Oor olifante in kamers en rekke wat skiet…

Man, as jy iemand se vooropgestelde verwagtinge die nek inslaan, dit laaik ek kwaai. Veral as jy berug is as ‘n kort van draad helleveeg en die emosionele etiket lankal op jou rug vasgewerk is.

Jy weet dat hy of sy verwag om met ‘n woedende woordevloed die kop gewas gaan word of met snot en trane van teleurstelling begroet gaan word. Hulle klee daardie olifant in die kamer met skreiende kleure, jy kan dit nimmer miskyk.

By die weersiens is jy egter die vriendelikheid en welsprekendheid van self. Ag  man, my binnekant kry lekker. Punt.  Jy los die olifant in die kamer, maak of hy van glas gemaak is, en jy weet die ander ou het al elke haartjie op die olifant se stert getel, weet van die ingroei toonnael op die voorpoot links. Jy gaan aan of daar absoluut niks is nie.

Dit kos hare op die tande om daardie Bybel teks uit te voer, daai ander wang een en ook die een van die hete kole op jou teenstander se hoof. Ek moet hard aan my wangvleise kou en aanmekaar vir kalmte en krag bid en ook om nie my te vreeslik te verlekker nie.

Dis groot dissipline as jy deur genade dit regkry om mense met jou reaksie op seerkry, woede en ongelukkigheid te verras deur met vredigheid  en kalmte van gees die weersiens na ‘n insident te hanteer. Hulle ongemak en ongeloof is tasbaar. Hoe vrediger, hoe lekkerder staan daai olifant en herkou dat die spoeg so spat. Die dissipline is om nie hardop te sê: “Het jou katvis” of “lekker ou blindesambok” nie.

Die kuns is om eenvoudig  aan te beweeg. Te aanvaar dat jy nie die askies sal kry wat jou toekom nie. Die erkenning dat hulle rêrig dom soos grond opgetree het, dat hulle ekheid hulle niks in die sak gebring het nie – verwag dit bloot net nie, dan kan dit jou minder skeel. Dis hulle wat maar verder moet wonder en skigtig wees.

Ek en my varsity kammie klim eendag (dis doer ver terug in 1977) daar by Kerkplein af om plate en seep en so aan by Dions en Clicks te gaan koop. Ek was die vrygees hippie met los rokke en Liewe Jesus plakkies, sy met die donkerbruin romp, geruite bloes en onderrok en netjiese skoeisel.

Dié dag stap ons nog so, toe skiet haar onderrok se rek. Sy struikel effe toe die lap om haar enkels te ruste kom.

“Wat nou,'” vra sy benoud.

“Stap uit hom uit asof dit nie joune is nie, moenie eers terug kyk nie,” antwoord ek so in die stap.

Sy het.

Ons twee het  daardie dag geleer dat as iets breek, is dit maar so. Stap aan.

Daai les help ook baie as jy vergelding wil uitdeel vir onregte. Stap liewer weg. Die ding is gebreek, optel en lap gaan nie help nie.

Waak ook daarteen om die olifant nooit te voer nie – hy verdwyn na so ruk, of verkas saam met die persoon ver weg, uit jou spasie. Jy dink ou koeie uit die sloot stink. Jo, ‘n olifant se klank was moeilik uit.

Onthou om vergifnis vir jou eie sondes te vra. Dis hoe jy jou siel gesond hou. Ek probeer.

Koebaai.

 

 

 

 

Lê-jou-eier: Ek kan nie rerig nie

 

Hester se lê-jou-eier uitdaging pak ek met ‘n ompad aan.

Ek het as kind van ‘n Ramblin’ man, wie elke twee jaar ‘n kriewel gekry het, gou geleer dat groot tjommies maak lei net tot seer, tranerige vaarwel wanneer ons vir die hoeveelste keer moet trek. Ook is baie skooljare in die koshuis of buite die dorp saam met Oupa en Ouma spandeer. My kringe het altyd klein gebly. As ek die dag vriende maak – dan is dit soos met my brakke – vir laaaank!

My koshuis kamermaat en ek het vir die eerste ses weke op universiteit nie ‘n woord met mekaar gepraat nie. Ek was obsessief kompulsief netjies; sy het ‘n veer gevoel oor bed opmaak. Ek het wasgoedwas gehaat en het elke ses weke met tasse vuil klere trein gevat huistoe. Tot een naweek, toe maak ek kamer skoon en sy was en stryk.

Ons vriendskap is vandag steeds eerlik en opreg en dikker as bloed. Ons weet alles van mekaar en hou nog steeds van mekaar. Daar is ook oral in die land wonderlike vroue wat ek bevoorreg is om te kan sê dat, al sien ons mekaar nie elke dag nie, is elke wedersiens soomloos, asof ons nooit oor tyd en afstand geskei is nie. Ek tel hulle op my een hand.

My  Rots het oor jare  gesorg dat die verhuis uit bekende omgewings darem stop. Ons woon al meer as dertig jaar in die Noorde van ons land. Ons verhuis nogal so nou en dan in die omgewing – dit hou my treklus, wat ek van my pa geërf het, in toom. Hy het egter ook swaar, want as die onrus groot raak , skuif ek meubels.

Maar terug by die eier-lê.

Vir baie jare was ons ‘n deel van ‘n speelgroepie. My man die nar en baasbraaier. Ekke – was die ensiklopedie vir die kinders en te ernstig vir die vroue. Ons was die ouer mense in die groepie. Toe ons eie kind nog skoolgaande was, was die verskille nie so ooglopend nie. Ons is maar gewone mense. Genoeg is ons mee tevrede. Te veel oorweldig ons.

