Wit truie en asemhaal

sngrywoman

Vanoggend se dagoordenking laat ons lees uit Psalm 63, en Stephan Joubert vertel dat ons daarteen moet waak om nie ons Springbokkleure in kerm en kla te verwerf en die ou truitjie tot skifsels dra nie. Te lekker blindesambok die woorde vir ons.

Ons hoort aan ‘n wenspan beduie die wyse man.  Ons hempies sneeuwit van vergifnis en ewige liefde. Whoohoo, kleinbekeer my hart warm. Ons pak heel vrolik die pad dorp toe om ons deel vir die zupta-ekonomie en SARS te pleeg. Entrepreneurskap is rerig nie meer grappies nie.

As jy die nou pad kies, dan knyp die kontantbetalers (lees: kom ons vergeet van BTW) en afslagsoekers gedurig aan jou siel. Vergeet goeie diens, etiek, morele waardes. Nee, almal mag eise stel, net nie jy nie. Dit tel niks dat jou besigheid aan sewe arm gesinne ‘n heenkome bied en kos op hulle tafels hou nie. Geen afslag of krediet vir jou nie ou katta, betaal, betaal… Oeps, daar is die Spingboktrui in kla amper oor my kop.

Man, ek het nog nie eens koffie gemaak nie, toe storm hier ‘n kliënt in wat vier maande gelede vir ‘n braai betaal het. Rots onthou nie dadelik hoe ons reëlings met lewering  werk nie, en ons vra dat die man net vir ons kans gee om die faktuur en so op te soek, ons sal bel om verder te reël.

Flippit, sê nou daar is by die verkeerde adres afgelaai, pieker ek by myself.  Ek soek vervaard deur dokumente en verlig kom ons agter hulle wou eers klaar bou voor die braai installeer word. Ek wil nog na die telefoon reik toe die deurklokkie lui. Die braai ou se vrou storm in.

“Ek vat julle polisie toe!”

Die woede en onredelikheid voes die vrou se perfek gegrimeerde gesig op. Daar is niks mooi hier nie.

Ons sneeuwit truie rafel so om ons lywe uit, dit kos wange byt om om nie daai Springboktrui oor die kop te trek en ook vuil te speel nie. Ek bid vir krag en kalmte terwyl die woede woorde oor ons spoel en deur die winkel skal.

Nooit in my lewe gedink dat ek vir ‘n kos-op-my-bord sal skreeu: “Hou nou dadelik op – haal asem!”

Klaarblyklik is Mevrou nie gewoond dat iemand haar vasvat nie. Sy hap soos ‘n vissie uit die dam. Haar woorde droog op. Of so dink ek. Met die volgende asemteug trek sy weer los.

“Hou op! Haal wragtag nou asem!”

Ek praat mooi en ferm. Eindelik kom ons besoeker tot bedaring en ons kan verduidelik. Ons skud blad en sy storm weer by die deur uit. Die motorbande sal vervang moet word.

Ek sit en skrywe die oggend uit my uit en is dankbaar dat my woedejare verby is. Hierdie tierwyfie se naels is stomper, die helleveeg se rooi kapsel is met grys getemper. Moet net nie met my Rots en Bab sukkel nie, dan kan ek lekker vurig vies word.

Dankie Vader vir meer behoefte aan die wit trui wat vir altyd gedra kan word. Dankie, dankie. Ag siestog, laat die kwaai vrou nie te veel hardepad moet loop om vrede met haarself te vind nie. Sela.

Lê-Jou-Eier: Lek daai bak en leef

 

-my-childhood-memories-sweet-memories

“Jy leef net een keer, lek die bak uit.” Kreatief, lê jou eier kreatief, sê Hester. Mmm, my skryf is op die laaste ruk. Die lood is weg, die ink is droog. Iemand het my bak gevat. Niks lekkerte om te lek nie. Ag ek praat sommer bollie…

Elkeen van ons onthou daardie lekkerte as Ouma roep: “Kom lek die bak uit!” Een kon die lepel aflek, die ander die klitser, en iemand het die bak gekry. Og, as jy weer kyk is dit sjokoladekoek mengsel om die mond, op die wang, in die hare. Vuil vingertjies merk die tafeldoek. Jy begin die koek in die oond te ruik, en saam met die proesel wat jy afgelek het se smaak in jou mond , weet jy groot lekkerte is aan die kom!

