Links

einstein

Linkshandige ekke skryf baie lelik. Ek onthou soos gister die Vrydae op Witrivier hoe die ander kinders jillend naweek begin hou as die huistoeklok lui, en ek moet bly sit om skoonskrif te oefen in detensie. Dit was rerig traumaties.

Besmeerde inkleurblaaie en huiswerkboeke. Ek is mal oor my rekenaar en QWERTY sleutelbord – my horisonne is verbreed toe ek nie meer pen in die hand my gedagtes en kennis op papier moes neerpen.

Op universiteit het ek ‘n puik werkstuk ingedien. Die sielkunde prof het my ingeroep. “Jy sou 100% gekry het, net jammer vir daai handskrif.” Kos my toe 5%!

‘n Skêr is ook nie my vriend nie. Ek is geleer om met my regterhand te knip. Jo, my brein buig. Ek konsentreer oopmond-kouend met elke knipslag. Hakkerig, skeef sal lap en papier onder my en ‘n sker se poging uitkom. Ek is gefoeter in die naaldwerkklas tot ek breinaalde ook regs vasgehou het. Skelm naaldwerk huiswerk vir ons huishulp gegee en haar my sakgeld gegee om die monsters te brei en kruisiesteeklappies te maak.

Dit neem my ses jaar om een trui te brei…regtig, dis ‘n ware storie. Die moue is te lank en die lyf te kort. Rots giggel na 32 jaar steeds. Die trui lê agter in ‘n spaarkamerkas as  waarskuwing om nie tyd te mors met goed wat jy nie kan doen nie!

Kleintyd het my ouma en ma my liewer uit die kombuis gehou, want sien, met my linkerklou sny ek met skerp messe na my toe. So het ek ook oor tyd moedswillig bedrewe my pad onder kooklesse uit gesny. Mik so eenkeer met die mes by die aartappel of tamatie verby na my borskas se rigting, en ek is vry om bo in die mik van die bloekomboom te gaan boeklees en dagdroom!

Ek het darem langsaam leer kosmaak en kook, maar by myselwers, ek en my linksgeit alleen. Baie mense het al by my geëet, en niemand is dusver dood nie. Ek kan skons maak – die plat soort, koek bak – skeef en krom. Vir my man kan ek muffins bak, en hy kla nie oorlat die skyfies skeef en krom uitkom nie. Hy braai gelukkig meer as wat ek moet kook!

left1

Geleerdes vertel my sus en ek het ons linkswees van ons ma geërf. Maar ons pa se familie is deurspek met links en dubbelhandigheid!  So daar gaan ons weer links van die norm.

Verder buite die links norm is dat ons nie in die lente of vroeg somer gebore is nie. My Sus is in Augustus gebore en ek op Oujaarsdag! Linkshandiges is goed in sport. My swartkop sussie was ‘n hokkie-boffin, en het ook goed geswem. Ek. O aarde, toe ek tennis leer speel,  moker my linkerrughand die bal tot oor die rugbyveld! My verpligte deelname aan hokkie in laat-hoërskool was bloot omdat ons van graad een tot matriek maar 250 kinders in die skool op Kokstad was! Hehe.

Blykbaar is ons linkshandiges probleemoplossers. Dit kan in my geval die waarheid wees. Bang om in die leeu se bek te kyk, was ek nog nooit nie. So het ek al baie klippe vir baie mense uit die pad gerol en goed gedoen waarvoor niemand anders kans gesien het nie. My daarna links van baie se gevoelens bevind. Nogal snaaks die lewe, as ander se goete op jou projekteer word.

Maar weet jy, links is ek en daar is goeie geselskap – my kunssinnige suster, Albert Einstein, Bill Gates en Barak Obama.

Ander goed oor linkshandiges waaroor ek my maar nie wil uitlaat nie: Ons is blykbaar bangerig, word maklik kwaad, kry gou skaam, hou van drink – jy weet die wyntjies, kan geneig wees tot psigose… o jinne.

Twintig jaar gelede is bespiegel dat linkshandiges boon-op vroeër sal sterf!

