Waarna jy soek, soek ook na jou…

24785401_1710051799026913_2165353082811654114_o Ek is gistermiddag vodde gewerk, en blaai blaaskanstyd sommer so deur die Vuisboek. Boem! Tref die Hanli Kotze skepping my! Sy het die mooi net twee minute vantevore gepos op haar muur met ‘n te koop boodskap. Ek het nog nooit so vinnig geskarrel om iemand te bel nie!

Ek het haar mooi kuns en woorde in LÉÉF tydskrif leer ken. Toe op ‘n dag bt my gunsteling gallery vier afdrukke gekoop en laat raam.  Jare gelede in Potgietersrus, het ek  in ‘n oudhede/kunswinkel ingestap  en daar tref ek “Jan en die boontjierank” aan. Hy hang in my gang, daar waar ons baie verbyloop en inloop, en hy praat en gee jou drukkies en herinner ons ewige huis is nie hierop die ondermaanse nie.

Vier afdrukke met die mooiste mooi woordwonders soos net Hanli kan, stil my verlange na my geliefde Camdeboo en Great Expectations huis so ver daar in Graaff-Reinet.  Die een skildery se woorde: Ons huisie wag oopmond….. ag, ek pak sommer.

En so neffens die ablusie/dinkplek/troon, bokant die mooi groen Ouma emmer en koos, hang vier plekmatjies met Hanli-woordkuns.

My liefde het na baie

draaie op die highway beland

Jy bou vir my ‘n baksteenhuis

na my verre reis

voel ek tuis”

en

“Jy bring vlerke vir my woorde

‘n oseaan om in te vlieg

En ek reis

      ek reis

na ‘n plek met space

Ek het toe ek Soek-soek opraap, die geleentheid om met haar te gesels oor wat my so ontroer dat ek die skildery wil koop. Lekker dat sy wil weet.

Dit is my kinderlike oortuiging dat vir ons, elke-haar-getelde lieflinge, is daar met Sy wonderbare hand ragfyn bedraad al die boeke en kuns en mense wat inspireer en wanneer die tyd reg is, jou pad kruis . Daai heilige toeval, daai onverwagse geluk, ‘serendipity’ soos die Ingelse sê. Daardie oomblikke is dikwels klein bekeer momente, soos Izak de Villiers een Pinkster in Polokwane vir ons geleer het.

Gister het God vir Hanli en my weer laat paaie kruis. Sy pas Soek-soek klaar geskilder en ek diep onder die indruk van genade wat ek weer die week ervaar het.

Terwyl ons so oor die telefoon gesels, voel dit asof Hy sommer so ons hare deurmekaar vryf en sê: “A, my kinders, dis hoe julle saam moet loop en My eer.”

Met lekker warm harte het ons mekaar gegroet. Soek-soek kom Maandag by my bly. Ek het klaar hangplek in my kantoor sodat ek deur my werkdag sal kan opkyk en onthou van stormsee en engele en genadevissies en heilige toeval.

Wat ons ookal oorkom – ons oorkom

Voor jy verder lees, luister eers hier.

 

Ken julle die storie van die mooie gesang?

Ene Horatio Spafford, ‘n eens suksesvolle prokureur in Chicago, se lewe word deur ‘n rits traumatiese gebeure getref. Sy tweejarige seun sterf onverwags en die  Great Chicago Fire van 1871 roei hom finansiëel uit. Hy het aansienlike eiendom besit, en dié is uitgewis in die brand. Asof dit nie genoeg is nie volg ‘n ekonomiese laagtepunt in1873, wat besighede verder geknou het. Hy het beplan om saam met sy gesin per boot na Europa te reis. Weens omstandighede, vertek hy nie saam op die SS Ville du Havre nie. Terwyl hy met hersonering van eiendom na die brand gesukkel het, is daar ‘n tragedie op see. Die SS Ville du Havre. Die bots met die Loch Earn in die grootte Atlantiese oseaan. Spafford se vier dogters oorleef nie. Sy vrou Anna stuur die wel-gepubliseerde telegram: “Survived alone…

Spafford vertek dadelik om by sy vrou aan te sluit. Toe die boot waarop hy reis, naby die gebied waar die ongeluk gebeur het, pen hy die mooie “It is well with my soul.”  Philip Bliss het die melodie gekomponeer en dit is in  die Gospel Songs No. 2 deur  Sankey and Bliss (1876) gepubliseer.

