Blitsverkoper:Die Barge @ Die Dam

hartiesWhoop, maar was die Harties kuier nou lekker. Daai barge kan darem vir jou stories vertel. Lekker, man, lekker. Gelukkig het Una vir Bertrus mooi opgelei. Dis ‘n grappie, ek het vertroulik verneem dat hy baie lief is vir mense en vir kuier – ons Towerinne is sommer dadelik eiemense gemaak. Die twee Harties gansies weet hoe om swane en eende ewe welkom te laat voel.

Daar is reeds baie gekommentaar oor die barge en Tiramisu en wyn en lilo’s en nie-so privaat ablusies.

Die besoek aan die Kosmos boekwinkel was vir my ‘n belewenis. Kyk net die mooi trappe. Dankie Una! Met ‘n boek kan jy mos vir my in ‘n wip vang. Die Kindle is juis altyd in my handsak, volgelaai, om te kan lees net wanneer ek kan.

By die Kosmosboekwinkel loop ek toe mos ‘n storie raak oor ouer vroue – verhoudings, loopbane en elkeen met hulle eie storie, diep weggebere. “The Resaurant@The Mill” deur Linn B. Halton, het ek vir ‘n appel en ei gekoop en ek gaan dit my toerleestof maak. Ek sal mal word van “the wheels of the bus go round and round” – sien julle nou hoekom ek agter wil sit – niemand sal kan sien ek lees nie!

In elk geval, toe ek die boek se opsomming klaar lees het, sien ek so voor my geestesoog die 14 Towerinne en hulle storie(s). Ek gaan ‘n boek skrywe. Dit gaan ‘n epiese blitsverkoper wees. Deon Meyer kan gaan slaap. Dit gaan van papier op die silwerdoek  beland – so soomloos soos Tom Cruise met Cold Mountain gemaak het! Daai besoek aan die stel van Pretville het natuurlik ook te make met my silwerdoekvisioene.

…………………………………………………………….

My storie se naam gaan wees “Die Barge@Die Dam” wat aan Bali en Ballie behoort. Hulle nooi 13 vroue wat saam met Bali op ‘n landwye tog deur Suid-Afrika beplan, om hulle reis by die dam af te skop. Die vroue is van oral in die land.

Een karakter is ‘n statige vrou wat sommer uit die bloute in ‘n sensuele danseres kan ontpop – veral as spierpaleise in die omtrek is. Meestal is sy nogal wetsgehoorsaam en kan haar springmieliebesige bantingkundige vriendin goed in toom hou. Hulle het die vreeslikste rusies in die kombuis en dit laat weer hulle welberese vriendin sommer na wyn in haar trommeltjie gryp.

Twee nuwelinge in die groep, Bondels en Nootjie, skrik so, hulle vergryp hulle aan die bantingkundige se poeding, onbewus dat dit ‘n oordosis Frangelico bevat nie. Hulle drink ook te veel van die Nieu-Seelandse energiedrankie wat komplimenter rondstaan. Die gevolge sal nie beskryf word nie.

Die ander stil, statige en diepdenkende vrou met haar silwer bob kan die gebras nie vat nie, en klim op ‘n lilo agter aan die vlot vasgemaak. Dit het tot gevolg dat die wille wragtigs van die groep onder leiding van voorswemmer Hes, die vlot onder haar uit probeer spring. Die oud-onderwyseres en kaggelsmous hits die jongeres aan om die lilo om te stamp.

Die klomp kom nie agter dat hulle watervresige wespiemaat alles op kamera vaslê nie…en kort kort met haar selfoon besig is nie. Niemand besef sy is eintlik Hia de Sint, die beroemde ondersoekende joernalis. Oorkant teen die damoewer flits die son teen kameralense – die paparazzi is ook aan die kiek – Baron Room aka AJ en Paraguay Informant aka DC.

Die watersports kom tot ‘n einde toe die son sy tone in die dam druk. Die vroue strek salig uit oor die lekker sagte Bali kussings en ‘n relatiewe stilte daal toe.  Dit is egter van korte duur.

Die kreweltjie in die groep bely so ewe uit die bloute dat sy toe al die tyd die grootste gros van die Toweropstal diamante gevat het toe die Tiramisu ontplof het. Sy was onder die tafel aan die slaap, en die goed het letterlik in haar kloue beland.

Die Borg se vreugde ken geen perke toe die ou goggatjie ‘n sak vol blink klippers op die tafel uitkeer. Alles is nie net meer om den brode nie! Die toer en toekoms is vir almal verseker!

Die twee motorfietsentoesiaste in die groep wil met mag en mening vir die Ballie oortuig om hulle wal toe te neem sodat hulle hul motorfietse kan wheely van pure blydskap – want nou kan almal se gastehuis drome ook bewaarheid word.

Niemand behalwe die paparazzi en die wespie sien die paddamanne met gewere wat oor die vlot se kant klim nie…en die dinges breek los.

……………………………………

Dink julle nie dis ‘n bakgat storie nie?

Ek kan nie wag om die verhaal behoorlik uit te skryf nie. Gaan sommer op pad na Bondels op die plaas begin werk.

O, en ek wil vertel van ‘n klankie op die bus – niks met die privaatjie te make nie…sal môre vertel.

Una – jy het gesorg dat ek uit my lui vir skryf-bui kom! Lekker.

Om jou blogpos by te voeg of om die ander bloggers te lees, kliek op die volgende: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=797928

 

 

 

 

 

Beskuit bak kom saam met onthou

20180825_0753191137719950966737770.jpg

Sy staan op uit die warm bed. Op die stoep kwetter haar geliefdes saam met die voëls oor die nuwe dag. Saterdag. Beskuitbakdag.

