Oggendgesprek

Vanoggend trek ek die Legend vurig vinnig uit die motorhuis. Ek is laat en dis 40km te perd om in die stat te gaan besigheid pleeg.

Dit het oornag 34mm gereën. Rots se nek is ekstra seer, die Schnauzer-boeties, Milo en Ringo en stoute Koda-Koos blerts in die kombuis, bejaarde Oscar die Yorkie weier om langs Rots uit die bed op te staan.

Die grondpad is 1.9km seepgladde modder. Gelukkig is dit al wat ek moet trotseer, tik ek op my dankabaarheidlysie af. Toe ek by die t-aansluiting op die ou N1 kom, staan ‘n vrou onder ‘n helderblou sambreel en ryloop. Die reën begin harder val. Ek stop en laai haar op. “More Mies,” groet sy. Die bakkie se kajuit ruik soos rooswater en Dawn lyfroom.  Ek groet terug en babbel oor die weer. “I don’t understand,” val sy my Afrikaanse relaas in die rede.

Haar naam is Marlene, ons gesels op Engels verder oor padveiligheid.  ‘n Taxi het pas oor dubbelsperstrepe by ‘n klomp voertuie verbygejaag. “Eish, they treat us like cattle,” sê Marlene. Ons gesels oor respek en sy vra my hoe lank ek motor bestuur. Al meer as veertig jaar. “Jo,” is al wat sy sê.

“My husband is looking for work,” kom die stelling. Ek vermoed sy aanvaar ons het ‘n plaas – die bakkie, die modder en algemene rigting waaruit ons paaie gekruis het.

“‘Skuus Marlene, ons bly op dierbare vriende se familieplaas, hulle is reeds in hulle aftreehuis in die veiligheidsoord. Ons boer nie. Ons werk in die stat.”

Ek  deel my hoop dat President Ramaphosa en onse regering tog ‘n plan sal maak, dat meer mense werk kry en regverdig behandel word. Ek kan net help met ‘n geleentheid om veilig by haar werkplek te kom.

“I hope he makes right,” sê Marlene.

Ek ook, suster, ek ook.

Sy vaar uit teenoor Zuma en veral Nkosasana Dlamini Zuma – wat nie met poletiek wil verder nie, maar net nou die dag het sy vir President wou staan. “She is a funny one,” kom dit links van my. Ek vertel vir my passasier van “The President’s Keepers” en Dlamini Zuma en die sigaret mafia.

“Mies, those illegal cigarettes. They are bad. I sold them and the police caught me with 20 boxes. I was sentenced for 13 years! 13 years. But I did it for my family, what could I do? How must we live? What must we eat?”

Ek sit met my bek vol tande. Wat sê ek nou? Het sy al 13 gesit?

“No, when parole was given to everybody but murderers and rapists, I was freed. I could not believe! But now I  clean houses. Those cigarettes are bad,” en sy stop die gesprek net daar.

Ek stop naby die taxihalte en sy hou R8 na my uit. Vir die rit. Ek sê nee dankie. Sy glimlag met haar mieliepit tande en blink oë.

“Siyabonga” – dankie.

Hamba kahle, Marlene. God seën jou.

Here, dankie dat ek Marlene kon beleef vanoggend. Dat ek kon hoor wat armoede en werkloosheid ‘n mens kan noop om te doen, selfs misdaad oorweeg. Dat ek vir haar taxigeld kon spaar. Ek het haar meer nodig gehad as sy vir my. Here vergewe my wanneer ek ongelukkig is oor klein, onbenullighede en klippies in my skoen.

 

iceberg words.JPG

Hierdie woorde hierbo gaan oor Afrikaans en die taal, maar dit is ook van toepassing op ons land en die pad waarop die nuwe president ons lei.

Die Iceberg foto, is een van my gelukkies wat my kameralens vasgevang het.

Baai tot later

Stuur my, Here al is die uitdaging groot

Vroegoggend verby geslaap vir die eerste keer in weke. Lekkerste lekker om na 07h00 wakker te word. Rots lê en blokraai, en Bab en die stoute brakke stoei in haar kamer vir die beste lêplek op haar bed. Maak koffie, pak die gedroogde beskuit weg, gaan gee vir die voëls hulle kossies. Stil tevrede Sondagoggend op Waterval.

