Lees en luister

fly
Kyk, as jy my in 2011 sou vertel dat ek hier in 2017 enigsins betotterd sou wees met seuntjiegroep One Direction oud-lid, Harry Styles se nuwe solo-album, sou ek my natgepiepie het van die lag.
Die groep manne is in  die sewende “The X-factor”- kompetisie in Brittanje deur Somon Cowell saamgeflans as ‘n groep omdat nie een van die manne waffers as solo sangers in die kompetisie se uitdunrondtes gevaar het nie, die res is geskiedenis. En duisende pubertjies het groot aanhangers van die outjies geword. Sulke kougom en aknee musiek.
Waar verstom ek my toe ek by navraag uitvind dat die mooi lirieke  van “Sign of the times”, aan Harry Styles behoort. Rots hou net so daarvan en ‘n paar Vrydae gelede het hy via i-Tunes sy kredietkaart misbruik en die hele album afgelaai. Ek hoor invloede van die Eagles, Ozzy Ozbourne (voor die goggas en twakkies as sy spraak aangetas het), ek hoor mooi grootmens lirieke.
Vir mense wat maar net nie wil aanbeweeg nie, mense wat nie wil aanpas en verander nie…
Lees en luister saam.
Sign of the Times
Just stop your crying
It’s a sign of the times
Welcome to the final show
Hope you’re wearing your best clothes
You can’t bribe the door on your way to the sky
You look pretty good down here
But you ain’t really good
If we never learn, we been here before
Why are we always stuck and running from
The bullets?
The bullets
We never learn, we been here before
Why are we always stuck and running from
The bullets?
The bullets
Just stop your crying
It’s a sign of the times
We gotta get away from here
We gotta get away from here
Just stop your crying
It’ll be alright
They told me that the end is near
We gotta get away from here
Just stop your crying
Have the time of your life
Breaking through the atmosphere
And things are pretty good from here
Remember everything

Anna Malat, dankie vir die wense

My ma se brief, olyfgroenkoevert en -skryfpapier, is onder deur my kamerdeur gestoot.  Ek was in die biblioteek toe die pos afgelewer is. Dis my laaste dae as student. My eindeksamen ‘n pad van geen omkeer. Drie jaar se leer, ervaar, groei amper verby.

Sy skryf:

Ek is dankbaar vir haar brief, maar sien nie die twyfel en voorbode raak nie. Want sien  24 dae later, ek pas klaar studeer en skaars twee dae tuis, skiet sy haar self. 

Malat het jy geweet wat jy gaan doen, toe jy hierdie laaste skrywe aan my rig? Was daar geen ander opsie vir jou nie? Het Swartjie en ek nie in jou ma-hart geskreeu dat jy ons nie sommer so kan los nie? Weet jy jou besluit het ons wees gemaak? 

Ons het in ons angs en seer en verworpenheid drie stories versin:

1. Die lekkerigheid aan jou bors was kanker, en jy wou nie aan jou mooi lyf laat verwoes nie

2. Jy wou van die oom skei, maar hy was te oud om ‘n lening te kry sodat jy jou belegging in die eiendom kon verhaal, dis wat jou daai laaste dag so redeloos woedend gehad het.

3. Dis nie jy wat daar in jou koningsblou kamer die sneller getrek het nie…maar dis vergesog. Daar staan op jou doodsertifikaat: selfmoord.

Feit is jy het ons lewens opgeskeur daardie aand. Ons was soos wilde diere, niemand het met ons raad gehad nie. Jou mense was so verskrik,  ons het maar ons make gemaak, en wonder bo wonder, dit oorleef.

Hengse lot pyn en wonder. Baie foute en leer. Leer alleen wees,  leer oorleef.

Jy was my ma. Jy was veeleisend. Jy het my egter baie geleer.

Dankie dat jy huistrots was. Dat vars linne,  skoon handdoeke en netheid soos my asem is.