Ek lees iewers dat ons lewens so geniet moet word. Want ons tyd hier is kort, ons adres wel ewig elders. Hoe kan mens dan nou nie die bak wil uitlek nie?

Ag, en doen dit met oorgawe soos jou brak jou smiddae groet – oopbek en stertswaaiend, of soos daai seuntjie wat die eerste keer sy tweewielfiets bemeester – oopbek en loshande en in oortreffende trap! Voluit en bokker die gevolge. Meeste kere is daar pleister wat help vir die skrape.

Moet ook nie vergeet om jou bak en die leksel so mooi en lekker as wat jy kan te maak nie! Moenie half-half wees met jou talente en gawes nie. Moenie ingat wees met aardse seëninge nie. Dra die skoene, eet met Ouma se eetservies, gebruik die handoeke. Hoekom, sou jy vra.

Nommer een, ons kry nie Venterwaentjies hemel toe nie.  Laat ek vertel: Ou Ryk  lê op sterwe. Hy is bitter omgekrap, want hy is erg verknog aan sy aardse besittings. Stinkskatryk lê hy dag in en uit en bid en smeek dat hy tog asseblief net ‘n reistas kan saamneem die ewigheid in. Die alewige gebid is erg en Petrus by die pêrelhekke kry eendag van hoogste gesag opdrag om asseblief te reël dat Ryk tog maar ‘n tas mag saambring. Ryk se gebede hemelwaarts stop sommer gou. Langs sy sterfbed is ‘n tas, sy hand styf om die handvatsel geklem. Sy laaste asem blaas hy uit.  By die pêrelhekke is dit besonder beknop toe Ryk met sy tas daar aankom. Die engele en apostels en skares kan nie wag om die aankomeling en sy bagasie te sien nie. Eerstes trek mos maar so aandag.Petrus groet Ryk, en namens almal vra hy of hulle maar kan sien wat Ryk so graag wil saambring. Met groot gebaar maak Ryk sy tas oop. Dit is vol goudstawe gepak. Petrus skreeu van die lag, en almal wil weet wat is so snaaks. Ryk is nogal gewip. “Bwahaha, jy het plaveistene gebring, kyk,” beduie Petrus. Voor Ryk strek ‘n goudgeplaveide pad na die Vader se Troon……daar is baie gelag in die hemel daardie dag.

Nommer twee, jy is veronderstel om te deel want:23722593_1915906705105391_2885544022359290897_n

Jy, skepsel, is veronderstel om jou lewe en middele en talente te deel….sela. Ons is meesterstukke, ieder en elk van ons. Ons is gedigte (Grieks:  Poema) deur ons Skepper geskrywe. Elkeen met talente en gawes. Elkeen gestuur om die kort tyd op die ondermaanse Sy liefde te wys en ervaar. Met alles in jou, maak seker jou mooi bak het iets te lek. Vir jouself en ander. As jy alleen die bak uitlek kan jy goormaag kry. Deel dit.

Nou is dit so dat as jy leksels deel, daar snipperiges en snobberiges gaan wees wat nie van borrelende fonteintjie-jy gaan hou nie. Dis ooraait(erig). Sleg vir jou en vir hulle. Hulle mis uit en jy kry so bietjie seer. Jy moet maar aanhou, en leksels aanhou uitdeel. Moenie iemand se toestemming vra nie. Jou Skepper het jou al die toestemming gegee tot in ewigheid!

Moenie soos ‘n slim dominee gepredik het “die stagnante dam met slykerige bodem wees nie,” nee, borrel van die Lewende Water wat deur jou are bruis. Weet jou Vader staan en juig jou aan, jou prentjie is in Sy brêgboek. “Kyk, kyk, dis My kind,” wys hy trots. (Lees Efesiërs 2 as jy nie weet nie)

Jou leksels is die goeie werke wat jy doen, jou talente en gawes uitleef, jou deel met ander mense.  Doen goeie werke, wat die liefde van God uit straal, as Sy geliefde en jou gawes en drome, Godgegewe.

