Vir Towerin Frannie

…en in ons Towerinne reis as Silver...Frannie se hartedief. Nou moet ons mandjies en broodjies oppas!

Sela

As jy meer wil weet oor Sam Elliot aka Silver – lees hier meer oor ons Towerinne se reis deur Suid-Afrika. Dis net ‘n storie, maar ook nie. 

Vurig alleen

Jinne. Daar gaan die giggelgroenbus toe sans Lekkervurig vort om by die suidste suid te gaan koekeloer. Net so. Ek weet nie wat om te maak nie. Scrapy se elonmuskmasjien se sleutel kan ek nêrens kry nie. Hier is nie eers ‘n virtuele besem om mee agterna te vlieg nie. Ag, en daar trek die Harley optog agterna…..

Pfft. Die hele toer kom ek agter my lesery en inVuurvliegie ingeskrikgeit maak my onsigbaar. Uit die oog, uit die hart lyk dit my. Wonder of ek maar my tassie moet pak en die Towerinne moet groet…so snik ek in my koffie, voluit vuurvliegie gemoedsbekak. Ek het van kleins af erge verwerping gevoelens, nie eers my fokjou pilletjies werk daarvoor nie. Die sout trane gee my koffie ‘n snaakse smaak……haai, wat se lawaai is hier buite aan die gang?

Ek loer by die venster uit. O, genade. Dit brand. Dis net rook en vlamme. My hart klop in my keel en ek hardloop af portaal toe. Die mense staan almal beangs rond. Die geloei van sirenes kom nader. Brandweermanne kom vra of ons kan help. Daar is huise wat kan afbrand.

Op bakkies jaag almal toe om te help. Ek gaan saam. Immers beteken ek hier iets.  My biker bandana het ek  om my  neus en mond  gebind, soos die kroeks van die Wille Weste.

Sulke stokke met rubberplakke word ons on die hand gestop en terwyl die brandweermanne hulle waterspuit toerusting op die vlamme loslaat, het ons oral opslag vlamme met die slaangoed gesmoor.

Die roet en rook laat mens se oë traan, en die longe brand. Ons werk hard, en skielik gaan ‘n gejuig op.

Die vuur is geblus. Hoera.

Arniston is veilig.

My hart krimp ineen aan die onthou van bangmaak vure. Kleintyd in Swaziland en later op die mooi Eerstelingplaas, toe dit so amper boord en huis verwoes het. Die Knysna woude se gereeld brand, sommer nou die dag weer, George, en omtes. Ons brose wêreld en mooie natuur wat so vreeslik kan seerkry. Vuur-seisoen nou sommer heeljaar, want droog is nou oral. Rampe op rampe.

Stokalleen keer ek terug na die hotel. Nog niks nuus van die toerende Towerinne nie. Miskien het hulle ‘n breuk van my nodig. Of ek hulle. Darem het my dag nie saai verloop nie.  ‘n Traan biggel oor my wang.

In my kamer spring ek deur die stort en trek vars aan. So op pad uit gryp ek my Kindle. Ek gaan maar vir die see kyk en lees. Alleen. Ek struikel oor die oordrewe deken se hoek.

Ha, Frannie se kosbare mandjie, met al ons skatte.

Ek haal  ‘n broodjie, met kosbaarheid binne, uit en gryp na die foon. Lekker bederf middag by die spa, en dan reël vir aandete op die strand, en ‘n helikopterrit oor die see wanneer die son water trek. O, ja en ‘n ou boetiekrokkie, nuwe haredos, mooi skoene…

Nee, ek gaan nou nie so aaklig soos ‘n Kardashian raak nie. Die klomp sal sekerlik vir een van die Harleys stuur as hulle my afwesigheid soos ‘n koeistal ervaar. ‘n Ware gemis.

Ek bêre die broodjie.

Ek stap af om iewers te gaan sit waar ek vir die see kan kyk.

Skaars gesit, toe hoor ek die Harley.