Sokkievoete slof yskas toe. 500g Stork to Bake moet gesmelt word. Dan word 300g loopsuiker by die smeltbotter geroer tot dit opgelos is en ‘n mooi bruin smeersel vorm. Twee 500ml Moorddrift* karringmelk word uit die yskas gehaal.

Skoonma se enamel deegskottel word nader getrek. Sy staan en dink aan vroue voor haar wat soggens vroeg opgestaan het, aangetrek het, gebolla en gevoorskoot lank voor hane kraai en kinders kla.

Sy verlang na haar skoonma, onthou haar eie ma. Haar geliefde ouma en ook grootoumas wie sy nooit geken het nie. Sy sweer hulle staar saam uit na waar die Jasmina rank se geel trompetter blommetjies vrolik in die wind swaai en die lieflike vanielje- katjiepiering geur met die YesterdayToday and Tomorrow se oorvloed lekker by die venster insyfer.

Sy dink aan haar kosmaak-ikoon skoonsus wat houtlepels haat, haar sussie wat bak, brou en dan ook vir almal opskep. Sy dink aan haar kind wat kreatiewe kunswerke uit gebak kan skep.

Ingedagte vryf sy oor die deurgewerkte rand van die skottel. Ja, dis hoe liefhê loop. Deur jare en jare, word haar hande hulle voor haar se hande, hulle harte wat omgee en vooruit dink aan mae wat moet vol, geliefdes wat oor die koffiebeker se rand met blink oë kyk en die hand wat in die beskuitblik induik vir nog ‘n happie. Die goeie vrou, geliefde ma en staatmaker met haar kroon mooi reguit op haar kop.

Sy glimlag en dink die voorvroue is seker nie beïndruk met haar pajamas en pienkgestreepte slaapsokkies nie! Jammer julle, bolla en voorskoot is nie hoe dit in 2018 aafgaan nie. Daar is ‘n boek en bed en beker koffie wat wag terwyl die beskuit bak. Ons moderne meisies rol bietjie anders, maar die waardes en omgee sal voortleef.

Sewe koppies Nutty Wheat, twee koppies koekmeel, vier eetlepels bakpoeier en een en ‘n halwe teelepel sout word in die skottel uitgemeet en dan met albei hande gemeng en belug. Dan meng sy rosyne, wonderwerksademengsel, papawersaad en klapper in die meelmengsel in.

Haar man noem die volgende proses die invryfwetenskap. Dis wanneer sy die bottersuiker sorgvuldig in die meelmengsel invryf totdat die bleekwitmeelgoed so mooi bruin krummelmengsel word. Dan volg die karringmelk. Net Moorddrift* s’n koop sy. Dis ryk en lekker. Die krummels word ‘n sagte geurige deeg, wat gou in die twee vierkantige broodpanne gedruk word. Die oond aanvaar warm die offer.

Sy draai op haar hak en reik na die ketel. Daai boek wag…

Net onder ‘n uur later, huis omgewe met varsgebak kleintydverlange na ouma se kombuis, lui die oondklokkie. Die warm oopbek oond offer in goud en geur vir haar die beskuitbaksel terug. Haar liefhê snoes binne vasgevang. Vreugde.

—————————————————————————————————————————————-

*Moorddrift is ‘n Limpopo Melkery. Die plaas se hek by die monument wat ‘n wrede insident in ons seer land se ontstaansgeskiedenis gedenk.” Dis die niksseggende sinnetjie wat mens  raak google.

Scrapydo het gewonder oor die monument langs die pad toe sy in 2010 hier verbygery het en dié foto geblog het.

Liewe Scrapy, hier is wat ek al raakglees en gehoor het:

Op  25 September 1854 is twee groepe Voortrekkers sowat 33 siele, op reis saam met Hermanus Potgieter, hier deur die Tlou stam, met Makapaan as hoofman, aangeval en uitgemoor. Kinders se koppe is teen ‘n boom vergruis. (Dit is wat die monument gedenk) Vroue, wie ook beskuit gebak het en vir hulle mense in liefde gesorg het, is wreed vermoor.

In ‘n wraakaanval is 2000 van die Tlou in die Makapaansgatgrotte vasgekeer deur die Trekkers. Met tragiese gevolge. Vroue  en kinders ook in die spervuur aan honger dood. Vroue wat met liefde hulle kroos en huis en haard versorg het.

‘n Bloeddorstige geskiedenis. ‘n Geskiedenis van boorlinge en inkommers en jaggewere en soeke na rykdom en oorlewing en vryheid. Die Bosveldvlaktes was destyds ‘n land van oorvloed, ‘n streek waar verskeie volke ‘n staning probeer kry het. Die Voortrekkers reeds gesplinter tussen Potgieter en Trichardt.  Die plaaslike bevolking ‘n verskeidenheid stamme elk met sy stamhoof. Gespanne ooreenkomste, gierigheid en onstabiliteit het hierdie wêrld ook gevaarlik gemaak.

Daar is ‘n storie wat vertel word dat Potgieter ‘n jagter van formaat was. Die Tlou stam se leier Makapaan het gesien dat om ‘n goeie jagter te wees, voordeel inhou.  Sy stam sou selfonderhoudend kon wees. Self olifant jag, en in ivoor handel. ‘n Sangoma is blykbaar konsulteer en die het vertel dat die jagter se hart en vel die krygers sterk sou maak. Die tafel is gedek vir ‘n tragedie.

Daardie dag in September meer as 160 jaar gelede. Die groep Trekkers saam met Potgieter is aangeval en uitgemoor. Uitgewis. Daar is oorgelewerde vertellings dat Potgieter lewend geslag is. Sy vel vir oorlogtromme, sy hart vir krygers se krag.

Ai, die legendes en mistastings oor die verskillende groepe in ons vreemde land loop diep en vêr oor die geskiedenis heen. Ons land se seer en splintering kom langpad saam.