Die Sondagkoerant is afgelaai op die tablet en met ‘n stomende beker boeretroos, swart en bitter (niks met persoonlike voorkeure of my gemoed te doen nie, wel so van my bababottel afgespeen) gaan lê ek behaaglik op die oorblywende kussings agteroor. (Glos: Sedert Rots se stywenekkie proses, is hy die baas van alle kussings in ons kamer.)

Ek lees oor CR, die gesoekte Guptas, JZ se Nkandla wat maar R660 per maand kos, moorde, en so aan en so voorts.

Ek vind die EverydayZulu ou, Melusi  Thsabalala,  se onderhoud met Hanlie Retief verfrissend, en ek gaan laaik sommer sy blad. Wens iemand wil Everyday Sepedi, TshiVenda en Tsonga hier by ons trag.  Hy sê vir Hanlie sy blad op die Vuisboek is uit frustrasie dat inheemse tale op radio afgeskeep word of gruwelig vermink word, begin. Ag hy praat so na my hart. Die Radio sonder G se afrikaanseklingels steek my dwars in die krop, so ek kan my net indink hoe Zoeloe en Sepedi en al die ander verkrag word omdat almal dink Google translate is die ware vertaler. Pffft. Google maak ons lui.

Melusi vertel dat hy geleer het dat mense van positiwiteit hou – alle mense. Dis toe dat ‘n “Lion-vuurhoutjie het in sy kop gevlam” het, en hy het besef:”Hou op om jou te bekommer oor wat jy nie het nie en gee wat jy hét.” Ag so bek moet jêm kry.

Sy blad het ‘n verassing ingehou – mense het nie op die platform kom taal leer nie,  die daaglikse nuwe woord het ‘n gesprekforum geword. Alle mense. Soveel so dat hy wat Melusi is homself betig het omdat: ” Jy het jou voorgeneem het om oop te wees vir alle rasse, geslagte en ouderdomme, neh. Aanvaar hulle as vriende.” Dis nou na sy blad van  100 na 700 en nou 1000e gegroei het. Daar is trolle, en hy het aanvanklik so vinnig as wat hy vriende aanvaar het, net so vinnig mense afgegooi. Nou na maande, was daar slegs vier mense wat hy genoop gevoel het om te verwyder van die blad.

Melusi praat waarhede oor vooroordele en veronderstellings – gaan lees self. Soos Melusi, self bely, hy het sy eie Damaskus-oomblikke op hierdie reis. Laat dit so wees vir ons almal, bid ek vanoggend met die koerant in my hand.

Ek gaan kuier op Melusi’s Everyday Zulu blad. Vandag se woord is “thuma” – om gestuur te word. President Ramaphosa het Vrydagaand ook uit Bra Hugh Masekela se lied Thuma Mina aangehaal: Thuma mina – stuur my. Ek bid verder, dat ons almal hierdie gesindheid sal openbaar. Die Melusi’s, die Kose, die Susanne, die hele lot van ons.

Ja, kan jy glo hoe ons land se narratief byna oornag aaan die verander is…

En toe blaai ek verder. In die Rapport Weekliks is ‘n dubbelblad: “Die val van ‘n fout” en ek is sommer kwaad. Die uitleg pla my. Links is Steve Hofmeyr en regs Antjie Krog. Dit moes andersom uitgelê word. Want meer retories en regs, kan ou Steve nie wees nie. Aweh, Stefaans “haal jou mgabe af en lilizela”- drink ‘n positiewiteitspilletjie en blaas af.

Antjie Krog se liberalisme is ook nie almal te koppie tee nie, maar waar woorde skryf sy:” … dis nie net wit mense wat oor die afgrond gekyk het nie, ook ander mense het: En gesien dat ‘n korrupte staatshoof noodlottig is vir enige drome en groei… Wit mense sal moet gee, baie gee en ek dink die meeste van ons moet met oorgawe gee as ‘n besielende, knap staatshoof planne voorlê wat almal insluit met die oog op verbeterde lewensomstandighede…Met ons almal se verskuifde perspektiewe is die land nog nooit so reg om sy en haar kant te bring om Suid-Afrika sigbaar ten goede vir almal te verander nie. Maar soos die taxiegaurdjie in my straat skreeu: “Move people. Jirre, julle moet move!””

