Lê-Jou-Eier Bloguitdaging: Kaleidoskoop Hoofstuk 2 Keuses

R200

Nou hou jy op met jou gegrens. Dink, dink.

Die woorde maal deur Nellie se kop waar sy in die pad sit en snik.

Dis frustrerend dat die verdomde bakkie twee kilometer van Petrusburg gaan staan en ‘n pap wiel kry. Dis byna sononder. Nellie wil nie dat iemand haar hier kry nie.

Wat het ek gedink om die reuse tas op wiele te gaps,  ek sal moet kyk of hier iets anders is om my klere in te pak.

Sy ruk die bakkie se deur oop, trek die sitplek vorentoe en begin vervaard daar rondkrap. Ou koerante, onoopgemaakte pos, en wag, daar is ‘n toksak. Sy kan haar verskoning vir ‘n klerekas daarin oprol. Dan kan die tas en sy ingevoerde inhoud ook sommer net daar bly. Van diefstal wil Nellie nie nou aangekla word nie. Sy moet hier weg, dis die doelwit.

Flippit, wat gaan sy met R500 vermag. ‘n Buskaartjie tot in Bloemfontein? Die gedagtes fladder rond terwyl sy die toksak uitskud.

Drie styfgerolde bondels tuimel grondwaarts. Fok. Dis rolle R200 note so groot soos ‘n man se vuis! Sy lek oor haar droë lippe loer rond of iemand haar en die vonds dophou. Vinnig buk sy om die geld op te tel.

Wie s’n sou dit wees? Wegsteekgeld van Oom Ezra, of Chris s’n? Miskien weet hulle nie eens hiervan nie! Nellie se hart klop vinnig. Sy moet nou hier wegkom.

Sy pluk die duur leertas oop en gooi Tant Krissie se Franse kant ondergoedjies en parfuum eenkant. Rol haar t-hemde en denims en onderklere vinnig op en prop dit in die sak. Dit kan oor haar skouer haak, en twee kilometer draf sy blitsig af.

Sy was darem die Senior landloopkampioen van die distrik Petrusburg. As sy gou maak, kan sy by die busterminus uitkom. Die is elke dag tot 19h00 oop en die daaglikse bus na Bloemfontein vertek kort na sluitingstyd.

Gou draf Nellie die ent dorp toe. Sy voel beter – al het sy die bakkie “geleen”, so ook die tas en onderklere – sal dit darem by die oorspronklike eienaars uitkom.

Sy draai van die teerpad by Kampstraat in, verby #LekkerKuier-gastehuis. ‘n Hond blaf net agter die heining en Nellie skrik. Sy draf met Pretoriusstraat op tot by die Poskantoor op die hoek by Mulderstraat.

Met haar groente- en eiergeld koop sy ‘n eenrigtingkaartjie. Sy besluit sy sal op Bloemfontein haar opsies verder oorweeg. Verder busry of vlieg. Die drie rolle note veilig onder in die toksak. Sy sal dit tel wanneer sy ‘n ordentlike oornagplek gekry het. Wat ‘n gelukskoot!

Sy sit met haar kop agteroorgeleun teen die sagte kopstut van die bussitplek. Haar arms styf om die sak gevou.

Vir jou laat ek nie een oomblik uit my sig nie, dink Nellie. Gou is die dorp se ligte klein flonkerings in die truspieël wat so skuins voor haar sigbaar is.

Die net meer as 80km na Bloemfontein snel verby en gou stop die bus by die Terminus in Parkstraat. Sy klim versigtig uit die bus, en kyk om haar rond. ‘n Minibus wat Airport aandui staan so entjie weg. Sy sien ‘n paar mense drentel soontoe, en besluit net daar sy gaan saam.

Dis net na 21h00 toe die taxi so entjie van Bram Fisher lughawe by die Road Lodge stop. ‘n Moegheid wat met pure verligting te make het, spoel oor Nellie. ‘n Bad, ‘n bed en veral privaatheid om die geld te tel, in die vooruitsig.

In die hotel se ontvangs, draai Nellie vinnig links om na die badkamers te gaan. Sy kan immers nie geld van die rol note daar ten aanskoue van almal by die ontvangstoonbank aftel nie!

Vinnig tel sy R1000 af en maak seker al drie rolle lê diep in die sak tussen haar klere. Sy bespreek in as Suné Davel, en handig die kontant vir die verblyf en ontbyt oor. Niemand vra haar identiteitsdokument nie.

In haar kamer gekom, gooi sy die inhoud van die toksak uit. Sy sit die geld onder die kopkussings van die groot dubbelbed. Eers bad en opvars, dan geld tel. Nee, eers kos bestel, dan die res.

Sy bel ontvangs en hulle lig haar in dat sy van ‘n buiteaflweringsdiens gebruik kan maak om kos te bestel, en daar is verversings in die yskas, waarvoor sy more-oggend kan betaal. Sy pluk die botteltjie wyn en ‘n pakkie Lays skyfies uit die yskasduer. Dit sal haar moet deursien tot die volgende oggend.