Oor en uit voor my brein links foeter.

left_handed_people

Mooi, mooi 2

 18738812_1483637441686572_5434531464348233220_o.png
I prayed for change, so I changed my mind.
I prayed for guidance and learned to trust myself.
I prayed for happiness and realized I am not my ego.
I prayed for peace and learned to accept others unconditionally.
I prayed for abundance and realized my doubt kept it out.
I prayed for wealth and realized it is my health.
I prayed for a miracle and realized I am the miracle.
I prayed for a soul mate and realized I am the One.
I prayed for love and realized it’s always knocking, but I have to allow it in.
~ Jackson Kiddard
Art by Michael Brown

Vryheid in genade en vergifnis

mercygrace

Die ou wêreld is ‘n harde plek met ‘n baie slegte CV.  Die mensdom se rekord in genade , barmhartigheid en vergifnis is maar skraps.

Die tref my weer hard gisteraand toe ‘n advertensie vir die DSTV-History-kanaal oor die skerm flits. Oorloë, gierigheid, slawerny, korrpupsie, maglus is deel van die gebreekte mensdom se storie sedert Abel en Kain. Ja, Adam en Eva en Abel en Kain was die oorspronklike disfunksionele gesin as jy mooi daarna kyk.

Ek is besig met oplees oor genade, barmhartigheid en vergifnis, want ek sukkel met mense in my lewe wat, al het ek my bes gegee, nie gelukkig is met my nie.

Dis swaar om goed toegedig te word en vermy te word, as jy voor jou siel weet die aannames oor jou is nie waar nie. Seerder nog is wanneer jy besef, die situasie gaan eintlik nie oor jou nie, maar eerder werk wat ander aan hulself moet doen.

Maar hierdie is ook gevaarlike grond om op te beweeg, want nie een van ons is volmaak en sonder foute nie. Ons is maar almal mens en vol swakheid en tekortkominge en skiet ver te kort as ons voor God kom staan met ons leë hande en harde harte.

Lee-genade-hande

So lees ek dat, as jy jou bes probeer het om askies te sê as iemand geaffronteerd voel, hetsy jy nou skuldig is of nie, en die persoon klou aan die gewaande oortreding en wil nie aanbeweeg nie, mag jy maar aanbeweeg. Of die persoon bloedfamilie, ‘n goeie vriend of kennis is. Laat los, loop weg, stel grense. Jy het genoeg om aan te werk vir jou eie sieleheil.

Dit tref my dat tensy jy voor God ware berou het, geen skuld van jou afgeskryf sal word nie. Maar as jy eers God se vergifnis aanneem, niks, nie eens ander se mening, verder teen jou gehou sal kan word nie.

Ek lees ook toevallig oor iemand wat nie meer glo nie. Dat die persoon dink die Bybel is mensgemaak. Ek huil vir soveel seer en aspris verarming van siel.

Die televisiereeks The Good Wife is ‘n gunsteling van my. Alicia wat in ‘n politieke huwelik sit en die trofeevrou is, haar lyf en hart behorende aan ‘n man wat nie betyds besef dat sy is die liefde van sy lewe nie, sy dood het hom eerste gekry.

Alicia se dogter is Christengelowig. In die harwar van Alicia se lewe is Grace ‘n baken van sekerheid en steun. Selfs haar naam, Grace beteken genade. ‘n Hawe van rustigheid en wysheid vir die klaarblyklike sterk vrou teen wie die lewe alles gooi.

My gunsteling episode is seisoen 6 episode 3 – Julie 2015. Grace en Alicia het ‘n gesprek oor God en die skepping. Alicia vra vir Grace of sy alles glo die skepping in sewe dae, Noag, die toring van Babel, die hele kaboedel.

En Grace met haar bruin bokkie-oë sê rustig dat sy nie weet of dit alles histories korrek en bewysbaar is nie, maar dat sy oortuig is dit kan op ‘n ander manier die reine waarheid wees.

Alicia se wenkbroue spring verbaas teen haar voorkop op. Watter ander manier vra sy?

“Wel, poëties kan dit waar wees, al is dit nie akkuraat nie. As ek jou wou laat onthou dat God alles geskape het, sou ek waarskynlik vir jou ‘n storie vertel van hoe alles in sewe dae gebeur het. Dit beteken nie noodwendig dat dit werklik in sewe dae gebeur het nie, dit betekn net dat ek wil hê dat jy moet onthou dat God alles geskape het.”

Nou ek trek hierdie woorde  deur my hele belewenis van die Bybel. Dit is stories vir my en jou, deur eeue bymekaar gemaak om ons die maatstaf te gee om reg voor God en regverdig teenoor mekaar te lewe. Verhale Goddelik geïnspireer om ons te lei om die beste selwe moontlik te wees.