Horatio en Anna Spafford het hierna weer drie kinders. Maar tragedie bly nie weg nie. Hulle vierjarige seuntjie sterf op 11 Februarie 1880 aan skarlakenkoors. Hulle twee dogters Grace en Bertha oorleef. Die Presbiteriaanse kerk waaraan die gesin behoort het, het die aanhoudende tragedies van die Spaffors as goddelike straf beskou. In reaksie tot hierdie oordeel het die Spafford hulle eie Messianse-sekte, die “Overcomers” soos die Amerikaanse media hulle genoem het.

Die Spafford gesin vertek in 1881 toe Grace pasgebore is na Ottoman-Turkse Palestina. Hulle vestig in Jerusalem en stig die  American Colony.  Lede van die kolonie het hulle besig gehou met  filantropiese werk oor godsdienste heen. Alle mense is gehelp, en so het hulle die vertroue van plaaslike Moslems, Jode en Christen gemeentes verwerf.  Tydens en direk na die Eerste Wêreldoorlog het die kolonie ‘n kritiese rol gespeel om gemeenskappe in Jerusalem deur swaarkry tye en skaarste te kry deur sopkombuise, hospitale, weeshuise te vestig  en ander noodsaaklike dienste te lewer, aldus Wikipedia

Hulle werk word die onderwerp  van  Jerusalem deur nobelpryswenner Sweedse skrywer Selma Lagerlöf.

Hulle verhaal laat my aan die legende van die ‘thornbird’ dink. Die voëltjie is dikwels die slagoffer van ‘n laksman of valk, wat  die weerlose skepseltjie met ‘n doring deurboor. Selfs in die voëltjie se sterwensoomblikke sing hy sy mooiste melodie.

So moet ons ook wees deur alles – want God is reeds daar.

Dinkgoed, doengoed

24132052_1924971907519300_260834495956136160_o

Loop die wyse redenasie op die Vuisboek raak. Stop die in jou pyp en rook dit. Herkou daaraan. Kapow. Oor hantering van depressie, verandering en sommer ‘n rits goete:

“So you mustn’t be frightened,if a sadness rises in front of you, larger than any you have ever seen; if an anxiety, like light and cloud-shadows, moves over your hands and over everything you do. You must realize that something is happening to you, that life has not forgotten you, that it holds you in its hand and will not let you fall. Why do you want to shut out of your life any uneasiness, any misery, any depression, since after all you don’t know what work these conditions are doing inside you?  Why do you want to persecute yourself with the question of where all this is coming from and where it is going? Since you know, after all, that you are in the midst of transitions and you wished for nothing so much as to change. If there is anything unhealthy in your reactions, just bear in mind that sickness is the means by which an organism frees itself from what is alien; so one must simply help it to be sick, to have its whole sickness and to break out with it, since that is the way it gets better. In you,so much is happening now; you must be patient like someone who is sick, and confident like some one who is recovering; for perhaps you are both. And more: you are also the doctor, who has to watch over himself. But in every sickness there are many days when the doctor can do nothing but wait. And that is what you, insofar as you are your own doctor, must now do, more than anything else.”

Rainer Maria Rilke.

Painting: Julio Reyes.