Dankie dat jy jouself so mooi versorg het. Dat ek elke oggend lipstiek aan sit en parfuum aan my kuiltjie en polse tik. Dat ek my toonnaels kleurvol tooi. Dat my Rots nog steeds sê ek lyk mooi. Nes Pappa vir jou vertel het.

Dankie dat jy met jou emosionele jaloerse,  dikwels heeltemal onnodige, uitbarstings, my geleer het om ‘n afsku daarin te hê. Ai Malat, daai asbak wat jy gesmyt het, daai blomme wat jy in die asblik gesmyt het. Onnodig. Die lewe is te kort. En my pa was heeltemal te lief vir jou. Soveel so, dat jy nie sonder hom kon leef nie. Nie eers vir julle kinders nie.

‘Skuus, ek wil nie dat hierdie soos verwyt klink nie.

Malat, jou dood is ‘n foutlyn soos die een in Kalifornië, ek weet dis daar, weet nie wanneer dit gaan skuif en beweeg nie.

Ek moet op 58 bely dat my grootste geveg dikwels met my 20-jarige vrees en woede is. Dis ‘n verleentheid wanneer ek dit met mense verloor. Grys hare en plooie, en tiener hormonale reaksies. Flip, dis ‘n helse verleëntheid.

Gelukkig het ek my woede na binne, hulle noem dit depressie, leer ken. Ek het leer leef. Wankelrig, maar tree vir tree, en hulp van ‘ n pilletjie of twee en baie binne werk en groot Godgegewe genade elke dag tot hier gekom.

Malat, as jy nie toe weg is nie, het ek nie vanaand hier gesit en skryf nie. Het my Rots nie by my gesit en rugby kyk nie, my Koda hond nie die duiwel se sulfaat gelê en poep nie. Was jou lieflike kleindogter nie my beste vriendin nie.

Ek sal altyd wonder oor jou laaste oomblikke. Vandag, toe ek weer jou laaste brief lees, besef ek dat jy moet weet jy is vergewe, jy is geliefd, en jou wens vir my het waar geword.

Deur bloed, en sweet en seer en trane. My lewe is vervuld en gelukkig. Net soos jou wens in my laaste verjaardagkaartjie,  31 Desember 1978, ‘n jaar voor jy alles verander het.

Vir Swartjie

Liewe Swartjie

Jy is al amper nege maande kwaad en niks wat ek doen of sê gaan dit klaarblyklik verander nie. Voor ek dan my aanpas by ons nuwe verwyderde verhouding wil ek eers onthou. Ek skryf  ook via my Blog vir jou, want miskien leer ons twee se onmin iemand anders om nie dieselfde fout te begaan nie.

Hierdie foto’s hierbo is geneem toe ons na Pappa se dood baie van die skool se prestasiebekers huistoe gebring het. Die verwarring en seer is op ons albei se gesiggies te bespeur. Dit was 1976.

Maar kom ons tree nog terug, daar in die sestigs, toe jy deel van my lewe geword het.

Jy is drie jaar en agt maande jonger as ek. Ek is ‘n baby-boomer en jy is die volgende generasie.

Toe ek skool toe is, koshuis toe, het jy by Mamma-hulle agter gebly. My wêreld het daar verander – ek het ‘n langnaweek- en vakansie sussie vir jou geword. Dit was Graad Een.

Ek hoop jy onthou hoe ek vir jou Bybel-stories moes lees. Daar was een aand, ek dink ons het van Josef se mooi kleed gelees, toe jy gang af gestorm het en eers met die swart mamaba onder die telefoontafeltjie gesels het, en toe vir Pa-hulle in die sitkamer gaan vertel het. Pa-hulle het groot geskrik, en die poging om die slang by te kom het al Mamma se African Violets op die stoep in die slag laat bly!

In  my Standerd Een jaar was ons as gesin saam op Komatipoort. Ek wonder of jy weet hoe naby aan dood jy was toe jy malaria gekry het? Hoe jy van koors gegil het dat ek jou wil doodmaak, en ek bang in die gang gebid het toe die dokter vir Mamma vertel jy gaan dit nie maak nie, en hoe die tannie gekom het met branspirituslappe en jou koors gebreek het.