Ek en my gesin move al geruime tyd en trag doelbewus om die wat baie swaarder as ons in hierdie land oorleef, se hand te vat en te help waar ons kan. Ons werkers se huise word verbeter.  Die Drop In Centre se boorgat word beveilig. Middagetes wat in my kombuis berei word, is in die yskas by die werk vir ons span, want hulle moet soggens al 04h30 in die pad val om betyds by die werk te wees en saans 19h00 kom hulle tuis. wie sal vir hulle deur die dag kry, as ons dit nie doen nie? Ek deel hierdie nie om te spog dat ons gesin so oulik is nie. Ons het net lankal besef dat ons in ons gezuma-de staat, nie veel kon verander aan die groot prentjie nie. Politieks is maar ‘n stadige, raserige dier. Ons het eenvoudig na ons onmiddelike omgewing gekyk en besluit, doelbewus, om ons tiendes te bestee waar ons die wit van swaarkry mense se oë kon sien.

En Vrydag – daar staan Cyril, ons president en hy sê thuma mina – stuur my, en vir derduisende Suid-Afrikaners vlam hoop weer op. Kom ons stimela – werk om ‘n gedeelde visie te soek, al  kos dit opoffering.

In  Esgiël 16 lees ek vanoggend: ‘“Eendag gaan Ek die lot van Sodom en haar dogters en Samaria en haar dogters verander. Dan sal Ek jou ook weer oprig. Jou ouer suster is Samaria wat saam met haar dogters noord van jou geleef het. En jou jonger suster is Sodom wat saam met haar dogters suid van jou geleef het. Jy het nie sommer maar net gesondig soos hulle nie. Nee, dit was nie genoeg vir jou nie. Binne ’n kort rukkie het jy hulle ver oortref! So seker as wat Ek leef, sê die oppermagtige Here, Sodom en haar dogters het nooit gedoen wat jy en jou dogters gedoen het nie. Sodom en haar dogters se sonde was dat hulle trots was en te veel kos gehad het en glad nie vir ander omgegee het nie. Hulle het nie arm en behoeftige mense gehelp nie. Hulle was trots en het afskuwelike dinge gedoen. Daarom het Ek hulle uitgeroei, soos jy gesien het.’ ESEGIËL 16:46-50,53

Here, wil U ons genadig wees en ons nederig en aanneemlik maak in u oë. Help ons om nie onbedag teenoor ander se seer en woede dinge sê en doen nie. Help ons om die mense te wees wat U hart bly maak. Ek dra ons land en sy mense aan U op en vra dat U elke dag ons sal lei om ons selfsug, eie-geregtigheid en trots in ons sakke sal steek, die moue sal oprog. Thuma mina, stuur my Here. Amen.

Ook onthou ek wysheid ala Voltaire van Evelyn Beatrice Hall

quote-i-disapprove-of-what-you-say-but-i-will-defend-to-the-death-your-right-to-say-it-n-b-evelyn-beatrice-hall-96-54-08

Onding genade

 

spinnevlinder.JPGSpinnekoppe in my spasie red ek glad nie. Hulle word gedoom en geslaan. Ek gril tot in my siel, en vrees dat een op my sal spring. So die vlinder is nogal koelkomkommer met sy spinnekopvriend op sy vlerk. ‘n Vlieg – die word ook maar hardhandig uitgewis.

Maar besies, en motte en vlinders en bidsprinkane en helikopters met hulle ragfyn vlerkies (Ok,man naaldekokers) word met deernis in snesies opgetel en blombedding toe gedra waar hulle of in vrede verder kan vlieg of sterwe, daai is hulle saak.