Wat ‘n wonderlike epitaaf sal dit nie wees nie: “Sy/hy het nie net geleef en die bak alleen uitgelek nie. Nee sy/hy het die mooiste bak gekry en dit tot oorlopens toe gevul met wonderlike dinge, en dit met almal gedeel, sonder skroom of toejuiging.”(Dié het ek op die Google raak gelees oor ‘n vrou in Kanada wat vir haar gemeenskapswerk vereer is.)

Willem Wikkelspies het tereg opgemerk dat die sin van die lewe is om jou gawes te ontdek, en die  doel van die lewe is om dit dan weg te gee. Wees so met jou bak en die leksels.

Deksels. As jy dink jy kan nie – lees hierdie kapow-preek:

2 Korintiërs 4:1-6, 16-17
Die lewe is net ‘n oomblik


Broers en susters in onse Here Jesus Christus:
Voor die sonde in die wêreld gekom het, het niemand almanakke gedruk, horlosies gedra of begraafplase nodig gehad nie. Adam en Eva het in ‘n wêreld sonder tyd gewoon. Daar was nie ‘n begin en ‘n einde nie. Want die mens was na die beeld van God geskape.

Maar toe kom die sonde. Toe rebelleer die mens teen God. En toe verander alles. Die lewe het begin bestaan uit jare, weke, dae, ure, minute en sekondes: meetbaar en telbaar. En daarom sit ons vanoggend hier, broers en susters, met tyd in ons sak, maar hoeveel tyd weet ons nie presies nie. Dit kan dalk dekades wees, dalk jare, of miskien minder. Dalk net ‘n paar weke, dae of selfs net oomblikke. Want ons sakke sal leeg word, en ons tyd sal verbygaan. Ons lewe is net tydelik.

En dit geld vir almal van ons, en vir alles op hierdie aarde. Behalwe vir God. Hoor wat sê Jesus in Johannes 8:58: ‘Voordat Abraham gebore is, was Ek al wat Ek is’. En Jesaja 57:15: ‘Hy wat hoog verhewe is, Hy wat ewig leef … Hy lewe in ‘n hoë en heilige plek’.

En so kan ons aangaan, broers en susters. Kom ek noem u nog ‘n paar voorbeelde: God is van altyd af daar (Ps 93:2); Hy is die Koning vir altyd (Jer 10:10); Hy is onverganklik (Rom 1:23); Hy alleen besit onsterflikheid (1 Tim 6:16); die hemel en die aarde sal vergaan, maar God bly dieselfde (Ps 102:28), en Job 36:26 sê dat die mens eerder al die sout in die oseaan sal kan meet, eerder as om God se jare te bereken.

Dus: volg ‘n boom terug na die saadjie, speur ‘n rok terug tot sy begin in die fabriek, neem ‘n kind terug tot by sy ouers en sy geboorte. Dit kan. Maar speur God terug tot by wat? Of by iets?

Dit kan nie. Nie eers God het God gemaak nie. Daarom sê Jesaja 43:13 ‘nou en vir altyd is Ek God’, en daarom sê Jesus in Johannes 8:58 ‘voordat Abraham gebore is, was Ek al wat Ek is’. Let mooi op wat Jesus nie sê nie. Hy sê nie voordat Abraham gebore is was Ek al wat Ek was nie. God sê nooit ‘Ek was nie’. Want Hy is. Want Hy is ewig. Hy leef nie in opeenvolgende oomblikke of sekondes nie. Sy wêreld is een groot, ewige oomblik.

Daarom, broers en susters, as ‘n mens ‘n bietjie oor hierdie ewigheid van God wil nadink, sien God die geskiedenis nie as ‘n reeks eeue nie, maar as ‘n enkele foto. Hy vang u en my lewe in ‘n enkele oogopslag vas. Hy sien ons geboorte en begrafnis in een raampie. Hy ken ons elkeen se begin en einde, want Hy het nie ‘n begin of einde nie.