 

Gertruida’s Conspiracy Theories about Uncle Bob and the 2023 Rugby Bid. — Rolbos ©

‘You really cannot talk like that.’ Vetfaan scowls over his beer glass. Gertruida has a silly way of analysing current affairs and then come up with the weirdest theories – and then expect people to actually believe her. ‘The Chinese would never do something like that.’ ‘Oh Vetfaan, you can be so refreshingly naive! You […]

via Gertruida’s Conspiracy Theories about Uncle Bob and the 2023 Rugby Bid. — Rolbos ©

Jesus staan, want…

Danie blog Vrydag oor Stefanus wat gestenig is, en wonder hoekom Stefanus se visioen wys dat Jesus staan aan die regterhand van God. Jesus sit nie.

Stefanus was ‘n sonderlinge dienaar van God. Hy was een van die eerste diakens, belas om die werklas van die evangeliste en predikers te verlig. Die jong man was besield. Ek lees dat hy geblink het. Ag, en net soos oral deur die eeue heen vang hoë bome baie wind, grootheid word gevolg deur nydigheid en venyn.

Een bron meen Stephanus se dood het die Kerk op aarde van nog ‘n Paulus beroof. Dit kom na aanleiding van die betoog wat Stefanus lewer voor sy aanklaers. Handelinge 7 waar die gebeure opgeteken is beslaan 5% van die boek Handelinge. Dis ‘n groot hoofstuk en ‘n mens kan nie anders as om deur die vertelling teruggvoer te word en self daar saam met Stefanus en sy aanklaers te wees nie.

Lees net hier: “The stoning of Stephen there was lost to the Pentecostal Church another Apostle Paul. Stephen was a young man of such original genius and of such special grace, that there was nothing he might not have attained to had he been allowed to live. His

Stefanus word gestenig. Luid roep hy “Kyk, kyk ek sien die Seun van die Mens (woorde waarmee Jesus Homself beskryf het) STAAN aan die regterhand van God.”

Jesus staan, maar hoekom? Met Danie wonder ek toe nou ook. Jesus het mos opgevaar na die hemel en kan nou sit aan die regterhand van God, van waar Hy sal kom om te oordeel. Hy staan omdat Hy weer gaan terugkeer.

Die Bible Characters Dictionary App beskryf dit so: “Sit, said the Lord to my Lord, at My right hand until I make Thy foes Thy footstool.” Dis ‘n aanname om te dink dat Jesus, na Sy offer om al ons sondes op Hom te neem, Sy taak voltooi het en vir ewig mag sit aan God se regterhand.

Ons Jesus is ‘n Lewende God. Hy het die dood oorwin! Hy kom weer terug. Hy is nooit passief nie. Hy kon nie onbetrokke sit en toekyk toe Stefanus, vol van God se Gees, gestenig is nie. Stefanus het Hom nodig.

Jesus word deur ons geloofsbehoeftes besig gehou. Lees net hierdie: “But, with all that, He could not sit still when He saw them stoning Stephen. And so it is with Him always. He sits, or He stands, or He comes down to earth again, just according to our need, and just according to our faith. I see Him standing up, says Stephen. What a power, what a possession, is faith! For faith can make the Son of Man do almost anything she likes. As William Guthrie says of her, “Faith sometimes acts in a very wilful way upon her Lord.”

Die geloof van Sy volgers bied aan Jesus geen rus nie skryf die wyse man. Ons laat Hom opstaan, weer en weer. Ons geloof laat Hom alles wees en doen wat ons vra. Hy het alles op aarde gedoen en doen steeds in die hemel, alles wat siele in nood verlang.

Is iemand sonder klere en beskutting? Jesus klee ons liefliker as die lelies van die veld. Is daar ‘n honger, dors siel? Jesus is die Lewende Water, die Nuwe Wyn. Hy skryf verder dat net soos Jesus teenoor geloof reageer, doen geloof dieselfde teenoor Jesus. As hy die Bruidegom is, is geloof in Sy beskermde arms, as hy die Rots is, het geloof reeds daar begin huisbou. Geloof is die lammer in die Goeie Herder se arms. Vir altyd. Dis geen wonder Stefanus sien Jesus staan nie.