Ek dink vandag hier op die laaste Saterdag van vrouemaand 2018, aan vroue – die wie se spore deur tyd hier in ons land al verdof het, die spore wat ons nou maak, en die spore van die wat na ons kom. Wat sal die geskiedenis van ons vertel?

 

 

Mooi, Mooi 27

My vinkhuismoles foto’s het dadelik uit die onthouboks gespring toe ek vanoggend op Breinsuiker se blog sy nuwe woordsnoer raaklees.

Gaan blaai op die Dromer, Skrywer, Reisiger, Kunstenaar, Stoepsitter se blad – hy verras telkemale met sy woorde.

LOSTORRING/GARING

Die spreeuwyfie torring stukkies garing

en klapperhaar uit die voordeurmatjie

wat sê “welkom” om ‘n nessie te maak.

Wees versigtig dat jy nie my nessie

stukkend trap nie.

Wees versigtig dat jy nie my hart lostorring nie.

 

 

 

 

Kaleidoskoop Hoofstuk 14: Alle grappies op ‘n stokkie

Wow

Hierdie is ‘n vervolgverhaal deur verskillende bloggers. Om die eerste 13 hoofstukke te lees, klik op hierdie InLinkz skakel:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=789999

 

Hoofstuk 13 eindig so:

Renier lei haar na sy motor toe, help haar om by die agterdeur in te klim en maak seker dat sy nie haar kop stamp nie. Sy kan nie glo dat sy binnekort in ‘n polisiesel gaan sit nie.
Wanneer Renier agter die stuurwiel inskuif en sy sitplekgordel vasmaak, leun sy vorentoe: “Waar kom Klara aan daai paar, um, lugbalonne?” fluistervra sy.
Renier kyk verbaas na haar. Dan proes hy van die lag.
“CUT!” gil Atholl. “Cut, cut, cut! Ag jimmel tog.”

Hoofstuk 14:  Alle grappies op ‘n stokkie

Danielle en Cobus kan nie ophou lag nie. Atholl gooi sy hande in die lug. “Julle twee maak my gedaan met julle gegiggel. Ek wil julle twee onder vier oë spreek, nou!” Hy vlieg op sy hakke om en storm na sy karavaan.

Cobus rol sy oë, Daniella se hart bokspring. Die man doen iets aan haar. Hulle pas soos ‘n battery en flits. Daai mooi sterk mond,..

“Kom ons gaan hoor wat Atholl pla,” Cobus knipoog vir haar. Die ander akteurs en kameraspan staan koppe bymekaar en gesels. Al gewoond aan die onderbrekings.

Die atmosfeer in Atholl se karavaan is gespanne. “Ek is nou moeg vir julle lighartigheid op stel. Verdomp, Daniella, ons het die storielyn na jou sin herskryf – dit het drie dae uit ons skedule geneem. Julle albei se loopbane is maar flou, en ek self is moeg om net genomineer te word vir ‘n Safta. Ruk vir julle reg, of ek kry ander mense om die rolle te vertolk,” die witwoede spoeg kleef aan Athol se mondhoeke.

Danielle en Cobus staan soos twee tieners op die tapyt in die skoolhoof se kantoor. Lanklaas in die bek geruk.

“Jammer, Atholl, ons verstaan en sal jou nie teleurstel nie,” vra Daniella namens hulle om verskoning.

“Nou, ja toe. Kom ons gaan skiet daai toneel. Cobus – onthou tog om vir Klara ook in hegtenis te neem,” sê Atholl toe hy voor hulle na die stel stap.

Gou is die stel reggeskuif, grimering nagegaan en Atholl roep: “Stilte. Aksie!”

…………

Renier lei Nellie en Klara geboei na sy motor toe, help hulle een-een om by die agterdeur in te klim en maak seker dat hulle nie hulle koppe stamp nie. Nellie kan nie glo dat sy binnekort in ‘n polisiesel gaan sit nie. Sy loer onderlangs na Klara.

“Wat maak jy hier,”  vra sy.

“Het jy gedink jy kan sommer so met alles wegkom, Nellie Visagie,” sis Klara onderlangs. Jou weglopery het ‘n hele ketting van gebeure ontknoop, en net tot jou eie voordeel. My pa is dood, ons geld is weg. Het jy gedink mens loop net so weg? Nee ou poppie, dis nie hoe die lewe werk nie,” sy bly blitsig stil toe Cobus die motor se voordeur oopmaak en inklim.

Klara laat nie op haar wag nie. “Wat is die klag, Meneer Speurder,” vra sy sarkasties.

“Betreding, teistering en as jy nie pasop nie dwarsboming van die gereg.”

“Pfft, jy sal harder moet probeer. Jy maak my nie bang nie,” kap Klara terug.

Nellie sit kop onderstebo in haar hoekie. Die boeie maak haar polse seer.  Dit voel alles so onwerklik.

Die kamera pan uit na ‘n voertuig wat oorkant die straat in die donker staan. Die gloed van ‘n sigaretkooltjie verraai dat iemand in die voertuig sit en die vertrekkende polisievoertuig dophou. Die zoemlens fokus. Dis Chris.

“Cut. Briljant julle. Dankie. Sien julle more vroeg by die polisiestasiestel,” glimlag Atholl dat sy goue tand skitter.

……………………

Daniella kan nie wag om die volgende oggend op die stel aan te kom nie. Die romantiese aand met Cobus was fantasties. Sy kan aan sy lyf en liefkosings verslaaf raak. Sy skud haar blonde lokke om die wellustige gedagtes op hok te hou. Gister se gesprek met Atholl ook nog  in haar geheue. Ag, en sê nou, daai Safta het vanjaar haar naam op. Sy glimlag en laat koppe draai. Beeldskoon.