Dit is ‘n mondvol, broers en susters. En daar is ‘n rede voor. Want ons leef so tydgebonde, en die hier en die nou is soms vir ons so oorweldigend dat dit al is wat ons kan raaksien en beleef. Ons dink in terme van tyd, ons leef in terme van tyd. Ons lewe is tyd. En tydgebonde. Daarom is ons begrip van dit wat ewig is, van dit wat ewigheid beteken, so gebrekkig.

Maar die feit van die saak is: al verstaan ons nie wat ewigheid beteken nie, ons besit dit. Al is ons tydelik gebore, in Jesus Christus is ons deur die geloof weer gebore, en so het ons deel van dit wat ewig is geword. Deur die geloof strek ons lewens verby die agterplaas van tyd, en lok die ewigheid by God ons. Ons lewe hier tydelik, maar eendag by God ewig.

Hoe sou ons hierdie twee lewens met mekaar kan vergelyk om iets daarvan te verstaan? Ewigheid sal soveel wees as al die sandkorrels op elke strand in die wêreld (plus nog, want dit is ewig), en ons aardse lewe sal een honderdste van een sandkorrel wees. Of kom ons sê dit anders: in terme van die ewigheid, is ons aardse lewe eintlik net een oomblik. Ons hele aardse lewe. Net een oomblik. En niks meer as dit nie.

Paulus sê presies dieselfde in 1 Korintiërs 4:17. ons swaarkry in hierdie lewe is maar gering (lui die NAV), dit is maar net ‘n oomblik (lui die OAV): ‘Want ons ligte verdrukking wat net vir ‘n oomblik is, bewerk vir ons ‘n alles oortreffende ewigheid…’.

Wat hierdie opmerking van Paulus merkwaardig maak, broers en susters, is wanneer ons in ag neem hoe sy lewe gelyk het toe hy hierdie woorde geskryf het: ek was dikwels geslaan, ek was dikwels in doodsgevaar, vyf maal het ek van die Jode die gebruiklike straf van 39 houe gekry, en een maal is ek met klippe gegooi, drie maal het ek skipbreuk gely, en een maal het ek ‘n dag en nag op die oop see deurgebring. Ek het gevaarlike rivier reise onderneem, was op swerftogte in die woestyn, en was blootgestel aan koue, aanvalle, honger en dors (2 Kor 11:23-25).

En, sê Paulus, dit was alles maar net ‘n oomblik. ‘n Kort sekondetjie. Want as ek dit moet vergelyk met die ewigheid wat wag, was dit eintlik niks. En die moeite werd.

Wat sal gebeur, broers en susters, as ons dieselfde houding teenoor die lewe inneem? Of, kom ek sê miskien eers wat normaalweg ons houding teenoor die lewe is. Wanneer ons swaar kry, wil ons uit die lewe uit. Ons wil hê dit moet verbygaan. So gou as moontlik. Ons wil daaruit. En wanneer ons voorspoed beleef, wil ons hê dat dit moet aanhou. Ons wil nie daar uit nie. So asof dit alles is waaroor die lewe gaan.

Maar wat sal gebeur, broers en susters, wanneer ons besef dat ons hele lewe, of dit nou 50, 60 of 70 jaar is, eintlik maar net ‘n oomblik is in terme van die ewigheid waaraan ons almal deel het? Ons sal in die lewe inklim, met alles wat ons het. Ons sal elke oomblik lewe asof dit die laaste oomblik is.

Ons sal, soos Paulus in vers 1 sê, die praktyke wat nie die lig kan verdra nie, vermy. Ons sal nie met bedrog omgaan (en wat dit alles beteken), en nie die evangelie van God vervals nie (wat dit ook alles beteken; vers 2). Ons sal ons lig in elke stukke duisternis laat skyn (vers 6). En ons sal nie moedeloos word nie (vers 16).

In kort: ons sal elke oomblik (van swaarkry of voorspoed) voluit lewe. Ons sal met alles wat ons het in die lewe inklim. Ons sal nie ophou om goed te doen nie. Ons sal nie een geleentheid laat verbygaan om iets van die vrede, liefde en genade wat God vir ons het, aan ander uit te deel nie. Hoekom nie? Want as ons sal besef: ek lewe hier maar net ‘n oomblik.