Dan is daar die huispaddas, flip ek dra hulle gedurig uit en as ek weer kyk, skree Bab uit haar kamer of die badkamer, en Ma moet padda in die asblikkie vaskeer of met die handoek gryp en uitvat, net om vanaand weer die proses the herhaal. Ek is lus en bou vir hulle ‘n huisie in die middel van ‘n dam.

Muise verpes ek soveel soos die Mynas. Maar in my gesin reken ek is McCloud se dogter. Rots raak nie aan muise nie. Julle moet sien as hy die rotstasies diens. So versigtig sien ek net die bom-ouens op teevee werk. Haha! Bab sal weer hulle met die windbuks probeer uithaal as hulle hondekos kom steel, maar aan hulle vat. Nog nooit nie! Ek kry die noodgille as een onder ‘n kas inskarrel. Die honde en ek moet die rakkers verjaag of vang.

Lank gelede het Rots op vrinnne se aanbeveling sulke taai papiere by die kas waar die geyser weggesteek word neergesit. Die muise het snags lekker kom baljaar in die kombuis en oral hulle knaagmerke gelos. Ons skrik sommer die eerste aand hier na middernag wakke van ‘n getjie-tjie. ‘n Vreeslike benoude geluid. Ek haas my kombuis toe waar die geweeklaag vandaan kom. Ag hemel, ‘n rot, besmeer van die taai papier sit vaster as vas, hoe meer hy wriemel, hoe erger word sy dilemma. Ek roep vir Rots en vra wat dink hy moet ons nou met die arme dier maak. Meneer sê net so van om die hoek, hy weet nie. Maats, nooit weer wil ek so besluit moet neem nie. Ek moes die verskrikte rot buitetoe neem en met die graaf van kant maak.

Ek pes rotte, maar wraggies, dit was vreeslik. Daai patetiese gekerm en die ogies so bang. Ek sou nie saam met Al Capone geaard het nie.  Ons het nou rotstasies om hulle teenwoordigheid in ons spasie te verminder. Ek weet hule eet gif en vrek wreed, maar immers sien ek dit nie. Flip, ons is maar vreeslike wesens.

Nou lees ek vanoggend hierdie skryfsel in die foto. Ek is in die moeilikheid in die muise- vlieë-, spinnekop- en Myna hemel, dis warmplek toe vir my. Hoop maar die besies, en helikopters en bidsprinkana kan hul saak ter versagting gestel kry….

Grappies op ‘n stokkie. Die gedig spook by my. Ons wat soveel genade vra, hoeveel betoon ons regtig? Op baie vlakke van ons bestaan, verwag ons dikwels meer genade as wat ons verdien.

26907393_1613347102093635_6068691915058085242_n

…se mielie,sê ek.

definition-of-political-correctness

culture-wars

PC1 (1)

Polities korrek. Pfft. Se mielie.

Die onding kom al ver met die mensdom. Dit het ontstaan in die Sowjet-Unie na die Eerste Wêreldoorlog om presies te wees. Die Marxsiste het dit uitgedink. Het julle dit kon raai?

Hoor wat sê Joseph Stalin:”“Ideas are more powerful than guns. We would not let our enemies have guns, why should we let them have ideas.” 

Ene Bill Lind het in February 2000  in Accuracy in Academia  in “The Origins of Political Correctness” politieke korrektheid as kulturele Marxisme beskrywe. Hy noem dit die siekte van ons tyd, ‘n siekte van ideologie. Ons word lamgelê deur soveel moets en moenies, mensgemaakte reg en verkeerd, dat ons bang word om te praat, te sê of te dink.

Ons word geindoktrineer, nee, geboelie, om nie ander te affronteer nie. Daar is egter aartsmanipuleerders die wêreld deur wat met groot lawaai, boelietaktiek en gogga-maak-vir-baba-bang truuks mense soos skape in vrees en stilswye laat.

Ek huldig al jare saam met Rots die mening dat al die polities korrekte twak nog tot die samelewing se ondergang gaan lei. Dink nie ons is verkeerd nie.