Na sy gaan stort het skink sy die wyn in die enigste drinkglas en gaan sit kruisbeen voor die kussings op die bed. Sy steek haar hand onder die kussing en haal die drie rolle note uit. Die rekkies word versigtig afgehaal en die note lê opgekrul om haar rond. Sy begin tel en pak die hopies van R2 000 om haar neer. Sy tel R59 000. So dit was R60 000 voor sy verblyfgeld uitgetel het.

Wie sou dit weggesteek het en hoekom. Is dit oomkoopgeld, wegsteek geld, wonder Nellie. Sy glimlag – dis wegloopgeld vir haar. Depsgeld. Die voorstorie wil sy nie van weet nie. ‘n Nuwe lewe gaan begin. Dis al.

Sy tel R9000 uit en sit dit in haar verslete beursie wat nou net kleingeld in het, bêre die rolle weer in die sak. Sy sal voorentoe meer spaarsaam moet wees. Vanaand se lekker veilig en skoon slaap en more se vliegtuig rit is vir haar ‘n belegging in die res van haar lewe.

Sy wens sy kon sommer haar naam verander na Suné Davel, die lugredery sal egter haar identiteitsdokument vereis. Nellie Visagie sal sy vir eers bly.

Vroegoggend skrik Nellie vervaard wakker. Half vreemd, tot sy onthou. Die pad na vryheid wink.

Gou is sy op en reg om lughawe toe te vertrek. Sy moet die eerste vlug waar ookal heen haal. Die hotel se pendelbussie is leeg so vroegoggend. Sy sit alleen agter en kyk hoe die son oor die winterveld opkom en wonder waarheen is die eerste vlug en hoe laat.

Nellie stap die terminaal binne en kyk na die vlugskedule. Haar hart klop in haaar keel to sy die Kulula toonbank nader. Daar is om 9h30 ‘n vlug na Kimberly en om 11h00 ‘n vlug na OR Tambo. Sy doen navraag. Daar is plek op albei. Kimberly is heeltemal te naby voel sy en die kaartjie is duurder as OR Tambo. So, dis Gauteng, Johannesburg, ‘n eenrigting kaartjie, haar vlug na vryheid.

Dis nog vroeg en Nellie besluit om by Bram Fischer Mugg’nBean te gaan ontbyt eet, ‘n bederf met bodemlose koffie. Sy koop ‘n koerant en sit en lees terwyl sy vir haar kos wag.

‘n Bekende stem trek haar aandag. Ag,fok. Dis Chris Viljee. Die Chris Viljee van Brakput, Petrusburg. Daar waar sy vandaan gevlug het. Daar waar sy die geld in die toksak gekry het. Hy praat luid, bombasties soos hy is, op sy selfoon. Almal staar na hom, en hy is onbewus dat sy gesprek ten aanhoor van almal om hom is.

Nellie duik agter die koerant in. Hoe nou gemaak om uit sy pad te bly. Sy luister na die gesprek wat na haar aangesweef kom.

“Die vliegtuig vertrek eers om 11h00 na OR Tambo. Ek sien jou later.”

Nellie se hart klop in haar keel. Sy bid woordeloos dat hy tog nie by die restaurant inloop nie. Verlig sien sy hoe hy op sy hempsak klap. Seker op soek na ‘n sigaret dink sy. Hy stap buitetoe.

Nellie vlieg uit haar stoel op en hol na die Kulula toonbank.

“Kan ek asseblief my kaartjie ruil vir ‘n vlug na Kimberley?”

U kan, daar is nog plek. U sal net moet inbetaal.”

Nellie glimlag styf en haal haar beursie uit.

Dis 09h00 en die hekke gaan oop sodat passasiers aanboord van die Kimberley vlug kan stap. Toe sy so halfpad oor die teer is, verbeel sy haar dat iemand na haar roep.

Sal sy omkyk of aanstryk? Keuses. Keuses.

________________________________________________________________________________________

Om aan hierdie uitdaging deel te neem, lees die reëls by hierdie skakel.

InLinkz skakel: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=789999

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

The post Bloguitdaging Kaleidoskoop – Die Laaste Strooi appeared first on Dis Ekke.

Oomblik

cropped-son.jpgDaar word oral in ons bos gekap, hard. Liefiemense het weer gister daardie oomblik ervaar. Daardie kits waar die lewe in twee gedeel word. Voor en na die vreeslike oomblik.

Dis die oproep wat niemand wil hê nie se oomblik. Dis die oomblik waar jy die lewenspad sonder ‘n geliefde verder moet stap. Die oomblik van tyding – jou geliefde is dood.

Erger nog is wanner die oomblik onaangekondig op jou afkom. Daardie skielike dood, die ongeluk of die toeval. Dis anders as die afwagtingsoomblik wat kom met die stadige agtertuitgang en ‘n siekbed.

Maak nie saak of jy al voorheen self daardie oomblik beleef het nie. Daar is niks behalwe teenwoordig en meelewing en stom wees wanneer ‘n ander deur daardie gapende vorteks getrek word. Magtelose toekskouer. Niks wat jy doen of sê kan die skok, leegtap en onpeilbare seer minder maak nie.