Kan jy onthou toe jy pa se sigaretstompies op jou hurke gesit en rook het? Dit was by vriende se huis, en pa het vir een of ander rede stompies by die venster waar hy gesit het, uitgeskiet. Ma het jou op heterdaad betrap, en ek was in die spervuur oor ek nie gesê het wat jy aanvang nie.

Kan jy onthou toe ons fietse gekry het vir Kersfees en Mamma op my fiets vooruit gery het en ek op jou fiets agterna, eers wankelend en toe redelik gebalanseerd, maar toe vergeet ek om te draai en foeter in die haak-en-steekboom in. Die merke van daai dorings is nou nog op my kneukels te sien!

In Standerd Twee is ek terug koshuis toe.  Ons het weer in Swaziland gaan bly. Kan jy onthou hoe ek vir jou moes wegjaag oor jy kwaad was vir my geterg, en bo-oor die sementtrap by een huis gevlieg het en bo-op die afgesnyde bloekombome beland het en my knieë neerf-af geval het? Daar is nou nog ‘n Afrika-kaart onder my knie ingekerf.

Onthou jy ons Barbie-pophuis en al hulle mooi klere en skoene? Othou jy ons sandput? Hoe ons slae gekry het omdat ons saam met die bediende in haar kamer op ons hurke om die pappot  saam met haar bolletjies gemaak het en deur die lekker marog getrek het. Ma was baie vies dat ons gereken het haar kos was nie so lekker nie!

In Standerd Drie  sou ek nie meer alleen koshuis toe nie. Jy moes skool toe gaan, en ons moes Nelspruit toe ry om jou lang swart vlegsel af te sny. Want hoe sal ons nou in die koshuis jou oë sjinees getrek kry soos Ma en Ouma?  Flippit, Ma en jy en ek het getjank toe die haarkapper daai sker aan die bokant van jou vlegsel insteek. Het jy dit nog – die vlegsel?

En toe jou mooi kort kapsel net mooi lyk, hoor ons, ons gaan nie terug koshuis toe nie. Ons het Witrivier toe getrek en jy kon uit die huis skool begin.

Ek onthou hoe ek jou beny het omdat jy in Augustus verjaar. Hoe ek jou en die maatjies dopgehou het en jy kerse doodblaas. Ek het nooit so ‘n verjaardagpartytjie gekry nie, ek verjaar op Oujaar, daar was ander dinge om te doen.  Maar ons was lekker stout saam

Onthou jy ons pak slae oor ek jou leer swaai het aan die handoekreëling? Of toe jou wou weet hoe gooi mens op, en ek vertel jy druk net jou vinger in jou keël. Ons het daardie aand lettertjiesop gehad. Na jou braaksessie in die bad, het ons binne in die ABC-gesit!

Toe ons Goedgeloof toe trek en op Pelgrimsrus skoolgaan, kan jy onthou hoe die bestuurder, dink sy naam was Jackson, ons leer bussie bestuur het? Kan jy ook die swem in die dokter se swembad onthou en die kleilatspeel in die donga?  Kan jy die dag onthou toe jy moeg fietsgery was en ek jou geterg het dat die bobbejane ons gaan kom vang. Jou fiets se voorwielbuffer het my bokant my knie tot op die been oopgekap, en hoe ons altwee wit van die skrik huistoe is en ek pakslae gekry het oor ek gejok het oor hoe ek seergekry het, om jou bas te red?

Toe ons die eerste keer polestriën in die hande kry en jy teen waarsku in ‘n stuk op die donkie vir ons warmwater se vuurwarm blad neergegooi het, en ‘n stuk soos springmielies jou teen jou been getref het en vir jou liederlik gebrand het.