Die speelgroepie se krose raak groot, hulle besighede ook. Ons behoeftes het net te veel begin verskil.  Metterwyl kom jy agter dat jy so liggies na die kant toe geskuif word. Dan skielik kom jy agter die vriendskap is ‘n eenrigtingstraat en net jou spore is daar getrap.

As die pennie val en  jy kliek hier hoort ek nie meer nie, dan is dit nou maar so. Jy laat los. Jy bel minder, jy wys op die nippertjie afsprake af. Tot alles net op ‘n dag verby is. Dis ‘n seer rouproses, en mens kyk maar hard in jou binneste en probeer voor jou eie deur vee. Tot jy eendag besef dis verskille aan waardes en lewensuitkyk wat die einde van jarelange vriendskap meegebring het. Dit was tyd.

Ek persoonlik hou van die seisoene allegorie – daar is vriende vir sekere seisoene, party lank, party kort, party vlak, party sielsgenote. Sommige vreeslike lesse. Rod McKuen skryf en sing so mooi: We had joy we had fun……

Die volgende eier wil ek lê oor die uitsuigers van jou emosies, jou tyd, jou goedheid. Die laat los ek soos ‘n warm patat. Die suurstofdiewe, jammergatte en projekteerders – dieselle. Mense, van familie tot kennisse, met issues en bagasie maak my baie bang.  Ek bly net weg.

Hoekom?  Want my eie goete en goggas het my moeilike geselskap gemaak vir baie jare. Maar ek het my strooi  hanteer en verwerk. Askies gesê waar ek moes. As ek kan, kan ander ook. So my nonsensmeter is gebreek – ek kan nie. Een kans het jy, dan is dit kismet.

Ons is besonder bevoorreg om kinners van ander ouers ook intiem in ons lewe betrokke te hê, en lief te kan hê. Vir hulle leef ons ten voorbeeld en is rasieleiers op elke tree van hulle lewenspad. Ek skryf hier vir elkeen van julle, leer uit my foute.

My honde is die enigste lojale wesens wat ek ken. Ek het ‘n beste vriend in my Rots en ook my eie kind. Dis ‘n voorreg om so spesiale verhouuding met jou eie kind op gelyke vlak en as ewe-mens te kan hê. Luuks.

Kapow! Ek kan nie verder eier-lê nie!

Want vanoggend….

Ons liewe Vader het deur Stephan Joubert se Bybeldagboek vanoggend my lekker geblindesambok oor hoe met suurstofdiewe gemaak moet word.

Rots lees uit Galasiërs 6 DB:

Help mekaar
1My broers en susters, as ander gelowiges aan die een of ander sonde toegee, moet julle wat julle deur die Gees laat lei, hulle dadelik reghelp. Bring hulle terug op die regte pad sonder om hulle te veroordeel. Tree vol deernis op. Maar pas op sodat julle self nie voor die sonde swig nie.
2Sien raak wanneer ander gelowiges swaarkry en help hulle. Tel hulle probleme op julle skouers en dra dit vir hulle. So doen julle presies wat Christus van julle verwag. Dit is immers sy wet dat julle mekaar moet liefhê.
3As julle dink dat julle te belangrik is om vir ander mense om te gee, begryp julle net mooi niks van die evangelie nie4Gaan kyk ’n slag goed na julle eie lewe. Wees tevrede met die goeie dinge wat God in julle lewe tot stand gebring het sonder om julle gedurig met ander gelowiges te vergelyk5Op die ou end sal julle slegs oor julle eie lewe aan God moet rekenskap gee.
6Julle moenie daardie mense afskeep wat julle leer waaroor dit in God se Woord gaan nie. Nee, wees goed vir hulle en sorg vir hulle.
7Moenie julleself bedrieg nie. God laat nie toe dat iemand met Hom spot nie. Dit wat jy plant, sal jy ook oes. 8As jy jou lewe gaan inplant op die terrein van die sonde, sal jy die dood as oes ontvang. Aan die ander kant, as jy jou lewe inplant op die terrein van die Heilige Gees, sal jy die ewige lewe as oes van Hom ontvang.
9Kom ons hou aan om goed te doen. Dit is presies wat die Here wil hê. Dan sal ons op die regte tyd ons oes van Hom ontvang. 10Terwyl ons nog tyd oorhet, moet ons elke geleentheid benut om goed te doen aan almal wat op ons pad kom, maar veral aan ons broers en susters in die Here. Hulle is ons bloedfamilie.

 

Sela.

Gaan heen en wees ‘n goeie rasieleier vir die eendjies in jou dam!

Ns. Behalwe dat die Gees ons lei, het jy ook gesonde verstand gekry om te weet wanneer iets vir jou sleg is, selfs vriendskappe. Hier is sobere raad:

https://www.rd.com/advice/relationships/toxic-friends-signs/1/

 


Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

F..,f.. en f..kietog

(Foto: Rational Standard se blog)

Vandag is ek vuriglik en sooibranderig klaar bekgehou, na ek sedert Maandagaand my uiterste bes probeer het om nie onbedaarlik aan die gil te gaan nie. Ek gaan nie roem dat ek alwetend is nie, maar wel dat ek van ouskool joernalistiek hou, omdat ek self toe ek klein was – met mooi tieties en my eie tande – die voorreg gehad het om ‘n gemeenskapskoerant joernalis te wees.