Towerinne julle kan bly wees!

NS. Dit het rerig vandag om Arniston gebrand. Dankbaar dit kon gekeer word voor daar groot skade gemaak kon word. (foto’s van Toorts se mense op die Vuisboek geleen)

NS. NS. Die Towerinne se virtuele toer trek nou al in die Suidkaap,  Segogga en Toorts en Trommeltjies se geweste.  Die toer  wat al 115 blogs later beslaan kan HIER gelees word. Geniet ons reis! Ons doen!

NS.NS.NS Toorts – ek is nie kwaad oor jy my vergeet het nie! Liefde Lekkervurig. Julle het my darem kom haal, daai lang sonsak is nou wragtig lekker. Die kuier en die kos ook.

WOW!


HOW IT ENDS

We are stories within a story.
Narratives within the larger Word.
Even while we question meaning or reason,
we have comfort in knowing how it ends.

More than players on a stage
we have our own self-determination.
We are safe to make decisions and choices
within the provision of an all-encompassing plan.

Advent reminds us of the eternal story
in which life and death take turns
in entering from the wings.
And nothing in this world is ever final

while His Word has the enduring say.

We are stories within a story.
Narratives within the larger Word.
Even while we wonder at the purpose of our griefs
with relief we keep our trust in joy’s return.

For Advent teaches us the story within the story.
The larger volume and the smallest detail contained.
Held together in His great unfolding scroll
by hands that reach from beginning to end.

Advent recalls to us the gift of waiting.
The treasure held close to Mary’s breast.
The heart already leaps for what isn’t yet,
this comfort in knowing how it ends.

The hope in which we, waiting, 
place our faith.
The trust in what we know 
has been conceived.

Written by :

Ana Lisa de Jong
Living Tree Poetry
December 2018

Toorbos sielkos onthou

Die foto’s is van ‘n Knysnabos ervaring wat steeds jare later  my hart warm maak.  Ons het in ‘n tenthuis in die bos gebly. Weg van die meer gewone, besige omtes van Knysnadorp self.

Ons was by die see, en het die winkels en markte besoek.  Ag, die lekkerte om die geroesmoes van vakansietyd te verlaat, na ons eie klein paradys. Dit was sielevreugde.

‘n Hoogetpunt was ons dag dwalend in Dalene Matthee se bos. Dit bly voorop in my hart se onthou. 

Die koelte en klanke onder die reuse bome. Die water wat hier kibbel, ‘n woud voëltjie wat laat weet hy is daar, maar wil nie gesien word nie. Die girts van ons voetstappe oor die sanderige anderste grond.

As jy af kyk is daar juweeltjies van klippies en bessies en blare oral gesaai. As jy inkyk verras die fynste blommeprag jou. Om ‘n draai spieël ‘n varing in ‘n helder waterpoel.

Kyk jy op, buig jy agteroor om die stam van ‘n bosreus te aanskou, en kyk jy hemelwaarts, flonker blouselblou soos sterre deur die boomtrans wat oor jou span.

Dis asof jy wag dat Fiela iewers roep, en Nina en Benjamin enige oomblik agter ‘n boom uit gaan spring.

Agtermiddag span mens uit in jou tenthuis, en daar waar jy lê en rus, kan jy nie lees of oge toe kry nie. Die bos en die wolke terg  jou siel en verbeelding. Mens tuur en tuur en jy weet, die Here is hier die Groot Kunstenaar! Hier kry mens siel- en hartdrukkies en die warmte van kleinbekeer. (Dié het ek by Izak de Villiers geleer, een Pinkster lank gelede.  Hy noem daai behaaglike warmte in jou borskas wanneer iets jou aanraak, kleinbekeer. Dis mooi en waar.)

Beskerm: Onrus uitskryf

Hierdie inhoud word deur ‘n wagwoord beskerm. Gee asseblief die wagwoord om die inhoud the besigtig.