Roetine op stel is koffie, grimering, kostuums, en seker maak niemand lyk anders as in die vorige toneel nie. Detail, detail.  Al die akteurs sit en dialoog oefen.

Vanoggend is daar ‘n beroering. Superster, Sharmyne Dupisanie-Koorsten het ingewillig om Lettie  se rol te vertolk.  Lettie, die persoon met uitkoms vir Nellie. Lettie die huishoudster wat Nellie se jare van swaarkry aanskou het. Lettie wat Oom Esra se belydenis oor skelmstreke en ook Nellie se ware herkoms onderskep het. Lettie wat nie meer kan stilbly nie….

………

“Stilte. Aksie,” kom die opdrag.

Die kamera rol. Nellie en Klara staan geboei by die toonbank van ‘n  polisiestasie se aanklagkantoor. Die sersant aan diens is besig om hulle inligting in die aanklagboek aan te teken.

‘n Skaduwee val oor die vloer. “Ekskuus, kan iemand my help asseblief,” sê ‘n bedeesde stem. Die kamera swaai saam met die driestuks by die toonbank om. ‘n Vrou in ‘n jas en kopdoek staan in die deur. Haar handsak styf in albei hande geklem.

“Ek soek na Meneer Renier,” sê die vrou.

“Lettie! Wat soek jy hier,” kom die verbaas van Klara, nog voor Nellie kan vra. “Stil, jy het niks te vra nie,” blaf die sersant.

Renier tree vorenetoe. “Ek is Renier.”

“Meneer, kan ons iewers praat,” vra Lettie.

“Cut!”

……….

“Stilte. Aksie.” Die kameras rol weer.

In die ondervragingkamer neem Renier teenoor Lettie plaas.

“Waarmee help ek,” vra hy rustig.

Lettie vroetel in haar handsak en bring ‘n koevert na vore. “Lees asseblief hier.”

Terwyl Renier lees, word sy blou oë strak, sy mondhoeke trek styf.  Die kamera speel oor die fladderende brief in sy bewende hande.

My liewe Nellie. My tyd is min. Twee goed wil ek vir jou vertel. Ek is jammer dat jou lewe so swaar was. My eie vlees en bloed….

Renier kyk op. “Hoe het jy geweet om my te kom soek,” vra hy.

“Ek het na die ou meneer weg is hospitaal toe die brief in die studeerkamer gekry.  Maar ook baie goed gehoor. Hoe kwaad Klara, Chris en hulle ma vir Nellie was, en haar blameer vir alles. Ek het toe besluit om die brief vir myself te hou en gebid dat Nellie uit die addernes sal kan wegbly. Die ou meneer is dood, dinge is maar wild op die plaas. Eergister, toe hoor ek vir Chris op iemand oor die foun skreeu dat Nellie by jou in Kimberley kan wees. Hulle het klomp goed van pille en geld en vliegtuie gepraat. Ek het gehoor hoe Klara en Chris praat om jou te vang om hulle na Nellie te lei…Ag Jirretjie tog, meneer moet my glo dat Nellie ‘n goeie kjênd is….”

…………

Liewe leser wat gaan Renier nou maak met al die inligting? 

Hoe gaan hy al die knope bymekaar bring en die ware skelms aan die pen laat ry?

En Nellie, wat sal van haar word?

Julle sal tot die volgende aflewering moet wag….

_______________________________________________________________________________________

Moenie Hester se boodskap aan almal vergeet nie

BELANGRIKE BOODSKAP AAN ALLE DEELNEMENDE BLOGGERS

Nellie is aan die brand, op galop soos ‘n weghol-perd, en ek kan sien hoe al die bloggers haar geniet. Sommige van ons skrywers het nou vir ‘n tweede rondte ingeskryf! Hierdie is ‘n uitnodiging aan die oorblywende bloggers wat nog nie ‘n tweede kans gehad het nie, om in te skryf voor Donderdag 23 Augustus om 19:00 by hierdie skakel. Daarna gaan ek die inskrywingsvorm verwyder.

Ek het die afsluitdatum vir die vervolgverhaal aangeskuif na einde September toe en InLinkz is opdateer, om seker te maak dat ons genoeg tyd het om klaar te maak. Nog ‘n maand behoort genoeg te wees om die verhaal af te rond mits ons die momentum behou. Indien ons vroeër klaarmaak, is dit ook goed.

En wat gebeur hierna? Van die bloggers het gevra vir nog ‘n skryfsafari en hierdie keer gaan daar ‘n tema aan gekoppel wees. Dit gaan pret wees, dis AL wat ek op hierdie stadium gaan verklap 🤐 my lip is gezip!

 

 

 

 

Sissende seer

snake and saw

Ek raak sommer opgewonde as ek op  nuwe wyshede of stories afkom. Hierdie verhaal kry ek flussies op Vuisboek – het dit nog nooit teëgekom nie. Dis ‘n storie oor ‘n minder gunsteling ondier en ‘n saag. Dit lui so:

‘n Slang seil op soek na kos ‘n skrynwerker se werkkamer binne. Die skrynwerker was maar aan die onnet kant, en het etlike stukke toerusting op die vloer laat lê.Onder andere, ‘n saag.

Die slang seil die vertrek rond op soek na iets om sy honger te stil. Hy seil oor die saag, en die se tande sny die slang raak.

Slang is dadelik aggressief en vlieg soos blits om om sy aanvaller te byt. Die ystersaag is harder as wat die slang besef, en sy mond begin bloei. Natuurlik is die slang sissend en briesend kwaad verby.  Dis hoe woedende slange mos reageer. Hy het weer en weer gebyt. Die saag was naderhand bloedbesmeer.