Dit is oorweldigend. Daardie oomblik. ‘n Tsoenami wat vir jou omslaan en in sy greep om en om en om tol en tot in jou diepste wese ruk. Daar is voortaan jy voor en jy na daardie oomblik. Uiteraard verander daardie oomblik alles – joumenswees, jou lewensuitkyk, soms selfs jou koers.

Ek wil net vir my liefiemense sê: hoewel die oomblik enorm is, daar weer mooi dae en oomblikke sal volg. Sit een voet voor die ander.  Huil, wees hartseer, wees kwaad. Vra hoekom, wees stil, wees alles wat die oomblikke hierna van jou vra.

Weet net, julle is nie alleen nie, en julle geliefde nog minder. Onse Liewe Vader se Seun het die angel van die dood vir ons gewen. Julle het iemand wat huistoe is, ons almal sal  agterna volg. Ons stap saam vorentoe, ons stap saam huistoe.

 

36903038_953962548118223_5428327801553944576_n

Grom, al wil jy brul

36882346_2232934596739974_7257631892785070080_n

Nee kyk, my bid en geduld word beproef. Ek werk so hard om my bekkie mooi rooibostee geverf toe te hou, maar fokkit tog! Ek wil nie onderlangs grom nie, ek wil brul!

Dit begin gister. ‘n Asseblief-ek-is-in-nood-oproep. Die vreeslikste storie van kinders en opleiding en unforms en werk wat gaan verloor word. Ek ruik vis, maar vra so ewe vir al die papierwerk, dat ek die situasie kan takseer. Die ondersoekende joernalis in my slaap nooit regtig nie. Of miskien is dit dat te veel mense my al soos ‘n toffie gekou het, en dat ek moeg vir natlekspoeg is…

Ek bel die potensiële werkgewer anoniem, en warimpel, die vreeslike storie aan my opgedis, is net dit, ‘n storie. My bloed borrel so effens – ek is nog te lamboudia na die varkgriep om in volbloed woede uit te tier. Ek bel die pleiter terug.  My leeuin stert swiep so heen en weer terwyl ek met afgemete woorde laat weet ek kan ongelukkig nie R10 000 uitleen nie. Vir niemand nie. Punt.

Vroegoggend kry ek ‘n oproep van ‘n persoon wat met ‘n moeilike installasie sukkel, kan ek help raad gee. Natuurlik, ek gee nie om om my kennis te deel nie, ek gee nie om dat jy werk wat ons toe oë kan doen, self mee sukkel nie. Kom gerus en kry gratis les. Dis tog net my tyd, en my winkel het nie inkmoste nodig nie.

Die persoon arriveer ‘n ruk later. Ek maak die deur oop, en wragtig, sy selfoon lui. Ek moet vir tien minute aanhoor hoe vies hy vir so en so se @@(#(A$(%+% en @@##&&$&$&$***)$$# is. Ek stap kantoor toe, want my bloed borrel weer. Hy kom soek  my na sy gesprek klaar is.

Man, ek het net daar vir hom vertel hoe ongeskik hy is om my om hulp te vra en dan my tyd ook nog te kom mors. Nodeloos om te sê, my kind kruip agter ‘n deur weg, my personeel verdwyn om hoeke en die man staan bloedrooi van skaamte en gaap soos ‘n barber uit die modder. Die askies tuimel uit sy droë mond

Ek aanvaar sy verskoning, gee raad, en toe hy uitstap groet ek so vriendelik soos altyd. “Jammer Tannie” was toe genoeg om my stert se swiep tot bedaring te bring.

Sal maar sien wat die res van die dag inhou.

 

 

Leef jou streep aka lewe

Dashget-a-tattoo-funeral
Ek is in die onlangse verlede aanhoorder van ‘n argument oor Jack Parow se musiek en lirieke. Een verklaar passievol dat hy die man en sy musiek glad nie laaik nie. “Ek probeer maar my streep dun hou,”  kwinkslag hy. ‘n Ander vriend sê droogweg:”Ons almal het maar strepe.”  En die terugkap: “Party s’n is net breër.” My dogter wat ook nie op haar bekkie geval is nie, raak betrokke en verklaar dat brëe strepe die nuwe swart is.
Ja, vir Jack laaik jy of jy laaik hom nie. Ek luister na die man. Daar is goed wat my nie aanstaan nie, maar kletsrym is sosiale kommentaar, en ‘n mens leer en verbreed jou eie storie deur te luister. Ek is ook gek na Fokofpolisiekar, Valiant Swart, Koos Kombuis. Ek is ook mal oor Coenie de Villiers, Jannie du Toit,  en so aan.
Is my streep nou dun maar diep of is my streep dik en vlak? Ek reken ons almal is maar  gestreep op ‘n manier. Dit maak dat ons onthou om ons nie aan te matig nie! Een streep wat ek nie van hou nie is die een van vooroordeel, van engte en klein denke. Dan gaan ek maar liefs vir kommin. Sela.
Vanmore, toegewikkel in ons sjokolademoussedeken, luister ons Brekfis met Derrich op RSG. “Luister saam na “Tema van jou lied,” nooi hy. Dis Valiant Swart en Jack Parow.
Ons luister. Ons streep vir Afrikaans en menswees  loop dik en diep deur die woorde.