So vir die mens wat niks meer glo nie – ek bid vir jou. Jy ken my nie, ek gaan beslis nie dat jou woede my laat wegkyk van die een vastigheid in my lewe nie. Want kyk hoe oordeel jy ander, wie sê jy is reg? Sê dan liewer niks oor ander mense nie, en leef jou eie heil uit. Vat jou ewige kanse met jouself, hou op om ander te oortuig jou idees is reg.

Vir eie-mense wat my in oordeel hou, wie deur my bestaan geaffronteerd bly voel, vir die wat reken ek bly die sondaar:  Ek is vergewe vir die goed wat ek in my lewe verkeerd gedoen het, ook vir dit wat julle reken ek so vreeslik gesondig het.

Jou vermyding van my en my gesin, jou stilswye, jou skimpe op sosiale media – dis jou aksies. Ek is lief vir jou. Ek respekteer jou besluit om my beste pogings tot ‘n goeie suster/niggie/vriendin te wees, as nie goed genoeg te ag nie. Ek het in my vergifnis die reg gekry om aan te beweeg, in liefde.

Visje_poster_173NS. As jy sou wou – maak kontak, my nommer het in vyftien jaar nie verander nie en my meubels staan steeds by ‘n bekende adres.

 

 

 

Ek het nie gesoek nie, maar gekry

eserendipity

serendipity

ˌsɛr(ə)nˈdɪpɪti/

noun

  1. the occurrence and development of events by chance in a happy or beneficial way.

    “a fortunate stroke of serendipity”

    synonyms: chance, happy chance, accident, happy accident

Serendipity is my gunsteling Engelse woord.  Wikipedia verduidelik in Nederlands: “Serendipiteit is het vinden van iets onverwachts en bruikbaars terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders.”

Ek stem nie saam nie. Vir my is dit die bidsprinkaan wat net vir jou kom bid, die liewenheerbesie wat op jou kom sit, die beste van toeval. Ek het nog nie die regte Afrikaanse woord teëgekom nie. Ek soek hom al jare. Dis nie geluk nie, dis nie toeval nie. Dis nie rerig gelukkige ongelukke nie, maar miskien tog.

Ek reken egter ‘serendipity’ is ‘n Liewe Jesus-woord. Ek reken dit het meer met heilige intervensie, niks met geluk te doen nie. As jy na geluk opsoek is, speel die Lotto.

In my lewe het heilige toeval, die ‘serendipity’- soort,  al ‘n yslike rol gespeel.

Ek verjaar op Oujaarsdag. As my ma vier ure kon uithou, was ek ‘n hele jaar jonger…ag, ja! Dan was my pa ook nog Engels en my ma Afrikaans – so ek het maar so in albei tale leer praat en lees. “I speak both tales deliciously.”  Ek tel vandag nog makliker in Engels!

My verhouding met boeke is ook vroeg gevestig en op vyfjarige ouderdom kon ek al goed lees. Enid Blyton se Noddy reeks was van kleins af kosbare skatte.

My ouers was baie pragmaties oor Kersfees en my geboortedagvieringe. So kry ek vir Kersfees,  net voor ek ses word, ‘n King James kinderbybel. So mooi blou boek. Honderde bladsye dik, met illustrasies.

Adam en Eva en vyeblare en die slang, Noag en die ark, Josef se kleed, Moses en die brandende bos, die vlug deur die Rooi See, Jona en die vis, Jesus se geboorte, Sy kruisiging. Ek lees van Kersdag tot op 31 Desember die hele boek deur, en vra of ek darem iets op my verjaardag ook kan kry.

Almal lag, want hoe kan ek nou daai dikke boek deurlees? My liefiemense hou toe Bybelvasvra met my. Ek vertel in groot detail vir hulle klomp stories, reg uit die Bybel.

Ons was nie juis kerkmense nie, maar ek onthou gebed by ete en met slapenstyd.  Ek onthou Sondae wat ek met my geel rokkie en wit sandale buite die kerk afgelaai is om Sondagskool toe te gaan, alleen. Pa het sy issues gehad, maar hy het my nooit gekeer nie.

Die Afrikaanse kerk wou my nie doop omdat my pa ‘n Methodis was. Rerig. Dit was in ‘n ou klein dorpie, gelukkig het my ouma-hulle se dominee nie dié byltjie te kap gehad nie, en die watertjies is eindelik oor my voorkop gesprinkel.

