Mymeringe oor ‘n Camdeboo naweek, heuningbostee, vol blase en so aan

 

39140663_1778389135589617_823693964807766016_oFoto: Louis Zikmann (11 Augustus 2018)

‘n Luidsprekerstem ruk my Saterdagoggend uit ‘n diep-diep slaap. Vervaard vlieg ek  uit die bed. My Rots en Bab bly onverstoord onder hope komberse. Dit was bitter koud na die vorige dag se heeldag reën en sneeu op die hoogliggende berge rondom Graaff-Reinet.

Ons huisie is reg langs die Botanies – die sport hart van Graaff-Reinet. Hierdie juiste naweek is dit die groot interskole sportdag. Union HIgh versus Volkskool – rugby, netbal, hokkie en reünies. Die Angloboereoorlog word van voor op die sportveld besleg.

Half in die war van die vinnig wakkerskrik, is al wat ek raaksien, modderspore op die vloerteëls. Voor jy kan sê mymalantiesesiekhond is die skroplappe, besem en stofsuier uit die kas.

Die slapendes in my huis mor, want die woonstel is nie groot nie. Skoonmaak is tjoef-tjaf, maar die geraas ook oral hoorbaar.

“Ma, jy lyk nes Marlena van ‘Days of our lives’ toe die demoon haar getakel het,” sal my kind so half onder die komberse tjirp. Sy en haar pa skater oor die skerp grappie en my skoonmaak-manie. Ek kan maar nie wen nie, en lag maar saam.

Die Union outjies trap vir Volkskool. Die gepor en gejil van skoliere en ouers kompeteer oor die lug heen met ‘Footloose’ en ‘Spirit in the Sky.’ Die musiek laat die venters tril. Vir die oomblik draagbaar.

So teen 11h00 het ons genoeg gehad, en besluit om uit te wyk op die Middelburgpad. Daar is die oulikste padstal met sakke vol heuningbostee en die lekkerste biltong. ‘n Mens moet Naudesnek en Lootsbergpas uit om daar te kom. Ons word buite die dorp gegroet met spierwit gesneeude vir-ewig berge. Wat ‘n prentjie!

20180811_135932

By Jachtpoort Padstal aangekom storm ek op die mandjie met die sakkies heunigbostee. Die vriendelike vrou agter die toonbank lag te lekker. Rots moet net keer of ek koop al die voorraad. “Onthou ons gaan per vliegtuig huistoe,”maan hy.

teekoppie

Ken jy heuningbostee? Dis die lekkerste lekker – rooibos kan gaan slaap. Die tee trek lekker sterk en het so pienkerige kleur. Die smaak – ek reken dis engeltjiepiepie hemels. Uit drie opgehoopte eetlepels en ‘n bekwame stoofketeltjie, kan jy  heeldag water bykook en vanaand nog ‘n lekker sterk koppie tee drink. Daar is mense wat reken dit ruik soos gestoofde perskes, ander weer moskonfyt.

Ek weet net ‘n geluksaligheid oorspoel my waaneer die tee kook op die stoof, in my koppie gegooi word en ek behaaglik terugsit en daai eerste slukkie vat. ‘n Oomblik waar jy die veld se goedheid, die sonskyn proe en ervaar.

Heuningbostee word ook heuningtee, boertee, spelde- of naaldetee, blommetjiestee, vleitee of bergtee genoem. My Elisa sê sy dink Modimo, die Here, laat ons Sy liefde en goedheid voel met die tee uit die veld, ons noem die die hemelse tee.

Heuningbostee word in die veld gevind van Piketberg tot Port Elizabeth en word nou ook kommersieël verbou. Wikipedia vertel “die blare, blomme en stingels word op ‘n hoop gegooi en toegelaat om te fermenteer of “sweet”. Die blare word donker en rooierig. Nadat die vergistingsproses ver genoeg gevorder het, word die tee oopgehark om droog te word. As dit daarna in water gekook word, gee dit ‘n kruieagtige tee.”