Jy het wie, wat, waar, wanneer en hoekom in jou berigte geantwoord. Jy het feitgebasseerde nuus aan jou redakteur voorgelê. Dit was nie net die grootkoerant (dagblaaie) wat ‘n scoop gejaag het nie.

Jy moes ongewilde vrae by die stadsraad vra, jy moes die spietkop wat oorkant die straat bly en aan omkopery skuldig bevind is, se foto buit die hof neem – dit was ‘n skande. Jy het geweet dis hy en sy tjomme wat jou Pirenese berghond vergiftig het, dit was hy wat spykers in jou oprit gegooi het. Dit was jou werk, jy was trots daarop en buig of bars, jy het geskryf wat waar is. Die hel het jou gehaal as die redakteur feite nagegaan het en jou weergawe is krom.

Behalwe nou as dit by poletieks gekom het – daai is vir jou via jou baas met ‘n lepel gevoer, en ja, ek kon nie lokasie toe gaan nie. Hoe hang die ou onderrokkie uit, Lekkervurig. Ons het ook maar in Lalaland gebly en in daai opsig geskryf wat opgedis is. F..nou is ek sommer weer ontsteld oor die nalatenskap waaraan ons nimmer klaar gaan betaal nie. Daar, beskou nou maar dit as my bevoorregte gebieg oor my verlede.

Ek wil egter my verstout om te sê dat daar meer versigtig met mense en nuus omgegaan is as vandag. Dit voel vir my so baie keer dat ‘n beleid neergelê word, en buig of bars, nuusberriggewing sal ‘n narratief volg, f..die ware storie!

Die gewraakte ou SA-vlag foto’s en die brand van die nuwe landsvlag foto is Maandag deur ‘n joernalis en die leier van die BLF getwiet. Die flippen foto’s dateer uit 2010 en vroeër. Toe hulle uitgewys word…niks. Geen gevolge, want die narratief… (Lees die Rational Standard se blog hieronder deur op die skakel te kliek.)

Daar het Maandag min verkeerd gegaan, nie dat ek met die hele aksie en bedoelinge saamgestem het nie. Feit is en bly oral in ons land word daagliks 52 mense vermoor, onder wie meestal landbouers van alle rasse, kinders, bejaardes en vroue. Al hierdie vermoordes wat ek hier lys het volgens my een ding in gemeen – weerloosheid.

Ons moet weerbaar wees. Ons moet leer om in ons klein bestek met almal om ons saam te staan. Ons moet moedig en braaf wees, ons moet self dink en doen. Maar onthou, dis maar my mening. As jy anders voel – dis ‘n demokrasie ons mag verskil, moet net nie op my skreeu nie.

MAAR ek wil wel weet:

  • Wat het mense gedink om in die middel van een van die gevaarlikste stukke pad hulle punt te wil maak. Die steenkoollorries regeer op die Hoëveld se paaie. Ons protesteerder weet dit. So die ploegery deur die karre – moedswilligheid aan beide kante. Punt. Daar is niks rassisties aan roekelose bestuur en gladde bande en bo die spoedgrens ry nie. Dit lê voor die deur van ons Prez en sy trawante. Danksy hulle voorbeeld en ondermyniing van die wet en orde in ons mooi land, maak elkeen soos hy of sy wil. Wie gee dan om!
  • Mense wat moedswillig wel die ou landsvlag geswaai het en moedswillig net die stem gesing het: Maats, al wat julle reggekry het is om soos BLF en die EFF en die Prez te wees. “Beware of the verbose few” word daar wys in die rooitaal gewaarsku. Julle het in die hande gespeel van diegene wat Afrikaners en Boere wil stereotipeer as rassiste wat hunker na die goeie ou dae van apartheid. Eish.
  • Omdat daar nêrens onluste uitgebreek het nie, omdat niemand gedood is of aangerand is nie, omdat eiendomme nie beskadig is nie, het almal wat ‘n grief teen Maandag se aksie het, te heerlik en gou die vals nuus as waar versprei – want daar was niks anders nie.
  • Dit is so handig dat ons vriend CR ook die vals nuus gebruik het om almal verder op hul plek te hou, ons witgeit verder te verguis. Dit is te lekker om ‘n sondebok te hê as daar soveel toortse op jou en mede-leiers se etiek en optrede geskyn word.
  • Wat die arrestasies van optog-organiseerders betref, as die wet oortree is en toestemming is nie verkry nie, dan moet die gevolge gedra word. Ons moet dit hanteer – ons ken nie van massa-optrede nie. Moenie nou heksejag en viktimisering skreeu nie. Daar word gegrom om mense terug gate toe te jaag.  Onthou die werkende middelklas – meeste van ons is hier te vind, is deel van die 5miljoen getakseerdes wat moet sorg dat 45 miljoen toelaes, pensoioene en Nkandlas kry. Dis maar my teorie, ek is maar polities naïef. Vergewe my as ek verkeerd dink.
  • Omdat ons senuagtig is, en nie weet om al hierdie eerstes te hanteer nie, en daar vir ons ingeprent word dat die boere aspris vermoor word, is die Vuisboek en Whatsapp vol twak. F..kit, ons word beloer en beluister. Whaha. Daar is nie tyd of geld vir sulke spioenasie nie – daar is te veel om te staats-kaap. Die soustrein moet leeg voor hy tot stilstand gebring word! Hulle sal anderdag eers oor klein mensies kommer. Solank jy net bang en versigtig bly en jou taks betaal.
  • Oor die aspris moor wil ek my geensins uitlaat nie, want ‘n storie in die styl van Deon Meyer se Koors hardloop alreeds deur my gedagtes en ek het anner goed om vir Janie Skryf te voltooi.