Op hoërskool was my pa baie omgekrap toe ek ‘n kerkseminaar kies bo ‘n familiesaamtrek. Maar hy het my laat begaan. In standerd nege op Kokstad, is ek die enigste aannemeling. Stokalleen deur katkisasie en al wat ek van die aanneemdiens onthou is die bewing van my slaprandhoed.  

Maar ek moet sê, die alleen deurwerk van die katisasieboek, en ook nêrens om weg te kruip wanneer dominee vrae gevra het, het vir my ‘n geloof gebou op sterk fondasies.

Net voor my rekordeksamen sterf ons pa aan ‘n hartaanval. Die weke en dae rondom die trauma is ‘n waas. Helder in my onthou is hoe ek Fil 4:13:’Ek is tot alles in staat deur Christus wat my krag gee’ as anker gebruik het. Dit het my staande gehou deur eindelose trane, gesprekke, koppies tee maak, studeer, vraestelle skryf.

Twee weke na my pa oorlede is, moet ons matrieks ons Engelse mondelinge eksamen aflê. Die inspekteur is laat, en op die ou einde word net twee van ons gekies om die praat te praat. Ek volledig tweetalig en die arme seun wat nog steeds net “yes” en “no” kan sê. In die skoolbiblioteek, met die sonstreep wat stofmyte laat dans, praat ons ons harte uit. Die inspekteur dring aan dat ek  ook ‘n onvoorbereide toespraak moet hou, die gemiddeld vir ons klas is volgens hom te hoog. Ek trek my skouers op en sê dis maar goed so. Wat kan jy maak? 

Die onderwerp:”What does your father do for a living.” Dit slaan vir ‘n oomblik die wind uit my seile. My hart klop in my keel en ek gryp vas aan my anker: “Ek is tot alles in staat, ek is to alles in staat…”

Ek trek daar weg en vertel my pa doen op die oomblik niks, hy is dood. Ek reken hy sit heerlik vir ewig met sy tone in die seesand met sy skewe kuif, sy pyp aan die stop met kersietabak. Die inspekteur se oë het gerek, maar hy het my laat begaan. Ek het my ou hartjie uitgepraat oor my saagmeulbestuurder pa, my skaakspelende pa, my klassieke musiekliefhebber pa, my kunstige, slim pa wie se lewe op 42 opgeraak het. 

En raai, die ou inspekteur moes maar ons hoë gemiddeld toeken, ek het nie my klasmaats in die steek gelaat nie. My half-Engels grootword en my sterk geloofsbelewenis was geen toeval nie! 

Ek stem saam met die verduideliking hieronder – ‘Serendipity’ is eerder kreatiewe ontginning van iets onvoorsien, omdat jy met wysheid toegerus is. Ons Vader het mos alles klaar uitgedink lank voor ons gebore is!

serendipity-is-the-way-to-make-discoveries-by-accident-but-also-by-sagacity-of-things-one-is-not-in-quote-1

NS. Hierdie is ‘serendipity’ aan die werk tot by my matriekjaar. In die veertig jaar wat hierop volg het ek vele asemsnak ervarings. “Serendipitously” gebless.  En ek weet as jy mooi rondkyk, gaan jy ook oorvloed van ‘serendipity’ in jou lewensloop sien!

 

 

 

 

Dit was toe vandag

My dierbare Rufus en liefste Seuntjie

Al ‘n lang ruk, ‘n jaar om die waarheid te sê, weet ons hierdie dag sou kom. Die dag wat ons moet laat gaan. Die dag wat julle julle laaste botterbroodjie kry, die laaste keer dat julle in die kombuis wakker word, die laaste dag van lusteloos staan voor die kosbak, die ure se bly lê, die nie meer sien en teen alles vasloop. Die laaste rit saam in dorp toe, ons laaste oomblikke saam by die veearts.

Ons kon hierdie dag nie keer nie, want ons het julle belowe dat julle waardigheid en gemak die belangrikste is. Ons behoeftes aan julle s’n ondergeskik. Om my seer te besweer daarom hierdie brief:

My dierbare hondekinders.

