kom manne, as ons nie vandag die mars boontoe begin nie, gaan ons nie die feesvieringe betyds haal nie.So begin die honderde haaklelies in my tuin deur die donkerte beur. Ek hoor hulle sing:

Ek is nie ‘n stap soldaatjie nie, ‘n ry soldaatjie nie, ‘n vlieg soldaatjie nie.

Ek is nie ‘n skiet soldaatjie nie, maar ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer.

Ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer Ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer

Ek is nie ‘n stap soldaatjie nie, ‘n ry soldaatjie nie, ‘n vlieg soldaatjie nie.

Ek is nie ‘n skiet soldaatjie nie, maar ek is Jesus se soldaatjie, ja meneer.

20171027_1801371289571713.jpg

So langsamerhand begin die donkerte wyk. Op ‘n dag in Oktober bars hulle deur. Voëltjies se gekwetter, die blou lug dui aan die reis is verby en ek hoor hoe mooi sing hulle met spiese omhoog: “Ek sien ‘n nuwe hemel kom….”

20171027_180720642999249.jpg

Die fees is naby. Tyd om klere reg te skud en uit te pak. En so kry elke spies ‘n kans om homself keiserlik in pers te tooi. Die fees is asembenemend. Dis oral. Die hoogtepunt as keiserskroon skouer teen skouer staan en ek hoor die lofsang:

Ek sien in my gees die glorie

En die almag van die Heer

Die Allerhoogste wat in liefde

Oor sy Koninkryk regeer

Hy’t belowe aan die einde

Op die wolke kom Hy weer

Hy’s Koning

Hy regeer Loof Hom, prys Hom, halleluja (3x)

Hy’s Koning Hy regeer

Die Here is ons vesting

Wat vir altyd sal bly staan

Hy beskerm elke mens

Wat in geloof na Hom toe gaan

Hy’s ons skuiling,

Hy’s ons wapen,

Hy’t die vyand reeds verslaan

Hy’s die rots wat ewig staan

Loof Hom, prys Hom, halleluja (3x)

Hy’s die rots wat ewig staan

Kom deel nou in ons loflied

Hef jou hande op na bo

Blaas basuine, slaan op dromme

En kom dans voor God se oë

Kom leef in die oorwinning

Van sy Woord waarin ons glo want

Sy Woord sal ewig staan

Loof Hom, prys Hom, halleluja (3x)

Sy Woord sal ewig staan

Maar hierdie jaar is dit al amper November en die soldaatjies het nou eers te voorskyn gekom. Dis droog. Ons land word geruk met ‘n gemiddeld van 52 moorde elke dag en plase is ‘n slagveld. Daar is woede, daar is trane.

Gisteraand het ek op die stoep uitgeloop, en die nuwe laat agapante het saam met my ademloos op die reën gewag. Oornag het dit 10mm gereën. Die veld en diere juig. Ek bid:

Here, dankie dat oorwinningstyd altyd en ewig  met U is. Al het ons seer, en is ons bang en kwaad, U bly ons Koning en U regeer. Saam met die haaklelies/keiserskrone gooi ek my hande op na bo en juig: U is ons Rots en Veilige Plek, U Woord en Liefde is ewig. Wees ons almal genadig Heer. Lei ons na samehorigheid en vrede vir almal in ons land. Amen.

…omdat Hy lief is vir jou.

IMG-20171024-WA0003.jpg Baie keer lees ek iets raak in die Bybel, en deel dit met so klompie mense via Whatsapp. Ek deel omdat ek opgewonde voel, geseënd is en begeesterd voel. Ek verwag nie dat mense my moet antwoord nie. Kry so nou en dan ‘n dankie, moet asseblief nie stop nie. Dis vir my voldoende.

My Rots reken ek moet nie dit te gereeld doen nie “dis nie almal se kopie tee nie.” Jammer om te hoor, ek reken as die Gees jou noop om so te deel, dan luister jy.

Vanoggend stuur ek die verse uit Deutronomium 7 (Die Boodskap) en ek skrywe daarby: “Die Here het jou gekies bloot omdat Hy lief is vir jou”…sjoe. Wat ‘n lieflike wete. Dankie Vader, gee dat my menshart U liefde waardig is. Vergewe my kleingeloof. Amen.”

Ek kry die normale emojicons terug: hartjie, blommetjie, engeltjie, namaste…en so aan. So net na 06h00 bel een van die jongmense in ons lewe – daai kinders van anner ouers. “Tannie, ek is lief vir Tannie en Oom. Dis al.” My keel knop sommer weer van vooraf.

Die oproep is skaars klaar, en die Whatsapp biep. “Weet jy hoe jou boodksappe my help?” Van oor die water doer uit die Ooste kom ‘n vriendin se boodskap.

Dankie Here dat U my gebruik om vir ander van U liefde te vertel en dan U liefhê van oral terug ontvang, spesiaal soos die lieveheerbesie in die son

lucky

 

 

EEN vir almal

22089150_1679236268754624_261385023617074654_n

Ek lees stadig en met verdrag, aan  Zen Flesh, Christian Bones want  goete is is so eenvoudig dis gekompliseerd.

In my siel is ek so dankbaar vir die dinkjuwele wat ek raakloop.

Hier is een  is ‘n kort kragtige storie wat my stil laat sit en dink het:

Zen flesh

‘n Ongelowige man konfronteer meester Isu.
“Jou God word beskryf as die één ware God, die God van liefde. As dit die waarheid is, waarom ly Sy kinders so?”
Isu antwoord: “As daar ‘n antwoord vir elkeen is, is daar nie één God nie.”
Met die aanhoor van die woorde is die ongelowige man se hart oopgebreek.

 

Kapow.

God is nie vir ons lyding verantwoordelik nie.

God leer ons nie lesse in lyding nie

Hy begelei ons wel in Sy liefde deur watookal op die ondermaanse ons mag oorkom.

Hy is lief vir ons met al ons geite, onvoorwaardelik. Soos die Afrikaspreuk sê: “Die een wat jou liefhet, het jou lief met al jou vuillis.”

Dis darem ‘n lekker wete, dis hoe God vir ons elkeen lief is.

Een liefdevolle God vir ons almal.

Dit wat ek hieruit leer: Ons kan nie vir mense in  pyn, lyding, skok, seer vertel dat “as God jou tot hier gebring het, sal hy jou daardeur bring nie.”

God bring jou nêrens nie, jou keuses bring jou tot ‘n punt of op ‘n plek. Wat God wél doen is om in enige omstandigheid jou nooit te verlaat nie.