Sterwend aan sy eie wonde, maar steeds by rede verby woedend, draai die slang hom om die saag en begin om die lewe uit sy vermeende aanvaller te probeer druk. Met tragiese gevolge. Die slang beswyk aan selftoegediende wonde.
Dis baie keer ook so met mensekinders in oomblikke van woede. Wanneer ons in siedende woede reageer, maak ons net onsself seer.
Die beste is om soms situasies liefs te ignoreer, om mense en hulle optrede te ignoreer. Om nie gewip op alles te reageer nie, maar om intern in beheer en kalm te bly. Die situasie goed deur te kyk en te deurdink.
Dan het jy kans om die regte opsie te kies. Weg te stap, nie ander of jouself te verwond nie.
Hoe sê die wyse Salomo in Spreuke 15:1

Trek sonder om te pak

350px-NelsonMandelaCircle

Ons bloggeterg oor my tuisstad, Polokwane, wat na die groot polonieskrik sommer Poloniekwane geword het, herinner dit my aan die feit dat etlike inwoners van Polokwane al meer as vyf keer van adres verander het, sonder om ‘n stukkie ornament in koerantpapier toe te draai.

Kom ons tree terug. Net so onder die Zimbabwegrens, omarm deur die Limpoporivier het die Transvaal Provinsie van Suid-Afrika vir jare tevrede gerus. Die Transvaal was een van vier provinsies en was self in vier streke verdeel.  Die noordelike deel was Noord-Transvaal, maar ons naby die Zimbabwe grens was bekend as Verrenoord-Transvaal. Pietersburg die hoofdorp van die streek.  Stadstatus is 1992 toegeken.

Net na ons in slingerrye gestaan het vir die Nuwe Suid-Afrika, het die streek vinnig uit die naamveranderingblokke gespring. Voor in die koor.

So gaan slaap ons nog in Verrenoord-Transvaal, en wraggies, die volgende dag bly ons in Pietersburg, Noordelike Provinsie! Die status quo word gehandhaaf tot in 2002 en daar gaan slaap ons weer en word wakker in Pietersburg, Limpopo.

Dit het gou duidelik geword dat ons streek se dorpe met Afrikaanse oorsprong, nie vir lank so sou bly nie. Sien ons Limpopo provinsie is oorwegend etnies swart (bykans 98% van die bevloking is mense van Sepdedi, Venda en Tsonga herkoms) Hier word vyf van die land se elf tale aangetref. Oorvloed aan een kleur maak ons kultuurryk.  Ons hier van Limpopo.

So gaan ons rustig slaap en wraggies, oornag verhuis on van Pietersburg na Polokwane (Sepedi: Plek van veiligheid.) Polokwane, Limpopo.

website-agtergrond

Nou hierdie vreemde nuwe landskap strek oor 400km van oos na wes en 300km van noord na suid. Lyk op die kaart vreeslik na ‘n olifant.

Om by Polokwane uit te kom sal jy vanaf Pretoria/Tswane noord reis op die N1. Wel, jy kan ook vanaf Kaapstad of Bloemfontein die rit begn – bly net op die N1.

Reis so uur te Legend of enige viertrek motor want Minister Pothole Slaggate (Spreek uit Pot-ho-lê Slag-ga-te) is in beheer van paaie. Reis verby Bela-bela, Modimolle, Mookgophong en Mokopane. So veertig minute se reis na Mokopane sal jy in Polokwane arriveer. (As dit woes klink, hier beduie ek polities inkorrek: ry noord op die N1 verby Warmbad, Nylstroom, Naboomspruit en Potgietersrus tot jy in Pietersburg aankom.)

Polokwane roem op twee polities inssiggewende gebeure. Dit is waar die ANC vir Thabo Mbeki die pad gewys het en ons ge-Zumafiseer het. Askies, dis seker iets in die water hier by ons. Dis baie brak.

Polokwane is ook die geboortedorp van Julius Malema. Ons is so jammer. Rerig.

Oja, en ons Sokker 2010 witolifant is na ‘Kill the Boer, kill the farmer’ Peter Mokaba vernoem. Mag niks hieroor sê nie.

stadium

Behalwe die  lastige stukkies geskiedenis, is die oorsprong van listeriose (slegte poloniesiekte wat mense dood laat gaan het), hier by ons Enterprise fabriek gevind. So ons het vroeër vanjaar weer dood rustig na ‘n polonietoebie gaan slaap, en die volgende oggend bly ons in Poloniekwane. 

O, en voor ek vergeet Abrie wou dat ek hierdie relaas “Ons trek want die naamgewers is getrek” noem. Hehe!

Getrek, nee man, skoon simpel en almal kry ‘n -F vir begrotings wat nimmer klop en politieks bo dienslewering! Hulle faal klaaglik! Die riool loop hier in onse strate, mense by onse hospitale word ‘n hele dag evalueer of hulle ‘n noodgeval is of nie.

Ag ek wil nie kla nie. Gaan maar liewer ‘n teetjie teug en ‘n gemmerkoekie eet. Die poloniefabriek is steeds toe en Eskort se polonieskyfies is gans te dun.

Groetnis.

 

 

Kyk hoe glimlag sy vir my

Toe ons nog min jare getroud is, moes ek weg vir drie dae om ‘n kursus by te woon. Rots moet vir Bab versorg. Regmaak vir dagmamma en self by die werk kom. Die kursus is vroeër klaar en ek kan ‘n aand vroeër huistoe kom. Dit was ‘n Vrydag. Angstig om weer by my gesin te wees en ook oor my kind se oorlewing. Rots kon toe nog soms vergeet hy is nie meer oujongkêrel nie. (Grappie)

Ek stop by die huis in Springbokstraat, Bethal. Dis doodstil, en die heerlikste reuk omgewe my toe ek die agterdeur oopmaak. Ek hallo maar niks behalwe die malse reuk van skaap wat bak groet my.