Tata, en blaas af daai kuite.  Hierdie is maar gedagtes in my kop.

Soos Bantu Holomisa tydens die mosie van wantroue probeerslag gesê het: “The history we write today – forms the future of our country.” Kom ons maak geskiedenis deur vir waarheid te staan. Sela.

https://rationalstandard.com/fake-news-blackmonday/

 

 

 

Nuwe moed

Ek lees oral vandag dat ons in Suid Afrika sal moed aan die dag sal moet lê. Ons sal braaf genoeg moet wees om ou sienswyses en oortuigings te laat gaan. Braaf genoeg moet wees om uit te reik na mense wat anders as jy dink en voel.

“Abandoned by their politicians South Africans need to take charge of their own security.” Die lees ek raak in ‘n artikel oor #SwartMaandag. Dit dui vir my daarop dat ons brawer as braaf sal moet wees om ons land se toekoms vir alle mense te verseker.

Lees self: http://www.news24.com/Analysis/10-questions-about-blackmonday-answered-20171101

Net Ek bring my op die spoor van ‘n skrywer/digter/blogger: I wrote this for you 

Hier skryf hy sowaar vir ons almal ‘n waarheid:

There is no bravery in a gun.

Brave is saying no to the comfort that kills you.

There is no bravery in a fist.

Brave is singing Kumbaya softly to a screaming baby.

There is no bravery in a flag.

Brave is holding onto the air itself to stop yourself from falling into yourself.

There is no bravery in a crowd.

Brave is knowing who you are, even when everyone else doesn’t.

There is no bravery when it’s easy.

Brave is carrying on and on, and looking and finding all the angles and all the keys, and turning every single one.

There is no bravery in bright light.

Brave is fighting the sun itself for the right words to talk yourself off the ledge.

There is no bravery in hurt.

Your bravery is kneeling on the ground.

In the end, your bravery is living.

Iain S. Thomas

http://www.iwrotethisforyou.me/2017/10/the-living-and-brave.html

Meer as ‘n swart t-hemp dra is nodig

Nou wat hierna volg, gaan my seker ‘n klomp aanhangers en vriende kos. As mens moet, dan moet jy.

Blogland en Vuisboek is vol swart plakkers. Ons moet nou swart dra om ons boere teen plaasmoorde te help en ook om dit te voorkom. Ek het nooit geweet hoe plakkers en t-hemde sulke goed voorkom nie.

Onthou jy daardie foto van daardie kind wat sit, hopeloos van hongerte uitgeteer, en die aasvoël wat sit en wag dat die kind moet doodgaan – kitskos. Julle ken mos daai foto? Of nie:

The vulture and the little girl(The vulture and the little girl is a noted photograph by Kevin Carter which was sold to and appeared (for the first time) in The New York Times on 26 March 1993. It is a photograph of a frail famine-stricken girl collapsed in the foreground with a vulture eyeing her from nearby. She was reported to be attempting to reach a United Nations feeding center in Ayod, South Sudan sometime in March 1993)

Verbeel jou iewers in ‘n regeringsagterkamer is ‘n langtermynplan bewimpel wat soos volg lyk: Ons is nou die arme so arm as moontlik. Hoe hongerder almal raak, hoe minder is lewens werd. Ons raak ontslae van hordes mense deur hongersnood te bewerkstellig en waterbronne nie te versorg nie. Dan kan ons land in die nabye toekoms heel moontlik soos iets uit Deon Meyer se Koors lyk, of soos die foto.

Sê nou, in hierdie dae van korrupsie, magbeheptheid en anargie, die langtermynspel van ons regering se gierigaards is, om soos in tye van ouds tydens die Ierse Aartappel hongersnood en ook die Bengaalse Rys hongersnood (hulle is dood van honger terwyl hulle rys moes oes), kos en water min genoeg te maak om van ‘n grootte gros van die bevolking – lees die armstes van die armes – ontslae te raak. Rykes en rykdom bly versorg agter heinings en beskut deur veiligheidswagt en die massas in landelike gebiede sit en vergaan van die honger. ‘n Oorlog oor honger en waterskaarste. Dit maak my bang en ek dink nie dit is die raamwerk vir ‘n distopiese roman wat ek beskryf nie. Eendag is nou-nou.

Dit is maklik om oortuig te wees van ‘n sinistere plan met die moorde oral. Destabilisering van die landbou beteken mense gaan honger raak in die toekoms. Minder, duurder kos ons voorland. Oor die onbekwame bestuur van hulpbronne, veral water, wil ek nie eers uitwy nie. Maar ek weet darem nie – kan sulke bose planne gesmee word as al wat op die agenda selfverryking en eiebelang is? Het hulle tyd om sulke goed uit te dink?

Die warrel denke begin toe gister met ‘n betraande Vuisboek video van ‘n vriend van die vermoorde Klapmuts boer. Al dra jy net ‘n swart t-hemp, pleit die stukkende man. Ek sluk swaar aan die knop in my keel, en deel sy dankbaarheid om ‘n nuwe dag saam met geliefdes te geniet. Die Jordaan gesin van Klapmuts sal egter nooit weer die voorreg hê nie.

