Karoo oorwurms

Komaan Towerinne, sing ons dan nou nooit meer op die bus nie……

Graaff-Reinet Betower-Deel 3

Dag twee in die Camdeboo. Ons is vroeg uit die vere en gou is die giggelgroenbus op pad. ‘n besoek aan Graaff-Reinet se kleinsus, Nieu-Bethesda is ‘n moet. Wees geduldig liewe leser, die skyfe vertoning laai stadig af. Dis die kyk werd, dan reis jy sommer saam die rustige Karoo-geheimenis binne.

This slideshow requires JavaScript.

Die Uilhuis van Helen Martins is so reg in die Towerinne se fantasie-kraal. Die tragiese vrou wat as jong onderwyseres haar lewensdrome opsy geskuif het om na haar bejaarde ouers te gaan versorg, is ‘n fliekstorie werd.

Sy het haar ma se afsterwe al hoe meer vereensaam, en haar pa was ‘n moeilike pasiënt. Soos haar wêreld verkein het, het sy ‘n plek van haar eie vir haar gedagtes en kreatiwiteit. Vandag staan die UIlhuis as monument van haar vreemde lewe.

Die sementbeelde en spreuke in die draad ingestrengel is verstommend. Hier hou ‘n vrou ‘n skinkbord vir ‘n ou man – is die Helen wat haar pa bedien? Daar loer ‘n meermin deur die riete.

Twee kinders hou vir lewe en dood tyd vas. Daar blink uiloë in die son. Ons staan stil by ‘n Jesus geboorte toneel. Ons kyk hoe die kamele en knielende mense na Helen se oos kyk. Sy het aspris alles in haar wêreld omgekeer. ‘n Klein rebellie in kuns uitgedruk. Die klein kapel met die mooi woorde is aangrypend.

Daar teen die draad sien ek my gunsteling spreuk: “The moving finger writes….” Ek wil nog vir my vriendinne vertel, toe Trommeltjies en Seegogga vervaard uit die huis gestorm kom.

“Ek sweer daar is ‘n spook,” sê Trommels benoud.

“Nee man, dis seker net skaduwees,”  sê Una.

“Nee, rerig,” koor die twee benoud.

Ons gaan saam die vreemde huis binne. Daar is ‘n meermin in die bad. Ons bewonder die kookplek en verstom ons aan die bottels vol glas in die spens. Die glassplinters wat Helen op die plafonne in die huis aangebring het, het in haar oë beland, en sy het blindheid in die oë gestaar. Dit is ook wat tot haar selfdood gelei het.

Ons staan in haar slaapkamer, en wrintie, daar in die hoek beweeg die beddeken. Ons is stil, en Hester besluit dis ‘n nadere kyk werd. Sy lig die deken se punt en wie lê onder die bed. Broodina.

“Waddehel maak jy hier,” vra Hester.

“Julle het soveel pret, ek kan nie help om julle te volg nie,” se Broodina.

Wratig, het ons dan nie net nou die dag met haar afgereken by Oribi Gorge nie?

Hester, Kameel, Una en ek stap eenkant toe. Wat nou?

“Ag siestog,” haak Una af. “Die arme vrou. Sy is seker maar alleen en verstote. Ons manewales het gesorg dat sy werkloos is.”

“Mmm,” brom Hester. Ek rol my oë.

Vrede ter wille, laai ons haar op die bus. Ons kan nie ‘n woord verder uit haar kry nie.

Terug op Graaff-Reinet bel Una die Kromkoerant van haar tuisdorp. Daar waar Broodina vandaan kom.

Ons skrik ons oor ‘n mik. Broodina het uit ‘n senukliniek verdwyn!

Die hele wêreld soek na haar. Haar familie het to ‘n R50 000 beloning uitgeloof!

Nou ja, die Towerinne seëvier weer. Broodina is kom haal en in ‘n witbaadjie vasgemaak.

Met groot lof is verskyn ons op die Graaff-Reinet Advertiser se voorblad:

“Vermiste vrou deur die Towerinne gevind!”

In dieselfde koerant verskyn ‘n berig:

“Oudste koek in die land verdwyn.” 

Ek loer vir Frannie, wat het sy in daai mandjie?

Ons was juis gister by die antieke winkel waar die oudste troukoek in die land, of wêreld, circa 1907, op uitstalling is. Ons het almal ge-oe en -ah en meestal gegril. Dis vir my en my maats so effe makaber. Maar nou is die koek weg? Gatta-patata…is ons alweer in die moeilikheid?

Hierdie is voorwaar ‘n toer soos min! Dankie vir die lekker saamkuier in my geliefde Camdeboo juweel, Graaff-Reinet en omstreke. Ons reis aanstons verder na Positie  se geliefde Calitzdorp, weet nie watter pret of moeilikheid saamkom of voorlê nie. Met die Towerinne weet jy nooit!

_____________________________________________________________________________

Hierdie bloguitdaging is aanvaar deur 14 Afrikaanse bloggers wat ñ virtuele toer deur Suid-Afrika gaan onderneem. Die gasblogger van die week moet op ñ Donderdag, op die datum wat toegewys is, ñ blog publiseer oor hulle tuisdorp/streek, asook ñ fiktiewe weergawe van die ander 13 bloggers se kuier by sy/haar tuisdorp.

Klik op hierdie skakel om die lys van deelnemende gasbloggers te sien, asook die datums waarop hulle blogposse gepubliseer gaan word.