Mooi, mooi 32

Lees hoe mooi skrywe Bitterbossie….

Op 4 Desember elke jaar, sluip die son oor die drumpel van die oop voordeur en glip tussen die stoel- en tafelpote deur en uit by die agterdeur. Die sonstrook gly oor die klippiesvloer van die ringmuur en kruip teen die braai se muurtjie op om soos ’n goue seëning in die leë vuurmaakholte te gaan lê.

               “Waar is julle? Vra die son. “Waar is die hout en die kinders? Waar is die vlamme en die vleis en brood?”

Gaan lees! 

https://bitterbossie.wordpress.com/2018/12/10/sonbesoek/

Mooi, mooi 31

Friends of Johnny Clegg is a fund created in Johnny’s honour to help alleviate the education crisis in South Africa. All proceeds from downloads of this special version of “The Crossing” will go toward this fund.

“Proceeds will be distributed by the Click Foundation, which targets young learners with an online phonetics-based programme in centres across the country, ultimately aimed at creating a better future for the youth of South Africa — a cause close to Johnny’s heart.”  Read more at goodthingsguy

The song is available for download on all digital platforms including Apple Music, iTunes, Google Playstore, Spotify and Deezer. All proceeds go directly to the Friends of Johnny Clegg Fund.

For more information on how to support the cause, please visit the website www.friendsofjohnnyclegg.co.za.

Phediša – Live, and let others live

As 2009 heralded the  end of my two year contract with the Cancer Association,  I embarked on a wonderful new journey. A newspaper editor and I had a lively discussion about charity and charitable work.

We both agreed that if one is paid to do something, it cannot constitute true voluntary or charitable work.  What followed is a journey bordering on the miraculous. I registered a public benefit organisation, which is registered with the taxman, and issue donation invoices to donors.

I chose the name Phediša, a Sepedi word meaning: Live and let others live. 

The first months of 2010 was spent visiting rural communities, looking for a project where I felt there was real need and no window-dressing and true volunteerism.

I also lost a best friend, who could not understand that I was willing to work for no monetary benefit whatsoever. She was seeking gainful employment. I miss her, but there is a season and reason for everything. 

I visited eighteen care centres in the southeastern part of Limpopo. My initial visits where by appointment to get to know people and their projects. Thereafter a second round of visits were undertaken unannounced.

I was heartbroken to witness the poverty, and angered by the audacity of adults to window dress projects, get donations which are pocketed for own survival.  Sounds a lot like the corruption we witness daily in 2018.

One Drop In Centre, thank God, was different. The Letlanthene Drop In Centre is situated in Persekbult, the poorest ward in the Polokwane municipality. 

My second visit was over lunch time. Bridget and her volunteers (mostly grannies or gogos on pension) where cooking on open fires in the blistering sun.  When lunchtime approached, more than hundred children came snaking across the veld. The meal at the centre the only one for the day for most of these children.

I left in tears after witnessing a young boy taking his plate of food, only eating a quarter of the plate of rice and chicken, and quietly walking around a corner to scrape the rest of the food into a plastic back and feverishly pack it into his frayed bookcase. Bridget found me and quietly said he had brothers at home , no parents. HIV had decimated his family.

After another meeting with Bridget and her team at the Letlanthene Drop In Centre, we agreed that I would assist and mentor the group, specifically to raise funds and ensure sustainability of the centre. O what a journey! It is nearly ten years and my and my family are richer for the journey with these incredible women.

In December of 2010 Bridget called me. She could barely speak. A freak wind storm had flattened the sink shack in which the centre was housed. Instead of assisting the group, members of the community carries of pots, pans, chairs, even sheets of sink. Poverty is an unreasonable animal.

We put our heads together and from that day, inch by inch, day by day, a miracle unfolded. The kgoshi (headman) was a lovely woman who understood the value of what Letlanthene was doing for her impoverished people. She donated a fenced piece of land on which a foundation of a house was already built. 