Oral is foto’s van die verslae seun wat sy ma omhels, die bloedige gang. Ons almal kyk – nes die bleddie bloeddorstige Romeine. My binneste brand rooi van ergerlikheid. Hier op ons buurdorp is ‘n 81-jarige vrou gister in haar aftreeoord woonstel vermoor. ‘n Jong 21-jarige wildsplaasbestuurder is koelbloedig afgemaai.

Ek weet ons voel oorweldig. Maar wragtig wat gaan ‘n t-hemp verskil maak? Ons moet kers opsteek by die vryheidsvegters van weleer – hulle het in massa die land tot stilstand gebring. Nie Miljoene op ‘n keer nie, wel groepe oral.

As elke Landbou-unie se lede elke dorp se hoofstraat betrek saam met dorpsmense en strate vol parkeer en al die tannies en kinders trek dan ook swart t-hemde aan en toi-toi en op elke dorp word ‘n memorandum aan die plaaslike polisiehoof oorhandig, en ons raas en lawaai vir so ruk daarna en gee hulle dan ‘n redelike kans om ‘n plan te maak, en as hulle nie iets doen nie, dan maak ons almal weer so. Ons moet petisie, ons moet saam staan. Ons moet saam….ons moet….saam. Maar ons weet nie hoe nie. (Lees naskrif hieronder ivm Maandag 30 Oktober se swart t-hemde…..)

Dis ‘n toekomsvisie van die onmoontlike soort. Ons ken nie van saam staan nie. Sosiale media is soos ‘n sus-jou-gewete-beeldpoets-pleistertjie vir jouself, om ander te wys jy gee om. ‘n Swart t-hemp gaan nie hierdie distopiese toekomsblik verhoed of omkeer nie. Vuisboek profiele en t-hemde om bewussyn te skep, daai vlieër se stert is af. Hy sal nimmer vlieg. Om smse en whatsapps rond te stuur – hou net die netwerke ryk, dit gaan nie een lewe red nie. Fokkit, rol liewer jou moue op en reël ‘n toi-toi of massavergadering. Gaan skreeu op die burgemeester of iets.

Oor bid wil ek nie praat nie, oor hulp van buite….pffft! Oukei, ek sal kalmeer. Kom ons luister eerder na die stemme van rede.

Ons moet eerder saam met Susan Coetzer so maak: “Daarom plaas ek my hande op my hart en vra ek Hom om my steeds ‘n sagte hart van vlees te gee om oral waar ek gaan nuwe vriendskappe te probeer inisieer oor die gapings. Om brue van hoop te bou. Om Sy Naam ontwil. As jy nie ‘n standvastige leier met integriteit ken nie, word jy dan een in jou klein invloedsfeer. Elke bietjie lig help. Ons het baie meer goddelike leiers nodig om saam ‘n nuwe hart vir hierdie land te vorm.”

Ook stem ek met hierdie saam: “What is really required is people willing to stand up for what they know to be right, backed up by evidence, and more importantly, a sense of right and wrong. People willing to go into their communities (luckily, South Africans tend to be social people) and stand up for the individual. I can make no guarantees that we will ever achieve true freedom here but I know for a fact that if we all stand on the sidelines waiting for someone to do the work for us, the battle is already lost. So, stand up for liberty, in your workplaces, your social circles and your schools. The information is out there, particularly, I’ve found FEE useful for getting ideas about the effects of government policy on economic liberties, the Mises Institute is my go-to for public domain digital material on classical liberalism and liberty, and the FMF is where you can get detailed discussions on issues of liberty in the SA context.” – Mpiyakhe Dhlamini

Daar is reeds in Graaff-Reinet ‘n aksie aan die gang om ons slapende polisie wakker te skud…maar dis een gemeenskap.

https://www.graaffreinetadvertiser.com/News/Article/General/concerned-residents-hand-over-petition-20171025

NS. Kersie op die skuinskoek van stukkende Suid-Afrika – ‘n Whatsapp boodskap doen die rondte dat “Miskien het hy dit uit onkunde gedoen, maar ons moenie vir die swart t-hemp man luister nie! Dis Halloween op 31 Oktober – die swart t-hemp ding gaan ons almal duiwelsaanbidders maak. F.. my pienk. Rêrig? Ernstig?

Luister maar na ander stemme – en kry daai blink gedagte wat ons nou drasties kortkom om werklik iets in ons mooi land te laat verander….

Pollyanna jy?

‘n Gunsteling kinderonthou is Saterdae-matineé fliek saam met my pa-hulle in die Savoy teater op Barberton. O, “Gone with the wind” en “Ben Hur” se boude deursit met ‘n pouse! Die liriese “The King and I” en Mario Lanza se “Student Prince” en dan die skop en skiet van Clint Eastwood, Telly Savalas, Terence Hill en Bud Spencer. Onthou julle die waagmoed van die ‘Great Escape” en Paul Newman en Steve McQueen en Charles Bronson! Koeldrank, toffies en flieke vir 25sent!  

 

Maar ek wil oor Pollyanna praat. Die storie is in 1913 geskryf deur Eleanor H. Porter en is verwerk in flieks en televisiereekse. Die gewildste weergawe sou ek my verstout om te sê is die 1960 fliek met Hayley Mills in die rol van Pollyanna.

Ek het geween toe sy by haar aaklige Tante moes gaan woon. Hoe die kind ten spyte van verwerping, elke dag iets gekry het om dankbaar oor te voel, kon ek my nie indink nie.  As ek my oë so toemaak sien ek die toneel, na Pollyanna gebruik van haar bene verloor het, en uiteraard ook haar lus vir dankbaarheid, en stukkies glas in haar venters gehang word en die sonstrale kleur deur haar kamer spat, en sy haar kennetjie oplig en haar dankbaar mojo terugkry.

