Labrabull of pittador?

 

ilovedog

Koda-koos is ons meer as 50kg gitswart hondekind, wat vir ons baie plesier gee, maar ook laat les opsê. ‘n Liefdevolle hond, wat soos julle kan sien, hom verbeel dat hy ook soos sy Schnauzer nefies, Milo en Ringo, sommer op Bab en meubels en beddens kan klouter.

Koda kan speel, is mal oor toutrek en sy bende aan te stig en te terg wat skewe matte en ander ongelukke tot gevolg het.  ‘n Gillende ek is ook kort agter die gespeel en geskaats deur my huis.

‘n Probleem in ons lewe saam met Koda is dat hy ‘n baie slegte ervaring met ‘n susmiddel gehad het. Die veearts het sy gewig onderskat, en te min moetie gegee sodat hy aan die slaap kon raak en ons sy toonnaels kon sny. Die gevolg, ‘n bedonderde slaperige hond. Dis so erg, hy het nou die dag langs Rots op die bed gelê toe ek met die naelknipper naderstaan om Rots te help met ‘n ingroei nael. Heita, ek het vinnig omgedraai. Koos hou ook nie van bad nie, dis ‘n oorlog van my wil teen syne. ‘n Strategiese spel epies van aard. Ek wen meestal en hy kom met ‘n helse gesukkel skoon so al om die drie weke.

Nou Koda het ‘n ekseem-probleem, wat van tyd tot tyd opvlam. Hy het ‘n besondere reuksin, of is geweldig slim. Waag om daai pil uit die pakkie te haal, yskas toe te loop en die moetie in ‘n stukkie vleis weg te steek. Weet maar die vleis sal afgekou word en die pil eenkant gespoeg word. Ag, my geduld verdwyn en my bloeddruk styg. Tot Bab agterkom, dis nie die pil nie, dis die handeling wat bepaal of Koda sluk of spoeg.

As jou hand met die vleis gebal lyk, vergeet maar. Sit die vleis in jou oop palm, eet hy dit sonder skroom. Dis vir ons ‘n raaisel. Want hy ken geen gebalde vuiste of geweld nie.

Ek het al gewonder of hy geneties uit sy voorsate, ‘n slegte ervaring onthou. Ek lees juis  net nou dat honde se geskrop en in die rondte tol met hulle oer voorsate te make het. Wie sê hy kan dan nie sleg van geslagte voor hom onthou nie? Want hoe anders kan ek sy nukke verduidelik?  Of, hy onthou toe ek laas vir hom die susmiddel ingegee het, en die gevolge daarvan!

Ek is dankbaar hy is ten spyte daarvan lief vir my geselskap. Kom lê by my voete, kom vra ‘n wyn-ys, klouter op die bed as ek lê en lees. Die oomblikke is duisend keer meer as die nukkerigheid.

Ons hondekind is ‘n kruising. Dit werk so: Wat liefde, energie en speel aanbetref is hy beslis ‘n Labrabull. Wanneer hy kortgebonde en kwaai is, is hy ‘n Pittador. As hy stout is is hy Koos, as hy oulik is Koda. Meestal is hy sommer Koda-Koos.

Vreeslik baie soos ek.

Net vanoggend sal Rots my so ewe vertel dat ek ‘n moer klein bietjie (en hy beduie hoe klein die moer se gaatjie is) geduld het, en my humeur ook vinnig is. Net voor my brein links fok, kom sy maar. “Maar jou hart, die is baie groot, en dis hoekom ek vir jou so lief is.” Dit het hom gered. Die Pittador het gatomswaai gemaak en Labrabul van vreugde en wederkerige liefhê gebokspring.

Koda-koos en ek verdien mekaar, nukke en grille en groot harte en al.

 

 

Menopouselappie. Die volle verhaal.

Om perspektief te bied op my lukrake verwysings na my menopouselappie, moet ek eers ‘n voorstorie vertel.

Rots het, toe ons besluit om vir botter of vir wors voor kerk en kring trou aan mekaar te beloof, hardop gewens vir ‘n dogtertjie, want sien hy kom uit ‘n huis van vier orrelpypie boeties. Twee jaar na ons troue kom die Bab ons lewe binne. Ek was baie bly vir die fraaie, nuuskierige en bekkige mensie, en het so eenkant gehoop om ‘n ou seuntjie ook in hierdie kring in te bring. Die hoop het beskaam.