Die 13 kuiergasbloggers vir die week (en hul lesers) kan dan vir die res van die week ook blogposse bylas waarin hulle beskryf hoe hulle die kuier geniet het, of hulle kan ñ blog skryf oor die streek waarin die gasblogger van die week die kuiergaste onthaal het – vertel van ñ eie ondervinding in daardie provinsie/streek/dorp, deel herinneringe of plaas fotos wat daar geneem is. Enige lekker storie sal doen solank dit in die gasblogger se streek/provinsie afspeel. Kuiergasbloggers en hulle lesers moet asseblief ook hulle skakels byvoeg op InLinkz sodat ons almal kan saamlees. Sien: Dis Ekke vir die reëls.

Om jou blogpos by te voeg of om die ander bloggers te lees, kliek op die volgende: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=797928

Graaff-Reinet betower: Deel 2

Toe breek die dag aan. Die giggelgroenbus kom vroegoggend Graaff-Reinet binne.

Graaff-Reinet, fossielle bewys dit, was eens onder die see!

Graaff-Reinet maker van Trekker siele – Andries Pretorius, Hendrik Potgieter en en wie weet nog.

Geboortedorp van groot Suid-Afrikaners. Beyers Naudé, Anton Rupert, Robert Sobukwe, Matthew Goniwe en DF Malan is hier gebore en getoë.

Graaff-Reinet, tuiste van  Anna Neethling Pohl. Daleen Matthee, Etienne van Heerden en Maya Fowler het hier hulle eerste ABC geskryf!

Lees op oor die mense van Graaff-Reinet en daar is Thomas Bain, beroemde padmaker. Botaniste, sportsterre, geleerdes en leiers is daar. ‘n Mossad spioen en raai, die mede-ontwerper van die mooie Ducati motorfiets is ook Graaff-Reinetters!

Veertien reismoeg Towerinne strompel die trappe af. Rek en strek. Die oornagreis het Hester se lekker Suidkus-kuier laat vervaag.

“Kom, kom. Welkom,” sê die vriendelike vrou by die Coldstream etery. Hulle is so gaaf om spesiaal vroeg oop te maak om die Towerinne innerlik te versterk vir die dag se pret wat voorlê. Tot vir Toorstie ‘n banting brekfis uit die boeke voorberei.

fb_img_15416501597782047370893285520068.jpg

Daar word lekker gelag en gesels, en gewonder of Broodina, ons agtervolger en hater, nou haar les geleer het en ons sal uitlos. Ons sit nog so lekker en kuier en ‘n mooi jong vrou met ‘n kamera om die nek kom ingestap.

Die redakteur van die Graaff-Reinet Advertiser , Mariette, het van ons besoek te hore gekom en ons kom verwelkom. Die koerant is een van die oudstes in die land. Soos baie dinge in Graaff-Reinet. Oud, maar nie koud nie.

Ons staan by die giggelgroenbus en foto’s word geneem en vriendelik word ons welkom geheet. Hierdie gaan lekker kuier wees.

Ons stap oor die straat om die trots van Graaff-Reinet, Grootkerk  wat in die middel van die dorp trots sy loflied-hoë toring hemelwaarts reik, van nader te beskou. Asemrowend mooi, ontroerend om binne te tree. Die mooi kansel, die  handgeverfde orrelpype, die duiwe op die gallery, die mooi kerkvensters.

PSX_20180819_083559

My dogter het met ‘n onlangse kuier die mooi foto geneem. Die kerk het op 11 November sy 226e verjaardag gevier. Lees hie mooi dig die dominee en mevrou.

Ons gaan gou aan by die mooie Camdeboo Cottages en pak gou af, en vars op.

“Onthou om gemaklik aan te trek – dis warm en ons gaan stap en besig wees,” waarsku ek die klomp.

Buite word die Towerinne verras met mooi ou karre wat buite op hulle wag. Graaff-Reinet se nuutste museum, ReCollection Rides het dit moontlik gemaak.

Hannes van Jaarsveld het die museum gestig met sy eie versameling van 43 motors. Die enigste 1940 Buick 41C Convertible in Suid-Afrika is hier te sien. Die oudste voertuig is ‘n 1922 Wolseley E3 Doctor’s Coupé. ‘n Mustang 351 Mach 1, 1963 Volkswagen ‘Split-Window’ en  BMW R69S motorfiets is ook te sien.

So teen 11h00 stop ons spoggerig by die Botanies. Ek is opgewonde, want die terrein waar Graaff-Reinet sport en ontspanning bedryf, is reg langs my hartshuise, Stokkies 10 en 12.

040

Die huisies op hierdie foto is nou my se Longreach (links), Outback(woonstel in die middel en Great Expectations(ons museumhuisie). Julle sal nie glo nie! Hierdie foto met die ballon wat opstyg, is gisteroggend varsgebak uit Graaff-Reinet, aan my gestuur! Is dit nie lieflike ToeValLig nie! Halleluja perfek!

Op die veld staan vier lugballonne in die somerson. Rooi en geel en blou gestreep. Ons gaan die omgewing vanuit die lug aanskou en bo-op die berg sjampanje drink. Karoo Ballooning se Stefan en span sorg mooi vir ons.

Gou is Hester, Kameel, Una, Perdebytjie, Toortsie, Seegogga, VirgoC, Bondels, Woordnoot, Trommeltjies, Tannie Frannie, Scrapy, Positief en ek veilig in die mandjies en daar trek ons.

Dis stil terwyl die mandjies die grond groet en styg en styg. Kyk, kyk hoe mooi, en in die vier ballonne klink lag en verwondering op. Dis ‘n skoon blousel blou dag, asof Graaff-Reinet en die natuur saamgesweer het om net die beste vir die vroue voor te hou. ‘n Arend vlieg hoog bo in die lug.

Die Vallei van Verlatenheid, wat alreeds op grondvlak asembenemend is, troon om die dorp en daar sien ons waar die die beplande Groot Vlag projek gevestig word.