Dankie, dat julle ons lewe verryk het. Dat julle ons onvoorwaardelik lief gehad het, ons vertrou het en ons soos goud opgepas het.  My hart is stukkend, maar ek weet ook dis beter dat julle nou by die ewige huis vir ons wag. Saam met Miss Mandy, Cindy, Waaksaam, Pippie, Frikkie, Natasha, Patricia, Jumbo, Witvoet, China en Toontjies. Al die viervoete wat spore in ons lewens gelaat het.

Rufus, al het jy dikwels Shrek se was in jou ore gehad, was jy die liefste, uitbundigste en terglustigste van jou hondeboeties. Jy het reg tot in my siel se wegsteekhoekies kon kyk. Dankie dat jy saam met my wyn-ys gedeel het. Ek gaan aande op die stoep mis. Dankie dat jy met ‘n smak van jou bek altyd gewys het wanneer ‘n bederfhappie vir jou lekker was.

Wat ek ook nie sal vergeet nie is: Dat jy die leer ottoman as joune opgeëis het. Dat jy niks gekou het en nooit ooit in die huis gepiepie het nie. Dat jy saam met ons koffie en beskuit kom eet het, vanoggend vir oulaas. Dat jy gister nog op die naat van jou rug, my plek op die bed kom opeis het.

Dankie dat jy al die slange vir ons uitgewys het, ons kom roep het as daar fout was. Hoe trots jy was as jou mens pa die slang doodgemaak het en jy lyf swaaiend saamstap om die ondier weg te gooi.

Onthou jy toe jy die dag die ystervark vasgekeer het en vol penne ons kom haal het om te wys waar die gedierte is? Hoe gefrustreerd jy was tot ons by die turksvye uitgekom het!  Hier, hier het jou lyftaal gewys. My Boenoes, die penne wat ons uit jou gehaal het staan in ‘n bak, in ons kantoor. Ons sal nie vergeet nie.

Ek kon nog nooit avokadopeer eet sonder om te onthou hoe dodelik siek jy as babahond was omdat jy die goed skil en pit en al opgevreet het, want jou Seuntjie boetie suig dan so lekker daaraan.  

Ja my ou Rufus, jy het net ses motor ritte gehad, elkeen epies – toe jy saam met Rots weg van jou ma is om ons s’n te kom word, drie keer vir siekte, verhuising – een keer, en vandag die laaste keer – veearts toe.

Ek sal nie vergeet hoe jy my in die oë gekyk het toe ons by die veearts uit geklim het en rustig saam gestap het, gestaan het om die verkeer te aanskou, die son vir oulaas op jou lyf. Waardige ou yster, jy het toegelaat dat ons jou op die rooi kombers laat lê, met jou tjommie van baie jare net langs jou. 

My Liewe Seuntjie, my uitskot brakkie – die lelike enetjie in die werpsel met die oorbyt, perfek vir ‘n bal, en aandag afleibaar soos min. Jy met jou half stom blaffie wat tot die beeste laat wonder het. O, jy was darem lief om by ons koppe op die kussing te slaap, jou ingewurm op die kleinste plekkie om net by ons te wees. Daai spoggerige spierwit stert wat jy so rond kon swaai. Hoe jy die ander boeties se speelgoed versteek het. Hoe jou ronddra van jou kos ons soos ouers met Lego in die huis laat voel het. 

Jy wat jou boeties leer sokker speel het. Onthou sal ek vir ewig daardie dag in 2010 toe jy soos ‘n  Beckham en Messy daai wit en swart sokkerbal die grasperk vol beheer het, tot die ander se frustrasie. Dat geen bal van enige grootte of vorm jou baas was nie, dat jy tennisballe deurgekou het en sokkerballe laat afblaas het. Laduma!

My dierbare ou keffertjie, wat altyd geraas het, al het jy die besoekers reeds nou net verwelkom. Ek gee ook nie om dat jy  liewer vir kuiermense was as vir my. Die kuiermense het darem weggegaan, dan was dit ons.

Ou Seuna, ek is ook nie kwaad dat jy merke gemaak het en jou Yorkie boeties dieselfde geleer het nie. Die ‘pro-biotic’ sproei maak korte mette daarmee. 

Ek gaan mis hoe jy by die tafel, om net tog eerste aandag te trek vir die botterbroodjie en oorskiet vleisie, pen-orent kom sit, asof jy voorheen ‘n meerkat was. Hoe jy soos ‘n wafferse brandwag op die stoele se rugleunings geklim het en by die deur uitgetuur het om seker te maak ons word nie onverhoeds betrap nie.