Wanneer het ‘n ander se seksualiteit voorrang bo my keuse gekry? Waarom paradeer gewone, meerderhede hetroseksueles nie in hulle eie “straight and proud” optogte nie? Nee, net “gay and proud” mag – want hulle is so onderdruk. Bollie. Al die goed was van altyd af deel van die mensdom. Vertel my ‘n ander storie asseblief.

Hoekom is gestremd nou ook nie meer goed nie?  Waarom is arm nou voorheen benadeeld. Fok – daar was kreupeles en armes van die begin van die geskiedenis! Wat maak moderne mense se fisiese en ekonomiese gebreke nou skielik anders as al die geslagte voor ons?

Ons mag nou nie eers ons kinders met goeie siepsombraaiboud groot maak nie. Slapgatte in die skool en jou sawwe bure en selfs jou eie kind kan nou vir jou in kookwater laat beland!

Plek vir sterk opinies, ‘n goeie voorbeeld, en properse beginsels wat reeds eeue deurstaan het, is daar nie meer nie. Die Marxiste het hulle sin gekry.

“To learn who rules over you, simple find out who you are not allowed to criticize.”  Voltaire praat uit die geskiedenis steeds waar met ons.

Ek stem ook saam met Amerikaanse filosoof Terence McKenna: “It’s getting funnier because everybody’s categories are disintegrating, and the cult of political correctness dictates that we never point out that other people don’t make sense.”

‘n Artikel in die New York Times so paar jaar gelede noem polities korrektheid ‘n wrede aanslag  wat mens se gewete versmoor en ook geloof en oortuigings onderdruk. Dis net ‘n moderne wyse om teenstanders se monde te snoer soos die Sowjet-Unie dit in die 1920s gebruik het om mense wie nie in die kommumistiese partylyn wou loop nie, in die bek geruk tot gehoorsaamheid.

Laat mens dink.

Ek hou ook  van  John Michael se stelling: “The opposite of love isn’t hate, it’s fear.”  Politieke korrektheid vuur ons vrese aan! Dis tyd om op te hou pissies wees en om opreg en outentiek te lewe. Wees oortuig in jou standpunte en veg om jou stem te laat hoor. Dit sal nie noodwendig gewilde opinie wees nie, dit behels risiko’s en verg moed.

As ek egter so rondom my lees en luister, moet ons net leer opstaan, want daar is meer van ons “polities inkorrektes’, as wat ons dink.

 Lees gerus   Accuracy in Academia  titled “The Origins of Political Correctness” deur Bill Lind. Mr. Lind writes:

Where does all this stuff that you’ve heard about this morning – the victim feminism, the gay rights movement, the invented statistics, the rewritten history, the lies, the demands, all the rest of it – where does it come from? For the first time in our history, Americans have to be fearful of what they say, of what they write, and of what they think. They have to be afraid of using the wrong word, a word denounced as offensive or insensitive, or racist, sexist, or homophobic.

We have seen other countries, particularly in this century, where this has been the case. And we have always regarded them with a mixture of pity, and to be truthful, some amusement, because it has struck us as so strange that people would allow a situation to develop where they would be afraid of what words they used. But we now have this situation in this country. We have it primarily on college campuses, but it is spreading throughout the whole society. Were does it come from? What is it?

We call it “Political Correctness.”

 

__________________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die paddatjie of die InLinkz skakel net daaronder:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=762615

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Bogger die brug

26907123_10156279225881165_4570918290025142762_n

“Bou ‘n brug. Kom daar oor.”

Van die kakste raad wat ek al gekry het. Ek stem volmondig saam met Brené Brown. Ons is wat ons oorkom en ervaar. Daai ewige verwerk van die of daai slegte ervaring, en dan die vergeet daarvan, maak mens net meer broos en breekbaar. Nee man, al ons ervaringe – goed of sleg is deel van ons mondering. Dis die nerfaf dele op die knieg en geskifte kraag wat wys ons het gewaag om te lewe.

Ek hanteer enigeiets wat soos verwerping lyk of voel baie sleg. As Rots afkeurend begin moet en moenie, dan fok my brein links. Ek verloor my dun lagie opgevoede vernis soos blits. Kry so skaam oor die foutlyn.