Ek is opgewonde om my vriendinne te vertel van die spesiale geskenk wat daaronder in hulle name lê.

Sien die Vlag sal eendag van die buitenste ruim gesien kan word. Daar is inheemse plante en sonpanele en paadjies wat in die vorm van Suid-Afrika se vlag uitgelê word. Dis ‘n groot projek en ook werkskepping en ‘n waardetoevoeging toeriste aantreklikheid. Nog ‘n veer in die reeds prentjiemooi dorp se hoed.

Die Moedervlag  (op die kunstenaarsvoorstelling hierbo, is dit die kleiner vlag) wat een tiende van die grootte van die ware vlag is, word op 15 Desember 2018 vir die publiek oopgestel.

So proetjie hoe die vlag met voltooiing sal lyk! Opwindend. ‘n Mens kan bydra deur plante of ‘n sonpaneel of stukkie voetpad te borg. Ek het vir elkeen van die Towerinne hulle eie plant geborg. ‘n Stukkie van ons prettige saamwees in die Karoo geplant. Klik hier om te sien!

Giant Flag Certificate for Die Towerinne klim op die bus toer 2018 (1)

Die 14 groen spekboompies verteenwoordig nou vir altyd die Towerinne en hule giggelgroenbus. Die koördinate dui aan waar. Gaan google of jy ons kan kry!

Die reuse kruis op die randjie buite die dorp lyk klein. In werklikheid is dit 24 meter hoog, net 6 meter korter as die Christusbeeld wat oor Rio de Janeiro troon. Dis in 2010 opgerig.

GR10Desember2010 115

Hoog bo-op die mooi berge sak die ballonne neer. Die mooiste gedekte langtafel en sambrele begroet ons. Ons word verras met heerlike vingerkos en yskoue sjampanje. Dit was ‘n lui klomp wat kort na 14h00 weer by die Botanies aankom.

Terug op die bus, begin die groot kyk. Ons ry deur die woonbuurte en die Towerinne verkyk hulle aan die mooi Karoohuise se stoepe en gewels. Gou stop ons voor Reinethuis, buiten die Grootkerk, die juweel in Graaff-Reinet se onthoukroon. Dis in 1812 in eg Kaaps-hollandse H-vorm opgerig. Die uurglas met vlerke op die gewel herinner ons aan vervlietende tyd.

PSX_20180819_110505

Eerwaarde Andrew Murray het tot 1904 dit huis genoem. Die museum is tjok en blok vol oudhede en die keisteen agterwerf spog met een van die oudste druiwestokke in die land. Charles Murray het dit in 1870 geplant. Die plant oorleef ten spyte van ‘n fungusvrot. Soos die stok, het Reinethuis dit amper nie oorleef nie. Die huis is in 1956 tot sy eertydse glorie herstel. In 1980 oorleef die huis ‘n vuur aan die agterkant van die gebou.

Ons dwaal ook na die Ou Residensie, Urquhart Huis en Militêre Museum. By die Ou Biblioteek was ons verwonderd oor die Lex Bremner fossiel versameling en Steentydperk versameling. Die mooie Drostdy Hotel en Stretch’s Court het ons na vervloë tye laat verlang. Ons moet ook net beursies vasknyp want oral is mooi winkels met mooi en ougoed te koop.

Pootuit keer ons na Camdeboo Cottages terug om te rus en reg te maak om by  Pioneer’s Restaurant te gaan eet en kuier. Want dis wat mens daar doen. Die restaurant het pas nege jaar in besigheid gevier. Die heerlikste kos soos springbok carpaccio, afval en bobotie word bedien. ‘n Ervaring van gasvrye, lekker Karoo kuier!

Daar is jare gelede legendariese Withond Mampoer by Reinethuis te koop aangebied. Ons kon danksy Pioneers darem die Towerinne ‘n proppie laat proe. Ons is ook vermaak met geselsies in Graaffrikaans, “you maar groet everyone, even those you know so padlangs” – aldus Nancy Kingwill.

Ons het trommeldik bedwaarts gekeer. More gaan kuier ons in Nieu-Bethesda.

WORD VERVOLG

_____________________________________________________________________________

Hierdie bloguitdaging is aanvaar deur 14 Afrikaanse bloggers wat ñ virtuele toer deur Suid-Afrika gaan onderneem. Die gasblogger van die week moet op ñ Donderdag, op die datum wat toegewys is, ñ blog publiseer oor hulle tuisdorp/streek, asook ñ fiktiewe weergawe van die ander 13 bloggers se kuier by sy/haar tuisdorp.

Klik op hierdie skakel om die lys van deelnemende gasbloggers te sien, asook die datums waarop hulle blogposse gepubliseer gaan word.

Die 13 kuiergasbloggers vir die week (en hul lesers) kan dan vir die res van die week ook blogposse bylas waarin hulle beskryf hoe hulle die kuier geniet het, of hulle kan ñ blog skryf oor die streek waarin die gasblogger van die week die kuiergaste onthaal het – vertel van ñ eie ondervinding in daardie provinsie/streek/dorp, deel herinneringe of plaas fotos wat daar geneem is. Enige lekker storie sal doen solank dit in die gasblogger se streek/provinsie afspeel. Kuiergasbloggers en hulle lesers moet asseblief ook hulle skakels byvoeg op InLinkz sodat ons almal kan saamlees. Sien: Dis Ekke vir die reëls.

Om jou blogpos by te voeg of om die ander bloggers te lees, kliek op die volgende: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=797928

Genade asseblief

Ag,hemel. Die arme bye. Daar is nie bloeisels vir heuning nie. Nou bevlieg hulle maar uit nood die voëltjiekos.