Heuningbostee bevat min of amper geen tannine of kafeïene nie. Dis ‘n antioksidant, is ryk aan minerale en help vir menoupouse gloede, is ‘n tonikum teen verkoue, griep, artiritus, klaar infeksies van die slymvlies van die neus, ore, en maag op. Dit verbeter die eetlus, verlaag jou bloeddruk, cholesterolvlakke,help met ‘n elle-langelys van skete en kwale.

Hoeveel waar is die weet ek nie, ek weet net dat jy baie lekkerte ervaar as jy die hemelse tee proe-proe teugie vir teugie drink. Ek is dankbaar dat onse voorsate gesukkel het om koffie en tee in die hande te kry en toe na alternatiewe in die veld gesoek het en gevind het! Anders was ons sans heuningbos- en rooibostee!

Ons is via Nieu-Bethesda. Dis grafstil en baie eensaam – ek dink die 1570 inwoners het vir die koue weggekruip of hulle was agter my Stokkieshuis by die Botanies aan die skreeu by die Interskole!

Nou hierdie moet sensitiewe lesers en gemoedere maar oorslaan.

Ons kom terug by Stokkies, en ongeskiktes het ons toeparkeer, ons kan nie eens op ons huis se staning parkeer nie! Dis nou maar so as daar iets by Botanies aan die gang is…gelukkig net so vier of so kere dat dit so gaan.

Maar dis nie my byltjie te kap nie. Ek het ‘n broetjie dood aan die openbare pisters. Daai wat nie omgee waar, hoe en wanneer hulle water afslaan nie. Glo my, die heelal weet hoe ek dit haat, en ek sal immer die een wees wat die straal sien loop. Blegh!

So sit ons op die agterstoep en luister na die wedstryd wat luidkeels ondersteun word. So mannetjie wat al ‘n effe systappie het, stap na die groot palm wat soldaat op ons erf se hoek aan Botanies se kant.

Daar is so gapingtjie waar hy reken hy uit die publiek se oog agter die boom, kan afrits en uithaal om verligting te kry. Hy wis nie ons sit daar nie, en ons kug maar om hom te waarsku. Hy het hom boeglam geskrik en baie regop en vinnig die hasepad gekies.

Kort daarna, kondig een vir die drinkende skoliere in die speelparkie net so agter ons huis aan dat hy eers moet pis, dan sa hy kom gesels. Hy stap ook dapper na die palm, ek sê kliphard;”A,nee,a.”  Ons het gelê van die lag, julle het nog nie sulke systappie treë en skaamte gesien nie.

Rerig – ek weet nie waar mannetjiesmense aan die openbare water afslanery kom nie, dis vir my ‘n onding. Om die kroon te span, sit ons in die sitkamer na die wedstryd om is, en luister hoe die voertuie oral om ons wegtrek. Daar is ‘n harde singery by die sitkamervenster. Ek waag om uit te kyk, en ‘n outjie met ‘n rooi baadjie staan wragtig teen ons motorhuismuur en pie! Die oë smeek en verleë is hy beslis. Hy stotter hoe jammer hy is. “Tannie, ek kon nie meer nie.”  Die mense op die sypaadjie het geskreeu van die lag, ek was verslae.

Genoeg daarvan.

Related image

Ons eet Sondag by Pioneers – die lekkerste kos. Rots vaar ‘n bord afval in en Bab eb ekke proe aan Volstruis en Springbok carpaccio! Dis ‘n heerlike, stadige middagete en ons kuier amper onder ons middagslapie uit!

Maandagoggend moet ons vertrek – dis swaar, die kar baie stil.

20180813_053842

Ons siele word gesalf met die wonderlikste nuwe dag, ons kry ons glimlag terug. Baai tot anderdag my liewe Camdeboo!

 

 

 

 

 

Mooi, mooi 26

Hierdie kuns en woorde van Jan Richardson het my sprakeloos gelaat.

39118998_2105631829756185_2481404895563874304_o

If you’re betwixt, if you’re between, if you’re in the midst and the middle, if you’ve left something behind and can’t yet see the way ahead, this is for you.

BLESSING FOR THE PLACE BETWEEN

When you come
to the place between.

When you have left
what you held
most dear.

When you are traveling
toward the life
you know not.

When you arrive
at the hardest ground.