Net so sal dit vir elkeen van ons wees. Ons sal in ons benoudste en ook selfs laaste oomblik Jesus sien. Reg om te wees wat ons op daardie moment van Hom nodig het. Dis hoe lief Hy ons het. Vir my is die staande Jesus ook ‘n herinnering dat Hy by die Troon van God vir ons instaan.

Shawn Brasseaux skrywe dat Jesus staan, sodat die beskuldigdes van Stefanus hulle fout kan besef. Hulle ontsteltenis was dat hulle deur Stefanus se visioen besef het hulle is in die moeilikehid, nie Stefanus nie:

54Toe die Joodse Raad hoor wat Stefanus alles vir hulle sê, het hulle ontplof van woede. Maar hy was vol van die krag van die Heilige Gees. Hy het nie eens agtergekom hoe kwaad hulle was nie, want hy kon tot binne-in die hemel sien. 55Stefanus het God daar in al sy heerlikheid gesien, en ook Jesus wat langs Hom staan. Toe sê hy hardop: 56“Kyk daar! Ek kan tot binne-in die hemel kyk. Ek sien Jesus, die Seun van die mens. Hy staan op die belangrikste plek in die hemel, daar reg langs God.”
57Na hierdie woorde het daar chaos losgebars. Party van die raadslede het hulle ore toegedruk omdat hulle nie verder na Stefanus se woorde wou luister nie. Ander het opgespring en op hom afgestorm. 58Hulle het hom gegryp en uitgesleep tot buitekant die stadsmure. Daar het hulle hom met klippe begin gooi. Party van die mans het hulle hemde uitgetrek sodat hulle Stefanus nog makliker onder die klippe kon steek. Hulle het ’n jongman met die naam Saulus gevra om hulle klere op te pas.
59Terwyl die klippe op Stefanus neergereën het, het hy gebid: “Here Jesus, neem my nou na U toe.” Toe het hy op sy knieë neergeval en hard uitgeroep: “Here, moenie dié sonde teen hierdie mense laat tel nie! Vergeef hulle.”

Die Jode het God se plan verwerp by Jesus se kruis, en ook verder toe hulle die Evangelie nie wou aanvaar nie. Dis inssiggewend dat Saulus wat later Paulus word ook by die steniging van Stefanus teenwoordig is. Sy ommekeer op die Damaskuspad is elkeen wat huiwer en in ongeloof teenoor God staan se enigste kans – ‘n totale ommekeer, ‘n ervaring, ‘n oortuiging in God se genadeplan vir die wat Hom liefhet. Alleen deur Jesus.

37Die skare wat na Petrus gestaan en luister het, is diep deur sy woorde geraak. “Sê asseblief vir ons wat ons nou moet doen. Hoe kan ons die saak tussen ons en God regmaak?” het hulle vir die apostels gevra.
38“Laat staan dadelik julle sondes. Kom terug na God toe,” het Petrus geantwoord. “Laat julle ook doop in die Naam van Jesus Christus. God sal julle sondes dan vergewe. Julle sal ook die Heilige Gees ontvang. 39Hierdie groot hemelse Geskenk is bedoel vir elkeen van julle. En ook vir julle kinders. Ja, selfs vir al die ander mense wat op die oomblik nog ver van God af lewe. Binnekort sal hulle ook van Hom hoor en deur God nader geroep word.” (Hand 2: 37-38)

Brasseaux skryf verder dat teen die tyd dat die Jode vir Stefanus hoor praat, is dit een jaar na Petrus tydens Pinkster gesê het. Hulle moes besef dat God se wraak al hoe nader sluip. Hulle het letterlik God se genade opgebruik deur die Vader, Seun en die Heilige Gees te verwerp. Hulle wou dit nie hoor nie, vandaar hulle hewige en wrede reaksie teenoor Stefanus. Gelukkig was God se nuwe plan reeds daar – Saulus wat die klere opgepas het en die Jode gelukgewens het na die steniging, sou binnekort Paulus wees. Paulus wat Jesus as sy Verlosser aanvaar het en ons kerkvader geword het. Wat vir ons leer van die Verlossing- en Genadeleer. God se woede teenoor ons is weer uitgestel, en Jesus sit weer aan Sy Regterhand (Kol 3:1) totdat Hy weer kom.