jack-parow-en-valiant-swart-watkykjy

Lees net:

Tema van jou lied

Kom wonder
Kom werklik

Kom sterre verskiet

Kom glimlag

Begin weer jou lewe geniet

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Maak geluk weer die tema van jou lied

Kom moeg,

kom met my,

kom misverstaan

Kom huistoe,

kom alleen,

kom vinnig,

kom saam

Kom happy,

kom hartseer,

kom smile,

kom traan

Kom winter,

kom somer,

kom sonskyn,

kom maan

Kom met my,

kom sonder,

kom sober,

kom klaar

Kom donker,

kom skemer,

kom daglig,

kom vaak

Kom moeder,

kom vader,

kom suster,

kom kind

Kom honger,

kom huilend,

kom verloor,

kom gevind

 

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Kom glimlag

Begin weer jou lewe geniet

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Maak geluk weer die tema van jou lied

Kom binne,

kom buite,

kom plaas toe,

kom stad

Kom hardloop,

kom le rond,

kom hou vas my hand

Kom warm,

kom koud,

kom eensaam,

kom vas

Kom bakhand,

kom vraend,

kom tasse gepak

Kom heemwee,

kom denkend,

kom ouers verras

Kom leeg,

kom volop,

kom geraamtes in die kas

Kom hier,

kom net vinnig,

kom een stuk,

kom as

Kom deur,

kom hientoe,

kom hou vas my hand

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Kom glimlag

Begin weer jou lewe geniet

Kom wonder

Kom werklik

Kom sterre verskiet

Maak geluk weer die tema van jou lied

(Skrywers:  Zander Tyler, Pierre Andre Nolte, Fred den Hartog, Justin de Nobrega)

Ek is dadelik op die tablet en ek google die musiekvideo raak. Dis fantasties! Die video van die twee kunstenaars se optrede is in 2014 opgeneem in die Malmesbury-omgewing, en die res vertel die verhaal van ongewone Weskaapse mense, wat hulle lewenstema uit dans, speel, spring en leef!  Albino’s met mieliepitglimlagte, ‘n seun manalleen in ‘n balletklas, ‘n verlamde valskermspringer, die hulpeloses, haweloses, ‘n vroulike Elvis-nabootser – aan die leef!

Om terug te keer na die streep argument. Ek wil sê maak nie saak of hy dun is nie, hy is daar, maak nie saak of hy breed is nie, hy is daar, maak nie saak of die vlak of diep is nie, ons streep maak deel van ons uniekhied. Ek is so bly liefde vir woorde, liefde vir alleman se storie maak dat my streep inpas by ‘n ander se vlak, diep, smal of breed. Dit maak my ore oop en my oë se uitkyk wyd.

O ja! Onthou: Tussen jou geboortedatum en jou sterfdatum is ook ‘n streep. Dit dui op jou lewe. Ek reken hy moet dik en diep geleef word, want dis jou storie.

Groete van ‘n gesonder lekkervurige ekke, so flikkerig soos ‘n vuurvliegie, maar gesonder.

 

Skryf safari: Kom ons speel…

20170428_200313Abrie vra in vandeesweek se skryf safari uitdaging of daar nog bordspeletjies gespeel word en dat ons vertel van speletjies wat ons speel of gespeel het.

Rots en ekke is al jare in ‘n woordestryd betrokke. Nee, man, nie rusiemaaksoort nie. ‘n Scrabbletoernooi wat al oor ‘n dekade strek. Ons speel ten minste twee keer per maand. Meestal op ‘n Vrydag- of Saterdagaand.  Beste uit drie, by die braaivleisvuur met ‘n lekker koue wyntjie in ‘n skottel en die HAT byderhand – net ingeval iemand ‘n nuwe woord probeer skep.  Dit gebeur soms.

Ook geliefd is Thirty Seconds,  Trivial Pursuit en Rummikub.

monopoly

My Bab is lief vir Monopoly speel – sy en vriende hou Monopoly-aande of ander speletjies-aande en kuier so saam.My een swaer het met sy super-Monopoly streke het my totentaal van die spel afgesit. Dit was beter om toeskouer te wees as hy saamspeel. Die blerrie dobbelsteentjies val ook permanent in sy guns! Pfft!

vingerbakatel

Vingerbakatel of vingerbord – was as kind groot pret saam met niggies en nefies en ooms en tantes as ons by Oupa en Ouma gaan kuier het.  Slanngetjies en leertjies en “Pick-up-Sticks is uit die speletjie-compendium houer opgediep. Soms het kullery oorloë tot gevolg gehad en die uitende siepsom-braaiboud en stil sit in hoekies.

My pa, soos ek met die pasafgelope kinder-onthou uitdaging vertel het, was lief om skaak te speel.  Hy het met groot geduld vir my geleer. Ek het nie briljant leer speel nie, maar kan ‘n goeie skuif of twee maak. Jare laas gespeel. Die samesyn, lag en geskerts om so bordspeletjie is sekerlik die grootste aantrekking.