En ja, karnallie, ek weet hoe dikwels het jy sommer buite gaan blaf het, dat die ander net kon uithol, sodat jy die beste plek op my skoot kon kry. Koda gaan mis dat jy sy speelgoed so versteek dat hy heeldag daarna soek! Oscar gaan mis om by jou lepel te lê. Ag hoe besef ek nou jy was die baas van die bende!

Ons huil, en sal nog baie lank oor julle rou, maar ons bid dat daar waar julle vanoggend bygekom het, daar reuse grasperke is en sokkerballe. Dat albei van julle sterk en vry en vrolik is.

Die volmaakte ewige Rufus en Seuntjie. Speel lekker en onthou ons. Sê groete vir die ander tot ons julle weer sien. 

Liefde

Julle mens ouers en sussie 

NS. Daar is mense wat sal opinies hê dat ons nie reg gemaak het om ons twee bejaarde honde vanoggend te laat uitsit nie. Elkeen het reg tot sy eie mening.

Ons is tyd geleen met Rufus, wat ‘n jaar ekstra tyd gegun is en soos goud opgepas is sedert die veearts verlede jaar kankervergroeisels uitgesny het, en  vir ons die x-strale van sy heupe gewys het. Geleende tyd, dit was dit. Ons ou Seuntjie – het blind geword, gestress en tjankerig as hy teen alles vasloop.

Vir wat en hoekom sal mens nou hulle deur lewende hel wil sit? Oor jou hart gaan breek? Nee wat, hulle het ons te veel van onvoorwaardelik liefhê geleer om nou aan eie gevoelens en gemis te dink.

Ek lees vandag “Euthanasia is often not so much a question of artificially ending a life, but of determining when to cease arifiially extending a life.” Sela.

Ons gesin gaan hulle twee se lewens saam met ons vier, en vir altyd onthou. Hulle was kosbaar.

 

 

Ligvoets uit die onthouboks

 

Mum-Love-Tattoo

My dogter van ‘n anner-mamma berispe my: “Ek hoop as Tannie weer blog is dit vroliker.”

Ek besef, mens kan maklik in ‘n gekerm en kla, teregwysing en prekerigheid verval. So ongesiens. So ek gaan dan nou my as ingesê beskou, en bietjie ligvoets hier op die lekkervurigeffêre tekere gaan.

Dis nog onthouboks stories, daar van die hospitium waar ek my beste jare geslyt het. Daar is rykes, armes, snobs en plebs, mooi en lelik – deur die ses kamertjies. As pasiënt of as familielid of vriend.

Die verpleegpersoneel, en ook die bestuurspan, het baie keer ons wangvleise moes deurbyt om nie histeries aan die lag te gaan nie. Ons moes menige kere ons lag sluk.

Daar is drie staaltjies wat ek goed onthou:

Die eerste het met vloekwoorde en fondsinsameling te make gehad. Ek was maar dun gevernis as dit by takt kom, en kon sommer gou op die fokkit-karretjie klim as ek my vererg het.

So ewe diplomaties kom vertel my liewe boekhouer kollega een oggend vir my die grappie van Mev Bez Valley en Mev Sandton wat saam in die kraaminrigting beland.

Dit gaan so: Mev Sandton lê daar met ‘n pels jakkie, in pêrels en diamante bedruip en vertel vir Mev Bez Valley dat sy al die pragtige goed gekry het by haar geliefde man om dankie te sê vir al die kindertjies gebaar. “That’s nice, that’s nice, that’s nice…” kom dit van Mev Bez Valley.

“Wat het jy gekry by jou man”,  vra Mev Sandton hovaardig.

“O, ‘n keurige taalgebruik kursus,” kom dit droogweg.

“Hoe so?”

“Nee, ek ek het geleer om te se ‘that’s nice’  in plaas van fokkit…”

Ek neem dit ter harte – dié wysheid wat met my gedeel is. Van daardie oomblik hoor jy oral in die gange, ‘that’s nice’. Daar word ook natuurlik baie gegiggel by die uitspreek van die woorde.

Ek onthou kort hierna ‘n vroeg-oggend personeelvergadering.  ‘n Bankbestuurder-omie stap sommer so in. Ons vra of ons kan help en hy verduidelik dat hy vir ‘n potjiekos-kompetisie wil inskryf namens ons mooi fasiliteit. Ons sê dankie. Hy vra so ewe dat ons dan nou asseblief vir hom die inskrywingsfooi en die geld vir die bestanddele moet gee. Voor ek my kon keer glip dit by my mond uit:”That’s nice.”