Ek sit my bagasie neer en trek die oonddeur oop. ‘n Ry tande en teruggetrekte lippe begroet my. ‘n Skaapkop in die oond. My gesin nêrens te bespeur nie. Daai dae het jy nog kon oorstap bure toe om te gesels en kuier.

Ek vlieg om uit die huis met die grynsslagskaap onuitwisbaar in my denke graveer. Straat af hoek toe, by ons Pikkie-vriende se huis in. Ek hoor hoe lag en gesels almal. “Jy’s vroeg,” is hoe Rots my groet. Hy kyk my so. “Jy het in die oond gekyk.”

Ek het daai aand eenkant ‘n sagte kaasbroodjie geëet.

Lang storie kort, dis 33 jaar later, en sowaar, hy het lank en geduldig gewag. Gister kom Saartjie skaapkop skoongeskrop saam huistoe.

Ek is nog net so grillerig, maar na al die jare, as jy nie kan wen nie, stap jy maar vir liefde saam. Rots se skaapkopgilde het vanaand twee ietwat gereserveerde lede, synde Bab en die uwe.

Saartjie is in sout water gebad, gespoel en met groot liefde in die buiteoond gebak. Hef aan lê voor.

Daar is soos dit in my huis gaan, opgelees oor skaapkop. Dine van Zyl se skaapkop relaas, die gewildste. Haar Boerekos kookboek is soveel meer as net resepte. Bab en ek vind haar instruksies en leiding erg vermaaklik.

Veral die gesegde “‘n ding smaak agter die oor,” het ‘n hele skaterlag relaas ontketen. Onder andere of Bab dan nou uiteindelik ‘n sib gaan kry. Ja né, daai weerlig is deur Maria en Josef gesteel. Ons lag en terg en Rots versorg geduldig vir ‘n klomp ure die buitevuur. Saartjie se glimlag al breër met elke uur wat verby gaan.

“Kyk hoe glimlag sy vir my,” kondig Rots aan die einde van die bakslag aan.

Nou ja, my oumas is saam met ander kaalvoet oor die Drakensberge en ek moet vir Bab tot voorbeeld wees. Ons sit aan met glimlaggende Saartjie so naby aan Rots se plek as wat ons kon. Jammerlappie en skerp messe getrou gedek soos Dine aanbeveel. Ek kies ‘n stukkie wang en natuurlik daai sappige agter die oor lekkerte. Mens moet mos ervaar en beleef. Bab hou ook by lappies wang.

Rots is soos ‘n kleuter met Kersfees. Dis stukkie wang, happie oor, en o vrek, daar gaan Saar se oog. Hy haal ewe respekvol die tongetjie uit, skil dit af en gee die lappies vel vir die vier honde wat soos “His masters Voice” tjoepstil sit en wag het vir hulle skaapkoplekkerte.

Bab het nie vreeslik van haar bord opgekyk tydens Rots se smulsessie nie. Net bedees dankie gesê haar steakie is amper lewendig perfek.

Saartjie wen vir Rots, die smullekkerte binne die kopbeen, moes oorstaan. Ek dink dit sal met roosterbrood bedien word, of mieliepap. Ek ssl liewer Post Toasties eet.

O ja, daai agterdie oor vleisies wat tot stoutigheid en gekriewel lei. Dis ‘n wolhaarstorie. Dis eerder ‘n susmiddel. Ons het netnou net wakker geword, tien ure se rus agter die blad.

Goeiemore!

Lê-Jou-Eier Bloguitdaging: Kaleidoskoop Hoofstuk 2 Keuses

R200

Nou hou jy op met jou gegrens. Dink, dink.

Die woorde maal deur Nellie se kop waar sy in die pad sit en snik.

Dis frustrerend dat die verdomde bakkie twee kilometer van Petrusburg gaan staan en ‘n pap wiel kry. Dis byna sononder. Nellie wil nie dat iemand haar hier kry nie.

Wat het ek gedink om die reuse tas op wiele te gaps,  ek sal moet kyk of hier iets anders is om my klere in te pak.

Sy ruk die bakkie se deur oop, trek die sitplek vorentoe en begin vervaard daar rondkrap. Ou koerante, onoopgemaakte pos, en wag, daar is ‘n toksak. Sy kan haar verskoning vir ‘n klerekas daarin oprol. Dan kan die tas en sy ingevoerde inhoud ook sommer net daar bly. Van diefstal wil Nellie nie nou aangekla word nie. Sy moet hier weg, dis die doelwit.

Flippit, wat gaan sy met R500 vermag. ‘n Buskaartjie tot in Bloemfontein? Die gedagtes fladder rond terwyl sy die toksak uitskud.

Drie styfgerolde bondels tuimel grondwaarts. Fok. Dis rolle R200 note so groot soos ‘n man se vuis! Sy lek oor haar droë lippe loer rond of iemand haar en die vonds dophou. Vinnig buk sy om die geld op te tel.

Wie s’n sou dit wees? Wegsteekgeld van Oom Ezra, of Chris s’n? Miskien weet hulle nie eens hiervan nie! Nellie se hart klop vinnig. Sy moet nou hier wegkom.

Sy pluk die duur leertas oop en gooi Tant Krissie se Franse kant ondergoedjies en parfuum eenkant. Rol haar t-hemde en denims en onderklere vinnig op en prop dit in die sak. Dit kan oor haar skouer haak, en twee kilometer draf sy blitsig af.

Sy was darem die Senior landloopkampioen van die distrik Petrusburg. As sy gou maak, kan sy by die busterminus uitkom. Die is elke dag tot 19h00 oop en die daaglikse bus na Bloemfontein vertek kort na sluitingstyd.