 

cluedo

Ons het ook baie Cluedo gespeel. “It was Colonel Mustard in the Library with a knife” – hehe. As die kinders in die familie bymekaarkom, kan jy ook weet die Uno kaarte sal iewers opduik. Dis ‘n gekwetter en gejil van formaat as daar gespeel word.

 

yunomi

‘n Speletjie wat ons graag saam met vriendinne en niggies speel is Yunomi. Dis vet pret. Spelers kry kans om op lukrake vrae te antwoord oor ‘n mede-speler. Mens is verbaas oor wat ‘n mens weet en nie weet van dierbares! Uiteraard is daar ook dan verkskeie gesprekke wat uit die nuutgevonde kennis ontstaan, en ek kan vertel dat ‘n Yunomi-rondte ure kan neem!

Ai, hoe besef ek skielik dat soveel speletjies oor die jare die gouedraad is waaraan kosbare saamwees en onthou soos juwele skitter.

_________________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel.

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=784470.

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

 

 

Skryf safari: Onthou lekkerte

 

10176037_10152960819342905_2699877353369274845_n

Sonell, dankie vir die uitdaging, maar daar is geen manier wat ek net een gelukkige kinder herinnering kan uitsonder nie.

My kindertyd se onthou is in sy geheel ‘n gelukkige onthou.  Die rede dat dit so omvattend onthou en gekoester word is seker te make met die vroeë afsterwe van beide my ouers. So, die kinder en tienertyd saam met hulle was die lekkertste en veiligste tyd. Jongmensgrootword en wroeg sonder Pa en Ma was onlekker.

Ek gaan my toptien lekker onthou aftel:

10. Selfgetekende papierpoppe se klere ontwerp en in te kleur, tot in die hoërskool. Die mooi Steadlerpotlode se ryk kleure en die reuk van skerpmakersaagsels.

9. Om saam met kleinsus met haar reuse versameling Matchbox karretjies op selfgemaakte paadjies te speel.

9. Kersfees familiesaamtrekke by Oupa en Ouma en die krismisbed saam met al die niggies en nefies en pret oral op die werf en ouma se smullekker kos.

8. Sondagaande se skaakspeel saam met my pa terwyl ons klassieke musiek luister.

7. Die Kersfees toe ek die King James Bybel vir kinders met sy mooi prente gekry het. Ek onthou goed die familie se ongeloof toe ek die hele Bybel tussen Kersfees en oujaar klaar gelees het en vir nog ‘n boek gevra het!

6. Om by my kamervenster uit te klim en met ‘n kussing en storieboek, hoog bo in die bloekomboom te gaan wegkruip en niemand my kon opspoor nie.

5. Om die reuse avokadoboom op te klouter en met die foefieslaaid oor die vrugtebome te vlieg en op die sandhoop wat Oupa vir ons spesiaal laat neersit het in te ploeg!

4. Om op my ouma se skoot te sit, haar hartklop te hoor en met haar sagte nekvel en hande te speel. Ag, sy het soos Goya Rose lyfpoeier geruik.

3. In Swaziland die gang af te hardloop as die weer swaar was en tussen my ouers te kon inkruip. Veilig en snoes.

2. Skelm met die flits onder die komberse te lees – tuis, in die koshuis, altyd! So dankbaar ons het nou tablette!

1. Om op ‘n tapyt dennenaalde te lê met die varsheid van denne en die muwwe reuke van dooie blare aan die kompeteer vir my reuksintuig se aandag. Dan deur die takke na die dansende stofmyte in die sonstrale te lê en kyk en te kon dagdroom en stories uitdink.

Hierdie was vrye, ongebonde sorgvrye jare. Lekker onthou. Ag, en nou verlang ek sommer om vir die klein ekke te vertel haar lewe het goed uitgedraai danksy soveel goeie dinge wat sy beleef het. Haar kleintyd versugting daar bo in die boomhuis toe sy die toekoms in getel het, het ek so uitgeleef:

33227939_1667200716730565_3569657296638181376_n

________________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=781922

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Klein dingetjies met groot liefde

‘n Vrou moet doen wat ‘n vrou moet doen. Feëland se feng shui werk nie, iets makeer. Rots is ongelukkig, ek is seer van nerf. Bab en Mielie wil gillend die winkel uit,  en die vlaktes inhol oor hulle grootmense se iesegrimmigheid .

Na aanleiding van my hoogs emosionele reaksie gister op drukkies en liefde teenoor my betoon, besluit ek, hierdie monsters in my en my geliefde se binnestes gaan met klein-dingetjies-gedoen-met-groot-liefde, beveg word.

Ek begin sommer al gisteraand met die hernude fokus. Rots voel knieserig en snotterig, ek dokter met Corenza C en Norflex vir sy nek pyn. Sien, die koue weer laat die nek met die fusieprostese knies. Ag, ek is simpel om nie te onthou nie, my rug maak al vir twee jaar dieselfde.

Rots het blykbaar toe ook sy eie strategie. Knies en al word ons bederf met boontjiekoekies en picana steak in die gietysterpan.  Die vrede sprei saam met die Goya kaggel se hitte deur die huis. Die honde hou op grom, ons ook.