Ons het net een oomblik, broers en susters, om betrokke by ander te wees. Ons het net een oomblik om by ons gemeente betrokke te wees. Ons het net een oomblik om vir ons kinders en ander lief te wees. Ons het net een oomblik om onvoorwaardelik te vergewe. Ja, ons het eintlik net een oomblik om te leef. Want die lewe is net een oomblik. Die ewigheid wag, maar hier is ons deel van net een oomblik.

Ek sluit af: Jesus sê in Johannes 11:26 die volgende woorde wat op ons elkeen, op almal wat glo, betrekking het: ‘en elkeen wat lewe en in My glo, sal in alle ewigheid nie sterwe nie’. Wat eenvoudig beteken: ons lewe reeds ewig. Ons sal eendag almal sterwe, maar eintlik ook nie. Ons lewe reeds ewig saam met God. En ‘n gedeelte van hierdie ewige lewe saam met God is ons aardse lewe. Wat, in terme van ons ewigheid by God, maar net ‘n oomblik is. Niks meer as dit nie. Niks minder as dit nie.

Daarom moet ons elke oomblik gebruik. Om goed te doen. Om te lewe. Om bly te wees. Om te vergewe. Om lief te hê. Want voor ons sien, is die oomblik verby. Is die oomblik wat ons lewe is, verby.

Of het ons vergeet hoe kort ‘n oomblik regtig is?
Amen

 


Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die paddatjie of die InLinkz skakel net daaronder:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=751225

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Veerloos…

Omdat ek vandag ‘n veer voel….

Dis te veel vir my…
– alle  -ismses
– Oom Bob se huisarres
– CR se eierdans oor die JP boek
– Zupta  stropery
– Lewens wat niks werd is nie
– Geld wat min werd is
– Armoedeskepping
Popocatepetl– wat ontplof het
-Flitsvloede in Griekeland
– Aardbewings die wêreld oor
– Die moordmanne – Van Breda, Rhode, daai Griekse outjie van PE en die Patel hier by ons wie se vrou, pa en ma al in die slag gebly het….
en so aan en so voorts….
Ek gaan die dag dom om dans ala die hoennervrou en uitsien na die naweek se stiltetyd en herlaaityd.
Sal Maandag weer ‘n veer probeer voel.
Oor en uit
NS. Dankie, Mielinda, my kind van ‘n anner ma dat jy die hoennervrou uit jou Vuisboek onthoulaai getrek het.

Gertruida’s Conspiracy Theories about Uncle Bob and the 2023 Rugby Bid. — Rolbos ©

‘You really cannot talk like that.’ Vetfaan scowls over his beer glass. Gertruida has a silly way of analysing current affairs and then come up with the weirdest theories – and then expect people to actually believe her. ‘The Chinese would never do something like that.’ ‘Oh Vetfaan, you can be so refreshingly naive! You […]

via Gertruida’s Conspiracy Theories about Uncle Bob and the 2023 Rugby Bid. — Rolbos ©

Oor olifante in kamers en rekke wat skiet…

Man, as jy iemand se vooropgestelde verwagtinge die nek inslaan, dit laaik ek kwaai. Veral as jy berug is as ‘n kort van draad helleveeg en die emosionele etiket lankal op jou rug vasgewerk is.

Jy weet dat hy of sy verwag om met ‘n woedende woordevloed die kop gewas gaan word of met snot en trane van teleurstelling begroet gaan word. Hulle klee daardie olifant in die kamer met skreiende kleure, jy kan dit nimmer miskyk.

By die weersiens is jy egter die vriendelikheid en welsprekendheid van self. Ag  man, my binnekant kry lekker. Punt.  Jy los die olifant in die kamer, maak of hy van glas gemaak is, en jy weet die ander ou het al elke haartjie op die olifant se stert getel, weet van die ingroei toonnael op die voorpoot links. Jy gaan aan of daar absoluut niks is nie.

Dit kos hare op die tande om daardie Bybel teks uit te voer, daai ander wang een en ook die een van die hete kole op jou teenstander se hoof. Ek moet hard aan my wangvleise kou en aanmekaar vir kalmte en krag bid en ook om nie my te vreeslik te verlekker nie.