So 2011 heralded a new journey for the group. We managed to get new chairs and pots and plates and cutlery from Makro. The local radio station helped us get two Wendy houses!  

I approached the local KFC franchise to submit a request for Add Hope support. Glory be! We received R 70 000! Letlanthene was stabilising and growing! I cannot describe the utter joy to drive to the centre and look Bridget and the team in the eye. God is good all the time.

Then, November 2011, while I was looking after my mother-in-law, and Letlanthene was planning a Christmas party, a wind storm came along again…the study hall was left roofless.

My husband and daughter said, no Christmas gifts for our family – we bought sheets of corrugated iron and while the Christmas party was in full swing, the roof was rebuilt!

In 2012 KFC gave their second grant. And some surprises were is store for the donor and group alike. The ladies had managed to get some Lotto funding and a proper kitchen and pantry was built. A borehole was sunk, electricity was installed.  KFC came to visit and add their advertising board. 

Since then, KFC became involved by painting the homeroom, holding fun days for the children.  And every year the grant increased incrementally. 

Over the years the Add Hope campaign has donated over R 650 000 to ensure that the Letlanthene Drop In Centre survives and thrives. My family and staff have had first hand experience in true volunteerism. We have bee able to assist with fridges, computers, fuel money, electricity. Ensured that 100% of the Add Hope funds was put towards food!. An amazing amount of meals are made annually. 

This year was the first year that the ladies in charge after Bridget sadly passed away a few years ago, Sarah and Regina, completed their Add Hope application, without Phediša as intermediary. 

We have just received notice that R 96 000 has been granted for 2019! My mentor role has come to an end. The Letlanthene bird has grown its wings. My prayer and wishes for them: ” Fly off, and thrive! May God bless you greatly. Love always.” 

Phediša – Live and let others live!

God is good all the time!

‘n Kersfees storie

Buiten die gemeente se 50 jaar geskiedenis, pak ek ‘n ander groot lekkerte in 2011 aan. Ek help die kategese tannies by die kerk in ons 50 ste bestaansjaar om na iets uniek te soek vir die kinders om ook feestelik die mylpaal van die gemeente te vier.

Ek kom af op ‘n verhoogstuk van  Nieu-Seelandse oorsprong . Rots en ek vertel toe ‘n soortgelyke storie in ons mooie Afrikaans, en met ‘n Polokwane geurtjie (nee, niks met polonie te make nie, maar wel landmerke in die stad.)

Ons het ure se pret gehad om die storie aan mekaar te sit en toe dialoog te skrywe. Die uiteinde ‘n toneelstuk met vyf tonele. Onse dominee het ons gehelp om die musiek te kies. Dit was te lekker om Drie Wyse Ouens soek na Jesus – ‘n Toneelstuk vir Kersfees  saam met Rots te skrywe. 

Drie Wyse Ouens Soek na Jesus poog om die vraag te beantwoord : As Jesus vandag  in Polokwane (Of enige plek in Suid-Afrika) gebore sou word, waar sal ons die baba vind?

Die konsert was ‘n treffer. Geseënd voel ek nog na al die jare dat ons op so ‘n manier God se grootheid en liefde in woorde kon uitleef.

Ons Kersgeskenk aan onsself is om dit in e-boek vorm te publiseer. Die opbrengs, as daar sou wees, gaan ons skenk aan ‘n spesiale plek waar ons gesin al amper tien jaar betrokke is.

Die Letlanthene Drop In Centre op Perskebult, net buite Polokwane. Waar die armste van die armes van ons stad oorleef.  (Meer oor die wonderwerk plek in ‘n aparte blog volg weldra.)

Die e-boek is binnekort op Amazon vir Kindle beskikbaar. 
Drie  Wyse Ouens soek na Jesus – ‘n Toneelstuk vir Kersfees deur John McNeil. Vertaal deur Pieter en Erna Maré 2011.