Nogal ‘n kouewater op die gevreet oomblik, né. Klein jakkalsies moet altyd dopgehou en verjaag word, anders verander hulle gou in monsters wat alles om hulle verwoes.

Vanoggend moet Rots en ons kaggelmanne vroeg en ver ry om ‘n kaggel te gaan diens en ook by ‘n oord waar ons kaggels installeer het, die personeel gaan touwys maak om die eenhede ordentlik te gebruik. (Julle kan nie glo wat mense met ‘n kaggel kan aanvang nie!)

Terwyl hy gaan stort, hol ek kombuis toe. Rots vrek oor padkosbroodjies – katjiebotter met stroop en Bovril. Ek staan en smeer die margarien op die snytjies brood, rustig tot elke hoekie ook ‘n smeersel het.

Net soos my pa my soveel jare gelede geleer het: “Botter al vier hoeke van die snytjie brood, my kind. Dis hoe jy liefde wys.” Dis al meer as veertig jaar, maar ek onthou daardie oomblik saam met my pa in die kombuis soos gister. Die grootheid en die eenvoud het my bygebly. Dit glip net so partykeer terug in die onthouboks pleks om op my hart se elke-dag-nodig rak te bly!

Behalwe die liedfebroodjie, skryf ek vir hom ‘n liefienota. Dis tradisie wat onderbreek is sedert Oktober verlede jaar. Sy stywenekkie-episode en daaropvolgende operasie en lang herstel, die onderbreking. Sjoe, ek sal mal word as bykans ‘n halwe jaar nie my elke dag soos ek daarvan hou kan bedryf nie!

Lekker val die skille van my oë af, en besef ek hoekom ek so kort-kort soos die dinges in die drinkwater voel nie. Waar sal my man dan nou heen met sy frustrasie en seer?

Hoe lekker toe hy my netnou bel en sê die broodjies was lekker en die briefie, dankie vir die briefie.

 

Hemelse drukkies en ‘n mandjie

20180516_081413Die atmosfeer in my feëverhaal is ietwat bewolk en mistig sedert gisteroggend. Soveel so, dat Rots en Bab en ek so bietjie stywenekkie met mekaar is. Tot die honde grom vir mekaar.

Ja, die dinges spat en breek soms in sprokiesland los, glo my. Dis maar net ‘n adres van gewone mense hier op die ondermaanse en net die stukkie van die spieël wat dikwels gewys word.

Ek is besonder sensitief omdat ek nie kan glo dat die geliefde vrou van Sondag wat troetelbederf pedi en voetgemaseer die naweek in is en sulke wollerige pantoffels vir ma-dag uit haar pakkie gehaal het, Dinsdag die drol in die paleis se drinkwater is nie. Maar nou ja, ons bly nie in die hemel nie, ons reis soontoe.

Met ‘n nerfdungeit nog in die lug, na daar weer onder gebed ons swak voorbeeld, sonder bespreking van wat die swak voorbeeld veroorsaak het, vergifnis voor gevra is, begin hierdie Woensdag. Ek kan nie. Vergewe my. Wat ek die graagste sal wil hê is dat ons uitpraat sodat ons nooit weer hierdie “underlying issue” hoef te sorteer nie. So die rit per Legend om ekonomie te gaan pleeg is maar stil.

So kom ons by die Lekkerwinkel aan, ek druk die paniekknoppie in plaas van die alarm. Ons is skaars oop, of die eerste vrag kunsmis word gelewer, daar is vragte te laai, kaggels om te gaan herstel (onthou laat ek eendag vir julle wys hoe om nie met ‘n kaggel te werk nie). Dis bedrywig.

Op die kamera-monitor sien ek vir Regina, ons straatkioskvrou van oorkant die pad, by die hek. Vetkoek-Regina wat haar Checkerstrollie, met haar potte en panne en gasbottel en skottels en meel, by ons bêre en water by ons tap. Regina wat die ontvanger is van al ons “ek-is-klaar-met-die” klere en skoene kry. Wat vir die eerste keer ‘n bra dra, omdat sy kom vra het. Sy het ‘n plastieksak in haar hand.

Die telefoon lui, en ek gaan met my werk aan. Regina oombliklik uit my kop. My ander kind, Bessie wat vir ons kantoor skoonhou en sorg dat ek nie mal word van koffiekoppies in kantore en leë toiletrolle in die badkamers nie, kom sê om die kantoordeur se hoek, iemand wil my sien.

Ek kyk op. Regina, met haar blink gesig, met rook van vanoggend se opstaanvuur soos parfuum wat kleef, staan met die einste plastieksak voor my.

“Happy mother’s day,” en haal die handgemaakte mandjie uit die sak.  Ek gaan aan die snik, en sy kom gee my die grootste liefhê druk. Ek sit in trane lank na sy weg is, sit en kyk hoe sy die trollie hek uit, oor die pad stoot om in die koue onder haar handgemaakte kiosk loop vetkoek bak om te sorg vir kos op haar tafel.

20180516_081407

Bessie kom kantoor in. “Jy is mooi, moenie huil nie,” en sy hou my styf vas. Jinne, kyk net hoe word ek met liefhê omvou.