May it become
for you
a place to rest.

May it become
for you
a place to dream.

May the pain
that has pressed itself
into you
give way
to vision,
to knowing.

May the morning
make of it
an altar,
a path,
a place to begin
again.

—Jan Richardson
from The Cure for Sorrow: A Book of Blessings for Times of Grief

Image: “Between Heaven and Earth”
© Jan Richardson

[Inspired by Jacob’s dream of the ladder of angels in Genesis 28.]

Wagtend

So skuins na 14h00, begin ons reis van Port Elizabeth na Graaff-Reinet in die gewraakte Ford. Dis Bab se eerste blik op die stad en omgewing. Sy merk tereg op dat Atholl Trollip se stadsraad dit darem mooi netjies om die lughawe en strandfront onderhou.

Ons ry slinger- slinger op die snelweg, uit na die buitewyke. Borde wink: Coega, Uitenhage. Skielik is dit huisie op huisie, en draadheinings met rommel getooi. Die vriendelike stad se wind warrel en strooi gemors hier waar swaarkry woon.

Bab se hoekom is moeilik om te antwoord. Oplossings en redes te veel en te vol politiek en geskiedenis. Ons ry stil verby. ‘n Demper op ons opgewondenheid om by ons hartsbestemming uit te kom.

Bab se hande kom van agter en sy druk ons skouers. “Ons is bevoorreg.” Voorwaar ja, ons is.

Ons laat die stad en snelweg agter, en gou is dit koedoekos, turksvye, spekbome en aalwyne wat in die veld hul plek volstaan.

Die aalwyne staan kierts vol in die blom. Wagte met bloedrooi fakkels teen die ysblou lug. Dit lyk of hulle wagstaan om beeste, angorabokke en skaap oral rondgestippel op te pas. Wagtende herders.

Rots word hier van agter gevra om tog stadiger te ry, want kyk die wolke en die windpomp aan die draai teen die blouselblou hemel. My kind kiek, en kiek en lag en sê dis mooi hier.

Ons ry en die landskap raak wyer, groter en mens sien vêr. Daar amper vir altyd vêr staan Pierneefberge in reliëf. Dit lyk of hulle uitgesny is en op die horison staangemaak is. Blou, donkerblou, diep pers, grys en swart. “Al lê die berge nog so blou,” sing ek en my liefies lag mieliepit mooi. Ons vertel vir Bab dat dit nou die vir-ewigberge is waarvan ons so baie praat.

Die son sal laer en giet goud oor die Karooveld. Sting kom melodie in my kop ‘Fields of gold.” ‘n Geluksalige vredigheid kom oor my.

“Ma, lyk so anders,” sê my kind. Hierdie geweste toor my en dop my om. Dis die reine waarheid. Ek voel hier die naaste aan my eie self. My grootste geskenk is dat dieselfde met my Rots gebeur. Sy kyk raak sag en die plooitjies om sy oë kreukel van lag.

“Ek verstaan nou,” sê Bab. “Dis so oop en gestroop. Dis hoe ons harte en lewens voor God moet wees.” Stil tuur ons drie oor die Karoolandskap.

Ons is bevoorreg, Here. Dankie vir ons lieflike kind wat ons lewe so verryk. ‘n wyse, sagte, meelewende en mooi vrou. Dankie, dankie, sing my hart.

Ons draai net na vyf Graaff-Reinet in. Rots stop by sy gunsteling slaghuis en kom minute later terug met die tradisionele karootjop en Graaff-Reinet se smullekker dun braaiwors.

Gou is ons tuis, by Stokkies se woonstel. Knus neffens Great Expectations ons eie persoonlike stukkie Camdeboo. Op die transportakte is oor meer as 130 jaar vyf vorige eienaars gelys. Nou is dit ons beurt. Ons is bevoorreg.

Ons huurhuis staan net langsaan. Longreach, sy naam. Al vir tien jaar bly ons harte hier. Outback is die woonstel se naam. Van waar die Aussie name?