Die weergawe is in Suid-Afrika beskikbaar en bevat ook die oorspronklike Kiwi verhaal deur John McNeil. 

‘n Engelse weergawe met ons Afrikaanse vertaling agterin, is wêreldwyd beskikbaar.

Alle opbrengste uit die verkope van beide e-boeke, met toestemming en seën van John McNeil sal aan Letlanthene Drop In Centre geskenk word! God is groot!

Mooi, mooi 30

Dis nou vir my beenmurg vermurwe mooi. Vir my jazzerige mee-luisteraars en -lesers.

Die innoverende, oorspronklike idee is al van 2013 aan die musiek verwerk. lees self:

https://en.wikipedia.org/wiki/Postmodern_Jukebox

#SoCS : “ma”

Ma Baker sits quietly with some other ‘let’s make a non-chef, as loving as Nigella’ – kitchen paraphernalia. Waiting for her weekly moment in the spotlight.

Surely, on this lovely Saturday morning, as the sun comes up, Ma Baker hears the kitchen cupboard open. Brown bread flour, a packet of instant yeast, skim milk, olive oil, brown sugar and a pinch of salt and lukewarm water is neatly lined up on the steel table. 

The lady of the house is quietly humming. Ma Baker waits breathlessly. Suddenly an electrical current wakes her out of her dreams, into action. Buzz, bleep, click.  Soon Ma is set to mix, proof and bake a 900 g brown bread loaf. In just over three hours her efforts will bring the now still sleepy lady of the house, accolades from a loving husband and daughter.  

The house will smell of freshly baked bread. A soft, yeasty warmth will lull the senses. The warm bread will be lovingly sliced on a wood cutting board as old as the lady of the house herself.

Just before her birth, more than 59 years ago, her own father lovingly cut the board out of a piece of wood. Many loaves of bread lovingly cut on this over the years.  

However my predecessors, sans Ma Baker whirring away merrily, those being my Ma, her Ma, and all the Ma‘s before them, had to go through a much slower, blood sweat and tears, physical process to produce a warm bread.

Our Mas’ (in my mother tongue Mom is Ma, Grandma is Ouma) had to get up before first light. Re-kindle the fire. Measure out flour, mix yeast to activate and then kneed like a woman possessed to get a nice dough, which then had to be covered, placed somewhere warm to proof. 

No wonder they were a generation much hardier than us. We have a saying in our country: “We come from women who trekked barefoot over the Drakensberg.”  Feisty and strong.

Our traditions and ethos is waning. Our language linked with the atrocities of apartheid politics. It is so sad. We are not all what the label says! Most South Africans are not what their politicians represent. C’est la vie!

But I digress.

I love Ma Baker. She spares me three hours in which I can read, write a #SoCS post, and get Nigella-fan like adoration from my hubby as he covers the freshly cut, warm crust in golden yellow butter. 

I swear, that glorious first bite moment and the glowing happiness on my darlings’ face, I hear all the Ma‘s in my life are sitting on the roof. Legs crossed, wings flapping and smiling.

Freshly baked bread = Ma love! Ma Baker love!

To see what  #SoCS fun is al about, visit:

https://wordpress.com/read/feeds/24840312/posts/2084589928

Ek mag en gaan en sal

En so breek die laaste dag van die #NaNoWriMo 2018 uitdaging aan. Ek is so dankbaar dat ek vasgetrap het en uit my eie pad gee pad het en die uitdaging enduit gesien het. Ek het myself leer skrywe – elke dag iets. Woord vir woord. Hoe verbaas was ek nie toe ek ‘n week voor die dertig dae perk, 50 000 woorde neergepen (of ingesleutel) het nie.

Hoe heerlik dat ek saam met twee blogmaats kon skrywe. Mekaar bemoedig. My ander blogmaats rasielei en my gesin spot met hulle bly-by -die-huis-en-pleeg-skryf – ma. Hulle sê hulle hou van hierdie vrou wat lag en lekker kos maak.