My selfoon biep, ‘n Whatsapp bid-vriendin stuur ‘n video. Luister gerus. Hy is onderaan die inskrywing.

My bekaf Rots kom in en sien die mandjie. “‘n Moedersdag persent,” sê ek. Hy kyk my so skuins aan en buk af en gee my die drukkie wat ek al gisteroggend wou gehad het.

‘n Aangetroude tante met wie ek nie baie kontak het nie, maar van die min mense is wat my kleintyd saam met my beleef het, en weet dat my bynaam Rina is, stuur ‘n omgee SMS.

Soos Amore van Tjailatyd so gereeld sê: “Toe-val-Lig.”

Die son breek deur die mis wat Poloniekwane en my hart omweef het.

Die warmte klop kleinbekeer hier in my binneste. Ons Here se liefde leef in en deur mense. Dis daar, en al sien mense om jou nie al jou seer en versugtinge raak nie, Hy hoor die onhoorbare en sien die onsienbare. Sy liefde ken geen perke nie.

Here, dankie, dat U liefde in Regina en my heen en weer vloei. Dankie dat U liefde tussen my en Bessie vloei. Dankie dat hulle my ma noem. En dankie dat U liefde vir Rots en Bab en my ook ewig hou, selfs wanneeer ons nie baie van mekaar hou nie.  Dankie dat U my kom wys ons dun jammer-vir-myselfgeite moet wyk, daar is net tyd en plek vir oopbek-en loshande liefde.  Dankie vir whatsapp en smse waar ek besef, dis U, dis U!

My Bybelvers van die dag het nou net op die selfoon arriveer:

15“En dan die saad wat in die goeie grond geval het … Dit is daardie mense wat die boodskap van God gehoor het en diep daardeur geraak is. Hulle begin dadelik leef soos God dit wil hê. In alles wat hulle sê of doen, borrel hulle geloof eenvoudig uit. Hulle geloof lewer van dan af heeltyd vrugte op.”

Skryf-safari: Skryf ‘n feeverhaal : ‘n Gewone lewe se sprokie

k6p7Qc

Daar was eendag ‘n dogtertjie. Sy was almal se hart se punt en sy was baie lief vir lees. Sommer gou was dit nie meer nodig vir haar Pappa en Mamma om vir haar stories te lees nie. Sy het dit vreeslik geniet om laat, lank na almal in die huis reeds geslaap het, sklempies met die flits onder die kombers te lees en dan die volgend oggend vaak-vaak deurgaan.

Haar wêreld was veilig en geborge en selfs haar oujongnooi groottante was lief. Sy het niks kortgekom nie. Na so paar jaar as enigste kind, is daar ‘n baba sussie gebore. Die wêreld het skielik nie net meer om Oudste se sit en staan gewentel nie. In haar hartjie het sulke klein krakies begin vorm. Een se naam was jaloesie, die ander alleenheid. Die baba-sussie was baie sieklik en Mamma en kleintjie moes dikwels weg na die hospitaal. Dan is Oudste maar na ouma of peetma se huis verpak.

Op sesjarig ouderdom het nog ‘n nuwe krakie het in Oudste se hart gevorm. Verwerping. Sien, Oudste moes koshuis toe. ‘n Bang kindjie in die koue koshuis, te klein om self haar bed op te maak, slegte kos en ‘n hartjie ineengekrimp van verlange na haar mamma en ouma en peetma se huise.  Die vreemdheid het gewyk en oudste het gou aan die koshuislewe gewoond geraak. Daar was darem ‘n biblioteek by die skool, kinderkrans en maats van haar eie ouderdom.

Maar Oudste se pappa was ‘n swerwer. Soos die jare verbygegaan het, het Oudste geleer om nie te innig vriendskappe te smee nie. Afskeid elke kort-kort was net te seer. Hulle het bykans elke tweede jaar na ‘n nuwe plek verhuis.

Toe Oudste in matriek is, gaan haar pappa dood. Haar mamma se hart is gebreek en sterf kort daarna. Sy het gedink die wêreld is ‘n wrede plek en haar hart toegeskulp, soveel so dat mense haar as hovaardig beskou het.

‘n Gladdegiel het haar egter verlei en na ‘n kortdstondige huwelik wat om al die verkeerde redes voltrek is, het Oudste alleen en gekneus weer haar staning in die wêreld probeer maak. Op haar eie.

Tot een goeie dag, waar sy maar met haar elke dag se bestaan besig was, verskyn hy! Haar siel se maat. Haar beste vriend. En die beloftes in die Bybel word vir haar waar.

”…soos die man sy vader en moeder verlaat en sy vrou aankleef, sal hulle een vlees wees. (Genesis 2:24, en herhaal in Matt 19:5; Mark 10:8; Efes 5:31) 

En Prediker:“Twee is beter as een, want hulle het ’n goeie beloning vir hulle harde werk, 10want as hulle val, sal die een sy maat optel, maar wee die een wat alleen is wanneer hy val, want daar is niemand om hom op te tel nie. 11Meer nog, as twee bymekaar slaap, sal hulle warm kry, maar hoe kan een alleen warm wees? 12As een te sterk is vir hom, sal twee hom weerstaan en ’n driedubbele tou word nie gou gebreek nie.”