Die suikerbekkie bevolking van ons tuin, veg hier waar ek sit en skryf om die suikerwater wat ek uitsit, te drink. Saam met hulle ook die glasogies en besige goudgeel wewers wat by die swembad in die palms nes moet bou. Die son is sonder genade. Die honde lusteloos van die hitte.

Die grasperk is branddroog, die agapante kry nie hulle lanse opgestoot nie. Hier en daar ‘n flou pers kroon wat vooroorgebuig staan. Amper skaam lyk hulle oor die skamele lof wat hulle blom.

Dis ‘n ander jaar die. 2018. Ons wroeg, die land is deurmekaar, besigheid is stil. Tot die ontvanger is suinig om dit wat ons toekom te oorhandig. Bose kringlope.

Asof al hierdie dinge nie genoeg is nie, kom my Eli vanoggend by die tuinhekkie ingestap.

Kop vooroor gebuig. Sommer aan die lyftaal besef ek daar is iets fout. Sy was ‘n week weg, kliniek toe, toetse. Haar vriendin het my laat weet sy sal eers vandag terugkeer.

Sy kom groet nie. Ek stap maar uit. Sy kom na my aangestap. Trane in haar oë. Al wat sy fluister is HIV.

Ons val in mekaar se arms en huil. Huil oor dit nie regverdig is dat die vrou wat soveel opoffer vir haar kinders, wat getrou aan ‘n man was soiets moet oorkom nie.

“Moet ek loop,” vra sy my?

“Wat jy waar kry. Ons loop saam ek en jy.”

Sy kyk my in ongeloof aan. 

Ons gaan sit en praat die saak mooi  uit. Hoe keer ek nou my rug op haar wat al soveel jare my lewe, my huis vir my bedryf sodat ek ekonomie kan pleeg? My vriendin, my vertroueling. Nee, hierdie harde pad sal ons twee enduit loop.

Ons bid vir genade, Heer. Genade vir haar om die gevolge te kan hanteer. Genade om een dag op ‘n slag aan te pak. Dankie dat ons mekaar het om swaar en bang saam aan te pak. 

Ons bid vir genade vir Eli, vir ons almal, die bye en die voëltjies en die dorre aarde ook. 

Graaff-Reinet betower: Deel 1

Sept 2011 KAroo

Towerinne, ek vra vergifnis dat ek al ‘n hartuitspoel plaas oor julle volgende dorp van die Spring op die Bus toer 2018. Sien, my hart loop oor van opgwondenheid en die pad van KZN na Graaff-Reinet is ver. So ek gee solank ‘n proesel hartgoed voor ons more volstoom die Camdeboo aanvat.

Uiteindelik, na al die jare van droom en hoop, kan ek my sieleplek aan vriende voorstel. Hoe ironies. Dis ‘n  virtuele besoek, maar steeds ‘n voorreg.

Hier waar ek voorberei om die Towerinne,  aan Graaff-Reinet voor te stel, is dit of ek regtig elke oggend opstaan en op die stoep met ‘n beker koffie kyk hoe die ligte oggendbries genade deur die peperboom se takke aankondig. Genade om dit te aanskou, maar ook genade, want ‘n warm droë Karoo somerdag lê voor.

Grootkerk se klok lui. Dis nege-uur. Die klok lui ‘n tweede keer. “Bring julle pennies kerk toe,” beier dit deur die kom van die Sondagsrivier wat die dorpgrens omsoom. Randall en Koba sing so mooi:

In die hart van ons land, in die Groot Karoo
Lê Graaff-Reinet uitgeswel soos ‘n rondvet kambroo
Sondagsrivier het jou mooi omgesoom
En jy kan oor baie jare se skatte bly droom
Koor:
En daar is ghwarrie-bos, en wildepruim
Noem-noem en granaat
Tussen soetdoring en karee
Kry ‘n koedoebul sy maat                 x2
 In die hange van die Spieëlberg en Ouberg se rant
Steek die hoogmiddagson ‘n kanniedood aan die brand
Angorabokkuddes kom ook soos melk oor die hang
En die jongmense jol by Vanryneveld se plaasdam
Koor
Die noordwestewind stof Spanbou se kop af
Huil deur kokers en draf Renate net kaf
Tiekiedraai om die jare toet se ou wingerdstok
Woed deur Drostdy-Hof en Knysnaklok
Koor
Stap ons vandag verby ‘n groen museumdeur
En vee dan ‘n traan oor ‘n outydse geur
Word gister se wa-spore môre se hoop
Graaff-Reinet het ‘n pad deur ons harte kom loop

Kom reis gou in my hart saam met voor ons lekker kuier in eg-Towerinne styl.

Wanneer ons  suid op die N1 Kaap se kant toe ry, begin daar net so voor Colesberg se randjies so bruising in my opwel. Die lug is blouer, die landskap wyer. Dis of my siel vlerke kry. “Huistoe, huistoe, vermoeide rolbos.”

Oral sien jy wild en skaap en windpompe en ver staan ‘n plaashuis alleen. Net buite Colesberg, draai jy links. Nee, nie Port Elizabeth toe nie. Jy vat die pad wat wys Middelburg. Eers kry jy hartseer, verlate Noupoort, jy ry verby rye en rye grafte, en die dorp se onthou is vir my aan dwelmverslaafdes wat hier hulle waarheid moet kom uitwerk.

Gou slinger mens verby en al teen die begin van die karoo rante reis jy na oopte en skoon blouselblou lug. Jou oë kyk wyehoeklens. Dis asof God so oor jou hare vryf en die swaar en seer kyk uit jou oë vryf.