Ek het vir #NaNoWriMo 2018  ingeskrywe as ‘n “plantser” – dis iemand met geen boek plan, tema of  idee nie. Ek het die geleentheid gebruik om rêrig na my eie lewe te kyk. Goed uit te haal, af te stof, die onnodige goed weg te smyt en die bêregoed weer mooi in die hart se onthouboks terug te pak.

Soos Tante Jongste so mooi sê: Vuurmaakhoutjies vir oudag  se onthouvuurtjies veilig gebêre,en al die muf twak weggewerp.

Geleer om myself lief te hê en myself te vergewe.Die seer onthou is kleine bliksempies wat soos kanker kan aanteel en so oorneem dat jy nie weet herwaarts of derwaarts nie.

Ek kon met my voormense gesels so met die skrywe saam. My ouers, my ouma en oupa. Ek kon spookmense  (die wat gesterf het en die wat ook nog lewe) wegstuur, laat los. Julle is nie meer deel van my hier en nou nie. Julle is lankal weg, derhalwe weet julle nie meer wie ek is nie, en ek ook nie wie julle is nie. So baai! Arriewarrie!

Alles het sy bepaalde tyd.

Die maand is in die geselskap van onthou en, dank Vader, my dierbare brakke en die stuitige suikerbekkies by my skryfkamer se venster spandeer. Dan moet ek ook vir Stella van Bubble Witch Saga bedank vir haar meereis deur 600 vlakke van die sinnelose spel! Dit het gehelp om af te skakel. Dit moet ek ruiterlik erken.

Party dae was makliker as ander. Van die onthou  is nie meer so seer en pynlik nie. Meer mooi en lekker bly oor om aan te kou. Die sleg goed raak dowwer soos tyd verloop.

Gister was ek egter erg onthuts dat ek twintig jaar gelede al antwoorde op vrae neergepen het, maar so moerig en kwaad en seer-vasklouend was, dat ek nie nie antwoorde in my eie handskrif nogal raakgesien het nie. Daar is notaboeke wat vanaand se braaivuur gaan aansteek. ‘n Vurige ritueel is nodig. 

Ek besef regtig, alles het sy bepaalde tyd. Elke tree,elke ervaring elke tragedie, elke vreugde oomblik is noodsaaklik op die pad wat vir ons ieder bestem is. Hierdie skoene moet jy dra, hierdie pad sal jy loop.

Alleen wanneer jy eendag tot die besef kom dat jy in vertroue mag terug leun in genade en vergifnis en God se hand styf vashou, dis wanneer gister nie meer saak maak nie. More ook nie. Dis net hier en nou, waar die witbroodjie Milo op die stoel langs my lê en slaap, die swembad pomp raas en die suikerbekkies fladder om te wys hulle bottels suiker is leeg. Dis wat tel. Die oomblik. Goddelike genade.

Wie my 115 bladsye ook al gaan lees, of as niemand dit ooit gaan lees nie, maak nie saak nie. Die liasseer kabinette binne my is uitgestof, afgestof. Die oorvol goed weggesmyt en skielik ontdek ek oral juwele wat nog nooit bedink of onthou is nie.

En Janie-skrywe word netnou regtig-egtig uitgehaal en Module 6 gaan by die horings gepak word. Want sien, ek het ‘n stem en het hom gevind. 

Ouma Stomp se stem klink in my ore:

“Laat los en laat die Heer.”

Oor en uit, want EK IS se ek mag.   

Ek het die  woorde hieronder al in 2016 geskrywe, en so sluit ek op 30 November 2018 my  self reis af.

EK IS SE KIND

EK IS stuur Sy Seun om ons met EK IS te versoen.

Daarom  kan ‘as jy’ maar vlieg.

Nou is ek EK IS  s’n.

Ek is EK IS se kind.

EK IS beloof ek is tot alles in staat omdat Hy my krag gee

EK IS vergewe my en ek is vry, onverdiend, genadiglik.