Laat 1990’s beleef ek fisiese trauma.Endometriose is gediagnoseer, en die ginekeloog verduidelik die gevolge. Daar word besluit op ‘n historektomie, gedeeltelik. Want ek is pas veertig, te vroeg vir hittegloede en snorbaarde… Een ou eierstokkie sal hormone ter wille daar iewers in my binneste gelos word. Ag siestog. Ek het nogal jammer vir die halfmas in my lyf gevoel. So eenkant en net vir my oorlewing vorentoe.

Ek was op ‘n besige plek in my lewe. My werk as ‘n NRO bestuurder en amptelike bedelaar vir ‘n goeie saak amper meer as ‘n kind in my lewe. Ek onthou hoe, tydens my herstel, toe ek opdrag gege is om lam in my elmboë te bly, die telefoon nooit ophou lui het nie, en ek by die rekenaar gesit het om begrotings te laat klop, tot my gesin se ontsteltenis. My kollegas het ook nie ‘n ruiker gestuur nie, maar sulke gevogeltes in keramiek… gelukkig was dit nie kaktusse nie. Hehe. Die goete sit op die uitstalkas in my eetkamer. Ek is maar so onthouerig.

Na ses weke, gaan ek vir die opvolg ondersoek. Die dokter kyk en um en ah. Hy praat nie baie nie. Ek ook nie. Hy skryf so op die voorskrifpapier en stoot sy resep so oor die lessenaar. Premarin, hormoonaanvulling.

Ek sit so stil verstom vir ‘n eeulange sekonde. “Wanneer is daar toetse gedoen vir die nodigheid vir die aanvulling,” vra ek.

“Wat bedoel jy,” sê die arts.

“Weet jy hoe word die pille gemaak,” vra ek vererg. Net die vorige week het ek op die Teevee gesien hoe perdmerries in state van aborsie gehou word om die perfekte hormoonvervanging te maak.

“Nee dokter, ek het dan ‘n eierstok om die goed aan die gang te hou…”

Dit is soos daai oomblik in die Wilde Weste wanneer die twee ouens so na hulle gewere reik. Hy jaag my uit die spreekkamer en vertel my of ek weet hoe lank hy studeer het.

Ek, ek vra hom of hy baas van my lyf en gewete is. “En dokter, jy lyk vreeslik soos jou werk,” snou ek hom toe met die uitstap. Die voorskrif bly lê op die lessenaar.

Ek neem ‘n wilsbesluit dat as my kaalvoet oor die Drakensberge voorsate sonder hulp deur oorgsngsjare kon oorleef, ek geneties ook toegerus is om die pad te loop.

Vir ‘n aantal jare leef ek skotvry. Verander van werk, terug joernalistiek toe. En toe. Ek word gekontrakteer om vir die einste organisasie van die gevogeltes, ‘n reuse projek te loods. Ek spring oop bek en handvry in die uitdaging. Die swetery slaan net daar toe. En die gloede.

Praktiese ek koop by Mr. Price gesighanddoekies. Dit word my handelsmerk. Daar waar ek 300 ouditere toespreek en die gloede my nek laat rooipienk uitslaan en koue sweet my kuif aftap en langs my slape afloop, druk ek met ‘n glimlag die waterse af en praat aan. My kollegas en teikengehore raak my en die handdoekies gewoond. My handelsmerk. Ek grap maar oor my verleentheid, en niemand gaan dood nie.

Buiten my eie sweet afvee, werk my handdoekies hard. Dep bloed na ‘n kind val, vee trane af. Red die dominee tydens ‘n nagmerrie bye aanval. Soms pas die lappie by my klerestyl. 😉 Ek verloor my cerise lappie by Innibos, 2017. Wie ookal haar gekry het, mag sy vreugde en troos gee.

Die swetery bedaar, en my lappies word stil in die kas gebere. Tot ek so paar weke gelede met die varkweergawe van 2018 se griep platgetrek word. Ek het sedertdien nagswete soos nog nooit nie. My lappie ‘n skrale troos terwyl A.A. Vogel se nagsweetkruieraat inskop.

Dis die dat ek gister met boekvat so vinnig my lappie byderhand gehad het om my mond toe te stop sodat ek kan luister.

Soos ek hier sit en griffel, hang my lappie oor my skouer.

Fluit, fluit my storie is uit.

Belydenis

towel1

Ek het al sedert kleintyd Sondagaandonrus. Reken dit het maar met koshuisdae se groet van ma, pa, sus, die hond en huis en haard om op ‘n te hoë bed in ‘n slaapsaal met oop gange, kil koue en blinkgladde vloere te gaan oorleef en skool toe te gaan.