Kyk die blou. Kyk hoe seilskip die wolke witter as wit bo-oor berge wat vir ewig strek. Die vir-altyd Pierneefberge. Vaal, blou, pers, swart agter mekaar in reliëf. Dis of my hele wese ‘n vastrapplek kry. Dat in my gene of oer-onthou ek eens hier vry en ongebonde geleef het. Dis hoe dit is met my en die Camdeboo, die groen Karoo.

Verby Middelburg,  oor Lootsbergpas, Nieu-Bethesda se afdraai verby en dan deur Naude se nek, daar daar ver staan Spandaukop en glimmer Nqweba Dam.

Ek sit sommer so vorentoe op my sitplek en kyk en kyk. My hart klop tjoklits want aans ry ons die dorp binne. Ag ek gee nie eens om dat dit straatsmouse en ‘n roesemoes van mense en karre is nie. Ons draai af en die gewels en stoepe groet en Grootkerk se toring loer oor die dakke, so al asof hy seker maak almal is hier. Oorkant die pad in die park loer die oorlog-engel, arm omhoog. Wie sal nou die reuse Statue of Liberty wil hê?

Die karwagte hop al voor die kruiende motors rond. Jy leer om hulle te vermy. Gou draai ons in Stöckenstroomstraat op.

Die kafee op die hoek in die ou gebou, is nie meer nie Dis nou ‘n eiendomsagent se spasie. Ons ry tot die laaste blok, en daar, net voor Botanies se hoek staan ons hartplek. Nommer 10 en 12 Stokkies. Die huurders bly alte lekker en tussen die huis en Great Expectations se motorhuis loer die woonstel se voordeur. Daar, agter daardie deur kom trek ons ten minste twee keer per jaar in, om weer mens te word.

Gewoonlik storm ons om die agterdeur oop te maak. ‘n Lekker stoep staan oopbek en wag en ons droom se tuin groet ons. Ons eie kaktusse en suurlemoene en die granaatboom sê welkom tuis.

Afpak is vinnig en dan gaan maak ons ons museum-huisie, Great Expectations oop.  Sedert die Victoriaanse huisie in 1869 gebou is, is ons die sesde eienaars. Die restourasie is ‘n slakkegang proses, want ons wil nie skuld maak om die droom te verwesenlik nie. Maar dis ons s’n, en elke keer as iets voltooi word, is dit net vir onsself.  (lees hier oor ons droom:  https://wordpress.com/post/lekkervurigeaffere.blog/725 en  https://wordpress.com/post/lekkervurigeaffere.blog/739

Daar word ‘n lysie gemaak, en nou na al die jare kan ons kies uit vier supermarkte om aankope te gaan doen. Ons juweel is besig om met rasse skrede uit te brei en te groei, waar soveel ander plattelandse oorde verval. Geseënde Graaff-Reinet.

Wanneer die son sak en die stoute kinders en jongmense en rondlopers die parkie agter die huis verlaat, en aktiwiteite by Botanies tot rus kom, steek ons ‘n vuurtjie aan. Laat die lang reis agter ons en lag en kwetter en mymer. Laataand gaan kruip ons in. More vroeg maak die duiwe en ‘n verbygaande motor ons wakker. Die Limpopo uit ons gestelle.

Ons ry na ontbyt uit dam en berg se kant toe.  Berg of wildtuin is altyd die vraag as ons al  langs die dam ry.  Kom ons gaan berg op, dis so mooi oop dag. Ag, hier kry jy ‘n koedoe wat so ewe lyk of sy vra, nou kom jy eers hier aan, ons het gewag vir jou.  So met die op ry, maak die landskap oop. Daar onder knus lê die dorp en doer kan jy die omlyning van die Groot Vlag sien. ‘n Valk swiep bokant jou kop verby en daar neffens die parkeerplek skuifel ‘n skilpad aan.

Op ‘n helder sonskyndag speel die son met die rooibruin en geel van die Vallei van Verlatenheid se klipkranse. Soos Rots mooi sê, hier kyk mens wyehoeklens!

Mens stap rustig terug motor toe. Ry in dorp toe om by ons, en ek reken die hele omgewing se gunsteling kafee heerlike vis en skyfies te gaan koop.

As ons nie met restoureer aksies en huisgoed besig is nie, ry ons uit Murrayburg toe, of Cradock of nog lekkerder die slingerpad berg deur om by Nieu Bethesda te gaan mymer.

Of drentel deur die Drostdy, of die kunsmuseum of jou verwonder aan die meer as 200 geboue wat bewaar word. Of sommer by ‘n koffiekroeg te sit en luister hoe almal kuier en groet en lag.

Alles sulke vroegoggend uitstappies sodat jy vanmiddag ‘n Karoo siesta kan geniet. Heerlik om die luilekker lang dae te beleef, die son sak nie so vroeg nie.

Ag, en om vanaand op te kyk. Die speldeprik oordaad van ‘n Karoo nag se sterreprag maak my hart tot oorlopens toe vol.

Sondagoggend beier die kerkklok en mens sit stil soos duisende mense oor 230 jaar in die Grootkerk se houtbanke, en sien die duiwe op die gallery en hoor in die voor-preek stilte God se hart.

In Graaff-Reinet leer ek weer op kyk, haal ek rustiger asem, kyk my oë wyd en kry my siel vlerke.

Welkom in die Camdeboo. Eendag kom kuier julle regtig by my.

Hasta la vista, sien julle more!

WORD VERVOLG……

#NaNoWriMo Dag 13

Kyk, kyk!

 

NaNoWriMoYou have reached the 25,000-word mark, the halfway point, the word-domination, creation application, epic celebration station!

You heeded author Malinda Lo’s declaration: “The only thing that needs to show up every day is yourself—and your determination...”

Ek sweef op die wolke – halfpad merk van die uitdaging is oorgesteek, en ek is eintlik vooruit geskryf! Dis lekker verby om so uitdaging aan sy ore te vat en mens self te verras!