Gou draf Nellie die ent dorp toe. Sy voel beter – al het sy die bakkie “geleen”, so ook die tas en onderklere – sal dit darem by die oorspronklike eienaars uitkom.

Sy draai van die teerpad by Kampstraat in, verby #LekkerKuier-gastehuis. ‘n Hond blaf net agter die heining en Nellie skrik. Sy draf met Pretoriusstraat op tot by die Poskantoor op die hoek by Mulderstraat.

Met haar groente- en eiergeld koop sy ‘n eenrigtingkaartjie. Sy besluit sy sal op Bloemfontein haar opsies verder oorweeg. Verder busry of vlieg. Die drie rolle note veilig onder in die toksak. Sy sal dit tel wanneer sy ‘n ordentlike oornagplek gekry het. Wat ‘n gelukskoot!

Sy sit met haar kop agteroorgeleun teen die sagte kopstut van die bussitplek. Haar arms styf om die sak gevou.

Vir jou laat ek nie een oomblik uit my sig nie, dink Nellie. Gou is die dorp se ligte klein flonkerings in die truspieël wat so skuins voor haar sigbaar is.

Die net meer as 80km na Bloemfontein snel verby en gou stop die bus by die Terminus in Parkstraat. Sy klim versigtig uit die bus, en kyk om haar rond. ‘n Minibus wat Airport aandui staan so entjie weg. Sy sien ‘n paar mense drentel soontoe, en besluit net daar sy gaan saam.

Dis net na 21h00 toe die taxi so entjie van Bram Fisher lughawe by die Road Lodge stop. ‘n Moegheid wat met pure verligting te make het, spoel oor Nellie. ‘n Bad, ‘n bed en veral privaatheid om die geld te tel, in die vooruitsig.

In die hotel se ontvangs, draai Nellie vinnig links om na die badkamers te gaan. Sy kan immers nie geld van die rol note daar ten aanskoue van almal by die ontvangstoonbank aftel nie!

Vinnig tel sy R1000 af en maak seker al drie rolle lê diep in die sak tussen haar klere. Sy bespreek in as Suné Davel, en handig die kontant vir die verblyf en ontbyt oor. Niemand vra haar identiteitsdokument nie.

In haar kamer gekom, gooi sy die inhoud van die toksak uit. Sy sit die geld onder die kopkussings van die groot dubbelbed. Eers bad en opvars, dan geld tel. Nee, eers kos bestel, dan die res.

Sy bel ontvangs en hulle lig haar in dat sy van ‘n buiteaflweringsdiens gebruik kan maak om kos te bestel, en daar is verversings in die yskas, waarvoor sy more-oggend kan betaal. Sy pluk die botteltjie wyn en ‘n pakkie Lays skyfies uit die yskasduer. Dit sal haar moet deursien tot die volgende oggend.

Na sy gaan stort het skink sy die wyn in die enigste drinkglas en gaan sit kruisbeen voor die kussings op die bed. Sy steek haar hand onder die kussing en haal die drie rolle note uit. Die rekkies word versigtig afgehaal en die note lê opgekrul om haar rond. Sy begin tel en pak die hopies van R2 000 om haar neer. Sy tel R59 000. So dit was R60 000 voor sy verblyfgeld uitgetel het.

Wie sou dit weggesteek het en hoekom. Is dit oomkoopgeld, wegsteek geld, wonder Nellie. Sy glimlag – dis wegloopgeld vir haar. Depsgeld. Die voorstorie wil sy nie van weet nie. ‘n Nuwe lewe gaan begin. Dis al.

Sy tel R9000 uit en sit dit in haar verslete beursie wat nou net kleingeld in het, bêre die rolle weer in die sak. Sy sal voorentoe meer spaarsaam moet wees. Vanaand se lekker veilig en skoon slaap en more se vliegtuig rit is vir haar ‘n belegging in die res van haar lewe.

Sy wens sy kon sommer haar naam verander na Suné Davel, die lugredery sal egter haar identiteitsdokument vereis. Nellie Visagie sal sy vir eers bly.

Vroegoggend skrik Nellie vervaard wakker. Half vreemd, tot sy onthou. Die pad na vryheid wink.

Gou is sy op en reg om lughawe toe te vertrek. Sy moet die eerste vlug waar ookal heen haal. Die hotel se pendelbussie is leeg so vroegoggend. Sy sit alleen agter en kyk hoe die son oor die winterveld opkom en wonder waarheen is die eerste vlug en hoe laat.

Nellie stap die terminaal binne en kyk na die vlugskedule. Haar hart klop in haaar keel to sy die Kulula toonbank nader. Daar is om 9h30 ‘n vlug na Kimberly en om 11h00 ‘n vlug na OR Tambo. Sy doen navraag. Daar is plek op albei. Kimberly is heeltemal te naby voel sy en die kaartjie is duurder as OR Tambo. So, dis Gauteng, Johannesburg, ‘n eenrigting kaartjie, haar vlug na vryheid.

Dis nog vroeg en Nellie besluit om by Bram Fischer Mugg’nBean te gaan ontbyt eet, ‘n bederf met bodemlose koffie. Sy koop ‘n koerant en sit en lees terwyl sy vir haar kos wag.

‘n Bekende stem trek haar aandag. Ag,fok. Dis Chris Viljee. Die Chris Viljee van Brakput, Petrusburg. Daar waar sy vandaan gevlug het. Daar waar sy die geld in die toksak gekry het. Hy praat luid, bombasties soos hy is, op sy selfoon. Almal staar na hom, en hy is onbewus dat sy gesprek ten aanhoor van almal om hom is.

Nellie duik agter die koerant in. Hoe nou gemaak om uit sy pad te bly. Sy luister na die gesprek wat na haar aangesweef kom.