Dan is daar jou karretjies – die mooi tas wat Pappa vir jou gebou het. Daar was niemand wat ‘n versameling soos jy gehad het nie. Die seuntjies was groen. Ek onthou daai terras wat Pa agter die huis vir ons met klip en sement uitgemessel het, sodat daar paadjies was vir die karretjies!

Ag, en ons dagdrome in die boomhuis in die bloekomboom. Ons het darem groot speletjies kon speel. Die ou kar waarmee ons klomp kinders in die plantasie kon rondry. Daai dag wat die brandstof opgeraak het, en ons die bonnet vir vyf kilometer swoegend gedra het, omdat hy maklik verwyder kon word. Vergeet die battery en ander onderdele. Simpel kinder-redenasies wat ons goed laat sweet het!

Die swem in die kristalhelder poele – eie swembaddens oral op die plaas. Die soek vir paddastoele en al die dagdrome op die digte mat van die denneplantasievloer.  As jy so op jou rug lê en die son speld so deur die takke – magies. Die reuk van plantasies laat my vandag nog ons kindertyd onthou.

Hier het ons ook amper jou vir ‘n tweede keer verloor aan skarlakenkoors. Ag jy was so siek en swak. Ons het rou eier en vanilla met ‘n druppertjie in jou seer mondjie afgedrup, en jy het van pyn gehuil. Ag, een dag vra jy vir Mamma frikadelle – sy gaan maak vir jou en kom kamer toe, en jy kyk so met jou pap ogies: “Mamma, ek kan net ruik, ek kan nie sluk nie.” Hoe Mamma buite gaan huil het en ek en Pappa nie kon eet nie. Jy het ons baie laat skrik, veral ook as die asma jou blou om die mond gelaat het.

Kan jy onthou hoe jy vir Pa moedeloos gehad het in die Wimpy in Natal iewers. Hy het vooraf ons vertel van hamburgers en melkskommel en roomys en sjokoladesous.  Toe ons daardie oggend vroeg stop vir ontbyt het jy met jou pienktrui kierts op jou knieë op die rooi bankie gesit. Almal bestel koffie en ‘n broodjie, en jy: Roomys en sjokoldaesous. Pa was naderhand boos, en het jou badkamer toe gevat. Verniet. Jy hou voet by stuk. ‘n Ou tannie het haar vir pa vererg, hom goed ingesê en jy het op die ou einde jou roomys brekfis gekry!

Onthou jy ek is weer koshuis toe op Sabie vir twee jaar omdat ek moes hoërskool toe? Hoe bly ons was toe ons hoor Pa wil terug Swaziland toe, en ons kan by Oupa en Ouma op Kempstone bly!

Die ou oranje Fordjie en Ouma en ons twee, elke oggend en middag heen en weer. Hoe ons vir Tanna bewonder het met haar mini-minirokke. Hoe sy en Alan ons skou toe gevat het in ons Duffel jasse?

Hoe histeries ma was oor  die witmuis wat in ons skoenekas gebly het!

Die Vrydagaand flieks en danse by die “very English Social Club” in Piggs Peak. Onthou jy toe ons in die motor-ongeluk was – daardie oggend is my voet nog in gips gesit, en na die blikkieskos op ons koppe geval het, ek van die harsingskudding nie kon onthou nie.

Onthou hoe het ons getjank om Ouma en Oupa te los en saam met ma-hulle Kokstad toe te trek. Kan jy onthou hoe ons daar in die motorhuis vir ure gesit en papierpoppe teken en self klere ontwerp?

Daai dag wat die voordeurruite in duisend stukke gespat het omdat ek jou weer eens geterg het tot jy my met ‘n mes agternagesit het. Ek moes deur ‘n venster klim om weg te kom. Jy agterna. Toe ek die voordeur in jou gesig toeklap, en jy die deur skop en die ruite tuimel. JO, ek dink daai was my laaste pak slae – dit was Standerd Nege.