 

 

 

Poppy Day remembrance

All over the world Remembrance Day was commemorated on November 11. Lest we forget the horrors of the world a war.

As November rolls around, I remember a special woman. Feisty, fearless and a force to be reckoned with. Corrie van Rhyn was her name. In my younger days she was a legend in our community.

She was nurse during WWII, served in Egypt and Italy as part of the war effort. She came back after the war and continued her nursing career.

I met her in the 1990’s at the local cancer society where I was appointed manager.

The strict big-bosomed widow served on the volunteer committee. When she started crunching her dentures, trouble was brewing. But for all her harshness, there was a philanthropic heart hidden deep inside. She worked tirelessly to support every project to raise funds and awareness for our cause. She was active with the St John’s Ambulance service and upon retirement was working at the local air force base. Story was, they had to close down the base to make her retire!

She would walk into my office when I was down, and command me not to give up, never.

Every year in early October, all of us were roped in to make crepe paper poppies for Remembrance Day. She lived in the MOTH flats. MOTH stands for the Memorable Order of the Tin Hats. Hats worn by soldiers in the World Wars.

I parted way with the cancer society at the end of 1999. I heard from Tannie Corrie from time to time. Mostly admonishing me for leaving.

In 2005 I received a call. Tannie Corrie was very ill, and was a patient in the very facility she worked so hard to raise funds for. I went to visit one afternoon. Strange walking into a place where so much of your blood, sweat and tears was put into. As I turned the corner into her room, a face from way back, 1977 to be exact, jumped at me.

Coming from the bathroom, was my senior at university. We forgot where we were in that moment. Of all places to see each other after all these years. Tannie Corrie was awakened by our loud yelps of utter joy. Grumpy she asked what we were on about.

“It’s Wenda,” I stuttered.

“It’s Erna,” Wenda said.

“So, what. People are here for peace and quiet,” says our favourite grumpy person.

What a joyous serendipitous moment. There I was in 1977, and Tannie Corrie was already casting her influence on my life. Wenda was her beloved niece. Wenda, my senior.

I had many precious experiences with Tannie Corrie. Three highlights stand out.

In my early days as professional beggar for charity, she accompanied me to many teas. One day, we were invited by the Pietersburg Ladies Club. The club, a bastion of the stiff-upper lipped of our community. So here Afrikaans speaking us walk into the tea and cucumber sandwich do. Ladies in hats and thin red lips. I do my very best to promote our cause, get smiles and tears, as that is what I am good at. After formalities, we sit and chit chat.

Two ladies at our table, not particularly impressed with the two Boertjies in their midst, where going on about their latest European tour. I glance to Tannie Corrie, and she is rolling those dentures. Trouble. She clatters down her cup and saucer, and leans in towards the two women. “My dears, it all good an well to go overseas, but tell me, have you ever been to Pofadder,” she quipped. Oh my word, I had to excuse myself quickly. The astounded looks and silence was priceless. Tannie Corrie did not suffer fools lightly.

Another fond memory was a fundraiser for our charity organised by our local radio station, RMFM. A train more than one kilometer long started off in Pretoria and stopped in the major Northern Transvaal towns all the way north. We boarded in Pietersburg. Next stop Louis Trichardt then Beit Bridge. We were going to Victoria Falls in Zimbabwe.

There were more than 900 people on board. One restaurant to serve us all. Needless to say, we survived on beer, whiskey and biltong for three days. Now Tannie Corrie and our chairman at the time, Bain Lavers, were berthed in the first cars. My husband and I right at the back. It was chaos when Tannie Corrie, her knitting bag with her whiskey and wool, ample bosom had to make her way to us. The four of us played cards, laughed and watched the countryside shift by. Oh,what memories. When we arrived at Victoria Falls our adventures did not stop. A sunset cruise with elephants and hippos all around us, it was magical.

Later I nominated Tannie Corrie for the Cancer Association of South Africa’s prestigious Mariette Loots Award, which was duly awarded.

Fond memories of this formidable woman.

Back to her last days. We spent hours with her at her bedside. One morning she asks me to get the poppies. Where are they. In the cupboard. I find her sewing bag, blue file and rolls of mainly red crepe paper. We must make poppies, time is running out.

We had to say goodbye a few days later. Poppy day months away. I could not leave her final project undone. So we soldiered on like she taught us. Tearful but determined.

We made and sold 2000 poppies on 11 November 2005. For Tannie Corrie and the brave people like her.

I still have her blue folder, notes and patterns for the crepe poppies. Cannot for the life of me cast it aside. A piece of her always with me. A fingerprint indelibly printed on my heart.

Her belongings were packed, and Wenda had what she wanted shipped off to Cape Town. A rocking chair and some other pieces of furniture remained. I asked what was to become of it. It was to be sold. There and then I made an offer. Today, it has pride of place in a corner of my house. I often see her sitting there. My favourite grumpy person of all time!

I am blessed to have had someone like her to walk the walk before me! Blessed by her example.

Tannie Corrie, I salute you. Your folder is in my memory box. Your ashes, at your beloved MOTH memorial. It was a sunny day! Love always.

#SoCS: Mean

stream-of-consciousness-saturday-2018-19

Meaningless meander

It is mean not to say what you mean.

How can you say it is mean

I mean what I say

What does it mean

What does what mean

You know what I mean

I do not have the means to understand what you mean by this

Do you mean you can’t answer my question

You mean you want an answer

You are mean again

 

What is this the meaning of this rambling you ask.

Why, it is Linda’s  Friday prompt for Stream of Consciousness Saturday!