Daai graad van positiwiteit sal vandag as stroperig en kumbaja-rig afgemaak word.  Ons sal seker met ons afgestompte moderne gemoedere vinger in die keel wil druk oor die sentiment.

pollyanna-glad-game-quote

As jy vandag vertel dat iemand pollyanna,impliseer jy dat so ‘n persoon oormatig vrolik of optimisties sou wees.

pollyanna

 

Ek stem nie saam nie. Soos Robb Hillman wie reken die dogter slimmer was as waavoor sy krediet kry, glo ek ook.  Hy reken  Pollyanna se tipe optimisme is nie lui nie, dit is eerder ‘n verwoede stryd om doelbewus die perspektief te kies wat jou die beste dien.

Dit laat my dink aan wat ons vandag ken as doelbewus en teenwoordig lewe. Om elke dag te kies om iets te soek waarvoor jy dankbaar is, om nie in die verlede se modderpoele rond te rol nie, en nie te veel in die toekoms se raaiselspieël te staar nie, dit klink soos pollyanna-gedrag.

Ek hou daarvan. Ek gaan trag om elke dag iets te kry om oor te pollyanna, en jy?

-pollyanna-quotes-bring-back

 

Wat is jou superkrag? Ek leer nog

My superkrag is hoogs aanpasbaar en plooibaar, en word slegs deur lesse aan eie bas  verwerf.

Oor die jare het ek geleer om ‘n verskeidenheid weergawes van myself vir verskillende mense te wees.  Kalmte in krisisse is aan die voorpunt en dan dat ek, gegewe wat die krisis is, ook dié deskundige is: die dokter, die apteker, die dierekundige, en so aan.

Ek is ook klaarblyklik die mens wat alles vir almal om my gelyk maak. Ek mag weet van geldnood, ek mag weet van hartseer. Ek kan vertaalwerk doen, ek kan krom briewe regskryf, ek kon selfs op ‘n stadium goue eiers lê. Hase uit hoede trek – daai krag

My superkrag het baie aantrekkingskrag gehad. Baie mense het my bewonder.  Dit was asof ek koning Midas was. Die organisasie waarvoor ek gebedel het was beïndruk – hulle het ‘n goue pen vir my gegee. Pfft. Tot ek onderhandel het om flexi-ure te werk. Daai kaait het nie gevlieg nie, en ek is huistoe. Eenkant op die plaas gaan sit en net na my huismense en my honde omgesien.

Die fêns het verdwyn. Ek kry so nou en dan ‘n oproep omdat iemand na al die jare nog onthou ek speak both tales deliciously, onthou ek kon professioneel bedel. Maar ek trek nie meet daai kleedjie aan nie. Hy is motgevreet.

Die wat my superkrag nou benut is ‘n handvol. ‘n Groepie werkloses wat 190 monde daagliks volhou. Dit is goed en lekker. Hulle groei en gedy, omdat hulle self die groot werk doen.  Ek is net rasieleier is en die donateur hou van wat ons regkry.

Ek is ook rasieleier vir my Rots en my Bab, en Mielie en Jurels en Boeta and MM. Ek skreeu my hart uit op die kantlyn van hulle lewe. Baklei soms bietjie ook.En ek is ook die kwaai ma van die kinders van ander ma’s wat vir ons werk.

Ek weet alles – word as Google gebruik deur my mense

Ek alleen mag die toiletrol vervang, die tandepasta vervang, die suikerpot hervul, die nuwe bottel melk in die yskas sit…

Net ek kan hondegemors in die huis opvee.

Dan is daar klomp ander onnoembare takies wat net ek kan doen – naels, hare….jy weet.

O ja, ek ek kan goed my moer strip – dis epies. Ek werk hard om die een te laat gaan.

Mag die (super)krag met jou wees. Ewigheid en daarna. (May the force be with you. Infinity and beyond)

Hehe…die eintlike superkrag is dat ek lekker stories kan spin! En ek vat lank om te leer.

_________________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-JouEier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-JouEier: Reëls (2017-08-22) en Lê-JouEier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22). 

Lekkervurig fort

Ek moet berig dat dit hier in die Verre-Noorde so twee ure suid van Oom Bob se domein wild gaan. My brein is effe links gef.., my siel potblou gekneus.

Die skuinsgeit van die week, wat my so links van  Lieve Una op die onderste trap laat neermoer het, het vroeg kop uitgesteek.

Veeleisende kliënte wat meer as hule pond vleis eis, en danksy my goedhartige Rots, dikwels kry, sal sowaar laat weet “hulle klant is met verlof en het hulle nog nie betaal nie, so ons gaan ook nie betaal word alvorens Lord Oom Piet van verlof teruggekeer het nie…” Die gevolg, die hond byt die kat, die kat byt die muis, die muis byt vir Baba, Mama huil saam met baba en pappa skop die hond, en so aan, ensovoorts. Sela.