Ons het lank gelede deur Australië se Outback getoer. Longreach hie hoofdorp was waar Rots en ek besluit het, dat as ons enigsins, selfs so min as 4/10 van die mooi plek se atmosfeer en netheid op enige plek in Suid- Afrika kry, ons net daar, en nêrens anders, huis sou koop. Basta met logistiek of logika. Ons woon meer as dertien uur noord van ons huisies. Al vir lank.

Outback (die woonstel) se deur is so vyf meter van Longreach se voordeur, en die tweede laaste op regs voor die Botanies. Dis die sportvelde en park waar Graaff-Reinetters rugby, krieket, rolbal, Karoolusfees en so meer pleeg.

‘n Braaivuurtjie knetter gou, en ons drie is gejas en gekombers teen die koue. Ons harte se bly en warm ons verweer teen die koue wat reën en sneeu voorspel. Natuurlik help die glasie wyn en sjerrie ook. Hoe dan anders. Ons kwetter soos vinke en die buurmense bid sekerlik vir die gekke op die stoep. Inkommers, wie anders sal buite wees, is sekerlik wat gedink word. Hehe. Ons het lekker geslaap.

Vroegoggend, toe die sonnetjie die koue onsuksesvol probeer verjaag, is ons buitentoe. Stap deur ons tuin waar lieflike kaktusse en bome vir ons deur Obesa Kwekery aangeplant is. Die begin van ons Frida Kahlo-visie.

Ag, ontsteltenis, die een hekkie is oopgebreek, die veiligheidsdeur befoes. Kwajongens wat loop en bespied en weet, die huisie se aanbou loop stadig. Maar breek moet hulle breek. Ons bel maar ‘n sekerheidsmaatskappy en gou is daar met tegnologie ‘n alarmstelsel wat uit die woonstel werk, installeer.

Ek is natuurlik briesend. So moeg dat niks wat mens hard voor werk en swoeg, kan ontsnap aan skade van een of ander aard nie. C’est la vie, lewe in Mzanzi, né.

Ons eet laat ontbyt. Ons lees ons Bybeldagstukkie. Kapow.

Psalm 130:6: “Ek wag op die Here, meer as wagte op die môre wag, wagte op die môre.”

Stephan Joubert skryf in die dagstuk dat ons op God moet wag. Dat ons nie moet wag vir die Herder se sorg nie, maar op die Herder self.

Dit tref my dat ons meer soos die aalwyne in lof met hulle vlammende fakkelblomme op die Skepper wag, deur seisoene en groei. Rustig en nie vol verwagting op Sy plan vir ons nie. Nee, daai plan moet jy in vertroue self maak, en biddend vir leiding natuurlik.

Terwyl ons daardie lewensplan uitleef, moet ons wag vir Hom, die Skepper, die Herder, die Lewende Water, die Brood van die Lewe, die Plan self!

Ons is bevoorreg. Sela.

Mango Vlug J529 belewenis

Ons vertrek douvoordag om ons langverwagte en welverdiende gesinswegbreek na ons geliefde Graaff-Reinet te begin.

Drie van ons brakke sit bedremmeld teen die binnetuin se draad, soos ‘n treugwag. Ore hang sommer so. Hulle weet wat tasse op wiele beteken. Niks slapery op beddens en banke nie. Hondwees hulle voorland. My hart pyn om hulle te los, maar ek weet Jonas en Elisa is goeie versorgers.

Toe die laaste veiligheidshek toeskuif en ons by die teerpad links draai lag Bab eb Rots en ek. Hier gaan ons.

Ons reis voorspoedig, en kom veilig by OR Tambo, parkeer die kar en gaan bespreek in. Terwyl ons wag dat ons kaartjies nagegaan word, roep iemand my naam. ‘n Kollega uit vergange tye. Ons vorige sien nie te aangenaam nie. Dis nogal erg as daai onlekker se proppie sommer so afskiet en hier staan julle nou met bekke vol tande en nie regtig lus vir die weersien nie.

Die tou deur die kontrolepunt verbreek die onemaklike ontmoeting. My geliefdes stem saam, dis beter dat ek daar weg is, “die vrou lyk so moeg.” Ek loop met ‘n wip in my stap verder, my rasieleiers is tog te lief.