Nou hy wat my Rots is is so rukkie gelede gesteel deur ‘n pyn in die nek. Die aanhoudende seer het hom van sy persoonlikheid – wat nogal sag van geaardheid is – beroof. In sy plek is ‘n bytende, redelose, vies ou. Ek weet nou hoe mense na 33 jaar hulle paai vat en waai. Die man wat ek liefhet is weg, en die nuwe ou en ek byt en blaf en knor. Tot die honde gee pad. Ons hantering van sy herstelproses is om die minste te sê ‘n fiasko, ‘n weghol bogger-op.  Daar is min medisyne wat help. Eetlepels geduld is nêrens te kry nie. Die apteker skud net sy kop. Dis nie in pille te kry nie.

Dis toe die bou ‘n brug raad weer oor my pad kom. Pffft.

Dank genade ek lees wonderlike goed raak. Onder andere dat al die mooiste tapiserieë maar oes lyk as jy hulle omdraai. Die afwerk en knope die is vernuftig aan die keersy weggebêre.  Ook is die treffendste weefsels, die met swart omlyning en skaduwee. As jy naby staan – sien jy die swart en gebrokenheid so maklik raak. Staan bietjie terug – dan sien jy hoe vol kleur en aksent jou prent goddelik geweef is.

Huidiglik is daar ‘n groot stuk skadu in my prentjie. Dis nie lekker nie, maar ek weet: weldra kom daar vrolike helder kleure aan die beurt. Sonskyn en skadu – dis die lewe. Ek gaan soos die laksman se prooi, my mooiste lied bly sing, al is dit eina.  Liewer soos die sonneblom my kop na die son draai en soos die Eet, Bid en Liefhê vrou, die uitnodiging aanvaar om uit die skadu te stap, na die vol sonskyn. As ek nie so maak nie, wen die skadu, en dis heeltemal ononderhandelbaar. Skadu en seer en skaafsels, die maak die sonskyn en goeie in my lewe net beter.

Ek gaan nie ‘n brug bou nie – ek gaan inspring en swem. Kom wat wil. En een van die dae is my eie manlief terug. Die stywenekgeit net ‘n proses wat ook sal verby.

Sela.

Pynlike tiktok

 

time2.JPGRots leef geruime tyd al met chroniese pyn. In die nek. Sy arms lam. Benewel deur pynmedikasie.

Dit danksy oorkwotering en die ewige bybetaal. Ons wag nou tyd af met ‘n nuwe mediese fonds en baie beter ingelig om daar waar daar kwaliteit mediese sorg bekostigbaar beskikbaar is vir ‘n oplossing te gaan soek.

Hy slaap sy dae om want die pynmedikasie kap hom flou.  Dit frustreer ons mateloos – die gewag vir tyd om verby te gaan, en tyd vermors.

Ek dink hy sou graag die horlosie wou terugdraai tot voor rugby sy baas was. Lekker ou sportbeserings wat  op jou oudag kom liederlike komplikasies veroorsaak. Ironies.

My skoonvader is skaars na aftrede aan longkanker oorlede. Net toe hy die vrug van sy arbeid moes geniet. Dis ‘n albekende storie, die swakker word, afgetakel word, wanneer jy jou blaaskans kry.

Dit herinner my aan Miss Helen Martin se Uilhuis. Die twee kinders wat die kerktoring se horlosiewysers met tou vasbind en hou vir ‘n vale…

Time Owl.jpg

Die dood het ‘n vaste afspraak met elkeen van ons. Ek dink die wat ‘n blitsafspraak kry is gelukkig in die sin dat jy nog voluit leef, en dan is dit verby. Whoosh. Net so. My pa het nog gelag toe is hy oor die eindstreep.

Aan die anderkant, diegene wie ‘n bespreek-die-datum-ek-sien -jou-daar kennisgewing kry is op ‘n manier geseënd. As die dood langsamerhand nader kom, het die persoon regmaak tyd. Afsluit tyd.

Na die jare wat ek saam met engele by ‘n hospitium gewerk het, kan ons elkeen getuig van vreedsame sterftes, omdat mense geleende tyd gebruik het om lief te hê, te vergewe, verhoudings heel te maak.