Ek kan onthou hoe ek in my koshuisbed gelê en verlang het na ma se middernag inloer om my snoes toe te trek en die kombers om my vas te druk. Ek onthou my verlang na my Teddy en my flits en storieboeke by die huis.

Op universiteit was Sondae terug na Pretoria met die melktrein, Maandag voordag na sleg slaap voordag soek na ‘n taxi om betyds by die koshuis uit te kom.

Die reste van seer en alleen Sondagaande lê soos koffiemoer onder in my siel. Dis daar en iewers op ‘n Sondag aand tussen wakker en slaap word dit steeds omgeroer. Ek trag gereeld met gemengde sukses om die gevoel en rusteloosheid te besweer. Lees, bid, blokraai, fliek, warm melk….soms werk dit ander kere nie.

Gisteroggend se Maandag begin helaas met daai ‘ek het tot 04h00 geswot en gou vir ‘n uur geslaap, maar ek moes liewer wakkerbly’ watte op die brein gevoel. Rots en Bab troos en voer vars boeretroos en bly onder die radar. Ek is opgetrek oor onnadenkende mense,selfsug, en sommer oor die nuus ook.

Sotlike mense met gelukpakkie lisensies in luukse motors wat nie ‘n snars omgee dat ons 15km per uur ry want daar is moerse goed in ‘n konvooi voor, laat my moer oorloop. Ek raas en wys vinger, tourette my gewipgeit verbaal uit.

“Ma, haal asem. Jy gaan tekere soos ‘n chiauau! Wag nee, ma is ‘n miniatuur Doberman,” lag Bab. Rots loer so skuins na my.

“Ja, en my naampie sal seker Adolfie wees,” kap ek terug.

Ons almal lag en ek wens vir oulaas die ou in die Ford wat links op die skouer van die pad klippers laat spat om net vorentoe in te druk ‘n spyker in sy wiele. Bab raas en sê mens wens nie ander ongeluk toe nie.

Ek byt op my tande en lees maar op die tablet wat my blogmaats skrywe. Gister was lank, en ons is sommer vroegaand soos soet kinners in die bed. Lekker geslaap.

Vanoggend met boekevat leer ons van stilbly en luister en ek word vreeslik hard met die blindesambok gewiks. Ek kry skaam en besluit befoeterde, blaffende Adolfie moet rerig waai.

Sal opreg my bes probeer om stiller te raak en te luister, want met al my raas en blaas en skel loop ek skatte mis. Ek druk toe summier my menoupause lappie in my mond. Rots het gesukkel om te bid met die groot glimlag op sy gesig.

In my soeke na leiding om Adolfie straat af te jaag. vind ek twintig redes tot stilte.

Ek het werk om te doen en vergifnis om af te bid.

 

Foto van NANCY DOUTHEY 

Sy het werklik ‘n handoek in haar mond gestop om te ervaar wat dit is om stil gemaak te wees… interessant. Lees self.

http://recreationdocumentation.blogspot.com/2008/04/catalysis-iv.html

 

 

Kyk hoe glimlag sy vir my

Toe ons nog min jare getroud is, moes ek weg vir drie dae om ‘n kursus by te woon. Rots moet vir Bab versorg. Regmaak vir dagmamma en self by die werk kom. Die kursus is vroeër klaar en ek kan ‘n aand vroeër huistoe kom. Dit was ‘n Vrydag. Angstig om weer by my gesin te wees en ook oor my kind se oorlewing. Rots kon toe nog soms vergeet hy is nie meer oujongkêrel nie. (Grappie)

Ek stop by die huis in Springbokstraat, Bethal. Dis doodstil, en die heerlikste reuk omgewe my toe ek die agterdeur oopmaak. Ek hallo maar niks behalwe die malse reuk van skaap wat bak groet my.

Ek sit my bagasie neer en trek die oonddeur oop. ‘n Ry tande en teruggetrekte lippe begroet my. ‘n Skaapkop in die oond. My gesin nêrens te bespeur nie. Daai dae het jy nog kon oorstap bure toe om te gesels en kuier.

Ek vlieg om uit die huis met die grynsslagskaap onuitwisbaar in my denke graveer. Straat af hoek toe, by ons Pikkie-vriende se huis in. Ek hoor hoe lag en gesels almal. “Jy’s vroeg,” is hoe Rots my groet. Hy kyk my so. “Jy het in die oond gekyk.”

Ek het daai aand eenkant ‘n sagte kaasbroodjie geëet.