Ons het tyd en doen ons Wimpy-brekfis ding. Die heel kersietamatie spat sap die tafel oor toe ek met die ou plastiekmessie hom deursny. Bab loer vies en Rots sê: “Ek het mos gesê jy moet hom heel in jou mond sit.”

F…it, weet hy nie my plastiek tande werk nie soos sy egtes nie, dink ek en sny rustig, rustig verder. My wipgeit getemper deur die doel van ons uittog. Rustyd, saamtyd, en bowe-al sieltyd in ons geliefde Stokkies huis, waar ons drome geduldig wag.

Ons is trommeldik en gaan sit en wag by hek D6. Kyk vir vliegtuie en mense. Neffens my sit ‘n vrou en haar seuntjie. Sy is op haar foon, klink Xhosa. Op hoge Britse Engels trek die seuntjie los. “But I need another toy. I only have two cars and two trucks. I need five toys.” Ek glimlag. Warempel, klein prokureur in wording. Ek vang sy ma se oog. Hy is volstoom aan die gang om haar van sy speelgoedkrisis te oortuig. Nie lank daarna is hulle weg in Exclusive Books se rigting.

Tyd vir aan boord gaan breek aan en ons word in voorste en agterste nommers verdeel. Oulik, die stampery om by jou sitplek uit te kom, word vermy. Mango kry punte en nog meer toe die personeel summier selfsugtige mense met groot handbagasie vriendelik vra om die bagasie te oorhandig. Altesaam nege mense is skaam-skaam om reggehelp te word ten aanskoue van die ander passasiers. Een ou dreig en wil die kaptein sien. Hy is ferm vertel aikona, geen gunste. Hy het moerig die aftog geblaas. Hehe. Mooi Mango.

Voor my staan ‘n netjies versorgde vrou. Sy bewe soos ‘n riet. ‘n Middelarige vrou voor haar vang my oog. “Is alles reg,” vra ek die bewende mens en ek druk aan haar skouer.

Die angs borrel by haar mond uit. Dis haar eerste vliegtuigrit. Alleen ook nog. Ons troos en gesels en terg. Sy het begin bedaar. Toe ons groep aan boord stap, dis ‘n geval van die wat eerste is sal laaste wees, hou sy my hand vas.

Ek vang ‘n vriendelike lugwaardin se oog en sy lees goed lippe. Ek beduie na die vrou en sê woordeloos “first flight”en sy riemtelegram na twee kollegas wat in die gangetjie staan. ‘n Pragtige jong vlugkelner haak by die beangste vrou in en help haar na haar sitplek. Die lugwaardin vra of dit familie is. Nee, net ‘n mens in nood. Sy glimlag vir my.

Ons land in ry 13 by die nooduitgange. Kry ons noodopleiding omdat ons beenspasie versoek het. Dis die ruil vir gerief. Bab kyk op die vlerk uit. Die vliegtuig is gelap sê sy, en kyk waar sit ons. Ons giggel, en die vliegtuig word Frankenstein gedoop.

Oorkant ons sit ‘n jong paartjie en ‘n gesofistikeerde swartvrou. Die man is skouers omlaag met sy selfoon besig, net na daar uitdruklik versoek is dat ons al ons elektronika moet afsit en bêre. ‘n Gemanikuurde hand tik hom op die skouer. Die lugwaardin is streng deur haar glimlag. Rooi in die gesig word die selfoon gebêre.

Ag, jinne, ons is skaars in die lug toe begin die tweetjies. Sy het ‘n kort broek aan, die meisie. Dan is haar voete onder haar ingevou, dan draai sy dwars in haar sitplek, en aldeur is dit ‘n vattery aan mekaar. Die arme vrou langs haar duik kort kort agter haar koerant in of staar deur die venster.

Arme Rots sit in die gangetjiesitplek. Die sjoebroekie vlieg uit haar stoel en klouter oor haar kêrel. Wil iets uit die oorhoofse bagasieruim haal. Haar broekie pla boudlangs en so ewe ten aanskoue van almal trek sy watookal pla hier teen Rots se oor reg, so op ooghoogte….ek en Bab duik agter ons tablette in, my man loer net so skalks na ons en fluister: “Min respek vir haarself.”