Die span verdwyn soos kokkerotte uit die vertrek en ek hoor net die geskater in die gange. Ek en Oom Bank bly alleen oor. Ek het maar verduidelik die vergadering was klaar, die dat die personeel verdwyn het, en nee-dankie gesê vir sy goedhartige offer. Toe sy kar se stoffies om die draai verdwyn het ek die span bymekaar geroep en vertel hoe gaaf hulle was met ‘n “that’s nice.” Ons het gelag dat trane rol daardie dag.

Die tweede groot lag gebeur toe ons weer ‘n provinsiale hospitaal pasiënt oorneem. Dis ‘n jongerige man, maar daar is omtrent nie plek aan sy lyf waar daar nie ‘n tatoeëermerk is nie. Hy is in ‘n koma, en die verpleegsters was besig om hom te bad en skoon aan te trek. Ons was in die kantoor besig met verslae.  Die suster aan diens kom die kantoor ingestorm. Sy is bloedrooi in die gesig, skoon kortasem.

Ons vra besorg of alles reg is. Sy kan amper nie ‘n woord uitkry nie.

“Julle wil nie glo nie, sy Watsenaam is ook getatoeëer!”

“Sy wat…?”

“Jy weet, man.”

Ons trek haar siel so bietjie uit.  “Wat sê dit,”  vra ons.

“Moeder…”

Ons moes buitentoe hol om nie die hospitaaltjie se dak te laat lig nie.

Ek kan nou nog nie glo nie. Sou sy liefde vir sy moeder gerek en gekrimp het???

My laaste lag met ‘n traan storie is van gewone mense, maar effe dun vernis. Klomp broers en suster en aanhangsels. Die moeder van die gesin lê op sterwe.

So kom die hele familie laat een Vrydagaand laaste respekte bewys. Ouma sy tyd is min. Familie dwaal oral in die gebou rond. Hier en daar hoor ons die begin van “As Ma sterf “-rusies. Ai, boedels bring maar die lelik in mense uit.

Nietemin, al die bloedbroers en susters is by Ouma in haar laaste minute. ‘n Swaer en skoonsuster het buite by die ambulans ingang, waar meeste voertuie parkeer is, gaan rook.

So, terwyl ons die familie in die laaste hartverskeurende oomblikke bystaan, hoor ons kort kort ‘n toeter. Sulke kort geluide, maar nogal aanhoudend Toet, toet, toettoetttttt, skel dit deur die geween.

Twee van die personeel stap buite toe, netnou is daar diewens of iets. Dit was toe of iets. Skoonsussie en swaer, stomend op die voorsitplek van ‘n motor! Ja, ek jok nie! So terwyl Ouma groet vir altyd, het die twee besluit om van naderby kennis te maak!

Fluit, fluit, my storie is uit.

Hoop jy smaail, Mielinda!

 

 

 

 

 

Tuimeldroër oorlewing

broom

Ken jy daai dae wat die bollie die waaier tref? As die elke dag se oorlewing en gemoedsbekakking tot die mag drie jou na Putsonderwater lei, en jy weet, hier moet jy nou verby? In die lewenstuimeldroër gesmyt en die siklus word elke vyf minute verander? Jy voel soos die besem en stof tegelyk!

Ons is midde-in so fase, my gesin en ekke.

Rots het verlede week sy beursie met bestuurderslisensie, geweerlisensie, identieteitsboekie, kredietkaarte, bankkaarte verlê. Ons noem dit maar so, want ons weet nie waar die insident sou plaasgevind het nie, en ons weet nie of ‘n opportunis iets met die verdwyning te make het nie.

So, in die hel van burokrasie en swak diens moes my arme man spring. Sewe ure by binnelandse sake, met slegs die sekuriteitswag wat behulpsaam is. Hy oorleef dit en het darem nou ‘n tydelike Identiteitsdokument.

Die volgende dag is dit die oggend by die bank, meer as 108 bladsye moet ingevul en geteken word, want die rekenaar wil nie die begunstigdes van die ou profiel na die nuwe oorplaas nie. Die pragtige vrou help die gryskop omie te mooi.