Lang storie kort, dis 33 jaar later, en sowaar, hy het lank en geduldig gewag. Gister kom Saartjie skaapkop skoongeskrop saam huistoe.

Ek is nog net so grillerig, maar na al die jare, as jy nie kan wen nie, stap jy maar vir liefde saam. Rots se skaapkopgilde het vanaand twee ietwat gereserveerde lede, synde Bab en die uwe.

Saartjie is in sout water gebad, gespoel en met groot liefde in die buiteoond gebak. Hef aan lê voor.

Daar is soos dit in my huis gaan, opgelees oor skaapkop. Dine van Zyl se skaapkop relaas, die gewildste. Haar Boerekos kookboek is soveel meer as net resepte. Bab en ek vind haar instruksies en leiding erg vermaaklik.

Veral die gesegde “‘n ding smaak agter die oor,” het ‘n hele skaterlag relaas ontketen. Onder andere of Bab dan nou uiteindelik ‘n sib gaan kry. Ja né, daai weerlig is deur Maria en Josef gesteel. Ons lag en terg en Rots versorg geduldig vir ‘n klomp ure die buitevuur. Saartjie se glimlag al breër met elke uur wat verby gaan.

“Kyk hoe glimlag sy vir my,” kondig Rots aan die einde van die bakslag aan.

Nou ja, my oumas is saam met ander kaalvoet oor die Drakensberge en ek moet vir Bab tot voorbeeld wees. Ons sit aan met glimlaggende Saartjie so naby aan Rots se plek as wat ons kon. Jammerlappie en skerp messe getrou gedek soos Dine aanbeveel. Ek kies ‘n stukkie wang en natuurlik daai sappige agter die oor lekkerte. Mens moet mos ervaar en beleef. Bab hou ook by lappies wang.

Rots is soos ‘n kleuter met Kersfees. Dis stukkie wang, happie oor, en o vrek, daar gaan Saar se oog. Hy haal ewe respekvol die tongetjie uit, skil dit af en gee die lappies vel vir die vier honde wat soos “His masters Voice” tjoepstil sit en wag het vir hulle skaapkoplekkerte.

Bab het nie vreeslik van haar bord opgekyk tydens Rots se smulsessie nie. Net bedees dankie gesê haar steakie is amper lewendig perfek.

Saartjie wen vir Rots, die smullekkerte binne die kopbeen, moes oorstaan. Ek dink dit sal met roosterbrood bedien word, of mieliepap. Ek ssl liewer Post Toasties eet.

O ja, daai agterdie oor vleisies wat tot stoutigheid en gekriewel lei. Dis ‘n wolhaarstorie. Dis eerder ‘n susmiddel. Ons het netnou net wakker geword, tien ure se rus agter die blad.

Goeiemore!

Anti Antie – ala Lidi

Lidi de Waal reguitskiet woordkuns. Ek lief en stem vurig saam

“ek raak met die jare
al hoe meer van ń anti-antie
anti-stywelip
anti-besemstok in die hol
anti-suurknol
anti-daar’s net een ware way en dis jou way
anti-oogklappe aan….
ag nee wat die wêreld is te kleurvol
te reënboog
om nie te wil kyk wat daar te siene is en
om nie te wil luister wat daar te hore is nie
so ek is
anti-holier than thou
anti-moesiemond pruimgevreet
anti-soetjiespoep
anti-drol in die drinkwater
anti-bullshit
maar by dit als sal ek nou ook nie meer juis
gaan tyers brand in die hoofstraat
oor enige iemand anders
anders voel of is of doen as ek nie
dis maar net tough shit
en ek’s nie anti-tough shit nie”

Lê-Jou-Eier Bloguitdaging: Kaleidoskoop Hoofstuk 2 Keuses

R200

Nou hou jy op met jou gegrens. Dink, dink.

Die woorde maal deur Nellie se kop waar sy in die pad sit en snik.

Dis frustrerend dat die verdomde bakkie twee kilometer van Petrusburg gaan staan en ‘n pap wiel kry. Dis byna sononder. Nellie wil nie dat iemand haar hier kry nie.

Wat het ek gedink om die reuse tas op wiele te gaps,  ek sal moet kyk of hier iets anders is om my klere in te pak.

Sy ruk die bakkie se deur oop, trek die sitplek vorentoe en begin vervaard daar rondkrap. Ou koerante, onoopgemaakte pos, en wag, daar is ‘n toksak. Sy kan haar verskoning vir ‘n klerekas daarin oprol. Dan kan die tas en sy ingevoerde inhoud ook sommer net daar bly. Van diefstal wil Nellie nie nou aangekla word nie. Sy moet hier weg, dis die doelwit.