Gou is ons vlug bo-op en deur spierewit wolke verby. Ons land en die winderige stad groet ons oudergewoonte. Ons kry bagasie en Rots gaan haal ons huurkar.

Bab en ek staan buite en wag toe ‘n modieuse jongman op die mooiste Ducati motorfiets ingebrul kom. Hy wys vir ‘n vrou in ‘n motor om te parkeer. Haal ‘n tweede helm agter uit die motor se kattebak. Dit begin skielik reën en ons klompie vreemdelinge begin saam skaterlag. Om ‘n kar te kom bêre en in die reën verder met ‘n motorfiets te ry! Kostelike oomblik.

Nou julle kon seker al aflei dat ons Toyota bakkie mense is. Ironie. Daar is ene bespreek, maar hulle het nie in PE ene beskibaar nie. Ons is die wenners van ‘n Ford. Summier stuur Bab vir al wat leef en beef die foto van haar pappa agter die Ford se stuur. Ek is seker julle kon ons familie en vriende se gelag hoor.

Ons is veilig by Stokkies 10, Graaff-Reinet. Gisteraand toegekombers op die agterstoep vuur gemaak en tjoppie, wors, heerlike dun karoowors en braaibroodjies gemaak en lekker gelag en gebibber. Die OBS het darem ons binnevuurtjie aan die gang gehou. Dit was -5 grade in die nanag en ons het laat oggend eers onder die komberse uitgewaag.

Ek sit hier in die sonnetjie en relaas. Rustig, rustig.

Sissende seer

snake and saw

Ek raak sommer opgewonde as ek op  nuwe wyshede of stories afkom. Hierdie verhaal kry ek flussies op Vuisboek – het dit nog nooit teëgekom nie. Dis ‘n storie oor ‘n minder gunsteling ondier en ‘n saag. Dit lui so:

‘n Slang seil op soek na kos ‘n skrynwerker se werkkamer binne. Die skrynwerker was maar aan die onnet kant, en het etlike stukke toerusting op die vloer laat lê.Onder andere, ‘n saag.

Die slang seil die vertrek rond op soek na iets om sy honger te stil. Hy seil oor die saag, en die se tande sny die slang raak.

Slang is dadelik aggressief en vlieg soos blits om om sy aanvaller te byt. Die ystersaag is harder as wat die slang besef, en sy mond begin bloei. Natuurlik is die slang sissend en briesend kwaad verby.  Dis hoe woedende slange mos reageer. Hy het weer en weer gebyt. Die saag was naderhand bloedbesmeer.

Sterwend aan sy eie wonde, maar steeds by rede verby woedend, draai die slang hom om die saag en begin om die lewe uit sy vermeende aanvaller te probeer druk. Met tragiese gevolge. Die slang beswyk aan selftoegediende wonde.
Dis baie keer ook so met mensekinders in oomblikke van woede. Wanneer ons in siedende woede reageer, maak ons net onsself seer.
Die beste is om soms situasies liefs te ignoreer, om mense en hulle optrede te ignoreer. Om nie gewip op alles te reageer nie, maar om intern in beheer en kalm te bly. Die situasie goed deur te kyk en te deurdink.
Dan het jy kans om die regte opsie te kies. Weg te stap, nie ander of jouself te verwond nie.
Hoe sê die wyse Salomo in Spreuke 15:1

Trek sonder om te pak

350px-NelsonMandelaCircle

Ons bloggeterg oor my tuisstad, Polokwane, wat na die groot polonieskrik sommer Poloniekwane geword het, herinner dit my aan die feit dat etlike inwoners van Polokwane al meer as vyf keer van adres verander het, sonder om ‘n stukkie ornament in koerantpapier toe te draai.

Kom ons tree terug. Net so onder die Zimbabwegrens, omarm deur die Limpoporivier het die Transvaal Provinsie van Suid-Afrika vir jare tevrede gerus. Die Transvaal was een van vier provinsies en was self in vier streke verdeel.  Die noordelike deel was Noord-Transvaal, maar ons naby die Zimbabwe grens was bekend as Verrenoord-Transvaal. Pietersburg die hoofdorp van die streek.  Stadstatus is 1992 toegeken.