Kan jy onthou jy het my een aand met die bord op my gottabeetjie geslaan en my bord kos wat ma pas ingeskep het, het die kombuisvloer vol gespat. Ja, ons was maar moedswillig met mekaar ook. Maar ai, ons het avonture gehad.

En toe kom haal die dood kort agtermekaar ons ouers.

Ja my Sussie, jy was ook daar toe Pa dood is, ons was ook saam toe ma dood is. Ons het saam opgepak toe Oom Piet sorg oor jou afteken. Ek om ‘n huis vir ons te maak, en jy koshuis toe vir die eerste keer in jou lewe. Dit was ‘n onlekker tyd in ons twee se lewe, maar ons is daardeur. Blapse en foute en al. Ek was daar  toe jy en jou man begin uitgaan. Julle is uit my poging tot ‘n huis getroud.

Toe trek  ek weg, en van toe af is dit maar ‘n laslapverhouding. Jy tussen jou skoonmense vir die afgelope 37 jaar en ek tussen myne. Honderde kilometer uit mekaar.

Ek moes my aanvanklike huweliksfout oorleef.  Goddank vir Rots, vir wie ek 33 jaar gelede opdrag gegee het om my op te pas. Dié doen hy steeds met groot liefde. Julle het ‘n lewe uitgekap en vandag ouers van drie yslike manne. Rots en ek ouers van onse Bab.

Ek gaan die interessante en avontuurgevulde grootword jare met my swartkop sussie onthou vir wat dit is – goed en vol. Ek sal elke dag vir jou en jou manne bid, en ek sal vir jou lief wees – altyd. Ek is bly julle het ‘n mooi huis, goeie inkomste en dat julle almal gesond is.

Ek gaan nie derms uitryg oor ons huidige nie-bestaande verhouding nie. Ons het maar almal foute.  Jy moet maar op jou tyd jou woede hanteer en asseblief ophou om te oordeel. Dit kom nie vir een van ons toe nie. My gebed is dat ons nie eendag by grafte moet staan en krokodiltrane huil oor spyt nie.

Onthou die whatsappboodskap: Die Here gaan nie die ou vir wie jy kwaad is met ‘n slaanding bykom nie. Die Here sal nie namens jou so intree nie. Dis ons werk om mekaar te vergewe. Gaan dink mooi en trek peil oor wat werklik fout is.

Ek het vanoggend die piouterfeëtjie met haar blou vlerkies op my spieëltafel gevryf – ek bid jy het die virtuele drukkie gevoel. Ek hoop die pienk enetjie staan nog op jou spieëlkas.

Baie liefde

Jou Ousus, Rina.

 

 

 

 

 

 

Liewe Pa

dad

Op ‘n Vrydagaand bykans 41 jaar gelede is my pa op 42-jarige leeftyd in die middel van ‘n lagbui, aan ‘n hartaanval dood. Ek het by sy voete gesit en ons gesin het TV gekyk. Nadia Komanecji het nog so oor die perd gespring (Olimpiese spele 1976).

Behalwe dat ek graag, nou jare later na al die gemis en hartseer, ook soos hy die ewigheid wil in as ek kon kies, is daar lewensgeskenke wat hy in ons kort verhouding – ek was maar 16 – aan my gegee het. Daarom skryf ek vandag op Vadersdag vir hom:

Liewe Pa,

Dankie vir my erfenis.

Oor self: “Wees trots op wie jy is. Ons is nie ryk nie, ons het net ons goeie naam, daarom wees ‘n mens met integriteit, wees eerlik, wees lojaal. Laat jou ja, ja beteken en jou nee, nee”. Dankie Pa – dit het my net goed te staan gekom.

Oor werk:”Werk hard en doen altyd jou bes, dan sal niemand jou baas wees nie, al betaal iemand jou. Onthou die lewe is soos leer klim, weer en weer. Oral begin jy onder en klim tot bo, sportjie vir sportjie. Onthou net daar is meer as een leer”. Hehe, Pa, die het my ‘n moeilike werknemer, maar ‘n projekgerigde vasbyter gemaak. En dankie Pa, ons entrepreneur vir ‘n lewe omdat ons kan aanpas en leerklim.

