Flippit, FLIPPIT, F..

Nee kyk, my vredige en sielsverrykende naweek het sopas soos ‘n gebarste ballon die niet in verskiet. Ek is by flippin, flippit, f.. vies verby.

Vertel asseblief vir my hoe jy enigsins dink om ‘n foto van twee weerlose, slapende kinders in ‘n winkeltrollie te neem en dan so ewe op Vuisboek vir ander mense te vra om iets omtrent die saak te doen. Flippit man, praat met die ma of pa, bied heenkome, kry hulle self by hulp uit. Wees ‘n doener, raak betrokke. Ek het nou vir 10 minute net gesit en my probeer indink hoe hierdie toneel die nemer genoop het om dit te neem en te Vuisboek.

Geen inagneming van beskerming van minderjariges nie. Waar is die volwassene of wie ookal wat die twee slapende kinders in warm klere en onder ‘n kombers in die trollie toegeknus het. Wat is hulle omstandighede?

Het jy wat die foto geneem het en “help, help” op Vuisboek skreeu, vir hulle kos gekoop, ‘n warm slaapplek aangebied en more maatskaplike- of kerkhulp gaan soek. Het jy tasbaar hulle liefde en deernis bewys? Jou foto sê meer van jou leë bestaan as wat jy besef. O, en die massa raad wat in die kommentare volg… nie een mens wat sê ek het hulle opgespoor en hulle is veilig by my nie. Nee, lyste nommers van ander wat moontlik sal kan help. Pffft.

Dit is presies hoekom die wêreld lyk soos sy lyk. Ons verwag iemand anders om die doener te wees. Ons sal menings lug, gil en skree, maar vuil boude afvee, snot en trane afwas, sere verbind? O, nee. Ag ek is sommer net hartseer en kwaad vir ons oppervlakkige samelewing.

Laaik op Vuisboek vir enige noodsituasie red geen kind of renoster van ‘n vreeslike lot nie. Dis vir my ‘n regte skuiwergat maneuver om jouself goed te laat lyk in die massa trop trolle wat hulle lewens met “like, wow, sad, love, angry” bedryf. As jy klaar jou knoppie gedruk het, rol jou flippen moue op en leef dit tasbaar uit.

Jesus het nie verniet kom wys hoe nie.

Stil Saterdag

EK sit lekker op die groot stoep en luister vir die reën en die rammeling van die donderwolke. Dis net die reën, alles is verder stil.

Hoe was dit daardie eerste Saterdag na Jesus begrawe is vir Sy geliefdes en volgelinge? Kan jy jou die rou en seer en skok indink? Die Messias is weg. Ek verbeel my hoe die mense rondom Pilatus en die Joodse Sanhedrin die Jesus volgelinge bespot het.

Het die dissipels onthou om brood te breek en wyn te drink soos Jesus hulle geleer het? Het Martha almal bly dien en Jesus se ma, Maria? Was haar trane op?

Ag, dink jou in. Daardie eerste stil Saterdag voor Jesus die dood oorwin het. Terwyl almal in rou gedompel is, moes Hy volkome verlate, selfs aan Sy Vader ontdaan, deur hel gaan vir ons almal.

Die storm hier op Waterval het bedaar, die reën ruis nou sag neer, soos ‘n salwende belofte.

Want ons weet wat daardie mense nie geweet het nie. Jesus lewe!

Dis die wonder van hierdie stil Saterdag.

More het Hy opgestaan vir ewig.

Dankie Jesus vir U liefde.

Alles het verander

“A quick thought as we approach Good Friday.-

Birth: the violent thrusting from safety into the great unknown. The ultimate decentering born out of love.

Death: the great discomfort of the paschal mystery. An end without an end. The great anxiety of non-being.

Resurrection: New life, where everything is the same and nothing is the same. Being both present and absent, seen and unseen.

Each year we are reminded of the horror of the crucifixion, we try to find meaning in it, to explain it away with atonement theories, to consider it simply part of the plan of some great puppeteer.

We look forward to the resurrection, when we can pretend everything is back to normal, forgetting that the temple curtain is torn, things are not as they once were.

How easily we forget that our call is to be reborn, not resurrected. To be thrust into the great unknown, beyond the walls of certainty. To be decentered, to be shaken to the core but to be the banner of hope for something new.”
~Nicole Anderson


Sy skryf so waar. Alles het verander met Jesus se kruisdood. Die voorhangsel het geskeur – geen skeidslyn meer tussen God en sy kinders nie. Onse Jesus opgestaan en Hy stap dwarsdeur die dood die ewigheid in vir ons!

Ek huldig Nicole Anderson se mening dat dit nie net ‘n kwessie van opstanding is nie, ons word geroep om hergebore te word, om totaal nuut vlagdraers van ewige hoop te wees.

“Staan op, staan op vir Jesus” meen Stefan Joubert is te passief, ons moet doeners vir Jesus wees. Nie net opstaan nie, moue oprol en Sy hande en oë en liefde in hierdie stukkende, vreesaanjaende wêreld wees.

Gesëende Pase.

Oor geloof

“Spertyd” Elsa Joubert – ek lees super stadig en blaai terug en lees weer en bid: “Here dankie vir hierdie kind van U wat ons menswees en ons vrese deur soveel seisoene met ons deel.”

So skryf sy vir God:

“Ek weet nie wie U is of wat U is nie. U kan ’n magtige ster in die hemelruim wees, U kan die son self wees . Maar al weet ek nie waar U is of wie U is nie, al wat ek weet is dat daar ’n magtige drang in my tot U is. Sonder die drang verlep alles wat om my is. Ek dink soos ’n plant na water soek, so soek ek na U. Ek het ’n behoefte aan U wat my nie los nie. Want ek weet U is daar, en ek weet wanneer die behoefte te sterk word, so sterk dat dit alles wegveeg wat soos motte om my draai, as ek baie stil word, tot in my diepste binneste, dan deel U Uself met my. Miskien het U ook behoefte aan my aanhanklikheid. Miskien versterk my verlange U ook. Dan is dit vir my mooi om dood te gaan. Want ek word opgeneem in U. Vir al wat ek weet, klop U in my polsslag. …Somtyds gaan dowwe, droë tye verby wanneer ek U nie voel nie, as ek uitgelewer is aan die ou angs: die digte mat van zoemende bye oor die plaat blomme getrek, dan hoor of voel of sien ek niks meer nie as die byegezoem van kleure en reuke van wat ek dink in my lewe so belangrik is. Kommernis en angs daaroor hou my gevange, weg van die Stilte wat U stem is. U het nie woorde nie. U vul my soos ’n droë sloepie langs die kus gevul word as die see opstoot.”

Lees hier: http://a.co/ipDow03

Skildery: Ina Pfeiffer

California: Letting Go of the Blueprints

…, I heard Him whisper again: let go of the blueprints.

Because when our hands are filled with rolls of our blueprints, we can’t hold any of His. We can’t see the thing He wants to build. And what I’m starting to realize is how often His plans have elements of the things I’ve asked for, prayed for, hoped for, but His blueprints are so much bigger, more efficient, better planned than mine could ever be.

https://wp.me/p11F78-3ut