Maandagaand reën dit in Polosekwane. So 30mm in die stad, en klaarblyklik ‘n wolkbreuk oor een spesifieke huis waar ons onlangs ‘n kaggel installeer het en die kliënt nie ore het nie, en met nat hout vuurgemaak het en die hele kaggel en skoorsteen opgefoes het met soet en hars, en ons alles oor moes doen. Ja, die duiwel is in detail…julle raai reg…daar is ‘n lek. Jo, maar die vrou gee jou nie kans om te beduie jy sal kom regmaak wat verkeerd is, nie. Sy wil ook nie hoor dat daar niks nat in die plafon, in die skoorsteen of binne in die kaggel is nie. Sy wil ook nie hoor dat roes nie sommer binne ure op gietyster vorm nie. Sy wil nie hoor dat jy maar vrede ter wille ‘n versekeringseis ingestel het om die sakie te beredder nie. Lang skreeustorie kort – die vrou sal vir my ook vertel ek makeer en het professionele hulp nodig. Rerig…ek dog my fokjoupilletjies werk!

Toe gister met my klaar is was my siel erg gekneus. Ek moes lank stil gaan sit en onthou ek is meestal die mens wat my honde reken ek is.

Vanoggend kom die nuus. ‘n Boetebessie van die provinsiale soort is by haar huis wederegtelik van haar werksvoertuig ontneem. Nou vertel die leser van krom Afrikaans op die raadlose-SAUK-draadloosstasie “dat ons in Limpopo maar liefs nie moet stop as die spietkops ons afkeer nie, want net nou is dit die skelms!”  Flippit. Gee die blessitse motormaak en registrasienommer, dan weet ons darem vir watter spietkops om weg te ry. Kan julle nou dink as ons almal vir alle spietkops wegry…massa chaos, of nie, want mens sien hulle ook nooit waar hulle nodig is nie.

Nog is het einde niet:  Gister, net buite die Limpôpô se hoofstat, is ‘n voertuig van die buurland van Oom Bob met geweld deur tsotsies afgetrek, een insittende vermoor en die res van alles behalwe die voertuig beroof.

Dan, onderdorp by die grafplaas is nou bekend as mini-Lagos (soos in beset deur Nigeriërs, en net so wetteloos soos hulle moederland) en gereeld hoor jy van skietery en lyke, en brandende voertuie… Gereeld kan jy nie daar ry nie, soms moet jy omdat ou winkels wat jy al jare ondersteun se adres nou in die gevaarsone gesetel is. Dis net kroeks, g’n koeiseuns met blinksterre op die bors wat jou sal red nie. Gaan binne op eie risiko.

My bestuurder van huishoudelike sake sit toe mos nou die kersie op die skuinskoek. Hulle het self nou die aand nie ‘n oog toegemaak nie. Tien huise in hulle Bergnek buurt is met geweld en gewere binnegestorm en spaza-eienaars van inkomste en plasma teevees beroof. Dit was ‘n oorlogsone – geskreeu, gedreig, geweerskote.

My kinders van ander ma’s wat by my werk vertel my dat ons almal maar wakker moet loop, die skelms het ook swaar onder die huidige ekonomiese klimaat en het nie inkomste teikens behaal nie. Hulle moet nou voor Krismis vinnig inhaal, die vakansie lê voor.  Van Dikgale tot Musina, armmanshuis, rykmansbuurt – jy het iets wat iemand anders wil hê.

Wees veilig liewe bloglanders, ek glo die verskynsel in Limpôpô is pandemies.

Ek gaan nou maar my lekkervurige geaardheid vat en ‘n komberstent in my eetkamer bou en maak of Cardbordeaux rooi Liquifruit is – jy weet, met ‘n strooitjie drink. Tjeers.

Of ek sal net inkleur….

blanket-fort-coloring

 

Ns. Nee wraggies – daar het ‘n ou in die riooldam verdrink ook nog…

Lê jou eier: Waarvoor is ek bang

FB_IMG_1506881124051

In my middel dertigs, het ek ewe hans vir iemand vertel ek het genoeg in my kort leeftyd beleef, net doodgaan lê voor! Bwahaha. Ek dink die hemel het geskater vir my voor-op-die-wageit!

Daar is mense wat my arrogant of selfs hardgebak ervaar. Die ding is, ek het van die grootste traumas binne sewe jaar ervaar. Daaroor gaan ek nie derms uitryg nie.

Eers het ek gedink dis oor ek een voet voor die ander sit en doen wat gedoen moet word, omdat ek maar die mouoprol, praktiese tipe is, dat ek oorleef het. Watwou, dit het niks met my vermoëns te make gehad  nie, dit was pure genade. Dis my groot les in vreesloosheid.

Ek is nie bang vir al die geskuur en poleerdery wat mens beleef nie. Want sien – God se genade is 24/7 ewig en altyd daar. Onveranderlik in ons gisters, in ons vandag en reeds in ons mores! Daar is “moenie bang wees nie” vir al 365 dae van die jaar in die Bybel opgeteken. Daai genade is genoeg.

Maar ‘n mens hou nooit op leer nie. Jy leer en leer totdat jy, deur die lewe blink gepoleer, anderkant uitkom. Hopelik beter as toe jy begin het. Ag, hoe lekker ek praat myself nou moed in.

Kom wêreld!

Hehe. Ek gaan nou moet bieg: Natuurlik is daar goed wat my bangmaak.  Mos maar mens.

Ek is bang vir my reaksies. Bang hoe ek reageer, en dan die gevolge van my reaksie, want al probeer ek hoe hard, my emosies is baie jonk, iewers daar tussen agtien en een-en-twintig vasgehak. Dis harde werk, ek moet dikwels omdraai en askies sê. Ek moet baie vergifnis vir die Here vra, want ek kan blitsig en bitsig wees. My Achilles hiel. Ek sukkel om tot tien te tel….