Laat ons maar net die wedloop hardloop deur op Jesus te konsentreer. Hy het vir ons gewys wat dit beteken om op God te vertrou en Hy sal ons tot aan die einde daarmee help, sodat ons geloof sal bly wat dit behoort te wees. Dink aan sy voorbeeld. Die skande en vernedering van die kruis was nie vir Hom te veel nie. Hy het dit alles verdra omdat Hy geweet het dat daar soveel blydskap daarna vir Hom wag. Kyk nou net, nou sit Hy op die ereplek by God in die hemel.” (Hebreërs 12:2 DB)

Mooi, mooi 17

As jy al ooit depressief en soekend gevoel het, sal jy weet wat hierdie digter beskryf.

 

23167471_1925880240995340_6634442730540791334_n

As jy voel Richard Burton lees te vinnig – onthou dis ‘n brak wat weghol, soos ons soms van God weghol….

Lees hier terwyl jy luister:

Francis Thompson
THE HOUND OF HEAVEN
1 I fled Him, down the nights and down the days;
2 I fled Him, down the arches of the years;
3 I fled Him, down the labyrinthine ways
4 Of my own mind; and in the mist of tears
5 I hid from Him, and under running laughter.
6 Up vistaed hopes I sped;
7 And shot, precipitated,
8 Adown Titanic glooms of chasmèd fears,
9 From those strong Feet that followed, followed after.
10 But with unhurrying chase,
11 And unperturbèd pace,
12 Deliberate speed, majestic instancy,
13 They beat—and a Voice beat
14 More instant than the Feet—
15 ‘All things betray thee, who betrayest Me.’
16 I pleaded, outlaw-wise,
17 By many a hearted casement, curtained red,
18 Trellised with intertwining charities;
19 (For, though I knew His love Who followèd,
20 Yet was I sore adread
21 Lest, having Him, I must have naught beside).
22 But, if one little casement parted wide,
23 The gust of His approach would clash it to.
24 Fear wist not to evade, as Love wist to pursue.
25 Across the margent of the world I fled,
26 And troubled the gold gateways of the stars,
27 Smiting for shelter on their clangèd bars;
28 Fretted to dulcet jars
29 And silvern chatter the pale ports o’ the moon.
30 I said to Dawn: Be sudden—to Eve: Be soon;
31 With thy young skiey blossoms heap me over
32 From this tremendous Lover—
33 Float thy vague veil about me, lest He see!
34 I tempted all His servitors, but to find
35 My own betrayal in their constancy,
36 In faith to Him their fickleness to me,
37 Their traitorous trueness, and their loyal deceit.
38 To all swift things for swiftness did I sue;
39 Clung to the whistling mane of every wind.
40 But whether they swept, smoothly fleet,
41 The long savannahs of the blue;
42 Or whether, Thunder-driven,
43 They clanged his chariot ‘thwart a heaven,
44 Plashy with flying lightnings round the spurn o’ their feet:—
45 Fear wist not to evade as Love wist to pursue.
46 Still with unhurrying chase,
47 And unperturbèd pace,
48 Deliberate speed, majestic instancy,
49 Came on the following Feet,
50 And a Voice above their beat—
51 ‘Naught shelters thee, who wilt not shelter Me.’
52 I sought no more that after which I strayed
53 In face of man or maid;
54 But still within the little children’s eyes
55 Seems something, something that replies,
56 They at least are for me, surely for me!
57 I turned me to them very wistfully;
58 But just as their young eyes grew sudden fair
59 With dawning answers there,
60 Their angel plucked them from me by the hair.
61 ‘Come then, ye other children, Nature’s—share
62 With me’ (said I) ‘your delicate fellowship;
63 Let me greet you lip to lip,
64 Let me twine with you caresses,
65 Wantoning
66 With our Lady-Mother’s vagrant tresses,
67 Banqueting
68 With her in her wind-walled palace,
69 Underneath her azured daïs,
70 Quaffing, as your taintless way is,
71 From a chalice
72 Lucent-weeping out of the dayspring.’
73 So it was done:
74 I in their delicate fellowship was one—
75 Drew the bolt of Nature’s secrecies.
76 I knew all the swift importings
77 On the wilful face of skies;
78 I knew how the clouds arise
79 Spumèd of the wild sea-snortings;
80 All that’s born or dies
81 Rose and drooped with; made them shapers
82 Of mine own moods, or wailful or divine;
83 With them joyed and was bereaven.