Gou is daar ‘n troue en ‘n paar jaar later word die fraaiste dogtertjie gebore.

Die einde

Naskrif:

Oudste en haar Rots en haar Bab leef al lank en gelukkig saam. Die tyd vir Bab se sprokie is nou aan’t kome.

Oudste kan vir Bab verseker dat sprokies nie altyd vlot verloop nie, maar as mens bly glo, kan die sprokie jou verras.   Jy kry nie nooodwendig die sprokieseinde wat jy wil hê of waaroor jy droom nie, maar dikwels is dit nie ‘n slegte ding nie.

Wat Oudste ook weet is dat geluk kan kom en gaan. In oomblikke, oogwinke kan alles verander.  Ware geluk lê egter nie in oomblikke nie. Nee, ware geluk ontstaan uit herhaaldelike keuses wat jou in jou leeftyd maak. 

Lees hoe mooi skrywe Stephanie Dowrick: “Happiness can come in a single moment. And in a single moment it can go again. But a single moment does not create it. Happiness is created through countless choices made and then made again throughout a lifetime. You are its host as well as its guest. You give it form, shape, individuality, texture, tone. And what it allows you to give can change your world. Happiness can be stillness. But it isn’t still. It wraps, enchants, heals, consoles, soothes, delights, calms, inspires and connects. It is on your face and in your body. It is in your life and being.”

 Oudste is steeds passievol oor lees en woorde. Bab ook. Wat ‘n seën.

_________________________________________________________________________________________

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=779975

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

Bromme-ry

32169681_2107997605894216_2519142294997696512_n

Soggens voor Boekevat, lees Rots en ek albei die Beeld-oppie-tablette met brakke wat stoei vir aandag en hulle happie beskuit.  Dan reis ons soggens en saans so halfuur te Legend werk toe en terug. Ons is plaaspendelaars, as jy wil.

Hierdie saamweestyd gee ons kans om saam te pieker oor die nuus van die dag.  Ons noem ons rit in die Legend ons bromme-ry, ons “growlery.”

So bromme-ry ons vanoggend:

 Twee kante van die munt – Interessant dat in die VSA meestal swart minderhede verdruk, gemarginaliseer deur die lewe gaan.  Hier aan die Suidpunt van Afrika is dit toenemend ‘n wit minderheid wat voos verskreeu en verguis en verdag gemaak word.  Ironies is dat die meerderheid in Suid-Afrika identifiseer met hulle Amerikaanse eweknieë. Oi, die struggle is verby! Tyd om die bogger-ops te erken en brue te bou. Max du Preez sien dit ook so, uiteindelik is ons en hy op een bladsy. Hy kan partykeer mens vies maak, maar nie die keer nie. Kom ons maak paaie en damme reg, kom ons verbeter gesondheidsorg en opvoeding, doen iets omttrent werkloosheid.

 Padlangs- Kan ons met Outsurance reël dat elke dorp puntsmanne kry? Ons spietkops is nêrens te sien nie, onlangs is dertien van hulle arresteer. Korrupsie, jy weet. Die wetteloosheid moet einde kry. Hier in Poloniekwane mag jy selfs uit die derde baan regs of links deur ‘n kruising bliksem, jy sit net jou flikkerlig aan en dan mag jy.  En slegs draai bane, wtf…defensief bestuur is al raad. Groen ligte beteken tel eers tot tien, want iemand met meer ryregte as jy gaan nog eers deur die kruising teen die rooi jy moet stop se vermaning oor gejaag kom. Die duiwel jaag mense hier in ons geweste iets vreeslik.

Nuussoekerig – Afriforum, hou op om soos die Kardashians nuusopskrifte van spookasem te skep! Flippit man. Los Grace en Dudu en kom ons maak kleuterskole oop, skep werk.  Of los dit en word ‘n politieke party sodat julle saam met die slapers kan kef in die komedie wat ons parlement is

Sjarrap – Mooi so Prez C! Sjarrup was nou miskien bietjie kras, maar jy het gewys jy is nie JZ wat maar gaan sit het tot Steenhuysen en Juju en kie klaar geskreeu het nie. Jy het goed om te sê en daar is goed aan die verander – Krygkor en Eskom en so aan. Dit voel soos die lig  van jou “New Dawn” en nie die soustrein se naderende lig aan die einde van ons donkertydtonnel. Skaam die boelies om nie hulle gedrag te verander nie.  Nadat jy jou sê gesê het, en jintelman wat jy is – het jy later aksies gesê.

Rugbytrots – Wat van ons het ‘n trotse Afrikaner rugbyspan soos Nieu-Seeland ‘n trots Maorispan het? Dit sal dan ons rugbypassie tot erfenisaardigheid verhef en dan kan die kwota issue tog assefokkiblieftog begrawe word en al die kindertjies saamspeel soos hulle wil of nie. En flippit, waar is die Indiëroutjie in ons Bafana span – ek vra net?

Jy hoef nie saam te stem nie, dis maar net ons bromme-ry gedagtes.
Groetnis tot later liewe b(l)oggers.Hehe.