Flippit, wat gaan sy met R500 vermag. ‘n Buskaartjie tot in Bloemfontein? Die gedagtes fladder rond terwyl sy die toksak uitskud.

Drie styfgerolde bondels tuimel grondwaarts. Fok. Dis rolle R200 note so groot soos ‘n man se vuis! Sy lek oor haar droë lippe loer rond of iemand haar en die vonds dophou. Vinnig buk sy om die geld op te tel.

Wie s’n sou dit wees? Wegsteekgeld van Oom Ezra, of Chris s’n? Miskien weet hulle nie eens hiervan nie! Nellie se hart klop vinnig. Sy moet nou hier wegkom.

Sy pluk die duur leertas oop en gooi Tant Krissie se Franse kant ondergoedjies en parfuum eenkant. Rol haar t-hemde en denims en onderklere vinnig op en prop dit in die sak. Dit kan oor haar skouer haak, en twee kilometer draf sy blitsig af.

Sy was darem die Senior landloopkampioen van die distrik Petrusburg. As sy gou maak, kan sy by die busterminus uitkom. Die is elke dag tot 19h00 oop en die daaglikse bus na Bloemfontein vertek kort na sluitingstyd.

Gou draf Nellie die ent dorp toe. Sy voel beter – al het sy die bakkie “geleen”, so ook die tas en onderklere – sal dit darem by die oorspronklike eienaars uitkom.

Sy draai van die teerpad by Kampstraat in, verby #LekkerKuier-gastehuis. ‘n Hond blaf net agter die heining en Nellie skrik. Sy draf met Pretoriusstraat op tot by die Poskantoor op die hoek by Mulderstraat.

Met haar groente- en eiergeld koop sy ‘n eenrigtingkaartjie. Sy besluit sy sal op Bloemfontein haar opsies verder oorweeg. Verder busry of vlieg. Die drie rolle note veilig onder in die toksak. Sy sal dit tel wanneer sy ‘n ordentlike oornagplek gekry het. Wat ‘n gelukskoot!

Sy sit met haar kop agteroorgeleun teen die sagte kopstut van die bussitplek. Haar arms styf om die sak gevou.

Vir jou laat ek nie een oomblik uit my sig nie, dink Nellie. Gou is die dorp se ligte klein flonkerings in die truspieël wat so skuins voor haar sigbaar is.

Die net meer as 80km na Bloemfontein snel verby en gou stop die bus by die Terminus in Parkstraat. Sy klim versigtig uit die bus, en kyk om haar rond. ‘n Minibus wat Airport aandui staan so entjie weg. Sy sien ‘n paar mense drentel soontoe, en besluit net daar sy gaan saam.

Dis net na 21h00 toe die taxi so entjie van Bram Fisher lughawe by die Road Lodge stop. ‘n Moegheid wat met pure verligting te make het, spoel oor Nellie. ‘n Bad, ‘n bed en veral privaatheid om die geld te tel, in die vooruitsig.

In die hotel se ontvangs, draai Nellie vinnig links om na die badkamers te gaan. Sy kan immers nie geld van die rol note daar ten aanskoue van almal by die ontvangstoonbank aftel nie!

Vinnig tel sy R1000 af en maak seker al drie rolle lê diep in die sak tussen haar klere. Sy bespreek in as Suné Davel, en handig die kontant vir die verblyf en ontbyt oor. Niemand vra haar identiteitsdokument nie.

In haar kamer gekom, gooi sy die inhoud van die toksak uit. Sy sit die geld onder die kopkussings van die groot dubbelbed. Eers bad en opvars, dan geld tel. Nee, eers kos bestel, dan die res.

Sy bel ontvangs en hulle lig haar in dat sy van ‘n buiteaflweringsdiens gebruik kan maak om kos te bestel, en daar is verversings in die yskas, waarvoor sy more-oggend kan betaal. Sy pluk die botteltjie wyn en ‘n pakkie Lays skyfies uit die yskasduer. Dit sal haar moet deursien tot die volgende oggend.

Na sy gaan stort het skink sy die wyn in die enigste drinkglas en gaan sit kruisbeen voor die kussings op die bed. Sy steek haar hand onder die kussing en haal die drie rolle note uit. Die rekkies word versigtig afgehaal en die note lê opgekrul om haar rond. Sy begin tel en pak die hopies van R2 000 om haar neer. Sy tel R59 000. So dit was R60 000 voor sy verblyfgeld uitgetel het.