Net na ons in slingerrye gestaan het vir die Nuwe Suid-Afrika, het die streek vinnig uit die naamveranderingblokke gespring. Voor in die koor.

So gaan slaap ons nog in Verrenoord-Transvaal, en wraggies, die volgende dag bly ons in Pietersburg, Noordelike Provinsie! Die status quo word gehandhaaf tot in 2002 en daar gaan slaap ons weer en word wakker in Pietersburg, Limpopo.

Dit het gou duidelik geword dat ons streek se dorpe met Afrikaanse oorsprong, nie vir lank so sou bly nie. Sien ons Limpopo provinsie is oorwegend etnies swart (bykans 98% van die bevloking is mense van Sepdedi, Venda en Tsonga herkoms) Hier word vyf van die land se elf tale aangetref. Oorvloed aan een kleur maak ons kultuurryk.  Ons hier van Limpopo.

So gaan ons rustig slaap en wraggies, oornag verhuis on van Pietersburg na Polokwane (Sepedi: Plek van veiligheid.) Polokwane, Limpopo.

website-agtergrond

Nou hierdie vreemde nuwe landskap strek oor 400km van oos na wes en 300km van noord na suid. Lyk op die kaart vreeslik na ‘n olifant.

Om by Polokwane uit te kom sal jy vanaf Pretoria/Tswane noord reis op die N1. Wel, jy kan ook vanaf Kaapstad of Bloemfontein die rit begn – bly net op die N1.

Reis so uur te Legend of enige viertrek motor want Minister Pothole Slaggate (Spreek uit Pot-ho-lê Slag-ga-te) is in beheer van paaie. Reis verby Bela-bela, Modimolle, Mookgophong en Mokopane. So veertig minute se reis na Mokopane sal jy in Polokwane arriveer. (As dit woes klink, hier beduie ek polities inkorrek: ry noord op die N1 verby Warmbad, Nylstroom, Naboomspruit en Potgietersrus tot jy in Pietersburg aankom.)

Polokwane roem op twee polities inssiggewende gebeure. Dit is waar die ANC vir Thabo Mbeki die pad gewys het en ons ge-Zumafiseer het. Askies, dis seker iets in die water hier by ons. Dis baie brak.

Polokwane is ook die geboortedorp van Julius Malema. Ons is so jammer. Rerig.

Oja, en ons Sokker 2010 witolifant is na ‘Kill the Boer, kill the farmer’ Peter Mokaba vernoem. Mag niks hieroor sê nie.

stadium

Behalwe die  lastige stukkies geskiedenis, is die oorsprong van listeriose (slegte poloniesiekte wat mense dood laat gaan het), hier by ons Enterprise fabriek gevind. So ons het vroeër vanjaar weer dood rustig na ‘n polonietoebie gaan slaap, en die volgende oggend bly ons in Poloniekwane. 

O, en voor ek vergeet Abrie wou dat ek hierdie relaas “Ons trek want die naamgewers is getrek” noem. Hehe!

Getrek, nee man, skoon simpel en almal kry ‘n -F vir begrotings wat nimmer klop en politieks bo dienslewering! Hulle faal klaaglik! Die riool loop hier in onse strate, mense by onse hospitale word ‘n hele dag evalueer of hulle ‘n noodgeval is of nie.

Ag ek wil nie kla nie. Gaan maar liewer ‘n teetjie teug en ‘n gemmerkoekie eet. Die poloniefabriek is steeds toe en Eskort se polonieskyfies is gans te dun.

Groetnis.

 

 

Lekkervurige kaggelstories 1

Liewe Seegogga jy het gevra – nou vertel ek maar:

As enige persoon my aan die einde van 2011, my annus horribilis, sou vertel het dat ek vandag die lekker kaggeltannie van Poloniekwane en Limpopo sou wees, dan het ek  soos ‘n hiëna, my uitasem gelag.