84 I was heavy with the even,
85 When she lit her glimmering tapers
86 Round the day’s dead sanctities.
87 I laughed in the morning’s eyes.
88 I triumphed and I saddened with all weather,
89 Heaven and I wept together,
90 And its sweet tears were salt with mortal mine;
91 Against the red throb of its sunset-heart
92 I laid my own to beat,
93 And share commingling heat;
94 But not by that, by that, was eased my human smart.
95 In vain my tears were wet on Heaven’s grey cheek.
96 For ah! we know not what each other says,
97 These things and I; in sound I speak—
98 Their sound is but their stir, they speak by silences.
99 Nature, poor stepdame, cannot slake my drouth;
100 Let her, if she would owe me,
101 Drop yon blue bosom-veil of sky, and show me
102 The breasts o’ her tenderness:
103 Never did any milk of hers once bless
104 My thirsting mouth.
105 Nigh and nigh draws the chase,
106 With unperturbèd pace,
107 Deliberate speed, majestic instancy;
108 And past those noisèd Feet
109 A voice comes yet more fleet—
110 ‘Lo! naught contents thee, who content’st not Me.’
111 Naked I wait Thy love’s uplifted stroke!
112 My harness piece by piece Thou hast hewn from me,
113 And smitten me to my knee;
114 I am defenceless utterly.
115 I slept, methinks, and woke,
116 And, slowly gazing, find me stripped in sleep.
117 In the rash lustihead of my young powers,
118 I shook the pillaring hours
119 And pulled my life upon me; grimed with smears,
120 I stand amid the dust o’ the mounded years—
121 My mangled youth lies dead beneath the heap.
122 My days have crackled and gone up in smoke,
123 Have puffed and burst as sun-starts on a stream.
124 Yea, faileth now even dream
125 The dreamer, and the lute the lutanist;
126 Even the linked fantasies, in whose blossomy twist
127 I swung the earth a trinket at my wrist,
128 Are yielding; cords of all too weak account
129 For earth with heavy griefs so overplussed.
130 Ah! is Thy love indeed
131 A weed, albeit an amaranthine weed,
132 Suffering no flowers except its own to mount?
133 Ah! must—
134 Designer infinite!—
135 Ah! must Thou char the wood ere Thou canst limn with it?
136 My freshness spent its wavering shower i’ the dust;
137 And now my heart is as a broken fount,
138 Wherein tear-drippings stagnate, spilt down ever
139 From the dank thoughts that shiver
140 Upon the sighful branches of my mind.
141 Such is; what is to be?
142 The pulp so bitter, how shall taste the rind?
143 I dimly guess what Time in mists confounds;
144 Yet ever and anon a trumpet sounds
145 From the hid battlements of Eternity;
146 Those shaken mists a space unsettle, then
147 Round the half-glimpsèd turrets slowly wash again.
148 But not ere him who summoneth
149 I first have seen, enwound
150 With glooming robes purpureal, cypress-crowned;
151 His name I know, and what his trumpet saith.
152 Whether man’s heart or life it be which yields
153 Thee harvest, must Thy harvest-fields
154 Be dunged with rotten death?
155 Now of that long pursuit
156 Comes on at hand the bruit;
157 That Voice is round me like a bursting sea:
158 ‘And is thy earth so marred,
159 Shattered in shard on shard?
160 Lo, all things fly thee, for thou fliest Me!
161 Strange, piteous, futile thing!
162 Wherefore should any set thee love apart?
163 Seeing none but I makes much of naught’ (He said),
164 ‘And human love needs human meriting:
165 How hast thou merited—
166 Of all man’s clotted clay the dingiest clot?
167 Alack, thou knowest not
168 How little worthy of any love thou art!
169 Whom wilt thou find to love ignoble thee,
170 Save Me, save only Me?
171 All which I took from thee I did but take,
172 Not for thy harms,
173 But just that thou might’st seek it in My arms.
174 All which thy child’s mistake
175 Fancies as lost, I have stored for thee at home:
176 Rise, clasp My hand, and come!’
177 Halts by me that footfall:
178 Is my gloom, after all,
179 Shade of His hand, outstretched caressingly?
180 ‘Ah, fondest, blindest, weakest,
181 I am He Whom thou seekest!
182 Thou dravest love from thee, who dravest Me.’