Dis groot dissipline as jy deur genade dit regkry om mense met jou reaksie op seerkry, woede en ongelukkigheid te verras deur met vredigheid  en kalmte van gees die weersiens na ‘n insident te hanteer. Hulle ongemak en ongeloof is tasbaar. Hoe vrediger, hoe lekkerder staan daai olifant en herkou dat die spoeg so spat. Die dissipline is om nie hardop te sê: “Het jou katvis” of “lekker ou blindesambok” nie.

Die kuns is om eenvoudig  aan te beweeg. Te aanvaar dat jy nie die askies sal kry wat jou toekom nie. Die erkenning dat hulle rêrig dom soos grond opgetree het, dat hulle ekheid hulle niks in die sak gebring het nie – verwag dit bloot net nie, dan kan dit jou minder skeel. Dis hulle wat maar verder moet wonder en skigtig wees.

Ek en my varsity kammie klim eendag (dis doer ver terug in 1977) daar by Kerkplein af om plate en seep en so aan by Dions en Clicks te gaan koop. Ek was die vrygees hippie met los rokke en Liewe Jesus plakkies, sy met die donkerbruin romp, geruite bloes en onderrok en netjiese skoeisel.

Dié dag stap ons nog so, toe skiet haar onderrok se rek. Sy struikel effe toe die lap om haar enkels te ruste kom.

“Wat nou,'” vra sy benoud.

“Stap uit hom uit asof dit nie joune is nie, moenie eers terug kyk nie,” antwoord ek so in die stap.

Sy het.

Ons twee het  daardie dag geleer dat as iets breek, is dit maar so. Stap aan.

Daai les help ook baie as jy vergelding wil uitdeel vir onregte. Stap liewer weg. Die ding is gebreek, optel en lap gaan nie help nie.

Waak ook daarteen om die olifant nooit te voer nie – hy verdwyn na so ruk, of verkas saam met die persoon ver weg, uit jou spasie. Jy dink ou koeie uit die sloot stink. Jo, ‘n olifant se klank was moeilik uit.

Onthou om vergifnis vir jou eie sondes te vra. Dis hoe jy jou siel gesond hou. Ek probeer.

Koebaai.

 

 

 

 

Musikale onthou

20170803_122846

Kosbare herinneringe het onlangs so woerts by die onthouboks uitgeglip toe Bab vra of sy die blou bliktrommel vol langspeelplate mag kry. Toe ons die trommel oopmaak lê baie Sondae se onthou heel bo – Reader’s Digest “Music for you.” Ek maak die blou houer oop en heel bo lê die omslag met die Russiese skilpoppe.

My pa was passievol lief vir klassieke musiek. Hy het die versameling van Reader’s Digest in 1968 aangekoop. Tien albums met die mooiste omslae in ‘n koningsblou boks. Eric Robinson was die versameling se samesteller.

Wat ek geniet het is die verduideliking agterop elke album van die snitte se komponiste en so bietjie agtergrond. Die ballet album en die Russiese komponiste se album het my gunstelinge.

Sondag namiddag was die ritueel dat my pa op die poef, waarop sy stinkkaas voete altyd gerus het, die skaakbord opgestel het. Hy het ons geleer skaak speel. Die album van sy keuse is op die draaitafel geplaas en met sorg is die naald op die plaat neergesit.

Ons het nooit dadelik begin met die skaakles nie, hy het altyd eers so terug in sy leunstoel gesak en met toe oë gewag dat die musiek begin. Ademloos het ek by sy voete ook gesit en wag.

20170803_122906

“Hoor jy hoe skilder hulle met note, kan jy die sonstrale sien, kan jy die kerklokke hoor? En die skadu van die blare…” Dan bly Pa stil, en hy begin dirigeer, op die maat van die musiek.

Ek besluit na die onthou-oomblik, om op te lees oor die komponis en die musiek “The Great Gate of Kiev.” Dis nogal interressant.

Mussorgsky se Pictures at an Exibition is ‘n versameling musiek geïnspireer deur skilderye van sy geliefde vriend Victor Hartmann. Die komponis was hartverskeur na die skielike dood van sy vriend in 1873. Hartmann was maar 39. Ironies genoeg is Mussorgsky in 1881 ook op die ouderdom oorlede.