“Die vliegtuig vertrek eers om 11h00 na OR Tambo. Ek sien jou later.”

Nellie se hart klop in haar keel. Sy bid woordeloos dat hy tog nie by die restaurant inloop nie. Verlig sien sy hoe hy op sy hempsak klap. Seker op soek na ‘n sigaret dink sy. Hy stap buitetoe.

Nellie vlieg uit haar stoel op en hol na die Kulula toonbank.

“Kan ek asseblief my kaartjie ruil vir ‘n vlug na Kimberley?”

U kan, daar is nog plek. U sal net moet inbetaal.”

Nellie glimlag styf en haal haar beursie uit.

Dis 09h00 en die hekke gaan oop sodat passasiers aanboord van die Kimberley vlug kan stap. Toe sy so halfpad oor die teer is, verbeel sy haar dat iemand na haar roep.

Sal sy omkyk of aanstryk? Keuses. Keuses.

________________________________________________________________________________________

Om aan hierdie uitdaging deel te neem, lees die reëls by hierdie skakel.

InLinkz skakel: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=789999

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

The post Bloguitdaging Kaleidoskoop – Die Laaste Strooi appeared first on Dis Ekke.

Oomblik

cropped-son.jpgDaar word oral in ons bos gekap, hard. Liefiemense het weer gister daardie oomblik ervaar. Daardie kits waar die lewe in twee gedeel word. Voor en na die vreeslike oomblik.

Dis die oproep wat niemand wil hê nie se oomblik. Dis die oomblik waar jy die lewenspad sonder ‘n geliefde verder moet stap. Die oomblik van tyding – jou geliefde is dood.

Erger nog is wanner die oomblik onaangekondig op jou afkom. Daardie skielike dood, die ongeluk of die toeval. Dis anders as die afwagtingsoomblik wat kom met die stadige agtertuitgang en ‘n siekbed.

Maak nie saak of jy al voorheen self daardie oomblik beleef het nie. Daar is niks behalwe teenwoordig en meelewing en stom wees wanneer ‘n ander deur daardie gapende vorteks getrek word. Magtelose toekskouer. Niks wat jy doen of sê kan die skok, leegtap en onpeilbare seer minder maak nie.

Dit is oorweldigend. Daardie oomblik. ‘n Tsoenami wat vir jou omslaan en in sy greep om en om en om tol en tot in jou diepste wese ruk. Daar is voortaan jy voor en jy na daardie oomblik. Uiteraard verander daardie oomblik alles – joumenswees, jou lewensuitkyk, soms selfs jou koers.

Ek wil net vir my liefiemense sê: hoewel die oomblik enorm is, daar weer mooi dae en oomblikke sal volg. Sit een voet voor die ander.  Huil, wees hartseer, wees kwaad. Vra hoekom, wees stil, wees alles wat die oomblikke hierna van jou vra.

Weet net, julle is nie alleen nie, en julle geliefde nog minder. Onse Liewe Vader se Seun het die angel van die dood vir ons gewen. Julle het iemand wat huistoe is, ons almal sal  agterna volg. Ons stap saam vorentoe, ons stap saam huistoe.

 

36903038_953962548118223_5428327801553944576_n

Grom, al wil jy brul

36882346_2232934596739974_7257631892785070080_n

Nee kyk, my bid en geduld word beproef. Ek werk so hard om my bekkie mooi rooibostee geverf toe te hou, maar fokkit tog! Ek wil nie onderlangs grom nie, ek wil brul!

Dit begin gister. ‘n Asseblief-ek-is-in-nood-oproep. Die vreeslikste storie van kinders en opleiding en unforms en werk wat gaan verloor word. Ek ruik vis, maar vra so ewe vir al die papierwerk, dat ek die situasie kan takseer. Die ondersoekende joernalis in my slaap nooit regtig nie. Of miskien is dit dat te veel mense my al soos ‘n toffie gekou het, en dat ek moeg vir natlekspoeg is…

Ek bel die potensiële werkgewer anoniem, en warimpel, die vreeslike storie aan my opgedis, is net dit, ‘n storie. My bloed borrel so effens – ek is nog te lamboudia na die varkgriep om in volbloed woede uit te tier. Ek bel die pleiter terug.  My leeuin stert swiep so heen en weer terwyl ek met afgemete woorde laat weet ek kan ongelukkig nie R10 000 uitleen nie. Vir niemand nie. Punt.

Vroegoggend kry ek ‘n oproep van ‘n persoon wat met ‘n moeilike installasie sukkel, kan ek help raad gee. Natuurlik, ek gee nie om om my kennis te deel nie, ek gee nie om dat jy werk wat ons toe oë kan doen, self mee sukkel nie. Kom gerus en kry gratis les. Dis tog net my tyd, en my winkel het nie inkmoste nodig nie.

Die persoon arriveer ‘n ruk later. Ek maak die deur oop, en wragtig, sy selfoon lui. Ek moet vir tien minute aanhoor hoe vies hy vir so en so se @@(#(A$(%+% en @@##&&$&$&$***)$$# is. Ek stap kantoor toe, want my bloed borrel weer. Hy kom soek  my na sy gesprek klaar is.

Man, ek het net daar vir hom vertel hoe ongeskik hy is om my om hulp te vra en dan my tyd ook nog te kom mors. Nodeloos om te sê, my kind kruip agter ‘n deur weg, my personeel verdwyn om hoeke en die man staan bloedrooi van skaamte en gaap soos ‘n barber uit die modder. Die askies tuimel uit sy droë mond

Ek aanvaar sy verskoning, gee raad, en toe hy uitstap groet ek so vriendelik soos altyd. “Jammer Tannie” was toe genoeg om my stert se swiep tot bedaring te bring.

Sal maar sien wat die res van die dag inhou.