Oor ons naaste en ander mense en kulture:” Doen goed waar jy kan, met wat jy kan. Respekteer waar ander vandaan kom. Plaas jou in hulle skoene. Leer van ander kulture.” Dankie Pa – die resep het altyd gewerk, en help my oorleef in ons Nuwe Suid-Afrika.

Oor lees, en kennis: My pa (en ma en ouma)het my leer lees voor skool – o, die wêrelde wat hulle daardeur vir my ontsluit het… Dankie Pappa-julle, dankie! Ek is belese en berese!

Oor verhoudings en seks:”Wees die groen papaja op die mark – jy sal iemand baie gelukkig maak.” Pa, ek het hier effe gestruikel, maar toe ek weer probeer het ek my sielemaat, lewensmaat, beste maat gekry – ons is 33 jaar getroud, en jy het ‘n kleindogter wat jou so trots sal maak.

Oor die lewe: ” Jou pad is soos ‘n wandeling op die strand, jou spore diep in die nat sand. Maar weet die gety kom in en wis dit uit. So loop met oorleg, so dat jy toe oë agteruit in jou uitgewiste tree kan terugstap.” Ek is dankbaar dat integriteit in my ingegrein is.

Oor geloof: Al het jy nie self gekerk nie, dankie vir saam bid, Bybelverse leer en my King James Kinderbybel op ses. Ek is steeds so lief vir ons Vader, Seun en Heilige Gees.

Dankie dat jy en Malat my die vreugde van gee geleer het. Om ‘n verskil sonder lawaai te maak in iemand anders se lewe is my monument aan julle voorbeeld.

Ek ontmoet jou daar by die Ewige woning wanneer dit so bestem is. Sê groete en liefde vir Malat ook. Ek is nie meer kwaad vir haar nie, net jammer. Ek het mooi probeer na my Sussie kyk na julle weg is en haar lewe saam met haar man en seuns is goed en mooi. Jy sou mal oor jou skoonseuns en kleinkinders (drie seuns van China en een meisiekind van my) gewees het.

Ek is in hierdie lewe nou al 18 jaar ouer as jy. Die wêreld draai nog om sy as, die seisoene kom en gaan. Ek is steeds betotterd oor die maan. Elke volmaan sal jy my buite kry, starend. Ek onthou hoe jy saam met my ‘n dikke plakboek gemaak het oor die maanlanding. Hoe ons daardie aand op die grasperk gelê het met die verkyker, nogal, want sê nou net Neil Armstrong waai vir ons.

Die Nieu-Seelandse Maoris speel nog steeds verwoed rugby. Onthou jy hoe ons die plakboek oor hulle gemaak het, en ek so mal oor Brian Williams was en jy my gewaarsku het om dit vir myself te hou, want hy is nie Europees nie? Pa sal nou so lekker lag oor mense se pretensie – al wat leef en beef is ge-Maori tattoe, en kleur maak al minder saak, al wil mense dit nie glo nie. ‘n Swart rugbyspeler het gister sy haters se bekke toegespeel. Ons Springbokke het gister mooi gemaak teen die Franse.

Wens Pa kon hoor hoe mooi die Drakensbergse Seunskoor die Volkslied gesing het. Onthou Pa hoe ons daar die Transkei al by die skool Nkosi SikeleliAfrika saam en die Stem gesing het, dies nou een lied vir ons hinkepinke land.

Ek het so baie om te vertel, maar ek wil nie die brief ‘n relaas maak nie.

Ek laaik om meer lewenservaring as jy te hê, maar ek laaik meer dat jy my ryk laat erf het en dat selfs in my ouer word, jou stem nog luid in my ore is, en ek deur jou beïnvloed, my pad deur hierdie aardse lewe loop.