The prompt is is “mean(s).” Use it with or without the “s,” any way you’d like. Have fun! Participate.Visit:

The Friday Reminder and Prompt for #SoCS Nov. 10/18

 

In die middel Cyril

512px-Bellcurve.svg__0

Toortsie, se liggie skyn skerp en sy skryf vanoggend waar in haar blog: “Die Joker. Daar is gewoonlik twee Jokers in ‘n pak kaarte. Ek weet nou nie wat die Afrikaans daarvoor is nie. Skoppensboer? Daardie lekker kaart om in jou hand te hê en te gooi en almal te ontwapen. Die kaart met die mag, ‘n kaart wat almal graag wil hê.”

Ek is self gister weer met so kaart soos Toortsie van vertel, gegooi.  Dis maar die lewe. Lekkervurig warm onder die kraag, hartjiekots vies voel ek weer vanmore oor ‘n ander ding.

Stuck in the middle with you, die liedjie van Stealers Wheel maal n my kop, na gebeure in onse parlement vroeër die week.

Clowns to the left of me,

Jokers to the right, here I am,

Stuck in the middle with you.”

Die links en regs en middel laat my aan daardie kurwe van gemiddeldes wat soos ‘n kerkklok lyk, dink.  Dis van pas op meeste van ons hier in Suid-Afrika.

Regs en links op die politieke spektrum is narre,om die minste te sê. Daar is nie ‘n leier wie ek passievol sal navolg nie. Ons sit vas in die middel, Cyril. Ja, jy Meneer die President wat soos ‘n kat op ‘n warm dak moet dans om jou party aan bewind te hou.

Jou party wat die massa in middel aansien vir skape wat maar om die bos gelei kan word. Ek bid dat die gesiglose massa in die middel sal besef dat die vloekende, kwetsende verkose verteenwoordigers in ons parlement nie ons stem verdien nie. Ai, mens het darem weer die week skaam gekry.

 

Cyril, ons verdien ‘n demokrasie ontrimpeling.  Huis skoonmaak tyd is waaroor die komende verkiesing moet gaan.  Oor begin is al wat ons gaan red. Rêrig. Hoe kan stemgeregtiges net meer as 400 sulke twakke met ons land en vryheid in die hand gee om te besluit oor ons mooie land?

Dis tyd Suid-Afrika in die middel. Dis tyd.  Thuma mina was so goeie afskop, maar to gaan gee onse Cyril dit vir die ANC. Stil dood gaan dit sterf soos Batho Pele en al daai slagspreuke. Slagspreuke bou nie struktuur nie. Voorsien nie menslike gesondheidsorg nie. Ruk nie onderwys reg nie. Slagspreuke verdeel. Dit sit nie geld in die bank of kos op die tafel nie.

Ek bid dat die mense in die middel van slegsê regse en slinkse linkse politiekery vasgevang, ruk hulle op en thuma mina stembus toe. Stuur jouself na die stembus.  Daar mag in gewone mense se hande in Mei 2109.  Ons moet dit reg gebruik, anders is dit weer net omdat die lied nie verder gaan, begin ons weer van voor af aan!

 

Foto krediet:

#NaNOWriMo Dag Sewe

fb_img_15412192969986403829876649488359.jpg

Hierdie skildery is vir my tiperend van waar ek my tans in my gedagtewêreld bevind. Dis deur Walter MacEwen (1860–1943), ‘n Amerikaanse skilder. Mooi né!

Dit is dag sewe van die NaNoWriMo 2018 skryf uitdaging wat ek saam ment Scrapy en Cecelia aangepak het.

Vanmiddag het ek 13780 woorde sedert 1 November uit my onthou getik. Teen die tempo sal ek 25 November die 50 000 woorde merk haal. Nou ja toe!

Elke dag tyd vir onthou-skryf opsygesit. Soos wat ek sit en skrywe, leef ek weer my lewe. Dis verstommend wat mens onthou, en dan die bonus van vergete onthou.

Dis of my ouma, oupa, pa, ma en mense van lank terug soos in die skildery by my sit….en my onthou aanhoor.

Dis lekker koud hier by ons. Het myself netnou onderbreek en lekker kerrie en rys vir my liefies aan die gang gesit en die kaggel aangesteek.

Ek gaan nou eers met die Towerinne by Hester kuier en begin om voorbereidings vir hulle kuier aanstons by my op Graaff-Reinet, te finaliseer.

Dan is daar nog my Janieskryf storielyn wat ek teen die einde van die week wil ingee.

Die skryfsluise is oop, want die woordedam loop oor.

 

 

#SoCS: Point

 

Dash

“Your Friday prompt for Stream of Consciousness Saturday is “point.” Open a book on your lap, close your eyes, and put your finger on the page. Whatever you land on, whether it be a word, a phrase, or a sentence, write about it. Enjoy!”

 

With my eyes closed, I reach for the bookshelf. Grab a book and open it. I point at the unknown page before me. The left hand side, as I am left-handed. I open my eyes.

The book is Broken Open by Elizabeth Lesser.  The chapter: Practising Death, page 224. My finger is on the following sentence:“It is helpful for all of us to understand that one’s point of view about death is only that – a point of view – and that the truth is much larger than anything we can conceive.”

Kapow! The sentence has our prompt word.  Twice!

What memories bubble up from a place I keep locked away.

No, not fear of death. Not at all.

Death introduced himself to me at home, sitting  on the floor leaning against the ottoman where my dad rested his smelly feet. We were watching Nadia Comaneci of Romania score a perfect ten. The 1976 Olympics.

He suffers a heart attack while she somersaulted her way into history. Gone. He was laughing when he died. Deaths’ visit was sudden, life-changing. It was my last year in high school, final exams looming ahead. I recall numbness and a robotic one foot before the other daze.