Ek dink vandag ook baie aan Johnny Clegg. By uitstek ‘n voluitmens. Hy is onlangs met prosaatkanker gediagnoseer. Hoe ver versprei en so, die weet ek nie.

Hy leef steeds voluit en het ‘n wêreldkonsertreis op sy bord. Hy sit  nie in die wagkamer en wag tot die dood nou kom nie.

Die lirieke van  sy  “King of time” vertel egter van die menslike sug om tyd te kon uitkoop, om goed anders te kon gedoen het.

 King Of Time

Johnny Clegg

Oh libambe ilanga lingatshoni
Oh libambe ilanga
King of time
Oh libambe ilanga lingatshoni
Hold the line
Oh libambe ilanga
Shield the mind
Oh libambe ilanga lingatshoni
Will be fine
Oh libambe ilanga

Aww sashela intombi

She remembers things
I said long ago
We are trapped in the past
The future won’t flow
If i could travel back in time
The heart will never break
Change the past
And fix my mistakes
We could wake up
To a brand new day

Whilsting our troubles away
If i could speak to the king of time
He could erase and rewind
If i could only go back to that day
Maybe will find our way

 

Onpas (‘misfit’)

In my Groot Woordeboek (AE/EA) vertaal misfit na wanaangepas. PFFT. Dis sommer nonsens. Wanaangepas beteken ‘maladjusted”.  Waaraan sou mens wanaangepas wees? Wat is normaal, die meerderheid se norm?  Agfokkieasseblief!

Ek is nog altyd ongemaklik met die norme wat die samelewing voorhou.

Ek wil nie ‘n verbruiker wees nie. Ek wil nie koop omdat ander koop nie. Ek wil nie die etiket dra nie. Die Volvo, die Micheal Herbelin, die Nike, die huis op skuldbult – dit staan my nie aan nie. Allemansvriend, 1000 Facebookvriende – wat ‘n bogspul.

Op skool is ek uit die algebraklas gejaag omdat ek te veel keer gevra het hoekom ek nodig het om te weet a+b=c. Kon op die stoep storieboeke lees. Meetkunde punt het gesorg dat ek deursleep.

Ek is moeilik met eretitels. Ons is almal een God se skepsels. Kwalifikasies dwing nie outomaties respek af nie. Die ambagsman wat sy ervaring met bloedsweet verkry het is dikwels op ewemensvlak strate meer verdienstelik om respekte te ontvang, as die erg-gegradueerde wat sy ereetitel opeis! Agfokkietog en dan die mevrou wat dokter of dominee se titel byvat. Bleh! Skaars matriek gehaal…

Kalil Gibran skryf so mooi dat ons elkeen soos individuele bome aan ‘n rivieroewer staan. Elkeen uniek, maar ons staan vas op dieselfde oewer, ons wortels ineen opsoek na die selfde water, ons blare ademend aan dieselfde lug. Saam, maar apart. Ons sielewerk ons hooftaak op hierdie aarde. Dan al die ander goed soos daaglikse brood, en so aan ensovoorts.

Ek is gek na sy raad vir liefdesverhoudings:

“Let there be spaces in your togetherness, And let the winds of the heavens dance between you. Love one another but make not a bond of love: Let it rather be a moving sea between the shores of your souls. Fill each other’s cup but drink not from one cup. Give one another of your bread but eat not from the same loaf. Sing and dance together and be joyous, but let each one of you be alone, Even as the strings of a lute are alone though they quiver with the same music. Give your hearts, but not into each other’s keeping. For only the hand of Life can contain your hearts. And stand together, yet not too near together: For the pillars of the temple stand apart, And the oak tree and the cypress grow not in each other’s shadow.” ― Kahlil GibranThe Prophet

En dan is het so dankbaar dat ek dié super onpas mens teëgekom het:  Lidia Yuknavitch Lees tans haar The misfit’s manifesto.

Dankbaar ek het, soos sy beduie, die pas-in-by-die-massa-bus- gemis!

“Missed fitting in,” wat ‘n seën.

Luister en onpas saam! Dis ‘n lekker pad, die een ondeurgetrap.