Jy het nie hierdie skrywer leer ken nie. Maar ek weet ons sou ure oor sy wyshede kon gesels. Ek los dan hierdie daar buite vir jou:

“Long since, the desert wind wiped away our footprints 

in the sand. But at every second of my existence, 

I remember what happened, and you still walk 

in my dreams and in my reality. 

Thank you for having crossed my path.” ~Paulo Coelho

Liefde, Jou Oudste

NS. Luister net

Mooi mooi 4

“Age has no reality except in the physical world. 
The essence of a human being is resistant 

to the passage of time. Our inner lives are eternal, 

which is to say that our spirits remain as youthful 

and vigorous as when we were in full bloom. 

Think of love as a state of grace, 

not the means to anything, but the alpha and omega. 

An end in itself.” ~ Gabriel García Márquez 

Artist~Rudolph Carl Gorman

Eenvoudig te groot

Ek raak sommer opgeklits. Beterweters en opiniesiekes wat wil vertel hulle weergawe van God en God se wil vir ons is die regte weergawe.  Pffft.

Die afgelope weke se brande in Knysna en Londen, die skietery op ‘n pro-Trump politikus, het iets baie interessant uitgelig.

Vrywilliger vuurvegters het hulle lewens in die Knysna brande verloor, ‘n jong witman en ‘n middeljarige kleurlingman.

In Londen het jong Moslems wat Ramadaan huldig,  honderde lewens gered.

In Amerika het ‘n immigrant en ‘n gay, hulself as skild tussen die politikus en ‘n skieter geplaas.

Sien jy dit ook. Gewone mense wat hulself vir ander offer. Wat buitengewoon groot omgee en liefde toon.

Daar is ook die ware storie van vriendskap tussen ‘n Moslem Imam en Joodse Rabbi in die verskeurde Jerusalem. Hulle ontmoet daagliks met sonsondergang op ‘n brug. Toe hulle oor hulle vriendskap en verskille uitgevra is, lag albei hartlik. Dieselfde God is hulle s’n, dis Hy wat hulle bymekaar bring. Hy vul die spasie om hulle en snoer hulle so saam.

Aangrypend né.

God laat Hom nie definieer nie.

Verbeel jou. Jou persepsie is maar allerweë subjektief. Ons uitkyk op die lewe en ons denke is ingekleur deur wat ons aan eie bas ervaar. Hoe gevaarlik is dit dan nie om God met jou mensperspektief in te kleur nie.

God laat Hom nie etiketteer en verklein tot mense dinge nie.

God is liefde onbeskryflik groot. God wil al sy skepsels by Hom hê, vir ewig.

God gee om vir siele, nie ryk of arm, man/vrou of seksvoorkeur nie.

God organiseer nie tragedies en uitdagings om jou te toets nie.

God wys deur Adam en Eva, Noah,  Abraham en Isak,  Moses en Joshua,  Josef en sy broers, elke Bybel verhaal, vir ons Sy liefde deur elke ervaring aan die mens bekend. Dis God, altyd daar, maak nie saak wat gebeur nie. Gewone mense doen groot dinge, want God se liefde is deur hulle in aksie

Ons wil net nie leer nie.

Al het God vir Jesus gestuur om vir ons in werklike tyd te wys hoe geloof, aanbidding en liefde in aksie moet lyk, volg ons, gekleur met eie kultur en lewens uitkyk,  ons eie koppe.

Die gevolg: Gereformeerd, Hervormer, Katoliek, Ortodoks, Islamities, Semities, Baptis, Evangelies, en, en,en. Om geloof nog meer menslik te maak, kom taal en kultur ook nog by. Geen wonder ons is so kwaad,  miskennend en aan-die-keel-grypend nie. Die duiwel het ‘n jol met ons.

Dis te eenvoudig, die geloof wat God van ons vra. Ons hou van moeilik, want dan kan ons kla en opgee,  want kyk hoe swaar is die nou pad. Verkeerd, verkeerd.