Nuwe moed

Ek lees oral vandag dat ons in Suid Afrika sal moed aan die dag sal moet lê. Ons sal braaf genoeg moet wees om ou sienswyses en oortuigings te laat gaan. Braaf genoeg moet wees om uit te reik na mense wat anders as jy dink en voel.

“Abandoned by their politicians South Africans need to take charge of their own security.” Die lees ek raak in ‘n artikel oor #SwartMaandag. Dit dui vir my daarop dat ons brawer as braaf sal moet wees om ons land se toekoms vir alle mense te verseker.

Lees self: http://www.news24.com/Analysis/10-questions-about-blackmonday-answered-20171101

Net Ek bring my op die spoor van ‘n skrywer/digter/blogger: I wrote this for you 

Hier skryf hy sowaar vir ons almal ‘n waarheid:

There is no bravery in a gun.

Brave is saying no to the comfort that kills you.

There is no bravery in a fist.

Brave is singing Kumbaya softly to a screaming baby.

There is no bravery in a flag.

Brave is holding onto the air itself to stop yourself from falling into yourself.

There is no bravery in a crowd.

Brave is knowing who you are, even when everyone else doesn’t.

There is no bravery when it’s easy.

Brave is carrying on and on, and looking and finding all the angles and all the keys, and turning every single one.

There is no bravery in bright light.

Brave is fighting the sun itself for the right words to talk yourself off the ledge.

There is no bravery in hurt.

Your bravery is kneeling on the ground.

In the end, your bravery is living.

Iain S. Thomas

http://www.iwrotethisforyou.me/2017/10/the-living-and-brave.html

Haal die was uit jou ore en luister

My Rots het eenkeer op ‘n inkopielys die volgende neergepen:”Ons luister om te antwoord, nie om te verstaan nie.” Hy het dit iewers op die draadloos gehoor.

Nou die is baie waar op die oomblik, met die plaasmoorde-emosies en so aan. Ons wil nie hoor nie, ons wil vertel. Ons is almal moedeloos, seer, kwaad, bang – ons ore is bot toe. Ons lyk soos Shrek met sulke groen verstopsels wat by on ore uitsteek. Horende doof en siende blind vir enige opinie anders as ons eie.

Hierdie dae is vol emosie en ‘n mens sal seker moet versigtig trap. Soos ‘n trapsuutjies. Die swart t-hemp aksie het ‘n liederlike slaggat geword. Tipies Suid-Afrika, stig ons so graag groepies en elkeen glo hulle  interpretasie en geloofsuitkyk is reg. Eish.

Ek sit verslae nadat ek met aandag Heinz Winkler van Idols faam, en wat my aanbetref ‘n ordentlike en diep-gelowige mens, se 20-minute oproep oor die netelige situasie uitgeluister het. Hy het bloot gewaag om sy mening te lug en klomp ongemaklike stellings te maak.