Vroeg in  2012 kom Rots van Limpopo se wilde weste, daar naby die Botswana grens waar hy kunsmis smous, terug en vertel my ons gaan kaggels en braais verkoop. Ek is die duiwel in, want hoe kan hy sommer net so iets by ‘n braaivleisvuur aanvang sonder om met my te konsulteer en te praat? Hoe kan hy nou onse oudaggeld sommer so in 3mm staal omsit! Die aankoop van die kaggel- en braai agentskap het oorname van ‘n vrag voorraad behels.

Jinne, ek het my lewe deur vir ‘n baas en  ‘n begrotingsteiken gewerk. Rots wou aanvanklik dat ons  saam met die vorige eienaar in vennootskap gaan, maar die sou nie deug nie. Voor ek my oë uitvee is ons (lees ek) alleeneienaars. Jinne ek lees en leer soos blits van skoorstene, aspanne, dempers, weerhane, die wat draai en die wat vas is. Ek leer van venturi-plate en staaldikte en gasregulasies.

Ek gil en veg en baklei met verskaffers en ek byt op my tande wanneer kontrakteurs en veral Ingelse-, Indiër-, ryk geërfde Nasionalistiese Afrikanermans en nuwe tenderpreneurs die winkel instap en my soos Koekie Hol, die adminmeisie behandel. Kan nou nog nie glo hoe beterweterig mans kan raak as ‘n vrou bekwaam en geletterd oor braais en kaggels kan  raad gee nie.

Gelukkig het ek hier en daar my strepies verdien met weldeurdagte advies, goeie berekenings en die regte eenheid vir die regte redes. Die arrogantes het gelukkig verdwyn of hulle houding verander en ons reputasie vir uithaler diens, hulpvaardigheid, kundigheid,  en veral nasorg, het soos ‘n lekker vuurtjie versprei.

Ondersteuners en beïndruktes in die boubedryf, ‘n handvol argitekte wie nie hulle boumeesterskap as alfa en omega beskou nie en vele tevrede kliënte se aanbeveling hou nou al vir  amper sewe jaar die deure oop.

Die besluit om meer as een verskaffer se produkte te bemark, was een van die beste besluite ooit.  Dit bring stadsgoete hier na ons geweste, en is die moeite werd. Om te sien hoe verbaas iemand is om mooi en kwaliteit in die nywerheidsgebied van Poloniekwane te kry, en hulle hoef nie Gauteng toe te voeter om iets wat nuut en modern is, vir hulle droomhuis  aan te koop nie.

.Die foto’s hierbo is van my gunsteling kaggels: Die Nero Frame en die vrystaande Umlilo biobrandstofkaggels van Signi Fires, die Bogenan Gogh Slow Combustion dubbelkantige ingeboude kaggel van Heatwave en die lieflike Mary met rooi keramiek teëls van Palazzetti in Italië, en ook die betroubare BOgen Goya met roesrooi getooi van Heatwave se Bogen reeks.

Ek het onlangs my hysbak-toespraak verkort:  Ons maak dit ons besigheid om jou die regte vuur te help aansteek- We make it our business to help you light the right fire

Annerdag vertel ek van noodoproepe en mense wat nie die gebruikersgids en instruksies lees nie….

As jy wil weet hoe om die regte kaggel te kies – my heel eerste blog was daaroor:

https://lekkervurigeaffere.blog/2015/10/30/hoe-kies-ek-die-regte-kaggel-2/

34 Jaar

My liefste Rots

Ons is vandag 34 jaar saam. Altyd as beste maat, enigste liefde en ewemens en God se kinders. Soos Leo Marks sy liefde in woorde string, sou ek bitter graag wou. Maar digterlik is ek nie. So ek ryg maar so my woorde uit my hart:

Ek is lief vir jou, ons kind en ons lewe saam.

Dankbaar vir ons gedeelde geloof, ons beginsels.

Jy wat alles van my weet, en die kennis ten spyt vir my lief bly.

Weet dat my hart joune is.

Jou rasieleier vir tyd en ewigheid.

Ekke


The Life That I Have
The life that I have

Is all that I have

And the life that I have

Is yours

The love that I have

Of the life that I have

Is yours and yours and yours.

A sleep I shall have

A rest I shall have

Yet death will be but a pause

For the peace of my years

In the long green grass

Will be yours and yours and yours.
Leo Marks