Wie sou dit weggesteek het en hoekom. Is dit oomkoopgeld, wegsteek geld, wonder Nellie. Sy glimlag – dis wegloopgeld vir haar. Depsgeld. Die voorstorie wil sy nie van weet nie. ‘n Nuwe lewe gaan begin. Dis al.

Sy tel R9000 uit en sit dit in haar verslete beursie wat nou net kleingeld in het, bêre die rolle weer in die sak. Sy sal voorentoe meer spaarsaam moet wees. Vanaand se lekker veilig en skoon slaap en more se vliegtuig rit is vir haar ‘n belegging in die res van haar lewe.

Sy wens sy kon sommer haar naam verander na Suné Davel, die lugredery sal egter haar identiteitsdokument vereis. Nellie Visagie sal sy vir eers bly.

Vroegoggend skrik Nellie vervaard wakker. Half vreemd, tot sy onthou. Die pad na vryheid wink.

Gou is sy op en reg om lughawe toe te vertrek. Sy moet die eerste vlug waar ookal heen haal. Die hotel se pendelbussie is leeg so vroegoggend. Sy sit alleen agter en kyk hoe die son oor die winterveld opkom en wonder waarheen is die eerste vlug en hoe laat.

Nellie stap die terminaal binne en kyk na die vlugskedule. Haar hart klop in haaar keel to sy die Kulula toonbank nader. Daar is om 9h30 ‘n vlug na Kimberly en om 11h00 ‘n vlug na OR Tambo. Sy doen navraag. Daar is plek op albei. Kimberly is heeltemal te naby voel sy en die kaartjie is duurder as OR Tambo. So, dis Gauteng, Johannesburg, ‘n eenrigting kaartjie, haar vlug na vryheid.

Dis nog vroeg en Nellie besluit om by Bram Fischer Mugg’nBean te gaan ontbyt eet, ‘n bederf met bodemlose koffie. Sy koop ‘n koerant en sit en lees terwyl sy vir haar kos wag.

‘n Bekende stem trek haar aandag. Ag,fok. Dis Chris Viljee. Die Chris Viljee van Brakput, Petrusburg. Daar waar sy vandaan gevlug het. Daar waar sy die geld in die toksak gekry het. Hy praat luid, bombasties soos hy is, op sy selfoon. Almal staar na hom, en hy is onbewus dat sy gesprek ten aanhoor van almal om hom is.

Nellie duik agter die koerant in. Hoe nou gemaak om uit sy pad te bly. Sy luister na die gesprek wat na haar aangesweef kom.

“Die vliegtuig vertrek eers om 11h00 na OR Tambo. Ek sien jou later.”

Nellie se hart klop in haar keel. Sy bid woordeloos dat hy tog nie by die restaurant inloop nie. Verlig sien sy hoe hy op sy hempsak klap. Seker op soek na ‘n sigaret dink sy. Hy stap buitetoe.

Nellie vlieg uit haar stoel op en hol na die Kulula toonbank.

“Kan ek asseblief my kaartjie ruil vir ‘n vlug na Kimberley?”

U kan, daar is nog plek. U sal net moet inbetaal.”

Nellie glimlag styf en haal haar beursie uit.

Dis 09h00 en die hekke gaan oop sodat passasiers aanboord van die Kimberley vlug kan stap. Toe sy so halfpad oor die teer is, verbeel sy haar dat iemand na haar roep.

Sal sy omkyk of aanstryk? Keuses. Keuses.

________________________________________________________________________________________

Om aan hierdie uitdaging deel te neem, lees die reëls by hierdie skakel.

InLinkz skakel: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=789999

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

The post Bloguitdaging Kaleidoskoop – Die Laaste Strooi appeared first on Dis Ekke.

Wat moet ons maak?