Genugtig, julle moet lees wat kamtige Kristenmense vir die Heinz-kind toesnou. Ek wil net een vraag vra: Bid julle met daai bekke? Jo, die hemel help ons met sulke kerkmense.

Wat my opgeval het is dat Heinz  smeek dat die swart t-hemp aksie nie beperk word tot ‘n ras of kultuur nie – ek stem volmondig met hom saam. Want sien – my en my kinders se werkers kom vra by ons hulp teen dieselfde wrede misdadigheid wat op ons plase gebeur – marteling, verkragting, diefstal, moord.

Skreeu op my as jy wil dat ek niks weet nie. Verrassing: Ons woon op ‘n plaas, glo my ons weet hoe weerloos ons is en ons besef ons staan op die rand van die statistiek poel.

Tweedens het Heinz die vraag gevra wat doen ons om ons onmiddelike omgewing te beïnvloed, nie die hele wêreld nie, net jou kring van invloed en impak. Hoeveel van ons ken ons werkers se blyplek, was al daar, help met skoolgeld, maak middagetes want jy weet hulle staan al 04h00 op – wanneer sal hulle kosmaaktyd kry? Die lys is lank van goed wat wesenlike verskille kan maak. Ook by arm mense van die wit plakkersamp of veilige hawe – was jy al daar? Het jy al die wit van die oë van ‘n mens in nood gesien? Was jy al so naby dat jy dit kan voel en ruik? Dis die doen wat ons land nodig het.

Die hou op die borskas van stiksieniges het Heinz goed geplant – want hierby is daar nie verbykomkans nie. Hy vra: “Wie is jy?”

Ek verstout my dat meeste van ons antwoord So-en-so, Wit, Afrikaanssprekend.

Verkeerde antwoord!

Ons is God se kinders eerste, en in die jong man se woorde, “dan eers is ons deur lotsbestemming deur God bepaal, die velkleur en kultuur waarin ons ons bevind. En daar is verskeie velkleure en kulture in hiedie Suid-Afrika saam. Geweld, swak diens, korrupsie – daai goed  het ‘n impak op ons almal.

As ons geloof in God bely – moet ons wat ore het om te hoor beslis anders optree en reageer op oproepe om aan aksies deel te neem tot uitsluiting van ons naaste. Ja, ons naaste wat ons so lief soos onsself moet hê, al lyk hulle nie soos ons nie en al maak hulle nie soos ons nie. As almal, nie net wit Afrikaanssprekende Suid-Afrikaners gaan swart t-hemde dra, dan sal ek juig. Dan is die boodskap Suid-Afrika se mense is gatvol. Suid-Afrika se mense wil verandering sien.

Maar omdat ek  belowe het ek sal luister, wil ek ook sê Sophia Kapp ek hoor jou. Dit is ‘n waarlik vry wêreld. Ons moet maar in hierdie chaos met mekaar rekening hou en uithou.  Jans Rautenbach het ook sy eie verkeersplanne. Lees maar self.

Kyk wat  het ‘n Zoeloe gemeenskap vanoggend  gedoen om hulle ongelukkigheid oor plaasmoorde (ja, ‘n wit boer se moord het hulle tot aksie gedwing), moord en misdadigheid te demonstreer.

Ek en al my mense gaan Maandag swartbandjies dra – ons rou oor plaasmoorde, verkragtings, kindermolestering, eie-geregtigheid, ag sommer alles wat seermaak in ons baie siek Suid-Afrika. Maar ons gaan ook al hoe meer vir  mekaar omgee en luister as iemand praat.

Tata en blaas af jou kuite…en doen wat die Gees jou lei om te doen en onthou om te luister!

 

The community members of Zwathi, which falls under Ward 4 of AbaQulusi Municipality took to Gluckstadt Police Station to voice their concerns over the rising crime rate in the area. Picture: Vryheid Herald

Lees meer hier: https://citizen.co.za/news/south-africa/1520431/black-community-members-march-against-killing-of-white-farmers/