Moedig pak hy die lisensiekantore by ons stad se Mislikepaliteit aan. Hy word dokumente in die hand gestop en beveel om in ‘n kamertjie agter in die ry te val, toe hy by die toonbank kom, 45 minute later, snou die klerk hom toe dat hy in die verkeerde ry is. Omdat die lied nie verder gaan, begin hy weer van voor af, agter in ‘n volgende kamer se ry.

Toe hy ure later by die motor uitkom, besef hy met ‘n skok dat hy die swart vouleêr met al sy nuut-verworwe tydelike dokumente iewers laat lê het! Gelukkig vir hom het ‘n gawe toetsbeampte dit veilig gehou!

Sommer net moedeloos, want sien, Rots moet ook nog lam ter slagting hospitaal toe. Maandag gaan hy geopereer word. En die mediesefonds wil nie noodsaaklikhede per die spesialis se kwotasie goedkeur nie.

Teen gister se einde toe ons boekhouer ons ook vra om papiere vir SARS te teken en die beleggingsmaatskappy my ondervra oor hoekom ek geld wil onttrek, en twee kliënte basies vir ons vertel hoe ons ons produkte aan hulle moet verkoop, toe kook die gemoedere oor. Daai aaklige ‘daar is iemand in jou binnekring dood’– emosie oorweldig ons albei.

Toe ry ons baie stil huistoe en gaan braai ons maar en skink ‘n glasie so op die Dinsdagaand. Raak rustig en kry ‘n goeie nagrus in.

Vanoggend uit Fillipense 4 Die Boodskap, praat ons Vader reguit met ons:

4Julle hart behoort oor te loop van blydskap omdat julle aan die Here behoort. Ek sê weer, julle moet baie bly wees. 5Moenie vergeet om almal mooi te behandel nie. Die Here kom mos binnekort terug.

6Moenie oor dinge sit en tob of jou bekommer nie. Gaan praat met God daaroor. Bespreek dit met Hom. Vertel Hom hoe jy daaroor voel. Sê dan vir Hom dankie dat jy met Hom daaroor kan praat en dat Hy die beste weet. Jy sal dan verlig en tevrede voel.
Jy sal hierdie verligte gevoel nie altyd kan verklaar of wetenskaplik kan uitlê nie. Omdat jy egter weet dat jy aan Jesus behoort, sal jy nie meer omgekrap voel nie. 7Hierdie wete dat Jesus by jou is, sal keer dat die bekommernisse weer met jou emosies weghardloop of dat jy jou weer van voor af begin bekommer.
8Weet julle waaraan julle moet dink in plaas daarvan om julle te sit en bekommer? Dink aan dit wat vir God saak maak, dinge wat ordentlik en reg is, dinge waaraan God sal dink en waarvan Hy sal hou, dinge wat God sal sê goed is. Moenie julle tyd mors om aan allerhande nuttelose dinge te sit en dink nie. Hou julle besig met dinge wat die moeite werd is en wat God in ’n goeie lig stel. 9Ek stel mos vir julle ’n goeie voorbeeld. Ek het baie dinge vir julle vertel. Julle het baie by my geleer. Wat julle my gesien doen en gehoor sê het, moet julle net so doen en sê. God sal julle nie los nie. Hy sal by julle bly. By Hom sal julle veilig en gelukkig voel.”
So kom maar Putsonderwater, en wêreld! Bind maar een arm agter my rug, met my God kry ek alles verrig. En ek gaan nog glimlag ook. My Pa sê ek mag.

Rots en Bab voel ook so.

Ons is reeds halfpad deur vandag, en steeds is klomp goed in die lug en nuus oor die bybetalings vir die operasie is sleg en ons sien net hier en daar lig. Maar dis alles onder beheer, want daar is waarlik ‘n vredigheid oor ons wat alle verstand te bowe gaan!

Mooi, mooi oor seer

Wound Care

“Keep it closed for the first few
days, months, sometimes even years
bandaged against the oxygen of consciousness.
The cut’s too deep, not ready for the
sting of alcohol wipes or saltwater tears.

You’ll know when the time is right,
when the wind that once rattled
your bones with thoughts of
lions, tigers, and bears, oh my
becomes the breath that can save you,

when the wound is ready
for full exposure
to the depths of its darkness
and the edges of healing light.”

Author: Kaveri Patel | Artist: Daria Petrilli
~ The Artists Project ~