MAdiba

malema-zapiro2-300x205

Rapport vra Sondagoggend of jy ‘n stukkie Madiba wil kultiveer of wil jy jou oorgee aan jou innerlike Malema. Over geset synde: Wil jy iets tot stand help bring of wil jy toenenmend inwaarts migreer na haat?
Die meningstuk se skrywer, sê ook ons moet onthou daar is geen navorsing wat suggereer dat die verbose haters in die meerderheid is nie, hule kry wel “meer lugtyd as gewone mense.” Dis iets om te onthou.
Neffens die Madiba of Malema artikel is ‘n berig wat my onthuts. Die Prez CR sê hy wil liewer ‘n swak president wees, eerder as die vasvatter wat die kosbare ANC geskeur het. Regtig! Bid jou aan. Die organisasie wat nie verby sy bevrydingsretoriek kan groei nie.
Afrika het ‘n lang geskiedenis van bevryding, die afwerp van die juk van kolonialisme. Hier aan die suidpunt van Afrika, verloop dinge egter bietjie anders. Kolonialisme is vervang deur apartheid. Apartheid is in sy spore gestuit deur mense – lede van bevrydingsorganisasies en ook gewone Suid-Afrikaners wat gestem het dat dinge in ons land moet verander. Gerieflikheidshalwe en omdat dit nie die rasse narratief pas nie, word die bydrae maar onder die mat ingevee.
Om alles verder te konfoes, het die bevryders en die verdrukkers om ‘n tafel gekodesa. Die saak uitgepraat, beredder, bemiddel en onderhandel. Daar is hier skietgegee, daar gelos. Daar was belydenisse, daar was kompromieë. Nie een van die manne was lus vir oorlog nie. ‘n Paar ouens het geboue bestorm, bomme geplant, maar dit het halfhartig voorgekom, en is in die kiem gesmoor. O ja, en ons einste Cyril en Roelf Meyer was die prinse van daardie Madiba droom, die reënboognasie – mooi vlag en saamgeflansde volkslied en al.
Madiba se toorkuns het wyd gestrek – almal het saamgedans. Die dansery en welwillenndheid is vergaan, vergete. Skielik voel dit al te vreeslik soos die laat 1970’s en 1980’s van noodtoestande en brandende binnebande en geskreeu oor onreg.
Bevryding van wat, vra jy. Bevryding van politieke leuens en onderhandelde skikkings? Die ontevredenes skree, vloek, stig brand, stroop, dreunising van Kleinmond na Noupoort, Centurion na Kimberly en Koster tot in Polokwane. Oral brandendende buitebande en selfs skole, hospitale en munisipale kantore wat deurloop. Die woede oor leuens, swak dienslewering, nepostisme, korrupsie, noem maar op. Ek sit verslae om die jeugdige, byna hormonale behoefte om dit wat vir jou goed is te vernietig. Hoe brand jy ‘n skool af? Hoe vernietig jy ‘n kliniek, of brand die bus uit wat jou more werk toe moet vat?
Nee wat, die ou wat vertel het ons demokrasie is besig om volwasse te raak, na die effense gegrom by die vorige stembustouery, het ‘n fout begaan. Daai een swaweltjie gaan nie ons somer van grootword bring nie, ons het verval in ons eie lente van onrus en onmin.
‘n Volwasse demokrasie sal geen steen onaangeroer laat om saam te werk om te sorg dat korrupsie geen houvas op enige noodsaaklike en kern diens van ons land het nie. Ons sal raadslede verantwoordbaar hou vir hulle politieke beloftes. By die stembus hard en duidelik politici en lamsak leiers ‘n les leer.
Maar is ons besig daarmee? O nee. Die massa by stil soos stom skape. Ons sit met ons koppe gevolstruis in die sand. Ons wil nie weet nie, ons wil nie weet nie. Iemand anders sal die gemors sorteer. Wel, daar is nie ‘n De la Rey of Madiba wat kan keer dat die wat lawaai maak agter Malema en Andile aan tros nie!
Dis nou Malema en Andile wat danksy klasse geborg deur die Guptas, mooi by Bell Pottinger geleer het om hulle sosiale media teenwoordigheid op die Vuisboek en Twitter so te tooi, dat ons dink hulle is leeus in die arena.(Geheimpie: Hulle is katjies met diep stemme – hulle raas vreeslik, maar as jy naby ondersoek doen, sal jy altyd bekende gesigte om hulle sien. Ek weet nie wie borg die saamry bussie nie, maar ek is oortuig hulle is so min soos die AWB.) Dis hulle opswepery van naiewes wat my sooibrand gee.
Ons lui media moet ook voor stok gekry word. Gaan soek vir ons nuus wat ‘n verskil gaan maak, krap die goeie storie uit, volg die moordsake op, gee terugvoer as die burgemeester nie die riool-probleem oplos nie. Los vir Malema en Andile en Kallie om mekaar op die straathoek te bliksem… help ons om ons land te red. Moenie vir die boggers lugtyd en kolom-sentimeter spasie gee nie! Kom soek gewone Suid-Afrikaners op wat alles in die stryd werp om ‘n beter Suid-Afrika vir ons almal te bou. Ons wag om ons stories te vertel.
Sien, klompe van ons wil hard vashou aan ons stukkie Madiba en staan vas in die geloof dat die Here ‘n doel met elkeen van ons hier aan die suidpunt van Afrika het, anners sou die bote mos maar destyds verbygehou het en ons storie was heeltemal iets anders.
Bêre beslis jou Malema, en kultiveer jou Madiba as jy sou wou. Onthou: Kniel elke dag langs jou bed en bid vir vrede wat in hierdie gek land jou verstand te bowe gaan, want hierdie pad sal ons moet loop. Dit gaan baie van ons vra, dit gaan ons toets.
Jesaja 58 vertel vir my onomwonde hoe ons vorentoe kan beweeg. In geloof en met ‘n oop hart en siel gaan ek een voet voor die ander sit, vir leiding en genade vir ons almal vra en in Jesus-liefde optree. My kindskap van God-drieënig, die Vader, Seun en Heilige Gees, is al konstante tot in ewigheid.
Lees hoe mooi word ons vertel wat ons moet maak:
Jesaja 58 7 Gee kos vir hulle wat niks het om te eet nie. Gee blyplek aan hulle wat nêrens het om heen te gaan nie. Gee klere vir die mense wat jy kan sien niks het om aan te trek nie. Help jou familie as hulle hulp nodig het.
Jou bevryding kom.
8Wanneer jy so maak, sal jy bevry word. Dit sal vinnig kom soos die lig wat met dagbreek die donker laat verdwyn. Jy sal oornag herstel. Die Here wat jou vrymaak, sal jou met sy krag van alle kante beskerm.
9Wanneer jy dan na die Here roep, sal Hy jou antwoord. As jy God vra om jou te help, sal Hy sê: Ek kom.
Hou op om mense onregverdig te behandel. Hou op om vir mekaar vinger te wys en mekaar vals te beskuldig.
10Gee kos vir hulle wat niks het om te eet nie. Versorg hulle wat behoeftig is. Dan sal dit vir jou word soos lig wat die donker laat verdwyn, soos die son wat in die middel van die dag skyn.
11Die Here sal dan die hele tyd saam met jou wees. Wanneer dit moeilik gaan, sal Hy vir jou gee wat jy nodig het. Hy sal jou krag gee. Jy sal wees soos ’n tuin wat goed natgemaak word. Daar sal nooit ’n tekort wees aan water in jou tuin nie.
12Jou nageslag sal die ou bouvalle weer opbou. Hulle sal op die fondamente bou wat al geslagte lank bestaan. Hulle sal julle die mense noem wat mure weer opbou, wat huise en strate weer regmaak om in te bly.
no body