God is groot en lief. Hy het ons met opvoedkundige speelgoed toegerus.  Die Skepping, en Sy Woord. Gaan duik daar in en kyk en lees en groei. Elke dag weer en weer, groei na die skepsel wat Hy liefhet en Hom oopbek en los-handles aanbid en liefhet.

Hy is lief vir die vrywilligers, vir die gewers, vir die jong Moslems wat die alarm gemaak het, vir die immigrant en die gay. Hulle is God se hande en stem. Hy is lief vir my en jou. Kom ons vat hande, en voel hoe Sy liefde ons omvou.

Kom ons kyk in mekaar se oë, ons sal onsself in mekaar raaksien. Dis wat God will hê.

Baai,  ek gaan speel.

 Suiwer Goud

As jy op die stoep van die Royal Hotel in Pelgrimsrus staan en teen die oorkant die veld inkyk, kan mens nog vaagweg twee plat terasse raaksien.  Jare gelede het daar ‘n asbesgebou gestaan. Laerskool Pelgrimsrus. 
Ja, daar het ek saam met kinders van die dorpie en omgewing skoolgegaan. Die plaaslike dokter se huis het so skuins bokant die skool gestaan. So mooi groot huis met stoepe en ‘n swembad.  Die dokter se dogter, Dottie en ek was die skool se standard vyf klas. Ons twee het, toe die grade juffrou met kraamverlof was, die kleintjies opgepas, skool gegee.

Ons het klomp kattekwaad aangevang. Wanneer die onderwysers vergadering gehou het, het ons al die kleintjies bymekaar gemaak en opgetrek na Dottie se huis. Daar was ‘n krat met swembroeke. Gou was almal in verskeie eras se swemdrag in die water. Kleintjies met vlerkies,  almal hangend aan trekkertjoeps, in die middel van die swembad. En ons jil en jou. Mevrou Dokter doof vir die pret.  Ons hoor vaagweg die skoolklok. Kort voor lank dans die skoolhoof en die onnies om die swembad. Vandag gaan ons nie verder skool nie.

 Daar was ‘n woeste wattlebos so skuins agter die skool, en ‘n donga. Reëntyd het dié plek in ‘n speelparadys omskep. Nat takke en rooi kleimodder. Die seuns in een bende, die dogters die ander. Ons het ‘n leier elk met chin-chon-cha gekies, en dan met olke-bolke-riebietjie-stolke gekies wie eerste die bos ingaan. Die wagspan moes tot twee honderd tel.

In die bos is takke en gras in die voetpad geknoop. Dat die vyand  kan sukkel en val en hulle aankoms verkondig. Dan wag jou bende asemloos met kleilatte vir hulle deurbars die donga in. Joe, so stuk klei het gebrand as hy jou tussen die blaaie tref. So rooi kol op jou skooljurk,  en ‘n blou kol op jou lyf. 

Vanmiddag ry jy angsbevange huistoe. Streepsuiker jou voorland oor jou rooi besmeerde klere. Ma en kouewater Omo sorg na die pakslae dat jy more splinterskon weer die pret kan herhaal. Omdat die lied nie verder gaan, begin ons weer van vooraf aan….

Ag, die sorgvrye dae. Vrydag – ‘n hoogtepunt as jy Bollie, Tina en Patrys by die kafee, dis nou ‘n restaurant, gaan haal. Die middae wat jy wagtend op die bussie  by die gawe tannie op haar stoep, omring met rankrosies en laventel,  gemmerbier gedrink het, en jy verhale van delwers en drome vertel is.

My hart breek vir die suiwer goud van ‘n eens lewendige Pelgrimsrus, verwoes is deur kgopela (gee). Geoffer vir vrybuitery, gierigheid en ons land se gebrokenheid. Dank Vader vir my kosbare onthou – toe regte mense in Pelgrimsrus in geleef het, en ons so in die verbygaan gehoor het die Royal Hotel se kroeg was voorheen ‘n kerk in Mosambiek.

Onthou is beter as die werklikheid. Regte goud. So groot stuk skoongespoel en eg.