Na Hartmann se dood het die Russe ‘n uitstalling van Hartman se werk in sy nagedagtenis gereël. Mussorgsky het ook binne ses weke ‘Pictures at an Exibition’ gekomponeer. Elke stuk is op Hartmann se skilderye, sketse en kostuum ontwerpe geskoei. “The Great Gate of Kiev” het as inspirasie ‘n ontwerp van Hartmann vir ‘n groot goue hek vir Kiev, die hoofstad van Oekraïne. Hy het die ontwerp aanvanklik ingeskryf vir ‘n kompetisie na die Tsar ‘n sluipmoordpoging vrygespring het. Die kompetisie se tema was te makaber en is later gekanselleer.

Mussorgsky se komposisie wat blitsig in 1874 neergepen is, is eers vyf jaar na sy afsterwe in 1881 gepubliseer. Sy vriend en kollega Nikolai Rimsky-Korsakov het in 1886 ‘n bundel die lig laat sien.

Kom luister saam. Ek sit elke keer weer by my pa se voete.

Lukraak lekkerte


Ek laaik om so lukraak goed raak te lees of te sien. Soos hierdie mooi van ‘n skilder wie ek nog nie voorheen raakgeloop het nie. Wat ‘n lekker ontdekking!

Die skildery laat my gedagtes oral heen galop:

Ek sien ouer ekke wat vir jonger ekke vertel ons het oukei uitgedraai. Dat kleintyd se seer net groeipyne was…

Dan as weer so kyk, sien ek vriendinne wat saam die pad loop.

Dan weer, my wonderlike verhouding wat ek en my skoonma Biebs gehad het. Ek aan flarde oor my selfmoord-ma, en sy, ma van vier seuns. Ons het saam geloop, en was geseën soos Naomi en Rut.

Dan weer, sien ek my Bab wie se hand styf in myne bly. Soms as ek swaar dae het, lei sy my, dan weer ander dae is ek die leier en sy volg…

Die skildery getiteld ‘Mystical Conversation’ circa1896 praat met my binneste. Die skilder is Odilon Redon.

Ek het hieronder ‘n stuk oor sy werke gespoeg en geplak van die Wikipedia. Die skilder het die wens uitgespreek dat sy werk moes toon dat lig oor donker seëvier.

As ene wat Bloubekruip alewig ‘n ruk aan sy wurgketting moet gee, en dit goed leer doen het, reken ek dis hoekom dié kuns met my praat.

Kyk saam…

Odilon Redon

“Those were the pictures bearing the signature: Odilon Redon. They held, between their gold-edged frames of unpolished pearwood, undreamed-of images: a Merovingian-type head, resting upon a cup; a bearded man, reminiscent both of a Buddhist priest and a public orator, touching an enormous cannon-ball with his finger; a spider with a human face lodged in the centre of its body. Then there were charcoal sketches which delved even deeper into the terrors of fever-ridden dreams. Here, on an enormous die, a melancholy eyelid winked; over there stretched dry and arid landscapes, calcinated plains, heaving and quaking ground, where volcanos erupted into rebellious clouds, under foul and murky skies; sometimes the subjects seemed to have been taken from the nightmarish dreams of science, and hark back to prehistoric times; monstrous flora bloomed on the rocks; everywhere, in among the erratic blocks and glacial mud, were figures whose simian appearance—heavy jawbone, protruding brows, receding forehead, and flattened skull top—recalled the ancestral head, the head of the first Quaternary Period, the head of man when he was still fructivorous and without speech, the contemporary of the mammoth, of the rhinoceros with septate nostrils, and of the giant bear. These drawings defied classification; unheeding, for the most part, of the limitations of painting, they ushered in a very special type of the fantastic, one born of sickness and delirium.”[15]

The art historian Michael Gibson says that Redon began to want his works, even the ones darker in color and subject matter, to portray “the triumph of light over darkness.[16]

Redon described his work as ambiguous and undefinable: “My drawings inspire, and are not to be defined. They place us, as does music, in the ambiguous realm of the undetermined.”[17]