EK IS het my geskape lank voor tyd en het my onvoorwaardelik lief.

Luister en hoor!

EK IS sê nooit ‘as jy’ nie.

Wanneer jy  ‘as jy’ hoor, hardloop vêr weg.

‘As jy’ is slu, hy hardloop dikwels saam.

Vlieg om en sê: ‘As jy’, gaan weg, wyk.

Ek is EK IS se kind en gered deur Sy geliefde Seun.

Daarom steur ek my nie aan ‘as jy’ se voorwaardelike lewe of opsies nie.

Ek hoef nie, want ek is uniek, enig en onvoorwaardelik

geliefd net soos ek is

deur die Ewige,

die Alomteenwoordige,

die enigste God,

EK IS.

Amen

 ©Erna Maré 2016

Dis Ekke

My vreugdes en frustrasies

toortsie.com

Skyn, liggie, skyn!

Life according to C

To become remarkable, hold yourself accountable

Holladriehoe

Hier gesels ek oor alles wat my bly maak: my taal, die natuur, kuns, die lewe.

Top40Weekly.com

The Weekly Top 40 1955-2017

No Facilities

Random thoughts, life lessons, hopes and dreams

Leeskring met een lid

Waar ons boeke saam met die seelug inasem

The Bee Writes...

oder auch "Die Bea schreibt" *** expect nothing... not even the unexpected *** erwartet nichts... noch nicht mal das unerwartete

Gedigte wat jou laat dink.

Sien die groot prentjie.

Tokeloshe

I♥2CR8

Kluisenaarsklaviere

Denke oor die wêreld, sy plekke en sy mense

Kameel se gebabbel

Waar die hart van vol is, loop die mond van oor

Kruger Theron

Stories met Siel

Daily Manna

By Heart of Worship

Justice's Blog

The fear of the LORD is the beginning of wisdom...The contents of blog ranges from Christian knowledge to my own 'nerdy' posts.

The Depth of Now

Exploring Istanbul Through Storytelling & Photography

Discover

A daily selection of the best content published on WordPress, collected for you by humans who love to read.

Wag 'n Bietjie

Welcome! Come linger a while..

The Sanity Rules

Uncommon common sense

Tannie Frannie

My terapie vir oudword

Ouch!! My back hurts!!

Life according to one of life’s truly gifted naturally born wafflers… an open diary of a Saffer in a different land... life in the greater Dublin & Leinster area. (Since 2011) My quests fuel my dreams… my dreams fuel my quests!!

Liewe Persoon

Ons het almal iemand nodig om na ons te luister

Bondels Gedagtes

Lesse geleer, en stories uit my lewensreis

penpunt

Waar die hart van vol is …

Country Living in Southern Africa

Sharing my life in Mozambique and all things country in Southern Africa

Dream Desire Achieve

The dreams you desire can be achieved, for with God nothing is impossible.

KAITLIN B. CURTICE

Kaitlin B. Curtice

de Wets Wild

Disappearing into South Africa's wild places... Again!

heart prints

live the story you want to tell

filosopete

blessedbeyondrecognition 🇿🇦

WoordNoot

Waar ek my woorde en note kombineer om my storie te vertel

Die Bordkryt

Studentekoerant

Positief

Wat jy in jou gedagtes toelaat, dit word jou lewe

Ekmyselff

dit is wat dit is, ek is ook wat ek is

'n Skrywer se blok

Kortverhale, gedigte en sommer enigiets met die lewe te doen.

Thulana

Almal om my is gek...

Vinke en Verse

Spraak-, taal- en gehoorterapeut. Kamma-digter. Lewenslange student. Reisiger. Liefhebber van woorde, musiek en Afrika. Deur Genade gered en deur Liefde vrygespreek.

Tapestry of Thought

Cilnette Pienaar weaves and unravels

bitterbossie

Die groenspreeu is 'n kunstenaar ...

Born in Providence

finding our way back to love