Three years later Death came calling again. This time it was a bloody affair. My mother shot herself. I had just completed my degree and was home for the holidays.  Numbness was replaced by a devastating anger which would define me for many years. It took a future I was excited about away from me. It took my carefree youth with my mother.

Years later I work as manager for the local cancer society. Unique to the position was to also manage a six-bed hospitium or hospice as it is generally known. Death walked the passages every day. Our constant companion. Our motto: You have the right to live until the moment you die. The nurses and staff the only constant. Every room occupied by patients and distraught families, coming and going once Death had his way.

We experienced many things. The anxiety, the anger, the calmness of people at peace,. We experienced grace. We experienced life in the shadow of death.

Death soon became as commonplace as drinking coffee. We were numb. I realised we were so busy taking care of the dying and supporting the bereaved, that we burnt out any personal emotion or feeling about our own mortality. People treated us as if we were angels. We gladly accepted the role. It was the only way to survive to be able to do it again and again.

With this realisation, the  head nurse and I decided that we needed to confront the numbness which comes with keeping constant company with Death. We were not immortal and this was not normal living. We had to claim back our lives and focus on living. This is how I came upon this gem of a book by Elizabeth lesser. Broken Open is subtitled “How difficult times help us grow.

What we learnt is to acknowledge death as part of living, that each person will experience death uniquely, individually. We were not there to change the outcome, we were there to walk someone home, and to be there for those left behind. We all walk this road, it is not negotiable. So we might as well live full out whilst on this journey!

The hospitium changed into a place of living for more than 25 years. It to came to its end. The angels who worked there are old, some have had their date with Death. Their lives testimony of grace and kindness. I salute them all.

The chapter our #SoCS prompt made me point to, opens with these wise words of Michel de Montaigne:”We do not  know where death awaits us: so let us wait for it everywhere. To practice death is to practice freedom. A man who has learned how to die has unlearned how to be a slave.”

So what is my point of view on Death?

We die from the moment we are born, better make every moment count. As to when Death comes calling I do not know, and I fear not.  I believe fear is an acronym for False Evidence Appearing Real. Cannot be afraid of things I do not know.

I have seen Death, experienced his presence intimately.  His personal date with me is a blind date. I do not know when or how, but until then I have been set free to live my dash.

THE DASH

by Linda Ellis

I read of a man who stood to speak at a funeral of a friend. He referred to the dates on the tombstone from the beginning… to the end.

He noted that first came the date of birth and spoke of the following date with tears, but said what mattered most of all was the dash between those years.

For that dash represents all the time they spent alive on earth and now only those who loved them know what that little line is worth.

For it matters not, how much we own, the cars… the house… the cash. What matters is how we lived and loved and how we spend our dash.

So think about this long and hard; are there things you’d like to change? For you never know how much time is left that still can be rearranged.

To be less quick to anger and show appreciation more and love the people in our lives like we’ve never loved before.

If we treat each other with respect and more often wear a smile… remembering that this special dash might only last a little while.

So when your eulogy is being read, with your life’s actions to rehash, would you be proud of the things they say about how you lived your dash?

 

PS. To learn more about #SoCS and to participate visit

https://wordpress.com/read/feeds/24840312/posts/2053178172

#NaNoWriMo Dag 1

NaNo-2018-Writer-Facebook-CoverSo val ek vanoggend in, saam met Scrapy en Cecelia om deel te neem aan ‘n wêreldwye skryf uitdaging. NaNoWriMo – Amerikaans in oorsprong en ‘n afkorting vir National Novel Writing Month.

Jy registreer en gee jou boek ‘n naam. Die uitdaging om elke dag van 1 November tot 30 Jovember ‘n minimum van 1600 of so woorde te skryf. Siedaar, as jy volhou het jy in ‘n maand 50 000 woorde geskryf.

Nou ek het hierdie dissipline broodnodig want die stories in my kop maak my mal. Ek het besluit om eers te begin met my eie onthou stories. Of dit ooit publiek sal word, dis nou nie die kwessie nie.

Vanoggend om 08h30 gesit en skryf. Om 10h23 was saar meer as 2000 woorde in onthousnoere. Dag een gedoen.

Dankie Scrapy en Cecelia – as julle nie gepor het nie, het ek nie begin nie. Voorspoed vir ons al drie.

Skryf, gaan ek skryf, hulle sê mos na drie dae is iets gewoonte.  Ek gaan nou my Janieskryfgeheime huiswerk doen

O, ja dis lekker vandag op Watervalplaas. Gisteraand het die hemele gepraat en vir ons 9mm reën geskenk. Die wêreld om my se dors vir eers geles, ek dink ek hoor gras groei..

Top40Weekly.com

The Weekly Top 40 1955-2017

toortsie.com

Skyn, liggie, skyn!

No Facilities

Random thoughts, life lessons, hopes and dreams

Leeskring met een lid

Waar ons boeke saam met die seelug inasem

The Bee Writes...

oder auch "Die Bea schreibt" *** expect nothing... not even the unexpected *** erwartet nichts... noch nicht mal das unerwartete

Gedigte wat jou laat dink.

Sien die groot prentjie.

Tokeloshe

I♥2CR8

Kluisenaarsklaviere

Denke oor die wêreld, sy plekke en sy mense

Kameel se gebabbel

Waar die hart van vol is, loop die mond van oor

Kruger Theron

Stories met Siel

Daily Manna

By Heart of Worship

Justice's Blog

The fear of the LORD is the beginning of wisdom...The contents of blog ranges from Christian knowledge to my own 'nerdy' posts.

the depth of now

Discovering Istanbul through Storytelling & Photography

Discover

A daily selection of the best content published on WordPress, collected for you by humans who love to read.

Wag 'n Bietjie

Welcome! Come linger a while..