Oomblik

cropped-son.jpgDaar word oral in ons bos gekap, hard. Liefiemense het weer gister daardie oomblik ervaar. Daardie kits waar die lewe in twee gedeel word. Voor en na die vreeslike oomblik.

Dis die oproep wat niemand wil hê nie se oomblik. Dis die oomblik waar jy die lewenspad sonder ‘n geliefde verder moet stap. Die oomblik van tyding – jou geliefde is dood.

Erger nog is wanner die oomblik onaangekondig op jou afkom. Daardie skielike dood, die ongeluk of die toeval. Dis anders as die afwagtingsoomblik wat kom met die stadige agtertuitgang en ‘n siekbed.

Maak nie saak of jy al voorheen self daardie oomblik beleef het nie. Daar is niks behalwe teenwoordig en meelewing en stom wees wanneer ‘n ander deur daardie gapende vorteks getrek word. Magtelose toekskouer. Niks wat jy doen of sê kan die skok, leegtap en onpeilbare seer minder maak nie.

Dit is oorweldigend. Daardie oomblik. ‘n Tsoenami wat vir jou omslaan en in sy greep om en om en om tol en tot in jou diepste wese ruk. Daar is voortaan jy voor en jy na daardie oomblik. Uiteraard verander daardie oomblik alles – joumenswees, jou lewensuitkyk, soms selfs jou koers.

Ek wil net vir my liefiemense sê: hoewel die oomblik enorm is, daar weer mooi dae en oomblikke sal volg. Sit een voet voor die ander.  Huil, wees hartseer, wees kwaad. Vra hoekom, wees stil, wees alles wat die oomblikke hierna van jou vra.

Weet net, julle is nie alleen nie, en julle geliefde nog minder. Onse Liewe Vader se Seun het die angel van die dood vir ons gewen. Julle het iemand wat huistoe is, ons almal sal  agterna volg. Ons stap saam vorentoe, ons stap saam huistoe.

 

36903038_953962548118223_5428327801553944576_n