 

Storieklong antwoord al ons vrae

goodbye.gif
Ons moet nou maar aanvaar Storieklong se kop is nie mee te smokkel nie. Hier is sy antwoord op ons pleit/raas/vloermoer oor sy blog se verdwyning. Sela.
“Baie dankie vir die aanpraat, ek hoor daar was selfs sprake dat Tannie Una Bali ‘n blog petisie wou loods, maar ek sal nie Die man met die Hoed, Korrelkop Kahuna, Plaasjuppie en Storieklong wees indien ek nie ‘n verweer (lees teëpraat) loods nie.
Ek werk al van die huis af sedert 2001 en is al offisieël op my eie sedert Junie 2015. Sosiale media, waarby ek blogs insluit, is dikwels vir dae en selfs weke my enigste kontak met die buitewêreld en soos dit maar is met sosiale media is ‘n mens geneig om slegs jou goeie kant af te neem. DIe Storieklong van die blogs is ‘n nar, aweregs en spaar nie juis die heilige koeie nie. Die regte man met die hoed is pragmaties, ernstig, rigied, buierig en oor die algemeen ‘n kak mens.
Storieklong is nie my eerste blog nie, trouens het ek al telling verloor met al die blogs wat ek oor ‘n tien en ‘n half jaar gebou en uitgevee het. Meeste daarvan in ‘n vloermoer van selfbejammering, minderwaardigheid of sommer plein bedonnerdgeit. Storieklong mag bes moontlik my laaste blog wees, want hy is geskep met die uitsluitlike doel om ‘n vertoonkas te wees van my “greatest hits” versameling. Dit is gewoonlik ‘n teken dat ‘n “kunstenaar”, en ek gebruik die woord losweg, aan die einde van sy/haar loopbaan kom wanneer die “greatest hits” albums hulle verskyning begin maak. Die saadjie is eintlik met die skep van Storieklong al geplant, ek het slegs besluit om die proses wat nog ongeveer 3 maande sou duur, te bespoedig deur die laaste 67 storietjies alles in een slag te publiseer.
In die kunsmatige wêreld van Blog is jy slegs so goed soos jou laaste inskrywing, en vergete sodra jou laaste inskrywing onder van die leeslys/bladsy afskuif. Slegs die regtig goeie skrywers word aktief besoek en opgesoek, en ek tel myself nie onder daardie groepie nie, hoewel daar ‘n handvol van my stories is waarvan ek meer hou as die res. Toevallig is dit ook die stories wat die minste reaksie van ander bloggers gekry het.
Terug by die besluit om uit te tree as Afrikaanse Woordstoot se hoof Hofnar. In ‘n wêreld kronies kort aan tyd is die enigste manier om iets te wen dat jy iets anders moet prysgee. Selfs met verdere opleiding is dit heel onwaarskynlik dat ek myself sal vestig as bogemiddelde skrywer, en daarom wil ek meer van my aandag wy aan my funksionele kuns (lees waddehel is daai ding!?) sowel as die boek wat ek in my professionele kapasiteit wil/moet skryf omdat dié dinge meer in lyn met my persoonlikheid is, en die kanse vir sukses dus groter is. Hierdie besluit is nie soos die voriges in ‘n fit van selfbejammering of enige ander rede gemaak nie. Dit is ook teen die advies van die sielkundige wat my hand vashou in hierdie vreemde nuwe tyd, maar daar is ‘n brawe nuwe wêreld wat wag.
Indien iemand werklik my griffels sou wou bêre vir welke onverklaarbare rede ookal, sal ek dit met graagte in PDF formaat aanstuur. Dalk sal iemand gaaf genoeg wees om my toe te laat as gasskrywer indien ek wel iets skriftelik wou pleeg, maar tot dan: Onthou die Man met die Hoed sien alles, ook wanneer jy jouself nie soos ‘n gentleperson gedra nie.
Ek hoop dat hierdie saak nou as afgehandel beskou kan word. Ek hou nie daarvan dat soveel aandag op my gevestig is nie.
Mooi loop julle mal b(l)oggers”