O ja, en slange, ek is grilbang vir slange. Daai koue kil oge en gesplete tong. Ek is bang vir regte slange en slangmense.

Dis dit.

Oor en uit.

NS.

Ek loop die vanoggend raak

“Courage is a love affair with the Unknown.” – Osho

Kunswerk: Odilon Redon

__________________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22). Laasgenoemde blogpos is opdateer op 2017-09-05.

 

 

 

Klik, klik – wensdenkery

dorothy

Wanneer verandering plaasvind, hetsy in die wêreld om jou of aan jou binnekant – jou emosies of uitkyk,  ervaar mens maar ‘n gevoel van magteloosheid. Ek dink dis soos Dorothy in die Wizard of Oz gevoel het toe die tornado haar in Kansas opgesuig het en in Oz uitgespoeg het. Daar waar jouself skielik in ‘n woeste vorteks bevind. Jy weet deur hierdie chaos moet jy kom, oorlewing ter wille. So, na my mening is baie Suid-Afrikaners in ‘n skaamkwaad-woede  of vingerwysende-dis-jou-skuld vorteks vasgevang. Ons beter anderkant probeer uitkom.

Ons land se mense is oral moerig, kwaad. Dis rerig asof die ketel gaan droogkook en uitbrand. Soveel wreedheid en moordlus. Soveel korrupsie en anderpad-kykery. Soveel moddergooiery. Soveel dubbelstandaarde en argumente. Die pers radiostasie is op die oomblik die kersie op die koek.

Ja,Tumi het tekere gegaan. Maar wraggies hoe sy in die middel van wie verteenwoordig Afrikaanses nou – die sanger of die uitgewekene in Nederland – beland het, gaan my verstand te bowe.

Ek sweer ek het in ‘n paralelle wêreld na ‘n ander radiouitsending geluister.Dis hartseer dat ons so gou op sosiale media reageer en vure aanstook.

Die analogie wat Tumi  gebruik het, of wat ek in die ander radio-uitsending gehoor het, was dat Apartheid (nie witmense nie) se gevolge is soos ‘n boelie wat uitgehaal word omdat hy iemand se fiets gevat het. In plek van straf vir die boelie, word die benadeelde kind aangesê om die fiets met die boelie te deel. Dis wat ek gehoor het. Ek dink dis nogal ‘n goeie analogie.

Wat ek ook gehoor het is dat Tumi dink mense in hulle nou persoonlike perspektiewe, baie soos die rondloperbok is wat op die ou einde aan ‘n paal vasgemaak word om sy gewoonte te breek. Die bok loop daarna al in die rondte en net so ver as wat die riem hom toelaat. Hy raak so gewoond aan sy sirkeltjie, dat wanneer die riem verwyder word, sal die bok aanhou om in die aangeleerde paadjie te beweeg.

Ek is Afrikaans, wit, middeljarig. Ek hét uit Apartheid gebaat. Kon middernag in die strate rondjol as student, is ‘n goeie opvoeding gegee, kon gaan studeer, kon doen wat ek wou. Nes duisende ander soos ek.

Ek hou nie van Steve Hofmeyr – die middeljarige weergawe nie. Hy is vir my opsweperig Dis maar ek.  Ek hou ook nie partikulier van Martin Bester (te nasaal) of Rian van Heerden nie (probeer te hard).  Ek hou van Tumi as sy nie so skel lag nie. Ek mis vir Diane Broodryk – sy het styl gehad. Ek hou baie van Amore Bekker en Marieta Kruger – hulle bedryf mooi Afrikaans vir my. Maar dis ek, ek verwag niemand om my opinie te deel nie. So blaas maar so 10 bar af toe!

Ek hou nie van die Prez en klomp politici van verskeie oortuigings nie. Ek hou ook nie van Orania-denkers nie. Dis my keuses en voorkeure – al die laaik en ek-laaik-nie. Maar dit gee my nie die reg om liederlike dinge te skryf of ander mense af te kraak en in die massa soos ‘n gogga te kere te gaan nie. My opinie word reeds hier nou te veel na my smaak gelig.

Hier is die ding – mense is erg opgesweep.  Hier in Polokwane sou Martin Bester van die pers radiostasie kom optree namens ‘n plaaslike diereversorging-organisasie.  Onthou sulke besprekings word byna ses maande voor ‘n optrede bespreek.  Hoe sal die hondeliefhebbers nou kon raai wat op 12 September – twee weke voor hulle konsert sou gebeur. Die moerigheid oor wat mense dink hulle gehoor het, het nou veroorsaak dat die konsert gekanselleer is, met vieslike kommentare op die arme welsynsgroep se Vuisboekblad.

Nou wonder ek so in my enigheid – bereik hulle enigiets om die konsert te boikot? Vra hulle, hulle kaartjiegeld terug van die hondebeskermers? Gaan hulle vrywillig (die gesiglose hulle wat so tekere gaan) hulle R100 kaartjies in skenk om die brakke te help. Wed jou NEE.

Lekker in ons moerigheid, word ons presies soos diegene wie vere voel vir reg en geregtigheid in ons land. Die hulle is ons, julle! Tyd om te besin oor uitsprake, te luister met kalm en oop gemoedere en mekaar die hand te reik en saam deur die storm kom!

Wens ek kon soos Dorothy my hakkies klik en alles kom reg.

Net so.

NS. Lees hier oor woede.

https://aeon.co/essays/there-s-no-emotion-we-ought-to-think-harder-about-than-anger